What do you think?
Rate this book
One Hundred Siberian Postcards
Siberia: a vast and ancient territory, a mystery to the world outside its borders.
Rick Wirick and his wife have gone to Siberia to adopt a baby girl. Rather than produce a straightforward account of this journey, so profound and personal in itself, Wirick has chosen instead to absorb Siberia, to immerse himself in its history, legends, social reality and natural splendour in order to evoke for his new daughter the grandeur of her birthplace.
In one hundred interlocking vignettes, Wirick has created a sophisticated and passionate vision.
Personal in conception, unique in structure, One Hundred Siberian Postcards is an inspiring and unusual introduction to a very far-away land.
Richard Wirick's fiction, essays and journalism have appeared in Fiction, Quarterly West, Northwest Review, Playboy, Another Chicago Magazine, Indiana Review and elsewhere. He is completing a collection of short stories, Fables of Rescue, and is co-founder and editor of the journal Transformation.
One Hundred Siberian Postcards grew out of his assignments in Ukraine and Siberia in 2003-5, and his adoption of a Siberian daughter. He practises law in Los Angeles, where he lives with his wife and three children.
Rick Wirick and his wife have gone to Siberia to adopt a baby girl. Rather than produce a straightforward account of this journey, so profound and personal in itself, Wirick has chosen instead to absorb Siberia, to immerse himself in its history, legends, social reality and natural splendour in order to evoke for his new daughter the grandeur of her birthplace.
In one hundred interlocking vignettes, Wirick has created a sophisticated and passionate vision.
Personal in conception, unique in structure, One Hundred Siberian Postcards is an inspiring and unusual introduction to a very far-away land.
Richard Wirick's fiction, essays and journalism have appeared in Fiction, Quarterly West, Northwest Review, Playboy, Another Chicago Magazine, Indiana Review and elsewhere. He is completing a collection of short stories, Fables of Rescue, and is co-founder and editor of the journal Transformation.
One Hundred Siberian Postcards grew out of his assignments in Ukraine and Siberia in 2003-5, and his adoption of a Siberian daughter. He practises law in Los Angeles, where he lives with his wife and three children.
240 pages, Paperback
First published July 1, 2006
2 people are currently reading
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
March 9, 2019
When I read a book about a specific country (Russia maybe even more) there is one thing I simply hate: the tendency to showing the given place and its people as something exotic, really strange for us, the readers from a different cultural circle (according to the author, of course), and although it’s seldom mentioned – the author’s and his readers’ superiority. With book about Russia it usually comes sprinkled with very bad poetical musing of the author about no one knows what and some stories that seem to be meant only to introduce more chaos and randomness, “Russian character.” Ugh.
Wirick went to Siberia to adopt a baby girl. Why? We will never learn. I understand it might be too personal but then the whole book in a way is about it so it makes me curious. Why did he and his wife chose Russia? Why not US from where they come from, why Siberia? Because the author doesn’t seem to know that much about the country and the stories, anecdotes, some strange dream-like passages – it only presents chaos and could be written about any place in the world, I assume. The monologues of people Wirick talks with are also… Well, I do not doubt they happened. But in the overall context their role is dubious. The only parts which found interesting and moving were those about the adoption itself. But them quickly it also became problematic because the children were “saved” from Russia and taken to the US. I would understand saving from orphanage as such but the whole country? Does the author really believe the US is so much a better place…?
I don’t doubt there will be people who would like this book, this strange mixture of some magical realism intertwined with charming stories about bears eating a whole family (it’s carefully depicted how the children were killed) and then Russian orphanage’s employees who only tried to find a husband. Oh my.
Finally, there is no clear journey there, no chronology, nothing, so okay, it’s not a problem but if the book is about postcards from Siberia, why on earth the author writes about Moscow and Odessa that is not even in Russia…?
