Prisonnier au berceau

by Christian Bobin

J'ai t seul pendant deux mille ans - le temps de l'enfance. De cette solitude, personne n'est responsable. Je buvais du silence, je mangeais du ciel bleu. J'attendais. Entre le monde et moi il y avait un rempart sur lequel un ange montait la garde, tenant dans sa main gauche une fleur d'hortensia - une sorte de boule de neige bleue. Peut-on imaginer cela C. B.

Genres: Literature, France

114 pages, Mass Market Paperback

First published October 6, 2005

About the author

Christian Bobin is a French author and poet. He received the 1993 Prix des Deux Magots for the book Le Très-Bas (translated into English in 1997 by Michael H. Kohn and published under two titles: The Secret of Francis of Assisi: A Meditation and The Very Lowly

Reviews

[Ehsan'Shokraie' · Rating 1 out of 5]

من سکوت می نوشیدم و از آسمان آبی تغذیه می کردم؟؟؟

تخیل و لطافت شاعرانه مرکبی ست که زمانی که افسارش رها شود تمام مزرعه را لگد مال و نابود می کند..

Enough Bobin for a life time.

[Zaphirenia · Rating 1 out of 5]

Δεν ξέρω τι περίμενα από ένα βιβλίο με τέτοιο τιτλο. Δε θα θελα να πω "τι μαλακία είναι αυτή" μόνο και μόνο επειδή εμένα δε μου ταιριάζει καθόλου αυτό το στιλ γραφής (το υπερβολικά περίτεχνο, το φορτωμένο με είκοσι τρία επίθετα ανά πρόταση κατά μέσο όρο), γιατί είμαι σίγουρη ότι σε πολλούς άλλους αναγνώστες ταιριάζει μια χαρά. Αλλά ούτε και το θέμα του μου φαίνεται ενδιαφέρον. Ο συγγραφέας γράφει για τη μικρή γαλλική πόλη στην οποία μεγάλωσε, το Λε Κλεζό. Ναι, οκ. Δε με νοιάζει, αλλά αν είχε κάτι να πει μπορεί και να με ένοιαζε. Δε νομίζω ότι έχει όμως.

Το έπιασα στα χέρια μου μόνο και μόνο επειδή μου το χάρισε μια φίλη, γιατί κατά τ' άλλα δεν ανήκει στο είδος των βιβλίων που αγοράζω συνήθως. Ξεφυλλιζοντας, έπεσα στη φράση "θέλω να με θάψουν σε μια χιονονιφάδα". Ωχ. Αλλά όχι, δώσε μια ευκαιρία, ξεκινα το και δες πώς πάει.

Εχμ, δεν πάει. Για την ακρίβεια δε θα πάει πουθενά, γιατί δεν πρόκειται να το τελειώσω. Όχι γιατί δεν μπορώ, μικρό είναι, αλλά δε θέλω να αφιερώσω το χρόνο μου σε κάτι που είναι απολύτως βέβαιο ότι δε θα μου αρέσει. Φράσεις όπως "ο κορμός των νεογέννητων καλουπώνεται και βγαίνει μονοκόμματος, σαν τις πανοπλίες των ρωμαϊκών λεγεώνων", "υπήρξα σπουργίτης κι αρχάγγελος", "ανοιξιάτικη άγνοια των ψυχών", μόνο γέλιο μου προκαλούν. Διάβασα και κάποια άλλα αποσπάσματα από διάφορα σημεία, όλο έτσι είναι. Πάμε γι' άλλα.

[somuchreading · Rating 2 out of 5]

Χμ. Μάλιστα. Κοιτάξτε να δείτε τι συμβαίνει τώρα.

