Adios, Scheherazade

by Donald E. Westlake

Edwin Topliss écrit des romans porno en série. Mais un jour, il tombe en panne de fantasmes. Ses quinze pages quotidiennes et besogneuses se transforment en règlement de comptes avec lui-même et sa vie minable... " Quand l''époque du grand polar classique est passée, et quand cependant on aime le polar et l''on a envie d''en écrire, assurément la solution Westlake est la plus élégante. Ironie, outrance, rigolade référentielle. Connaissance du fait que le "drame" de l''écrivain est une de ces fameuses ''situations désespérées mais non sérieuses'', où lui-même plonge en riant de ses personnages. Drame menu, qui ne mérite pas qu''on écrive des tartines universitaires sur le ''métalangage'' et mérite plutôt qu''on écrive le formidable Adios Schéhérazade, hilarante tragédie d''un auteur de pornos à la chaîne, frappé par une crise de créativité... Adios Schéhérazade est un roman fétiche pour fétichistes." - Jean-Patrick Manchette, Chroniques

Genres: Humor, Fiction

188 pages, Hardcover

First published September 9, 1970

About the author

Donald E. Westlake (1933-2008) was one of the most prolific and talented authors of American crime fiction. He began his career in the late 1950's, churning out novels for pulp houses—often writing as many as four novels a year under various pseudonyms such as Richard Stark—but soon began publishing under his own name. His most well-known characters were John Dortmunder, an unlucky thief, and Parker, a ruthless criminal. His writing earned him three Edgar Awards: the 1968 Best Novel award for God Save the Mark; the 1990 Best Short Story award for "Too Many Crooks"; and the 1991 Best Motion Picture Screenplay award for The Grifters. In addition, Westlake also earned a Grand Master Award from the Mystery Writers of America in 1993.

Westlake's cinematic prose and brisk dialogue made his novels attractive to Hollywood, and several motion pictures were made from his books, with stars such as Lee Marvin and Mel Gibson. Westlake wrote several screenplays himself, receiving an Academy Award nomination for his adaptation of The Grifters, Jim Thompson's noir classic.

Some of the pseudonyms he used include
•   Richard Stark
•   Timothy J. Culver
•   Tucker Coe
•   Curt Clark
•   J. Morgan Cunningham
•   Judson Jack Carmichael
•   D.E. Westlake
•   Donald I. Vestlejk
•   Don Westlake

Reviews

[George K. · Rating 4 out of 5]

Για δέκα χρόνια έπιανε σκόνη σε κάποια από τις ντάνες βιβλίων τσέπης που έχω εδώ κι εκεί στο δωμάτιό μου, αποφάσισα επιτέλους να το διαβάσω (αφού το ξεσκόνισα, βέβαια) γιατί ήθελα κάτι γρήγορο και ευχάριστο και απολαυστικό τώρα που με ταλανίζει ένα θέμα υγείας, και τον σκοπό του τον πέτυχε στον απόλυτο βαθμό. Πρόκειται για ένα άκρως απολαυστικό μυθιστόρημα, ιδιαίτερο και ιδιόρρυθμο, σίγουρα αρκετά ξεχωριστό και διαφορετικό σε σχέση με όλα όσα έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα. Και διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο κατάλαβα για τα καλά πόσο γαμάτος συγγραφέας είναι (ή ήταν, τέλος πάντων, αφού δεν ζει πια ο άνθρωπος) ο Ντόναλντ Γουέστλεϊκ, και πόσο κρίμα κι άδικο είναι που οι Έλληνες εκδότες δεν του έχουν δώσει την απαιτούμενη σημασία με βάση το εξαιρετικά πλούσιο έργο του. Δηλαδή τώρα μιλάμε για ένα όχι και τόσο γνωστό βιβλίο του συγγραφέα, για κάτι αρκετά διαφορετικό από αυτά που συνήθως έγραφε, αλλά ο τύπος έδωσε ρέστα, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, με τη γραφή να είναι πραγματικά υπέροχη, το χιούμορ καταπληκτικό, την ατμόσφαιρα απίθανη... Ειλικρινά σας λέω, δεν ήθελα με τίποτα να τελειώσει το βιβλίο, αλλά να που τελείωσε (όχι, δεν υπάρχει σεξουαλικό υπονοούμενο!), και τώρα τι θα κάνω χωρίς αυτό, μου λέτε; Δεν έχω άλλο βιβλίο του Γουέστλεϊκ στα ελληνικά που να είναι στη λίστα με τα αδιάβαστα (έχω τέσσερα-πέντε στα αγγλικά πάντως), αν και βέβαια μπορεί κάποια στιγμή να ξαναδιαβάσω το "Βοήθεια! Με κρατούν φυλακισμένο" που διάβασα προ αμνημονεύτων χρόνων (εντάξει, πριν δώδεκα) και το οποίο δεν θυμάμαι ιδιαίτερα, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα επιτέλους να διαβάσω στα ελληνικά πολλά από τα άλλα, υπέροχα βιβλία που έχει γράψει. Μα, γιατί οι εκδόσεις Άγρα δεν βγάζουν και κάποιο άλλο δικό του; Ή οποιεσδήποτε άλλες εκδόσεις; Γιατί;

