De Liefdader

by Stasio Komar

Arno Burgers, directeur van een Braziliaanse organisatie voor straatkinderen, is populair, maar ook gevreesd in de favelaÕs van Rio. In de goede doelenwereld wordt hij op handen gedragen. Zijn seksuele avonturen met minderjarigen spelen zich af in de schaduw van de omerta van de sloppenwijk. Ontwikkelingswerker Julian Ujazdowski stelt vragen over het gesjoemel door Burgers met donaties en valse medische titels. De directeur en zijn achterban reageren met dreigementen. Burgers zorgt ervoor dat Julian door de hulpsector wordt buitengesloten. Tot er compromitterende fotoÕs opduiken van de directeur en zijn clan in gezelschap van kinderen. In het nauw gedreven laat Burgers twee getuigen door straatjongens ombrengen. Maar zijn wanhopige jacht op de fotoÕs wordt ook hem zelf fataal. Daarbij gaat helaas het belastende materiaal verloren. Het goede werk van Burgers wordt voortgezet door sympathisanten en leden van zijn netwerk die hun werkelijke doelen nooit zullen prijsgeven. De roman is een verslag van de onaantastbaarheid van ŽŽn man die zijn gang kan gaan dankzij het onwrikbare geloof van hen die tot elke prijs goed willen doen. Wie, zoals Julian, kritiek durft te hebben, wordt door het collectief genadeloos afgestraft. Stasio Komar (Breda 1947), zoon van een Poolse bevrijder, studeerde Frans, was vertaler, ontwerper, muzikant, ontwikkelingswerker. Hij publiceerde zes dichtbundels. Zijn betrokkenheid bij Braziliaanse hulpprojecten vormde de inspiratie voor het schrijven van deze roman.

Paperback

First published December 23, 2022

Reviews

[Klaas · Rating 4 out of 5]

Indringende roman die een inkijkje geeft in de wereld van liefdadigheidsorganisaties. We volgen Julian die vanuit Nederland naar Brazilië reist om daar, namens een goede doelen organisatie waar hij werkzaam is, te inventariseren met welke mogelijke ervaren organisatie er aldaar samengewerkt kan worden. Hier ontmoet hij ook een andere Nederlander genaamd Arno Burgers, directeur van een van de grootste organisatie die opkomt voor straatkinderen in Brazilië. Algauw krijgt Julian geruchten te horen dat Arno kinderen misbruikt. Echter is hier geen hard bewijs voor evenmin beschikbare kinderen om te getuigen.

Uiteindelijk organiseert de organisatie van Julian in samenwerking met o.a. Burgers een reis voor Braziliaanse kinderen naar Parijs om daar het WK bij te wonen, dit alles gesponsord door een erfgenaamloze miljardair. Hier gaat van alles mis, zaken worden slecht geregeld, miscommunicatie vindt plaats en verantwoordelijkheden worden op elkaar afgeschoven. Daarnaast de vraag in hoeverre het nuttig is om geld hier aan te besteden, straatarme kinderen eventjes kennis laten maken met de overdadige luxe en weldaad in West-Europa om vervolgens weer terug te keren naar hun miserabele staat in eigen land. De frustratie van de hoofdpersoon is voelbaar, je krijgt de neiging om onbedaarlijk te schreeuwen tegen het roerloze witte papier, goed geschreven dus. Gedurende deze reis steken daarnaast steeds meer geruchten de kop op dat Burgers pedofiel is.

In het tweede deel van de roman begint Julian een zoektocht naar het verleden van Burgers waarbij hij bewijs probeert te verzamelen om zo deze, voor de buitenwereld smetloze, man te ontmaskeren. Zijn omgeving werkt hem tegen, omdat men nu eenmaal afhankelijk is van de (financiële) mogelijkheden die Burgers voor hen biedt. Het boek geeft hiermee een confronterende inkijk in de goede doelen wereld waar ook (uiteraard en helaas) corruptie en machtsmisbruik plaatsvinden.

Tijdens het lezen zijn mij wel verscheidende dingen opgevallen die ik graag onder de noemer "kritiek" zou willen schuiven:
- In de eerste helft van het boek lees je tussen de regels door een romance die ontstaat tussen onze hoofdpersoon en een inheemse. Dit alles eindigt in een nachtelijk avontuur waarbij wordt benoemd dat de deur van desbetreffende kamer niet goed gesloten is waardoor er iemand meekijkt. Later in de roman komt dit nooit meer ter sprake en lijkt dit ook geen enige relevante toevoeging te zijn op het plot tenzij ik ergens grondig overheen heb gelezen. Is dit een onbewuste slordigheid van de auteur of heb ik zitten slapen?