Ξέρετε πως μερικές φορές στη μπάλα βλέπεις μια ομάδα που προσπαθεί να παίξει θεαματικά, κάνει τσαλιμάκια με τη μπάλα, τακουνάκια, τρίπλες, περάσματα κάτω από τα πόδια, μια μαγεία σκέτη, αλλά τελικά καταλήγει να χάνει την κατοχή και τελικά χάνει 3-0;

Μερικοί θα πουν μπράβο τους παρότι έχασαν, θα τους αρέσει η προσπάθεια για θέαμα, θα μείνουν εντυπωσιασμένοι από τα μαγικά. Μερικοί θα ξενερώσουν, θα θυμώσουν, πιθανά να σταματήσουν να βλέπουν τον αγώνα πριν καν ολοκληρωθεί. Εγώ πάλι θα πω "δίκαιο".

Ακριβώς έτσι κι εδώ. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως αρκετοί από σας θα ερωτευτείτε τη νουβέλα του Bobin, θα αγαπήσετε τον ειρμό της σκέψης του, τις περίτεχνες παρομοιώσεις του και την ονειρική του αφήγηση. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως άλλοι τόσοι θα παρατήσετε το βιβλίο πριν το ολοκληρώσετε, μάλλον ακριβώς για τους ίδιους λόγους.

Εγώ πάλι, ήμουν με ένα meh στο στόμα από την αρχή μέχρι το τέλος του. Οι φιοριτούρες χωρίς περιεχόμενο, και ξεκάθαρα δεν υπάρχει περιεχόμενο για μένα μέσα σε αυτό το κείμενο, δεν είναι κάτι που με συγκινεί. Από την άλλη, δεν είναι και κάτι που, δεδομένης της έκτασης του βιβλίου, μιλάμε για μια νουβέλα 80 σελίδων εδώ, θα με ενοχλήσει τόσο ώστε να μην το ολοκληρώσω.

Ανήκει στο είδος της λογοτεχνίας που εγώ ονομάζω Kούφια, μια λογοτεχνία που αναδεικνύει το συναίσθημα, για τη χαρά όμως του συναισθήματος και μόνο, λογοτεχνία που καυλώνει με τον εαυτό της, με τις ίδιες της τις λέξεις. Είναι κενή περιεχομένου και σκοπός της ύπαρξης της είναι απλά να υπάρξει. Κάπως σαν "Πάρε αυτές τις προτάσεις που γράφτηκαν. Σου αρέσουν; Δεν τα λέω όμορφα;".

Η προσήλωσή του έκανε να ανατέλλει στο πρόσωπο ο ήλιος της ψυχής του.

Όλο αυτό φυσικά και δεν είναι κακό, είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη λογοτεχνία αυτή, κάποιοι ίσως λέγανε πως είναι η μοναδική αξιόλογη λογοτεχνία. Είναι απλά κάτι όμως που μπορεί κάθε αναγνώστης να λατρέψει ή να μισήσει. Ή, ξέρετε, meh.

Αιχμάλωτος του λίκνου: ★★

[Erasmia Kritikou · Rating 4 out of 5]

Λυρικό και κομψογραμμένο από έναν επιδέξιο χειριστή συναισθημάτων και εικόνων.
Λογοτεχνία για την λογοτεχνία ΄
ή
ποίηση σε πεζό λόγο

3.5 αστερια - γιατί βαρέθηκα το περιεχόμενο. Η γλώσσα ηταν αρτια δομημένη, και πολλά παραπάνω απ' αυτό.

[Amir · Rating 5 out of 5]

کودکان وقتی به دنیا می آیند مانند زاهدی گوشه نشین ابدیت را در اعماق وجودشان حس می کنند اما رویدادهای شگفت و کاذب دنیا و آداب و رسوم اندک اندک فرسوده شان می کند و آنها تمام آگاهی شان را از دست می دهند

[Shaghayegh.l3 · Rating 2 out of 5]

قلم بوبن رو دوست دارم. برام مهم نیست که یه ماه دیگه یادم نیست تو این کتاب چی خوندم چون داستان کوتاه تو سرم نمی‌مونه و مثل باقی کاراش خیلی بهم نچسبید؛ هرچی باشه می‌خونم ازش.