[Malamas · Rating 4 out of 5]

Κλασικός Westlake. Μια τρέλα όλη η ιστορία. Διαβάζεται εύκολα και ευχάριστα.

[Jeff · Rating 3 out of 5]

Last Fall I planned on reading Hal Dresner's The Man Who Wrote Dirty Books, Adios Scheherazade and Larry Block's Ronald Rabbit is a Dirty Old Man, all written between 1964 and 1971 and similar in theme and epistolary in style. Scheherazade was humorous but not laugh-out-loud humorous like Dresner's or what I expect Block's to be. And not exactly epistolary, but rather chapters of a porn novel the protagonist Ed Topliss is trying to crank out, which veer off into diary entries.

I saw a lot of parallels between the character of Ed Topliss and Don's friend Bill Coons, but when I mentioned it to Larry Block, he dismissed the idea.

[Serena.. Sery-ously? · Rating 3 out of 5]

Non ero pronta a leggere un Westlake amaro e 'cupo', devo essere sincera.. Fino ad ora, i suoi romanzi mi hanno sempre fatto sbellicare dalle risate (il disagio vero, del genere che è assolutamente proibito portarsi dietro un Westlake su autobus e situazioni sociali! :D) ed erano caratterizzati da una sorta di leggerezza, pur essendo Dortmunder & Co dei poveri diavoli disgriaziati e sfigatissimi!
Superato lo shock iniziale e la fase di risettaggio del cervello da coglionella a 'cavoli, la cosa è seria!', il libro non mi è affatto dispiaciuto e anzi, sono davvero contenta di averlo letto perché mi ha dimostrato quanto Westlake abbia saputo essere eclettico nella sua produzione, quanto sia stato un dannato Scrittore con la S maiuscola e soprattutto il fatto di non essere solo uno scrittore di thriller ma di sapersela cavare con tutti i generi :3

La storia nella storia, il modo in cui si passa dalla vita di Ed ai suoi romanzi porno (ok, ho detto che l'opera è più cupa.. Ma sono stata un po' apocalittica perché anche qui non sono mancati i momenti di risate e sghignazzamenti :D) sono semplicemente GENIALI!!
Il finale forse è un po' amaro.. Però effettivamente l'happy ending che mi aspettavo sarebbe stato fuori luogo!!

Dortmunder rimane comunque il mio preferito :D

[Evdoxia Kinali · Rating 3 out of 5]

Ένα βιβλίο που δεν θα χαρακτήριζα αστυνομικό, αν κι έχει κάποια στοιχεία θρίλερ. Πρωτότυπο, ξεκαρδιστικό σε αρκετά σημεία αφηγείται την ιστορία ενός συγγραφέα πορνό ιστοριών που υποφέρει από writer's block. Το δεύτερο μισό κάπου χωλαίνει, δεν μου χαλά όμως την συνολική αποτίμηση.