- Ondanks dat het boek vlot geschreven is, valt er wel wat te muggenziften over het schrijfwerk. Zo wordt er af en toe Engelse woorden gehanteerd in voor de rest volledig Nederlandse zinnen. Dit zal deels zijn om de verengelsing in onze spreektaal te duiden waar ik mijzelf ook schuldig aanmaak. Echter snap ik niet waarom er bijvoorbeeld ergens "plenty kinderen" wordt geschreven in plaats van "veel kinderen". Uiteraard een kwestie van smaak, maar ik prefereer Nederlandse volzinnen in mijn Nederlands geschreven romans.

- Wat vreemde karakteriseringen. Zo wordt er journaliste genaamd Christine meerdere keren aangeduide met "de dikke Christine" (een keertje afgewisseld met "mollige Christine") alsof de schrijver was vergeten dat een paar bladzijdes terug ook al was benoemd dat Christine blijkbaar aan de stevige kant is. Van andere karakters wordt niet zo vaak, of überhaupt, benoemd of ze dik, dun, lang, kort, kaal, bebrild of besnord zijn. Daarnaast wordt er richting het einde van het boek een verhaal beschreven over Arno Burgers jeugd waarin het blijkbaar een naar ventje was. Dit voelde aan alsof de corrupte, leugenachtige, pedofilie directeur uiteraard als kind ook al een schurk moest zijn. Overigens wordt Burgers in de paar hoofdstukken die vanuit zijn perspectief zijn geschreven aangeduid als "de man" terwijl de lezer overduidelijk weet dat het Burgers is. Een wat vreemde keuze, wat mij betreft had zijn naam er gewoon gestaan, nu lijkt het een schijnmysterie.

- Nadat ik het boek uit had las ik de achterkant. Alle plotwendingen van de volledige 500 pagina's staan daar al geschreven. Voor mensen die wild worden van spoilers is het dus raadzaam om de achterkant niet vooraf te lezen. Gelijktijdig moet ik zeggen dat dit geen boek is wat draait om de spanning van het verhaal, maar juist om de schrijnendheid van het hele gebeuren.

Al deze puntjes doen vrij weinig af aan het boek, het lijken voornamelijk wat slordigheden die mij opvielen. Karakters hadden wellicht wat beter uitgediept kunnen worden, hoewel het wellicht zou afleiden, het boek draait om het verhaal. Het plot is vrij sterk en geeft een unieke inkijk alsook de nodige stem aan hen die niet voor zichzelf kunnen opkomen. Zij die worden misbruikt door degenen die juist beweren voor hen op te komen.

[Anneke Visser-van Dijken · Rating 5 out of 5]

Bij het zien van de aangrijpende cover van De liefdader van Stasio Komar krijg je meteen het vermoeden, door het sleutelgat, dat de twee kinderen dingen hebben meegemaakt die ze niet hadden moeten mogen meemaken, ook niet als ze volwassen waren geweest. Je wilt dan ook weten wie de kinderen zijn en wat hun verhaal is.
Bij het lezen van de titel krijg je het vermoeden dat het woord in het nare woordenrijtje van 'loverboy' past. Net zoals van het woord 'loverboy', krijg je van het woord 'liefdader' de kriebels. Je vermoedt al meteen dat de dader veel meer liefde geeft aan mensen dan zou moeten.
De subtitel geeft een schokkend tipje van de sluier weer.
In De liefdader van Stasio Komar is Arno Burgers directeur van een Braziliaanse organisatie voor straatkinderen. Hij is populair, maar tegelijkertijd is men doodsbang voor Arno. Hij ontziet niets en niemand als hij tegengesproken of tegengewerkt wordt. Zolang je met hem mee praat, doet wat hij zegt, is er niets aan de hand, maar ga je tegen hem in, dan wordt het een ander verhaal.
Door veel mensen wordt Arno Burgers op handen gedragen, maar dat blijkt om een bepaalde reden te zijn en het is maar de vraag tot in hoever hij werkelijk bij veel mensen op handen wordt gedragen.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.com/2025/... .