[Mladoria · Rating 5 out of 5]

Et voilà un petit Christian Bobin pour bien commencer l'année !! Christian Bobin ou le mec qui écrit tellement bien que tu as envie de noter une phrase sur deux en citations. Christian Bobin ou le gars qui te fait pleurer en te parlant du givre, de la forme du crâne de son père. Christian Bobin ou la poésie faite homme. C'est magique, un petit miracle de Noël qui n'en parle pas, empreint d'une spiritualité de la vie toute simple sans fioritures ni grandiose. Mieux qu'un livre de développement personnel, la prose poétique de cet homme est le meilleur antidépresseur qui soit au monde.
Je m'attendais à un recueil poétique mais ici il nous partage aussi son enfance dans cette ville du Creusot, anodine et pourtant si chargée en émotions qu'elle s'illumine dans l'invisible.
Si vous ne connaissez pas, je ne peux que vous le conseiller, des livres qui vous touchent au coeur, au plus profond de l'âme. Un de mes auteurs sur piédestal de tous les temps, tous ses livres sont des morceaux de bonheur.

[Narges Salmanizadeh · Rating 4 out of 5]

پدیده های بسیار شگفت انگیزی در انتظار ما هستند و از اینکه به سراقشان نمی رویم هرگز صبر و قرارشان را از دست نمی دهند.
خوب برای من کریستسان بوبن بهترین نویسنده ی دنیاس چون حرف دلمو همیشه بیان میکنه و البته اون امید و حس زندگی که توی کتاباش جریان داره بیشتر من و شیفته ی خودش میکنه.

[Zahra Naderi · Rating 4 out of 5]

«چطور می توان در ده کوره ی متروک کروزو زندگی کرد و کتاب نوشت؟»
بوبن که تمام عمرش رو توی کروزو و بیشتر در اتاق ش گذرونده، این زندگی نامه ی شاعرانه، عارفانه و ساده ی فلسفی رو در جواب مردی که این سوال رو ازش پرسیده می نویسه.
شاید اسم «در ستایش سادگی» و یا «چگونه در هر شرایطی خوشبخت باشیم؟» اسم برازنده تری براش باشه.

• نظرم:
به گمان من، وسط های کتاب مفهوم و معنا بین تشبیهات فراوان گم شده بود و باعث می شد ملول از این همه تشبیه نیت کنم کتاب رو کنار بذارم ولی اوج خوب ش توی چهار فصل انتهایی کتاب تمام قصورهای قبلی ش رو جبران کرد.

•بخشی از کتاب:
غم و اندوهی در جهان وجود دارد اما این غم و اندوه در هیچ کجا به اندازه ی شور و شوقی که در ویترین مغازه ها به چشم می خورد، واضح و درخشان نیست: تمام اشیایی که ما را به خریدن آن ها تشویق می کنند جایگزین تنها پدیده ی غایبی می شود که رایگان در اختیار ماست. هنوز دسته های سبد نانوا و آفتابی را که روی کیک های پف کرده می درخشید، پیش چشم می بینم. آن صحنه مانند آخرین درس اصول دینی بود که فرشته ای با لحنی تمسخرآمیز زمزمه می کرد:
بهشت رایگان است.

[Elly Tarahimofrad · Rating 4 out of 5]

کریستین بوبن در این کتاب که به نوعی زندگینامه خودنوشت اوست، از شهر خود " کروزو" ، از کودکی ، پدر و مادرش سخن می گوید. با خواندن این کتاب خواننده با چگونگی پیدایش نگرشی که بوبن نسبت به محیط پیرامونش پیدا می کند را بازگو می کند.
بخشی از کتاب:
پدرم همیشه غذایش را با تکه نان خشکی به پایان می رساند. مادرم اوایل رنجیده خاطر می شد، گویی پدر با این حرکت، در سکوت ملامتش می کرد که غذای کافی به او نداده است. کدت ها طول کشید تا مادرم فهمید که نان خشک برای پدرم خوشمزه ترین دسرهاست.

زندگی من همواره مدیون مظاهر پاک و نابی بود که می دیدم. اگر نحوه نگریستن به واقیت هریک از روزهای زندگی مان را یاد میگرفتیم، در برابر این همه رحمت و موهبت زانو می زدیم.