[Bookfreak · Rating 4 out of 5]

διαμαντάκι!

4,5

[Φώτης Καραμπεσίνης · Rating 5 out of 5]

Απολαυστικά ευφυές!

[Alfonso D'agostino · Rating 2 out of 5]

Io mi rendo conto che ci sono dei momenti nella vita in cui uno senta la necessità di esplorare ed esplorarsi. E’ una sensazione che può cogliere chiunque, figurati se non può scaraventare tutta la sua potenza su artisti, creativi, scrittori. E’ quel momento in cui il cantautore decide di scrivere un romanzo, e generalmente si schianta, o quello in cui l’attore acclamato dalla critica decide che la sua strada è il pugilato, e finisce k.o.

Donald E. Westlake è stato un magnifico scrittore di gialli e thriller, oltre che uno sceneggiatore di genere di assoluto successo, e ha dato vita a personaggi di cui ancora centellino i romanzi, perché non vorrei finissero mai. Dando una occhiata al riassunto della trama di questo suo “Addio Sheherazade” avevo avvertito l’ululato delle sirene di allarme: “Il suo amico Rod gli aveva detto: “Se sei capace di scrivere una lettera senza errori, sei capace di scrivere un romanzo erotico”. E così Ed Topliss si era convinto e aveva scritto, al ritmo di uno al mese, ventotto pornolibri. Ma arrivato al ventinovesimo, scopre di non farcela più.” Ma recentemente le mie sirene di allarme avevano suonato a sproposito, e Westlake mi aveva sempre divertito infinitamente, e così…

No. “Addio Sheherazade” poteva offrire dei simpatici meta-argomenti, immaginando che l’idea per il disegno di uno scrittore che ne ha i maroni pieni di scrivere variazioni su uno stesso tema fosse anche un po’ autobiografica. Sarebbe servita un minimo di profondità in tal senso, che non si avverte minimamente, e la sensazione è quella di avere tra le mani una sorta di Bukowski che non ce l’ha fatta, perchè si ferma un passo prima del precipizio (e il buon Charles ci si buttava dentro sghignazzando).

Ci sono scrittori per cui cupezza, malinconia, nostalgia e debolezze sono colori da miscelare con ironia e umorismo, e in questo Westlake è stato un gigante. Quando la tavolozza ne resta priva, il risultato è del tutto dimenticabile.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Το Αντιός Σεχραζάντ το πρότεινε ο απηγμένος ήρωας στο Τραγούδι του κούκου που διάβασα πιο πριν (Σεχραζάντ, όχι Σολεδάδ, λάθος μου). Και ναι είναι πολύ διασκεδαστικό αλλά και σκεπτικιστικό. Αν και γραμμένο το 1970 είναι τόπους τόπους ξεκαρδιστικό, η αγωνία του στερημένου από έμπνευση συγγραφέα διαχρονική και οι αγωνίες του και όλα όσα ζει, γράφει και σκέφτεται μπορούν να έχουν γίνει ακόμη και σήμερα.

