Η Βαβυλωνία

by D.K. Vyzantios, Δημήτριος Κ. Βυζάντιος

Ή «Βαβυλωνία» είναι ένα απ' τά έλάχιστα παλιά θεατρικά κείμενά μας πού κέρδισε τή μάχη τού χρόνου στή νεοελληνική σκηνή. Τό έργο πλέκεται στό Ναύπλιο τό 1827, μετά τήν άναγγελία τής νίκης τών συμμαχικών δυνάμεων στό Ναυαρίνο . Μιά συντροφιά όπό "Ελληνες διαφόρων γεωγραφικών περιοχών γιορτάζουν τήν Απελευθέρωση, μέ τή διαφορά τών διαλέκτων τους όμως δημιουργούν παρεξηγήσεις, «συγκρούσεις» κι ΰσιερα άπό έπέμβαση τής αστυνομίας φυλακίζονται. Ή πρωτόγονη θελκτικότητα τού έργου ξυπνά στήν ψυχή τού άναγνώστη ή τού θεατή αναμνήσεις καί βιώματα τής φυλής πολύ βαθύτερα άπ' τό ηθογραφικό, φολκλορικό πλαίσιο τής κωμωδίας. Ό συγγραφέας Δ. Κ. Βυζάντιος διαθέτοντας τό χάρισμα νά γράφει ζωντανούς διαλόγους σέ διάλεκτο, κερδίζει άπ’ τήν άρχή τόν άναγνώστη καί στήν πορεία τού έργου άναδεικνύεται άξιος ζωγράφος τύπων, δηλαδή συγγραφέας μέ ποιητική πνοή.

159 pages, Paperback

First published January 1, 1836

Reviews

[evelynslibrary · Rating 3 out of 5]

[3.5/5]

Μια καθηγήτριά μου μας είχε προτείνει να το διαβάσουμε και το βρήκα τυχαία στο σπίτι οπότε το ξεκίνησα. Είναι ένα από τα πιο παράξενα πράγματα που έχω διαβάσει, με την καλή έννοια. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον το πόση διαφορά είχαν τα ιδιώματα της ελληνικής γλώσσας πριν καθιερωθεί η σημερινή μορφή της, αλλά και ποιες λέξεις που τώρα χρησιμοποιούνται καθημερινά χρειάζονταν τότε μετάφραση. Ακόμη, εντύπωση μου έκανε πως για παράδειγμα καταλάβαινα πολύ περισσότερα από τη διάλεκτο με τις ιταλικές λέξεις παρά από κάποιες της ηπειρωτικής Ελλάδας.

[Evi Routoula · Rating 5 out of 5]

Ο Βυζάντιος ( πραγματικό όνομα Χατζηασλάνης) μας περιγράφει μια συνάντηση διαφόρων αγνώστων σε ένα χάνι στο Ναύπλιο το 1827. Μόλις έχει νικηθεί ο στρατός του Ιμπραήμ και αυτό αποτελεί αφορμή για να πιουν και να διασκεδάσουν. Ο ένας είναι Ανατολίτης ( από την Καισαρεία), ο άλλος Αλβανός, ο τρίτος Κρητικός, ένας είναι από την Πελοπόννησο, ένας από την Κύπρο, ένας από την Χίο και τέλος ένας μιλά στην αρχαίζουσα. Φυσικά δεν μπορούν να συνεννοηθούν αφού ο καθένας μιλά τη δική του ντοπιολαλιά και η ασυνεννοησία φέρνει μοιραία την παρεξήγηση. Στο τέλος έρχεται και ένας αστυνομικός που κατάγεται από τα Επτάνησα, για να χειροτερεύσει ακόμα περισσότερο η κατάσταση.
Το έργο πρωτοεκδόθηκε το 1836 και ο ίδιος ο Βυζάντιος έζησε τα πρώτα χρόνια του ελεύθερου ελληνικού κράτους ως υπάλληλος της διοίκησης και επί Καποδίστρια αλλά και επί Όθωνα. Εκτός από τις γλωσσικές διαφορές της κάθε περιοχής υπήρχαν και διαφορετικά συμφέροντα και διαφορετικές επιδιώξεις σε αυτό που ονομάζουμε ακόμα και τώρα Νεοέλληνες. Όλα αυτά προσπαθεί ο Βυζάντιος να αναδείξει μέσα από το γνωστό κωμικό έργο του. Πάντως ο ίδιος αηδιασμένος από όλα όσα έβλεπε, στο τέλος, παραιτήθηκε από τα δημόσια αξιώματα και ως το τέλος της ζωής του συνέχισε να αγιογραφεί.

[Βαγγέλης Μαργιωρής · Rating 4 out of 5]

Η "Βαβυλωνία" του Δ.Κ. Βυζάντιου, ένα θεατρικό που έρχεται από το μακρινό 1836, καταφέρνει ακόμα να σκορπάει γέλιο . Ένα κείμενο ζωντανό, κομμάτι δικό μας, που γίνεται κατανοητό αγγίζοντας κομμάτια του παρελθόντος τα οποία ακόμα ζουν μέσα μας. Ο δημιουργός καταφέρνει να βγάλει στον αφρό όλα τα διαχρονικά βάσανα της ράτσας μας και να μας βάλει να γελάσουμε με το χάλι μας. Ταυτόχρονα μεσα από τη σάτιρα μας κάνει να κατανοήσουμε πως η άτιμη η ασυνεννοησία είναι το μεγάλο πρόβλημα που πρέπει- κάποια στιγμή- να λύσουμε.
Η υπόθεση απλή, επτά άνθρωποι από διαφορετικά μέρη της Ελλάδας συναντιουνται σε ένα εστιατόριο του Ναυπλίου. Οι ξεχωριστοί ιδιωματισμοι όχι μόνο δυσκολεύουν τη μεταξύ τους συνεννόηση, αλλά οδηγούν και σε παρεξηγήσεις. Οι σπιρτοζικοι διάλογοι, η ζωντάνια και η ταχύτητα της ιστορίας είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του έργου, που εύκολα μπορεί να σταθεί στη σκηνή μέχρι σήμερα.
Λεγεται πως η αντοχή στο χρόνο είναι κριτήριο για την αξία ενός έργου. Σίγουρα η Βαβυλωνία, που πλησιάζει τα 200 χρόνια, επιβεβαιώνει αυτήν την άποψη!

[Manolis P. · Rating 3 out of 5]

Κάπως ενδιαφέρον αλλά δεν διαβάζεται με τίποτα.Θα πρέπει να έχει 400 παραπομπές για να καταλάβεις αν και το νόημα είναι αυτό.
Παιγμένο σίγουρα θα είναι πιο αστείο από το ακαταλαβίστικο αχταρμα.

[Dimitris Hatzipemou · Rating 5 out of 5]

The real, uncomprehensible Greece.