[سنجاب قرمز · Rating 5 out of 5]

کریستین بوبن عزیزم,پیامبر کمرنگی با بالهایی نامریی که با کلمات لطیف اش,جادویم میکند.هر بار که میخوانمش.
مردی که زیبایی نور,طلوع,باد و زندگی را "حس میکند" بی آنکه انتظار داشته باشد توضیحی برایشان پیدا شود.

بهترین.

[Arman · Rating 2 out of 5]

این آدم یک عارفه، البته از نوع غربی‌ش:

"ناپلئون از شنیدن خبر پیروزی بر ارتش دشمن آن‌قدر خوشحال نمی‌شد که من با دیدن شعاع آفتابی که روی گوشه‌ی میز افتاده بود."

"من به مهربانی و احساسی فکر می‌کنم که به اندازه‌ی شرّ و شرارت قابل رشد و پرورش باشد."

"برای راه یافتن به بهشت، باید از خوشبختی چشم پوشید."

"من گاهی گدای خویشتنم. جلوی خودم می‌نشینم و دستم را دراز می‌کنم - امّا سخاوتمندی نشان نمی‌دهم و دستم خالی می‌ماند."

"حتّی کورها می‌توانند نور را ببینند: کافی است انسان مهربانی با آن‌ها حرف بزند."

"هرکس، حتّی از دست رفته‌ترین انسان، در روح و جانش کلبه‌ای، و در ورودی آن زنگوله‌ای دارد. گاه باد زنگوله را تکان می‌دهد."

"ساعت پانزده از همه چیز ناامید می‌شوم، پانزده و یک دقیقه تمام مسیرها را دوباره گشوده می‌بینم."

"روزی فرا خواهد رسید که بی تصویر می‌بینیم، همان‌طور که امروز، در خیابان‌های کروزو، تقریبا می‌توان پاکی و خلوصِ ناشی از یأس و ناکامی را مشاهده کرد."

[tooka A · Rating 5 out of 5]

این کتاب از اون کتاب هایی است که برام جنبه بالینی داره - کریستین بوبن واقعا با این کتاب منو روی کولش گرفت جایی که دیگه نمی تونستم از شدت فشارو خستگی و زخم های روانی راحت راه برم
this book is really amazing to me - there is 4 years that am reading it again and again - as if this book going to be my life long reading book - it was kind of clinical book and kind of medicine to my soul, when I was Wounded and wandering hard. So hard that I could not walk on my own soul and he, Christian Bobin gave me the secure shoulder to creoss such a very hard time in my life...

[Parnian · Rating 3 out of 5]

من اين كتاب را براي تمام كساني مينويسم كه زندگي ساده و بسيار دلنشيني دارند اما سرانجام دستخوش شك و ترديد ميشوند زيرا ديگران فقط جلال و جبروت را به آن ها عرضه ميكنند.

[Despoina Despoina · Rating 5 out of 5]

Η βαθμολογία μου γιαυτό το βιβλίο είναι δέκα στα πέντε, είναι ένας εσωτερικός μονόλογος, ένα ποίημα.

[Zahra Bazazan · Rating 3 out of 5]

کمی حوصله سر بر!

[leni_hermanni · Rating 3 out of 5]

There are some astonishing, moving and memorable phrases in this book. And then there's a lot of nonsense. I appreciate it for what it tries to convey. But that does not mean that it has succeeded.

[Louise · Rating 4 out of 5]

