Διόνυσος κατά εσταυρωμένου

by Friedrich Nietzsche, Βαγγέλης Δουβαλέρης (Translator)

Παράξενη μάσκα της ζωικής ορμής η ευσέβεια! Καταβυθίζεσαι σ' έναν τέλειο ονειρόκοσμο που περικλείει, υποτίθεται, την υπέρτατη ηθική σοφία! Προσπαθείς να ξεφύγεις απ' την αλήθεια, για να τη λατρέψεις, τελικά, εξ αποστάσεως, κρυμμένη καθώς είναι στα σύννεφα! Συμφιλιώνεσαι με την πραγματικότητα, ακριβώς γιατί είναι αινιγματική! Αποστρέφεις το βλέμμα απ' τη λύση του αινίγματος, γιατί είσαι άνθρωπος, κι όχι θεός! Βουτάς ηδονικά στη λάσπη - σε γαληνεύει η δυστυχία! Βγαίνεις "εκτός εαυτού" ακριβώς στην ιδανικότερη έκφραση του εαυτού σου! Εξυμνείς και δοξάζεις τα φόβητρα κι όλα τα αποτρόπαια της ύπαρξης, γιατί έτσι θεραπεύεσαι απ' αυτή τούτη την ύπαρξη! Ζωή ευφρόσυνη μες στην περιφρόνηση της ζωής! Απαρνείσαι τη βούληση - κι αυτή να θριαμβεύει!...

Σ' αυτή την έκδοση παρουσιάζονται τα πρώτα δοκίμια και σημειωματάρια του νεαρού φιλολόγου Νίτσε, εκεί που χαράζει για πρώτη φορά το όνομα του Διονύσου, του Απόλλωνα και του Ζαρατούστρα, και παρακολουθούμε την εξέλιξη της σκέψης του καθώς ανιχνεύει τι αίνιγμα του αρχαιοελληνικού κόσμου και της Τέχνης.

415 pages, Paperback

Published December 18, 2009

About the author

Friedrich Wilhelm Nietzsche was a German classical scholar, philosopher, and critic of culture, who became one of the most influential of all modern thinkers. He began his career as a classical philologist before turning to philosophy. He became the youngest person to hold the Chair of Classical Philology at the University of Basel in 1869 at the age of 24, but resigned in 1879 due to health problems that plagued him most of his life; he completed much of his core writing in the following decade. In 1889, at age 44, he suffered a collapse and afterward a complete loss of his mental faculties, with paralysis and probably vascular dementia. He lived his remaining years in the care of his mother until her death in 1897 and then with his sister Elisabeth Förster-Nietzsche. Nietzsche died in 1900, after experiencing pneumonia and multiple strokes.
Nietzsche's work spans philosophical polemics, poetry, cultural criticism, and fiction while displaying a fondness for aphorism and irony. Prominent elements of his philosophy include his radical critique of truth in favour of perspectivism; a genealogical critique of religion and Christian morality and a related theory of master–slave morality; the aesthetic affirmation of life in response to both the "death of God" and the profound crisis of nihilism; the notion of Apollonian and Dionysian forces; and a characterisation of the human subject as the expression of competing wills, collectively understood as the will to power. He also developed influential concepts such as the Übermensch and his doctrine of eternal return. In his later work, he became increasingly preoccupied with the creative powers of the individual to overcome cultural and moral mores in pursuit of new values and aesthetic health. His body of work touched a wide range of topics, including art, philology, history, music, religion, tragedy, culture, and science, and drew inspiration from Greek tragedy as well as figures such as Zoroaster, Arthur Schopenhauer, Ralph Waldo Emerson, Richard Wagner, Fyodor Dostoevsky, and Johann Wolfgang von Goethe.
After his death, Nietzsche's sister Elisabeth became the curator and editor of his manuscripts. She edited his unpublished writings to fit her German ultranationalist ideology, often contradicting or obfuscating Nietzsche's stated opinions, which were explicitly opposed to antisemitism and nationalism. Through her published editions, Nietzsche's work became associated with fascism and Nazism. 20th-century scholars such as Walter Kaufmann, R.J. Hollingdale, and Georges Bataille defended Nietzsche against this interpretation, and corrected editions of his writings were soon made available. Nietzsche's thought enjoyed renewed popularity in the 1960s and his ideas have since had a profound impact on 20th- and early 21st-century thinkers across philosophy—especially in schools of continental philosophy such as existentialism, postmodernism, and post-structuralism—as well as art, literature, music, poetry, politics, and popular culture.

Reviews

[Stefania · Rating 4 out of 5]

Τέχνη, η λύτρωση για τον άνθρωπο της Γνώσης!-για κείνον που βλέπει-και θέλει να βλέπει-τον τρομακτικό και παράδοξο χαρακτήρα της ζωής,λύτρωση για τον άνθρωπο της τραγικής γνώσης.
Τέχνη, η λύτρωση για τον άνθρωπο της Πράξης!-για κείνον που δε βλέπει απλώς,αλλά ζει-και θέλει να ζει-τον τρομακτικό και παράδοξο χαρακτήρα της ζωής,για τον τραγικό πολεμιστή,για τον ήρωα.
Τέχνη,η λύτρωση για τον πάσχοντα!-τον οδηγεί σε καταστάσεις όπου ο πόνος είναι ηθελημένος,μεταμορφωμένος,θεοποιημένος,μορφή υπέρτατης έκστασης!
-Κατανοητόν;
Διόνυσος κατά Εσταυρωμένου...