Wirick went to Siberia to adopt a baby girl. Why? We will never learn. I understand it might be too personal but then the whole book in a way is about it so it makes me curious. Why did he and his wife chose Russia? Why not US from where they come from, why Siberia? Because the author doesn’t seem to know that much about the country and the stories, anecdotes, some strange dream-like passages – it only presents chaos and could be written about any place in the world, I assume. The monologues of people Wirick talks with are also… Well, I do not doubt they happened. But in the overall context their role is dubious. The only parts which found interesting and moving were those about the adoption itself. But them quickly it also became problematic because the children were “saved” from Russia and taken to the US. I would understand saving from orphanage as such but the whole country? Does the author really believe the US is so much a better place…?
I don’t doubt there will be people who would like this book, this strange mixture of some magical realism intertwined with charming stories about bears eating a whole family (it’s carefully depicted how the children were killed) and then Russian orphanage’s employees who only tried to find a husband. Oh my.
Finally, there is no clear journey there, no chronology, nothing, so okay, it’s not a problem but if the book is about postcards from Siberia, why on earth the author writes about Moscow and Odessa that is not even in Russia…?
October 14, 2017
Not what I expected and not a very pleasant surprise either.
I really thought about something different when I picked up this book - the style was rough, comparisons weird and I haven't really felt that I had had read a book about Siberia. No true character of those 100 postcard appeared and honestly, they were so blank that I don't remember half of them. If that's what makes "fascinating, literary picture of endless land with it's legends, history and people" there was definitely no legends, no history or no people meaningful to make it fascinating.
I really thought about something different when I picked up this book - the style was rough, comparisons weird and I haven't really felt that I had had read a book about Siberia. No true character of those 100 postcard appeared and honestly, they were so blank that I don't remember half of them. If that's what makes "fascinating, literary picture of endless land with it's legends, history and people" there was definitely no legends, no history or no people meaningful to make it fascinating.
June 9, 2008
I picked up this book because of my long standing fascination with Russia in general and Siberia in particular. This book offered a wonderful opportunity to learn more about the people, history, and folklore of this area. While the writing was beautiful, I found it at times to be confusing and unclear. Wirick can get lost in his own magnificent descriptions. In addition, it was not obvious how the 100 vignettes were all "interlocking" (beyond the obvious geography). I do not believe Wirick uses this device as successfully as, say, Gunter Grass in "My Century". But overall, the book was enjoyable and revealed the humanity of a land often thought of as uninhabitable.
November 17, 2022
I'm ngl I expected something else
August 31, 2016
Czy lubicie czytać książki o miejscach, o których nie wiecie zbyt wiele, ale mimo wszystko w pewien sposób Was intrygują, ciekawią, przyciągają do siebie? Ja zdecydowanie tak! Właśnie dlatego jakiś czas temu znalazłam w Internecie książkę "100 pocztówek z Syberii", a wkrótce potem wypożyczyłam ją z biblioteki.
"Syberia to ogrom. Budzący respekt kawałek planety."
Na pierwszy rzut oka, spodobała mi się bajecznie wyglądająca okładka skąpana lodem i śniegiem, a do tego zachęcający do lektury tekst: "Fascynujący, literacki obraz bezkresnej krainy z jej legendami, historią i ludźmi.". Dodatkowo sam tytuł nawiązujący do pocztówek dał mi wyobrażenie pięknych ilustracji i barwnych opisów życia w tej części świata. Wzięłam więc książkę, zaczęłam czytać i nagle... czar prysł.
Już po pierwszej pocztówce "Aviatrix" wiedziałam, że spodziewałam się o wiele za dużo. Pomyślałam "Ale jak to?! To już koniec? Tak mało, tylko jedna strona?! No dobra, to może druga...". Niestety, druga także mnie zawiodła, bo była jeszcze krótsza. Długość danej pocztówki (w sumie nie wiem nawet dlaczego jest nawiązanie właśnie do takiej formy, skoro mnie te teksty nie skojarzyły się zupełnie z pocztówkami) waha się od połowy strony do mniej więcej czterech. Szczerze mówiąc, to nie wiem sama co o nich myśleć.