Ο Έντουιν αρχίζει και γράφει πορνό μυθιστορήματα, αποσκοπώντας στο να ξεβαλτώσει οικονομικά και να θρέψει την οικογένειά του. Γράφει στηριγμένος σε σκαλέτες (καλά, οι τέσσεερις επιλογές-άξονες στους οποίους μποορεί να βαδίσει ένα μυθιστόρημα πορνό είναι απίστευτα ξεκαρδιστικοί και αληθέστατοι) και φτάνει αισίως στο 29ο βιβλίο του. Λεφτά δεν κατάφερε να συγκεντρώσει ποτέ, γιατί κι αυτός κι η γυναίκα του είναι καταναλωτικά όντα. Και τώρα; Τώρα είμαστε μπροστά σε μια άδεια σελίδα και ο χρόνος πιέζει!!!Σε μια βδομάδα πρέπει να έχει παραδώσει το νέο του βιβλίο. Κι έχει μπλοκάρει! Κι αρχίζει και γράφει αρλούμπες! Αρχίζει να βγάζει τα απωθημένα του γάμου του, γράφει για το πώς γνωρίστηκε με τη γυναίκα του, τι έζησαν, πώς απέκτησαν την κόρη τους (κατά λάθος η Μπέτσυ έμεινε έγκυος κι έτσι ο Έντουιν αναγκάστηκε να την παντρευτεί, κάτι για το οποίο μετά από τόσα χρόνια, τώρα μετανιώνει μάλλον), ποιες ήταν οι πρώτες του ερωτικές εμπειρίες, ποιες είναι οι σκέψεις του για τις γυναίκες, πώς νιώθει αυτός και ο Όσκαρ (ξέρετε, το.... ενός άντρα, ε;ε;), μια απίστευτη φιλοσοφία και μια πολύ αστεία κοσμογνωσία. Κι όμως ενδιάμεσα γράφει κάπου κάπου κάποιες καλές εισαγωγές κεφαλαίων κι εκεί που παρασύρεσαι από την ανάγνωση και λες βρήκε το ρυθμό του, αρχίζχει να αυτοκαταστρέφεται και να σχολιάζει "όχι αυτό", "το βαρέθηκα αυτό", γράφει μια ωραία περίληψη και στην τελευταία παράγραφος η πρωταγωνίστρια απάγεται από εξωγήινους, δηλαδή ακριβώς όπως νιώθει ένας που στερήθηκε από έμπνευση και κάνει τα πάντα για να ξεμπλοκάρει γράφοντας οτιδήποτε!!!

Και πάνω που λες ότι οκ ο συγγραφέας κόλλησε, η γυναίκα του ανακαλύπτει τα χειρόγραφά του, τις καλογραμμένες ερωτικές φαντασιώσεις του με γειτόνισσες και άτομα του άμεσου κοινωνικού τους περιβάλλοντος, τα νομίζει για αληθνιά, παίρνει την κόρη της και τον εγκαταλείπει, αλλά τα αδέρφια της τον κυνηγούν για εκδίκηση. Ο συγγραφέας αναγκάζεται να το σκάσει και να συνεχίσει να γράφει το υποτιθέμενο μυθιστόρημά του σε γραφομηχανές που εκτίθεται σε πολυκαταστήματα προς αγοράν κι αλλάζει τουλάχιστον 10 μαγαζιά τέτοια γιατί οι υπάλληλοι τον ανακαλύπτουν και τον διώχνουν!!!! Μια παράνοια δηλαδή! Και φυσικά το τέλος αφήνει πολλά υποννούμενα για τη φυσική συνέχεια και κατάληξη του άμοιρου και άτυχου Έντουιν! Τελικά η στέρηση έμπνευσης είναι κάτι πολύ σοβαρό, που μπορεί να στοιχειώσει τη ζωη σου μέχρι υπερβολής αλλά αυτό φυσικά εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του καθενός! Καημένε Έντουιν! Ένα διασκεδαστικά σοβαρό βιβλίο που πραγματικά θα απολαύσετε κάθε σελίδα του!

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα (κρίμα που δεν μπορώ να γράψω δημόσια τις ερωτικές σκηνές που έχουν απίστευτη πλάκα):

"...μιας και το Σαν Φρανσίσκο έχει το υψηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών στη χώρα κι εγώ ξέρω γιατί. Γιατί όταν οι άνθρωποι είναι απελπισμένοι τα μαζεύουν και πάνε αλλού κι επειδή ο ήλιος πηγαίνει από την Ανατολή προς τη Δύση το ίδιο κάνουν κι οι άνθρωποι και συχνά καταλήγουν στο Λος Άντζελες, όπου είτε τους στρίβει είτε στρίβουν για Σαν Φρανσίσκο. Αν τους στρίψει μπορεί να περάσουν στο Λος Άντζελες όλη την υπόλοιπη ζωή τους, αν όμως στρίψουν για Σαν Φρανσίσκο μετά δεν υπάρχει τίποτα πια, το μόνο πράγμα που υπάρχει στα δυτικά τους είναι ο ωκεανός κι έτσι, μπλουμ, πηδάνε μέσα" (σελ. 88).