Dans cette écriture fragmentaire, il faut prendre ce qu’on aime et laisser pour d’autres ce qui nous parle moins.
Je n'avais pas été convaincue la première fois par le style de Bobin : en lisant La Grande Vie, les mots s'entrechoquaient sans jamais faire sens, et j'avais trouvé le style prétentieux et hermétique.
Dans Prisonnier au berceau, j'ai grappillé avec beaucoup de plaisir des paragraphes lumineux sur la contemplation de la simplicité, sur la façon dont on peut tirer le fil de l'ennui en nous, pour atteindre le ravissement et le contentement des choses telles qu'elles sont, dans leur pure banalité. Sans se présenter ainsi, ce récit peut faire office de mode d'emploi, pour une vie sans cesse ressourçante et spirituelle. Cet état méditatif qui devrait nous habiller quotidiennement, Bobin semble le vêtir depuis toujours.
J'aurai aimé trouver une progression dans le propos, car Bobin tourne sans cesse autour de la même idée, avec une maitrise des métaphore filée qui m'a empêché de me lasser, certes. Néanmoins j'y ai trouvé du sens, donc je lui pardonne.
Quand je parcours les quelques citations que j'ai notées, je réalise que j'aime beaucoup ses descriptions... moins ses réflexions. Déso Christian, c'est pas contre vous, je vous préfère en poète qu'en moraliste ! Là vous faites des étincelles.

[Faraz Samapoor · Rating 1 out of 5]

بخش‌هایی از متن کتاب:
حزن و ملال در میان بوتهٔ ایام، صید معصومی را پیدا می‌کند و به این اندیشه وا می‌دارد که شاید در زندگی کار دیگری جز پریشان شدن در امور گوناگون، لاف زدن صحبت یا ورجهیدن به‌هنگام رقص، وجود داشته باشد.
---
همان‌طور کتاب می‌خواندم که در کشوری بیگانه نقشه را باز می‌کنیم تا بفهمیم که در کدام نقطه هستیم و سپس به کجا می‌خواهیم برویم. نمی‌دانستم کجا هستم.
---
من در حالی که پاها را روی زمین می‌کشیدم به سلولم برمی‌گشتم و نمی‌دانستم که نگهبانی که همراهی‌ام می‌کند، کسی جز خودم نیست.
---
زندگی انگار زن گدایی بود که مستخدمین وظیفه داشتند به درون راهش ندهند.
---
من به مهربانی و احسانی فکر می‌کنم که به‌اندازهٔ شر و شرارت قابل رشد و پرورش باشد.
---
دلم می‌خواهد در یک دانهٔ برف مدفونم کنند.
---
پدربزرگ پدری من در کارخانه کارگر بود. او هر روز کار می‌کرد، در تمام عمر و حتی بازنشستگی، چون مستمری کارگری کفاف خرجشان را نمی‌داد. بعد، دراز کشید و مرد.
---
زیباترین کنش زندگی در این است که خودمان را به خاطر کسی خسته کنیم بی‌آن‌که او متوجه خستگی ما شود.

[Luis L.M · Rating 5 out of 5]

He is La Grande Vie.
I wonder how he could be translated in languages other than French. And I wonder how he could have read about E.Dickinson.

This book is poignant and
beautiful. A must read to
all French speakers who like to stir about the stars.

[MohammadReza Erfani · Rating 2 out of 5]

کلن باید باور کرد که بوبن متعلف به دوران 18-19 سالگیه.

[AmirFarhad · Rating 4 out of 5]

من در جستجوی هوا بودم و داستان زندگیم جز این نبود

[Hadis · Rating 4 out of 5]

به صفحه‌ی ۵۸ رسیدم و بیشتر از این نمی‌تونم صبرکنم برای کنترل هیجانم از فرط قشنگی این نگاه..

[Valérie · Rating 2 out of 5]

Ce livre est une horreur, c'est terrible d'être obligée de l'étudier.

J'ai commencé cet ouvrage pleine de bonnes volontés, malgré quelques métaphores religieuses un peu foireuses (car débordant de chaque page donc perdant de leur portée), les nombreux passages poétiques m'ont éblouis. Puis, à la 20e page j'ai compris que je m'étais trompée. Ce livre est un labyrinthe où le poète déploie la même idée sous 3 formes différentes puis recommence et tente de nous faire croire que "non non, c'est une tournure différente, mon lire est poétique et original". Non Christian, ton livre est beau dans ses 5 premières pages puis devient un trou noir.