Są to bowiem niby wspomnienia, niby opisy pochodzące częściowo z innych dzieł literatury, ale także są to po prostu krótkie historie. Większość z nich w ogóle nie jest ze sobą powiązana i nie zawiera żadnego większego przekazu.
Owszem, niektóre bardzo mi się podobały i chyba to wyłącznie one pozwoliły mi dać taką, a nie inną ocenę końcową. Pocztówki o nakryciach głowy, o kolei, o wilkach, o kąpieli oraz te nawiązujące do wierzeń i legend, przyciągnęły moją uwagę i były naprawdę ciekawe. Czytałam wówczas o prawdziwej Syberii, o tym czego nigdy wcześniej nie widziałam, ani o czym nie czytałam w żadnych innych książkach. Na duży plus zasługują także straszne historie, które wprowadzały nieco grozy do tego syberyjskiego świata:
"Widząc, że zwierzęta mają w swoich łapach jej dzieci, kobieta poddała się.
Młodsze zostały dosłownie połknięte w całości: miały kostki miękkie jak mięso."
Z jednej strony poznajemy zatem rosyjskie miasta (na przykład Irkuck i Omsk), widzimy słynny Bajkał w zimie, mamy barwne opisy przyrody, ale z drugiej strony spotykamy się w książce z orgazmami, aborcją i dziewicami. Miejscami jest po prostu nudno, a nawet bardzo nudno.
Warto wspomnieć również o tym, że nawet język autora był momentami trudny do zrozumienia. Być może dlatego, że powoływał się on również na Tołstoja i Moliera. A być może dlatego, że nie do końca potrafił wyjaśnić, o co tak naprawdę mu chodzi. Problem sprawiało mi także odnalezienie się w jego stylu pisania, gdyż czasem narracja poprowadzona była w pierwszej osobie, a czasem poznajemy historie jakby z boku. Muszę przyznać, że czasem wyjaśnienia tłumacza były ciekawsze niż sama treść książki. O czymś to niestety świadczy...
W jednej z pocztówek autor napisał, że jest to "książka o adopcji". Owszem są tam fragmenty przebiegu tego procesu w Rosji nawiązujące do dziewczynki, którą adoptowała amerykańska rodzina, zresztą właśnie rodzina autora. Ale czy ten utwór jest właśnie o tym? Nie, zdecydowanie nie. A o czym jest w takim razie tak naprawdę? No właśnie mam problem, bo sama dokładnie nie wiem, co przeczytałam. Niby historie ukazujące Syberię, ale jednak nie tego się spodziewałam, nie na to czekałam i nie w takiej formie. Trudno mi było ocenić tę książkę, jednak postanowiłam dać jej 3 na 10 gwiazdek, określając ją mianem "słaba".
Podsumowując, nie odradzam, ale także nie polecam tej książki. Myślę, że ktoś inny może odnaleźć się w tym stylu i jemu ta książka przypadnie do gustu bardziej niż mnie. Tego Wam życzę ;)
"Ludzie z zachodniej Rosji często mają mieszkańców Syberii za zacofanych i ciemnych. Po pierwsze wielu z nich to potomkowie więźniów: Syberia była tym dla Rosji, czym kiedyś Australia i Tasmania dla Anglii."
"Syberia to ogrom. Budzący respekt kawałek planety."
Na pierwszy rzut oka, spodobała mi się bajecznie wyglądająca okładka skąpana lodem i śniegiem, a do tego zachęcający do lektury tekst: "Fascynujący, literacki obraz bezkresnej krainy z jej legendami, historią i ludźmi.". Dodatkowo sam tytuł nawiązujący do pocztówek dał mi wyobrażenie pięknych ilustracji i barwnych opisów życia w tej części świata. Wzięłam więc książkę, zaczęłam czytać i nagle... czar prysł.
