De kruidenier van Kharzavil

by Nasim Khaksar, نسیم خاکسار, Anja Beer (Translator)

Dertien korte verhalen over het leven zowel in Iran van voor en na Chomeiny als in Nederland.

158 pages, Paperback

First published January 1, 1988

Reviews

[Dominique Heuff]

Beklemmende bundel. Sommige verhalen zijn zeker niet voor mensen zonder stevige maag. Ik heb de verhalen af en toe gelezen en moest ze daarna weer even wegleggen. Wat de bundel knap doet, is je geloof in menselijke waardigheid tot op het bot afbreken, om vervolgens te eindigen met een heel klein sprankje hoop dat het ooit beter wordt. Het volgt als het ware de situatie in een door oorlog verscheurd Iran, de mensen die in de dorpen zijn achter gebleven, de gevangen dissidenten en degenen die zijn gevlucht.

Verhalen die me het meest zullen bijblijven:
- De put: de bundel begint al gelijk gruwelijk, over een man wiens zoon verminkt uit de oorlog terugkomt.
-De leren voetzolen van Adid: na dit verhaal voel ik de zweepslagen als het ware onder mijn voeten. Wel heel knap hoe de hoofdpersoon zijn martelaren geestelijk de baas blijft.
- Om de liefde van Hadj Agha: nog meer martelen en hersenspoelerij. Gruwelijk, maar blijft je bij.
- De kraai: hoopvol verhaal van een vrouw die haar zelfstandigheid ontdekt.
- De kruidenier van Kharzavil: normaal gesproken houd ik niet van dit soort titels (de zelfstandignaamwoord van plaats die ik niet ken) omdat ze zo nietszeggend zijn. Maar in dit verhaal wordt het zo indringend gekoppeld aan de belevenis van de ik-figuur dat ik dit dit nooit meer zal vergeten. Is heel Nederland een kruidenier van Kharzavil?
- Een hond in de regen: een verhaal over de zinloosheid van het bestaan van een vluchteling, waarin uiteindelijk toch een sprankje hoop doorklinkt. En daarmee blijf ik als lezer achter, zodat ik mijn nachtmerries over zweepslagen op mijn voeten kan overwinnen.

[Martina]

In de verhalen van Khaksar word je meegesleept in een surreële duistere wereld. Folteringen worden haast lijfelijk in scherpe bewoordingen op de lezer overgebracht. Fysieke en mentale tortuur grijpt je naar de keel en steeds het het einde dubbelzinnig en nog vreselijker dan je had kunnen voorstellen.

Gemartelde gevangenen die alleen het leven van hun makker hadden kunnen redden door hem ook te verraden en aan de beul uit kunnen leveren, in de gevangenis had hij zichzelf nooit kunnen doden, daar had niemand hem kans toe gegeven.

Een oude man die zijn zoon uit de strijd terugziet, doof, blind en stom. Als Abraham brengt hij zijn zoon naar de offerplaats en springt samen met hem in een put. De plaats waar hij eerder zijn kreupele ezel heeft afgedankt.

Het leven in ballingschap in een nat en koud land, waar immigranten worden verwelkomd door mensen die over onbenulligheden spreken en kinderen die tegen de voordeur pissen.

Kortom verhalen die door merg en been gaan, vol duidelijke symboliek en duidelijk herkenbare Perzische karakters.