La moitié aurait largement suffit, ce livre n'a rien à dire d'autre que :
- La beauté vient de la pauvreté
- vive le bleu
- la religion pure se trouve dans les anges du quotidien

Peut-être qu'en lisant un paragraphe par jour (comme un recueil de poésie) l'expérience de lecture serait meilleure mais devant étudier ce livre en tant qu'autobiographie je ne peux pas me permettre de traîner à ce point. Peut-être, encore, n'est ce pas de la faute de l'auteur mais de ma prof, pour être appreciable ce livre ne doit clairement pas se lire rapidement.


2/5

[Sogand Taghvaei · Rating 4 out of 5]

مردی به بهشت رسید و فرشته‌ی نگهبانی را دید. از روی کنجکاوی و تمایلی کودکانه از او خواست تا رَدّ پاهایی را که روی زمین برجای گذاشته است به او نشان تند. فرشته گفت:” کار آسانی است، اکنون جاده‌ی زندگی‌ات را به تو نشان میدهم.”
مرد به تماشا نشست و به ردّ پاهایی که در طول زندگی، از کودکی تا آخرین لحظه‌ی عمر، روی زمین باقی گذاشته بود، نگاه کرد. جاده را گاهی خالی از هر نشانی دید: ردّ پاها قطع میشد و کمی‌ دورتر ادامه یافت. مرد تعجب کرد و علت را پرسید.
فرشته پاسخ داد:” زندگی تو گاه آن‌قدر سخت و طاقت‌فرسا بود که نمی‌توانس��ی بار هستی را تحمل کنی. در آن لحظات من تو را از کنی بلند میکردم و تا زمانی که شادی دوباره به سویت برگردد و بتوانی مسیر زندگی را تحمل کنی، روی دوش می‌گرفتم.”

[ramezan · Rating 2 out of 5]

للحق
----
کتاب خوبی که بود؛ کلی حرف‌های خوب و قشنگ و... هم داشت؛ ایضا مدت‌ها بود که چنین لطافت و صداقت و سادگی و پاکی‌ای را در کتاب‌های بزرگسالان سراغ نداشتم... اما پیر شدم تا تمام شد. کوچکترین شباهتی به کتاب‌های تجاری، که این روزها ذائقه‌مان را عوض کرده‌اند نداشت و با سرعت مناسبی پیش نمی‌رفت.
همین.

[Johnakos Panoutsopoulos · Rating 4 out of 5]

Ναι, δεν έχει πλοκή, ναι, είναι τέρμα λυρικό, και ναι, έχει 124533 επίθετα ανά σελίδα. Ομως το έχει κάνει Μπομπέν και το έχει κάνει υποδειγματικά. Εξαιρετικό μείγμα ποίησης και αφήγησης, μαγευτικές εικόνες, και η έκπληξη είναι ότι δίνει την αίσθηση της οικονομίας παρόλο που όλες οι ενδείξεις δείχνουν το αντίθετο.

[ZaRi]

"انسان ها زندانی قفس ساخته شده از آداب و رسوم، آیین ها و قوانین هستند. بعضی وقتها خستگی یا سکوت همچون سوهانی سبب می شود که میله های حرف های بی ارزش بریده شده و قفس باز شود و آن زمان است که می توان نهایت عظمت و بزرگی یک انسان را دید."

[Mina Moein · Rating 5 out of 5]

زمان بسان فرفره‌ای الهی است. فصل‌ها روی چرخش فرفره نقش بسته‌اند. فرفره تند و تندتر می‌چرخد تا روزی که گویی به مانعی نامریی برخورد کرده است؛ آنگاه از محور خارج می‌شود، به یک طرف می‌افتد و از حرکت بازمی‌ایستد: کسی می‌آید و ما را از چرخش نگرانی‌ها و رنج‌هایمان آزاد می‌کند.

[Mahdis · Rating 2 out of 5]

به نظرم بیشتر پراکنده گویی های آمیخته با تشبیه های زیبا بود تا داستانی که بشه دنبالش کرد. هرچند توصیفات بی نظیرش از آسمون که زود به زود تجدید می شد من رو به تموم کردنش تشویق کرد.
ضمنا ترجمه بسیار بدی بود!