[Evripidis Gousiaris · Rating 5 out of 5]

Όπως αναφέρει ο μεταφραστής κ. Δουβαλέρης στην εισαγωγή, αν θέλει κάποιος τις κορυφές, παίρνει κατευθείαν το Η γέννηση της τραγωδίας. Όποιος όμως θέλει και το μηχανοστάσιο όπου βλέπει αδιαμόρφωτο ακόμα, αλλά πάνω στην βράση του, το βαρύ υλικό, θα πάρει και αυτό.

Υ.γ. Το τελευταίο μέρος του βιβλίου είναι μοναδικό!

[Anthi Mastrogiannaki · Rating 5 out of 5]

Το μουσικό δράμα το οποίο αναπτύχθηκε στις αρχές του Μεσαίωνα έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα. Οι άνθρωποι που έζησαν εκείνη την εποχή έγραφαν μουσική με σκοπό την δράση και όχι την ακοή. Η μουσική σύμφωνα με τους ποιητές του Μεσαίωνα γραφόταν για να διαβάζεται από τον κόσμο και όχι να ακούγεται. Και αυτή ήταν η διαφορά ανάμεσα στην μουσική που διαβάζεται και στην όπερα. Η όπερα όταν ακούγεται μας χαρίζει μαγικές στιγμές και εμφανίζεται μπροστά μας η χαρά του αρχαίου μουσικού δράματος. Η όπερα φαντάζει στα μάτια ενός ανθρώπου ψεύτικη και αναιδής είναι όμως ο μόνος τρόπος για να κατανοήσουμε το μεγαλείο αρχαίων τραγωδών όπως ο Σοφοκλής και ο Αισχύλος. Ο Σοφοκλής ως στοχαστής εντόπισε το Υψηλό στην δικαιοσύνη όπου άνθρωπος και θεοί αποτελούν κατ' θείο, η δικαιοσύνη, το ήθος και η ευτυχία είναι απολύτως συνδεμένα μεταξύ τους. Ο Αισχύλος θεώρησε το Υψηλό στην δικαιοσύνη που απονέμουν οι θεοί.

Ο Φρίντριχ Νίτσε στο βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου, προσπαθεί να αναλύσει την θέση της λυρικής ποίησης και της τραγωδίας στις απαρχές του αρχαιοελληνικού δράματος. Ο Σοφοκλής, ο Αισχύλος και ο Ευριπίδης υπήρξαν οι τραγωδοί εκείνοι που με τα έργα τους ύμνησαν το ήθος, την δικαιοσύνη και την τιμωρία. Ο Σοφοκλής με το έργο του Οιδίποδας Τύραννος αναφέρεται στην τιμωρία των θεών και στην άτυχη μοίρα. Ο Αισχύλος στην Ορέστια αναφέρεται στο μίσος της μάνας προς τον γιό της. Παρόλο που το θέμα των δύο τραγωδιών είναι όμοιο, οι δύο τραγωδοί αντιπροσωπεύουν κάτι διαφορετικό, ο Σοφοκλής θεωρεί ότι η μοίρα των ανθρώπων δεν καθορίζεται μόνο από τους θεούς αλλά και από τα πεπραγμένα των ανθρώπων ενώ ο Αισχύλος πιστεύει ότι την δικαιοσύνη την απονέμουν μόνο οι θεοί.

[Leonidas Vergos]

Λίγα αναγνώσματα αποδεικνύονται πιο απολαυστικά από τη –λογοτεχνική υφολογικά– φιλοσοφία του Νίτσε κι αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα κείμενά του που σχετίζονται με την αρχαιοελληνική δραματική ποίηση.
Μια συλλογή κειμένων σχετικών με το θέμα που δεν κατέληξαν να συμπεριλαμβάνονται με κάποιον τρόπο στη θρυλική Γέννηση της τραγωδίας, που αποτελεί μια βουτιά στις βαθύτερες σκέψεις του συγγραφέα, καθώς έγραφε το μεγάλο εκείνο έργο.
Πυρήνας της αντι-αριστοτελικής λογοτεχνικής-δραματικής του θεωρίας (και μεγάλη της ιστορική πρωτοτυπία) ο πρωταρχικός ρόλος της μουσικής/μέλους έναντι της πλοκής/του μύθου:

«Οι αρχαίοι έδιναν βάρος στο πάθος κι όχι στη δράση. [...]
Απέναντι στην αρχαιοελληνική τραγωδία είμαστε ανάρμοστοι, γιατί η κυρία επίδρασή της συνίστατο εν πολλοίς σ' ένα στοιχείο που 'χει για μας χαθεί: τη μουσική.»

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Απ' τὸν δάσκαλο ἡ μάθηση, ἀπ' τὸν ἀντίπαλο τὸ γνώθι σαυ τόν! [ ] Ο διάλογος στην τραγωδία γέννημα τοῦ ἀγῶνας... [ ][...]