"Ήταν νέα, θαρρώ, μ' εκείνο το γερασμένο και ταυτόχρονα νεανικό βλέμμα που έχουν οι αληθινά ζόρικες καλντεριμιτζούδες [όχι, πείτε μου πώς λέγονται οι καλντεριμιτζούδες στα αγγλικά, απίστευτη μετάφραση συν τοις άλλοις]...Απλώς το φορούσε εκείνο το χαμόγελο, δεν είχε καμία σχέση με το αληθινό της πρόσωπο, με τα αληθινά της αισθήματα ή οτιδήποτε άλλο. Ήταν κάτι που έρχινε πάνω της πριν βγει έξω και ανάμεσα στις εξόδους της τη διατηρούσε στο ψυγείο" (σελ. 172) (από τα πιο μελαγχολικά σημεία ήταν κι η συνεύρεση του συγγραφέα με νέγρα πόρνη, διαβάστε το σχετικό απόσπασμα, τι νιώθει αυτός, τι νιώθει αυτή, πώς γδύνονται, πώς κάνουν έρωτα κι όλα αυτά γεμάτοι από επαγγελματισμό αυτή κι από απορίες και απόγνωση αυτός).

"Ένας άλλος τρόπος να γεμίσετε δεκαπέντε σελίδες χωρίς να υπάρχει πλοκή είναι ο εσωτερικός μονόλογος, γνωστός επίσης ως Ω-Θεέ-Μου-Πάλι-Σκέφτεται. Οι ήρωες στα πορνό μυθιστορήματα σκέφτονται διαρκώς. Κάθονται εκεί, σκαλίζοντας τη μύτη τους, και σκέφτονται ασταμάτητα για σελίδες ολόκληρες. Άλλοτε σκέφτονται τι θα κάνουν μετά, άλλοτε σκέφτονται αυτό που μόλις έκαναν, άλλοτε σκέφτονται κάτι που έκανε κάποιος άλλος και άλλοτε είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς σκέφτονται" (σελ. 163). (ειλικρινά, αν κάποιος είναι δυνάμει συγγραφέας και θέλει να ξεκινήσει να δοκιμαστεί στο γραπτό χώρο, αυτό το βιβλίο είναι η καλύτερη αρχή και για ανάγνωση και για συμβουλές! αμεσως ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι και δίνει κάποια hints πολύ σοβαροφανή!!!)

[David · Rating 5 out of 5]

His classic middle finger novel to his days writing sex novels. There's so many good writing nuggets in here and it is hilarious.

[Brandon · Rating 3 out of 5]

I've read all of Westlake's major books and most of his minor ones, and this is surely the strangest. Funny at times, for sure. But it's 3 stars because honestly I'm not sure if it's any good or not.

[Elena P. · Rating 4 out of 5]

Κρίμα που δεν έχει μεταφραστεί άλλο έργο του! Υπέροχος!

[Lola · Rating 2 out of 5]

I am usually a fan, but this was just too much flailing about an author flailing.

[Steve · Rating 2 out of 5]

a 1970 Westlake. Not my cup of tea.
the style seemed autobiographical.... the author keep writing "chapter 1", many chapter 1's in the book.
theme of writers block.
probably true for such a prolific writer like westlake.

[Angie · Rating 3 out of 5]

An entertaining premise, but could have been better executed. Many funny moments, lots of sex and a marriage that I think a lot of people will relate to. Unfortunately, now out of print.