Już po pierwszej pocztówce "Aviatrix" wiedziałam, że spodziewałam się o wiele za dużo. Pomyślałam "Ale jak to?! To już koniec? Tak mało, tylko jedna strona?! No dobra, to może druga...". Niestety, druga także mnie zawiodła, bo była jeszcze krótsza. Długość danej pocztówki (w sumie nie wiem nawet dlaczego jest nawiązanie właśnie do takiej formy, skoro mnie te teksty nie skojarzyły się zupełnie z pocztówkami) waha się od połowy strony do mniej więcej czterech. Szczerze mówiąc, to nie wiem sama co o nich myśleć.
Są to bowiem niby wspomnienia, niby opisy pochodzące częściowo z innych dzieł literatury, ale także są to po prostu krótkie historie. Większość z nich w ogóle nie jest ze sobą powiązana i nie zawiera żadnego większego przekazu.
Owszem, niektóre bardzo mi się podobały i chyba to wyłącznie one pozwoliły mi dać taką, a nie inną ocenę końcową. Pocztówki o nakryciach głowy, o kolei, o wilkach, o kąpieli oraz te nawiązujące do wierzeń i legend, przyciągnęły moją uwagę i były naprawdę ciekawe. Czytałam wówczas o prawdziwej Syberii, o tym czego nigdy wcześniej nie widziałam, ani o czym nie czytałam w żadnych innych książkach. Na duży plus zasługują także straszne historie, które wprowadzały nieco grozy do tego syberyjskiego świata:
"Widząc, że zwierzęta mają w swoich łapach jej dzieci, kobieta poddała się.
Młodsze zostały dosłownie połknięte w całości: miały kostki miękkie jak mięso."
Z jednej strony poznajemy zatem rosyjskie miasta (na przykład Irkuck i Omsk), widzimy słynny Bajkał w zimie, mamy barwne opisy przyrody, ale z drugiej strony spotykamy się w książce z orgazmami, aborcją i dziewicami. Miejscami jest po prostu nudno, a nawet bardzo nudno.
Warto wspomnieć również o tym, że nawet język autora był momentami trudny do zrozumienia. Być może dlatego, że powoływał się on również na Tołstoja i Moliera. A być może dlatego, że nie do końca potrafił wyjaśnić, o co tak naprawdę mu chodzi. Problem sprawiało mi także odnalezienie się w jego stylu pisania, gdyż czasem narracja poprowadzona była w pierwszej osobie, a czasem poznajemy historie jakby z boku. Muszę przyznać, że czasem wyjaśnienia tłumacza były ciekawsze niż sama treść książki. O czymś to niestety świadczy...
W jednej z pocztówek autor napisał, że jest to "książka o adopcji". Owszem są tam fragmenty przebiegu tego procesu w Rosji nawiązujące do dziewczynki, którą adoptowała amerykańska rodzina, zresztą właśnie rodzina autora. Ale czy ten utwór jest właśnie o tym? Nie, zdecydowanie nie. A o czym jest w takim razie tak naprawdę? No właśnie mam problem, bo sama dokładnie nie wiem, co przeczytałam. Niby historie ukazujące Syberię, ale jednak nie tego się spodziewałam, nie na to czekałam i nie w takiej formie. Trudno mi było ocenić tę książkę, jednak postanowiłam dać jej 3 na 10 gwiazdek, określając ją mianem "słaba".
Podsumowując, nie odradzam, ale także nie polecam tej książki. Myślę, że ktoś inny może odnaleźć się w tym stylu i jemu ta książka przypadnie do gustu bardziej niż mnie. Tego Wam życzę ;)
"Ludzie z zachodniej Rosji często mają mieszkańców Syberii za zacofanych i ciemnych. Po pierwsze wielu z nich to potomkowie więźniów: Syberia była tym dla Rosji, czym kiedyś Australia i Tasmania dla Anglii."
September 17, 2014
I really wanted to love this book, but many of the vignettes did not connect and felt superfluous as though the author just wanted to fill his goal of 100 scenes. There are some beautifully written scenes that capture the Siberian landscape and culture as well as the various details about the orphanages, and I did enjoy those sections. Still, not one of my favorite books.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews