What do you think?
Rate this book
Upiorni
Upiorni
344 pages, Paperback
Published January 1, 2023
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
May 11, 2023
„Upiorni” to kontynuacja „Splątanych”, świetnie przyjętego thrillera autorstwa Łukasza Szustera. Pamiętam do dzisiaj, jak ogromne wrażenie wywarła na mnie pierwsza część. Autor umiejętnie połączył elementy thrillera z wątkami paranormalnymi twarzach tym samym historię, od której nie mogłam się oderwać. Przyznaję, że z niecierpliwością wyczekiwałam drugiego tomu. Choć książka chwilę czekała na regale, to kiedy w końcu zasiadłam do lektury, z ogromną przyjemnością przeniosłam się do świata, który wykreował autor.
Po masakrze antyterrorystów w Krakowie rodzeństwo Kutzów zapadło się pod ziemię. Życie byłego detektywa, a obecnie funkcjonariusza katowickiej drogówki Wilhelma Borsztajna powoli wraca do normalności. Zuzanna Fuchs, młoda analityczka, wraz z Filipem Jankowskim próbują zrozumieć zjawisko splątania pozwalające na manipulowanie rzeczywistością. W tym samym czasie w rybnickim szpitalu psychiatrycznym po wielu latach ze śpiączki budzi się Gustaw Klemer. Pojawienie się porywacza burzy dotychczasowy porządek na Śląsku tym samym rozpoczyna się polowanie, którego finał będzie wstrząsający.
Łukasz Szuster, stworzył niezwykle ciekawą i wciągającą dylogię. Już od pierwszych stron autor serwuje nam emocje, od których włos jeży się na głowie. „Upiorni” to historia, w której akcja goni akcję, czytelnik, kartkując kolejne strony nawet przez moment nie czuje znużenia, Szuster doskonale o to zadbał. W tej historii każdy znajdzie coś dla siebie, to niezwykłe połączenie thrillera, literatury grozy i fantastyki. Choć za tą ostatnią nie przepadam, to w sposób, w jaki wykorzystał ją autor w swojej książce, jak najbardziej przypadł mi do gustu.
Podsumowując, „Upiorni” to świetnie skonstruowany thriller z nieszablonową fabułą i wyrazistymi bohaterami, pełen zaskakujących zwrotów akcji, które momentami przyprawiają o dreszcze. Gratuluję autorowi świetnej dylogii, a was zachęcam do sięgnięcia po ten tytuł, jednak warto zacząć od pierwszej części, gdyż obie są ze sobą mocno powiązane. Polecam!
Po masakrze antyterrorystów w Krakowie rodzeństwo Kutzów zapadło się pod ziemię. Życie byłego detektywa, a obecnie funkcjonariusza katowickiej drogówki Wilhelma Borsztajna powoli wraca do normalności. Zuzanna Fuchs, młoda analityczka, wraz z Filipem Jankowskim próbują zrozumieć zjawisko splątania pozwalające na manipulowanie rzeczywistością. W tym samym czasie w rybnickim szpitalu psychiatrycznym po wielu latach ze śpiączki budzi się Gustaw Klemer. Pojawienie się porywacza burzy dotychczasowy porządek na Śląsku tym samym rozpoczyna się polowanie, którego finał będzie wstrząsający.
Łukasz Szuster, stworzył niezwykle ciekawą i wciągającą dylogię. Już od pierwszych stron autor serwuje nam emocje, od których włos jeży się na głowie. „Upiorni” to historia, w której akcja goni akcję, czytelnik, kartkując kolejne strony nawet przez moment nie czuje znużenia, Szuster doskonale o to zadbał. W tej historii każdy znajdzie coś dla siebie, to niezwykłe połączenie thrillera, literatury grozy i fantastyki. Choć za tą ostatnią nie przepadam, to w sposób, w jaki wykorzystał ją autor w swojej książce, jak najbardziej przypadł mi do gustu.
Podsumowując, „Upiorni” to świetnie skonstruowany thriller z nieszablonową fabułą i wyrazistymi bohaterami, pełen zaskakujących zwrotów akcji, które momentami przyprawiają o dreszcze. Gratuluję autorowi świetnej dylogii, a was zachęcam do sięgnięcia po ten tytuł, jednak warto zacząć od pierwszej części, gdyż obie są ze sobą mocno powiązane. Polecam!
