το τρίτο κατά σειρά πού έγραψε η Αμάντα, ένα βιβλίο πού συνεχίζει την λογική των προηγουμένων: πως
γράφεται δηλαδή ένα βιβλίο η μάλλον πως μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο ακόμη κι από ένα λάθος. Το πρωτότυπο είναι ότι μέσα στο βιβλίο συναντάς παλιούς ήρωες από προηγούμενα μυθιστορήματα να κάνουν
άλλα πράγματα, άλλες ζωές. Βέβαια πρέπει να είσαι λιγάκι παρατηρητικός για να το καταλάβεις, κατά αλλά
το βιβλίο κινείται στα γνωστά πλαίσια της συγγραφέως, δηλαδή αρκετή θεωρεία, αρκετή φιλοσοφία, και μπόλικη παρατηρητικότητα για το είμαστε και το τι θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει αν είχαμε ακολουθήσει
άλλο δρόμο. Σίγουρα δεν είναι το αγαπημένο μού, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι κι αδιάφορο.