April 18, 2023
Przeszłość, której nie złożyło się do grobu - choćby tego metaforycznego – ma zwyczaj wracać do nas w najbardziej nieoczekiwanej chwili.
Bohaterom Upiornych udało się na chwilę o tym zapomnieć i oto nadszedł czas by zmierzyć się z konsekwencjami niezamkniętych spraw.
Łukasz Szuster powraca z kontynuacją zachwycających Splątanych. Tym razem z powieścią jeszcze mroczniejszą i bardziej tajemniczą niż pierwszy tom.
Wilhelm Borsztajn wciąż wiedzie żywot nudnego krawężnika, Zuza oddaje się temu, co wychodzi jej w życiu najlepiej – ma szczęście, świat wydaje się ignorować niedawne wydarzenia z Quantum-Fuel, życie powoli zdaje się wracać do normy, tylko czy aby na pewno?
Porwanie Agaty to tylko pierwszy kamyczek w nadciągającej lawinie zdarzeń. Gdy z wieloletniej śpiączki budzi się mężczyzna odpowiedzialny za klęskę kariery policyjnej Wilhelma - z przeszłości zaczynają wyłaniać się kolejne potwory. Mroczne, pełne nienawiści umysły walczą z ograniczeniami materii i czasu.
Upiorni jako kontynuacja Splątanych nie ustępuje pierwszemu tomowi ani na milimetr. Czarne charaktery, które za nic mają ludzkie życia i opętani rządzą mordu psychopaci, którzy odhaczają ze swojej listy kolejnych martwych wrogów. To się może skończyć końcem świata…
Niesamowicie polubiłam bohaterów Łukasza Szustera, pełnych ludzkich przywar i wad, a jednak umiejących odnaleźć w sobie odwagę, gdy wymaga tego sytuacja. Może to zasługa ich niezwykle barwnych charakterów, a może bardzo sprawnego pióra autora, ale książkę przeczytałam w jeden wieczór i zamknęłam z ogromnym rozczarowaniem. Bo jak to tak, to już koniec? Żadnych więcej przygód? Przez te dwa tomy niezwykle przywiązałam się do całej tej szalonej grupki śląskich superbohaterów i niezwykle smutno było mi z myślą, że to już czas się rozstać…
I co ciekawe, to właśnie rozstanie jest jedną z niewielu rzeczy, do której mogłabym się przyczepić w tej książce. Brakło mi tam emocji, tak jakby wszyscy pogodzili się z losem, ot nasza historia dobiegła końca, czas odwiesić pelerynę bohatera na kołek i jakoś dociągnąć do emerytury. Nie zmienia to jednak faktu, że ta niezwykła książka z pogranicza fizyki, kryminału i fantastyki skradła mi serce i wraz z pierwszym tomem powędrowała na półkę z moimi ulubionymi pozycjami. Bo choć, opłakuje „zakończenie” to jednak plusów tej książki nie jest w stanie przysłonić taki drobiazg. Tak jak przy pierwszym tomie Upiorni zachwycają wartką akcją i stylem, niema tu nic niewnoszących dialogów i nabijania znaków, złoczyńcy nie pojawiają się z kosmosu i tak samo jak bohaterowie pozytywni mają dopracowane tła i historie. Upiorni to solidny kawał opowieść, pełny przemyślanych scen i zaskakujących rozwiązań. Przerzucając strony możemy śledzić nie tylko „hura-bohaterstwo” ale przede wszystkim, to jak zmieniają się protagoniści, jak cała ta sytuacja na nich wpływa, bo przecież są jednak tylko ludźmi.
Niezwykle dobrze czytało mi się oba tomy i liczę, że Łukasz Szuster szybko wróci z czymś nowym, nawet jeśli tym razem opowieść nie będzie dotyczyła mojego ulubieńca (Wilhelma)
Tak więc, jeśli kręcą cię mroczne tajemnice i czarne charaktery bez kszty moralności, jeśli pragniesz bohaterów dnia codziennego zamiast lalkowatych gości w rajtuzach, a wieczorami zgłębiasz tajemnice wszechświata to to jest książka dla ciebie. Ja szczerze polecam!
Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Videograf i autorowi
#współpracarecenzencka
#współpracabarterowa
Bohaterom Upiornych udało się na chwilę o tym zapomnieć i oto nadszedł czas by zmierzyć się z konsekwencjami niezamkniętych spraw.
Łukasz Szuster powraca z kontynuacją zachwycających Splątanych. Tym razem z powieścią jeszcze mroczniejszą i bardziej tajemniczą niż pierwszy tom.
Wilhelm Borsztajn wciąż wiedzie żywot nudnego krawężnika, Zuza oddaje się temu, co wychodzi jej w życiu najlepiej – ma szczęście, świat wydaje się ignorować niedawne wydarzenia z Quantum-Fuel, życie powoli zdaje się wracać do normy, tylko czy aby na pewno?
Porwanie Agaty to tylko pierwszy kamyczek w nadciągającej lawinie zdarzeń. Gdy z wieloletniej śpiączki budzi się mężczyzna odpowiedzialny za klęskę kariery policyjnej Wilhelma - z przeszłości zaczynają wyłaniać się kolejne potwory. Mroczne, pełne nienawiści umysły walczą z ograniczeniami materii i czasu.
Upiorni jako kontynuacja Splątanych nie ustępuje pierwszemu tomowi ani na milimetr. Czarne charaktery, które za nic mają ludzkie życia i opętani rządzą mordu psychopaci, którzy odhaczają ze swojej listy kolejnych martwych wrogów. To się może skończyć końcem świata…
Niesamowicie polubiłam bohaterów Łukasza Szustera, pełnych ludzkich przywar i wad, a jednak umiejących odnaleźć w sobie odwagę, gdy wymaga tego sytuacja. Może to zasługa ich niezwykle barwnych charakterów, a może bardzo sprawnego pióra autora, ale książkę przeczytałam w jeden wieczór i zamknęłam z ogromnym rozczarowaniem. Bo jak to tak, to już koniec? Żadnych więcej przygód? Przez te dwa tomy niezwykle przywiązałam się do całej tej szalonej grupki śląskich superbohaterów i niezwykle smutno było mi z myślą, że to już czas się rozstać…
I co ciekawe, to właśnie rozstanie jest jedną z niewielu rzeczy, do której mogłabym się przyczepić w tej książce. Brakło mi tam emocji, tak jakby wszyscy pogodzili się z losem, ot nasza historia dobiegła końca, czas odwiesić pelerynę bohatera na kołek i jakoś dociągnąć do emerytury. Nie zmienia to jednak faktu, że ta niezwykła książka z pogranicza fizyki, kryminału i fantastyki skradła mi serce i wraz z pierwszym tomem powędrowała na półkę z moimi ulubionymi pozycjami. Bo choć, opłakuje „zakończenie” to jednak plusów tej książki nie jest w stanie przysłonić taki drobiazg. Tak jak przy pierwszym tomie Upiorni zachwycają wartką akcją i stylem, niema tu nic niewnoszących dialogów i nabijania znaków, złoczyńcy nie pojawiają się z kosmosu i tak samo jak bohaterowie pozytywni mają dopracowane tła i historie. Upiorni to solidny kawał opowieść, pełny przemyślanych scen i zaskakujących rozwiązań. Przerzucając strony możemy śledzić nie tylko „hura-bohaterstwo” ale przede wszystkim, to jak zmieniają się protagoniści, jak cała ta sytuacja na nich wpływa, bo przecież są jednak tylko ludźmi.
Niezwykle dobrze czytało mi się oba tomy i liczę, że Łukasz Szuster szybko wróci z czymś nowym, nawet jeśli tym razem opowieść nie będzie dotyczyła mojego ulubieńca (Wilhelma)
Tak więc, jeśli kręcą cię mroczne tajemnice i czarne charaktery bez kszty moralności, jeśli pragniesz bohaterów dnia codziennego zamiast lalkowatych gości w rajtuzach, a wieczorami zgłębiasz tajemnice wszechświata to to jest książka dla ciebie. Ja szczerze polecam!
Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Videograf i autorowi
#współpracarecenzencka
#współpracabarterowa
April 13, 2023
Nie ma co ukrywać. Zakochałam się w twórczości Szustera, gdy byłam w 1/3 „Splątanych” i po lekturze „Upiornych” to uczucie jedynie się pogłębiło.
„Upiorni” to prawdziwy rollercoaster i jazda bez trzymanki. Książka porwała mnie do tego stopnia, że zarwałam dla niej nockę i pomimo, że na drugi dzień syn nie chciał dać mi żyć to kompletnie tego nie żałuję! Przewracałam strony jak szalona i za wszelką cenę chciałam się dowiedzieć co jeszcze ciekawego wymyślił autor dla naszych bohaterów, a uwierzcie, że troszeczkę się tutaj dzieje. Otrzymujemy porwanie, eksperymenty, mordercę z przeszłości który komplikuje sytuację, a to wszystko przyodziane jest w wartką akcję, nietuzinkowych bohaterów i oczywiście splątanie kwantowe, od którego tak naprawdę wszystko się zaczęło.
Wiecie co jeszcze podobało mi się w „Upiornych”? To, że autor umieścił akcję w miejscach, które znam i które łatwo zweryfikować, zwłaszcza gdy mieszka się na Śląsku. Góry Sowie wielbię, a bunkry o których pisze autor odwiedziłam wiele razy i lubię tam wracać. Niejednokrotnie podczas czytania przenosiłam się w miejscu i czułam jakby wydarzenia rozgrywały się zaraz obok mnie. Potrafiłam sobie wszystko świetnie zobrazować i to właśnie sprawiło, że książkę czytało mi się tak dobrze.
Jednak pisząc o książce nie można pominąć okładki, którą zaprojektował Dawid Boldys. Według mnie nie ma on sobie równych w tworzeniu tak klimatycznych (i może troszeczkę demonicznych) grafik.
Także podsumowując, kompletnie nie spodziewałam się tego co otrzymałam i była to prawdziwa petarda! Jestem zachwycona i po raz kolejny „kupiona”. Jeżeli lubicie takie klimaty to koniecznie sięgnijcie po serię. Polecam z całego serducha, bo mi nie pozostaje już nic innego jak tylko wypatrywanie kolejnych tytułów!
„Upiorni” to prawdziwy rollercoaster i jazda bez trzymanki. Książka porwała mnie do tego stopnia, że zarwałam dla niej nockę i pomimo, że na drugi dzień syn nie chciał dać mi żyć to kompletnie tego nie żałuję! Przewracałam strony jak szalona i za wszelką cenę chciałam się dowiedzieć co jeszcze ciekawego wymyślił autor dla naszych bohaterów, a uwierzcie, że troszeczkę się tutaj dzieje. Otrzymujemy porwanie, eksperymenty, mordercę z przeszłości który komplikuje sytuację, a to wszystko przyodziane jest w wartką akcję, nietuzinkowych bohaterów i oczywiście splątanie kwantowe, od którego tak naprawdę wszystko się zaczęło.
Wiecie co jeszcze podobało mi się w „Upiornych”? To, że autor umieścił akcję w miejscach, które znam i które łatwo zweryfikować, zwłaszcza gdy mieszka się na Śląsku. Góry Sowie wielbię, a bunkry o których pisze autor odwiedziłam wiele razy i lubię tam wracać. Niejednokrotnie podczas czytania przenosiłam się w miejscu i czułam jakby wydarzenia rozgrywały się zaraz obok mnie. Potrafiłam sobie wszystko świetnie zobrazować i to właśnie sprawiło, że książkę czytało mi się tak dobrze.
Jednak pisząc o książce nie można pominąć okładki, którą zaprojektował Dawid Boldys. Według mnie nie ma on sobie równych w tworzeniu tak klimatycznych (i może troszeczkę demonicznych) grafik.
Także podsumowując, kompletnie nie spodziewałam się tego co otrzymałam i była to prawdziwa petarda! Jestem zachwycona i po raz kolejny „kupiona”. Jeżeli lubicie takie klimaty to koniecznie sięgnijcie po serię. Polecam z całego serducha, bo mi nie pozostaje już nic innego jak tylko wypatrywanie kolejnych tytułów!
Displaying 1 - 3 of 3 reviews