What do you think?
Rate this book
Πες της
Καμιά φορά, όταν το φως χαμηλώνει και μεγαλώνουν οι σκιές, μου φαίνεται ότι κυκλοφορώ σ’ αυτούς τους δρόμους χρόνια και χρόνια ατέλειωτα, ολόκληρο αιώνα, ότι ξέρω πια κάθε δέντρο, κάθε λακκούβα, κάθε σπίτι, πηγαίνω πια με τα μάτια κλειστά, είμαι πια δρόμος κι εγώ, πότε άδειος πότε γεμάτος, πότε με φως πότε σκοτεινός, για να βρεις τον δρόμο πρέπει να γίνεις δρόμος, ναι, αλλά ο δρόμος είναι δρόμος αν δεν τον περπατήσεις, η λαμπάδα είναι λαμπάδα αν δεν ανάψει, το μαχαίρι είναι μαχαίρι αν δεν κόψει;
Πες της σ’ αγαπάω πολύ και δεν θα το ξανακάνω.
***
Εφτά χρόνια τώρα έχω δει πολλά κι έχω ακούσει άλλα τόσα, είναι η φύση της δουλειάς τέτοια, είναι και η δική μου, πάω πάντα παντού, ό,τι ώρα και μέρα να ’ναι, κοντά ή μακριά, με βροχή, καύσωνα ή χιόνι.
Το "Πες της" είναι η ιστορία μιας κούριερ που περιπλανιέται σαν αερικό σε χιονισμένα βουνά και ασημένιες θάλασσες, σε δρόμους άδρομους, απέραντους, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς σημάδια και χαρακιές, μπαινοβγαίνει σε μεζονέτες με εσωτερικό ασανσέρ και πολυκατοικίες χωρίς ασανσέρ, και κάνει παραδόσεις σε καλούς και κακούς ανθρώπους, αγενείς και ευγενικούς, βασανισμένους και καλοζωισμένους – σε ανθρώπους που μοιάζουν έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα κι άλλους που μοιάζουν να μην ξέρουν τι θα πει κλάμα.
Μια ιστορία ειπωμένη με γλώσσα που πότε αντιλαλεί και πότε σωπαίνει, ευφραίνεται και συστέλλεται, κρύβεται και φανερώνεται, παλεύοντας ν’ ακολουθήσει τα ματωμένα χνάρια που αφήνουν οι άνθρωποι και τα πράγματα στο χιόνι.
Μια ιστορία για το μυστήριο, τον πόνο, την τραγικότητα, την τρέλα, αλλά και την ανθρωπιά, την ελπίδα, την κρυμμένη ομορφιά και την ποίηση της σύγχρονης ζωής.
Πες της σ’ αγαπάω πολύ και δεν θα το ξανακάνω.
***
Εφτά χρόνια τώρα έχω δει πολλά κι έχω ακούσει άλλα τόσα, είναι η φύση της δουλειάς τέτοια, είναι και η δική μου, πάω πάντα παντού, ό,τι ώρα και μέρα να ’ναι, κοντά ή μακριά, με βροχή, καύσωνα ή χιόνι.
Το "Πες της" είναι η ιστορία μιας κούριερ που περιπλανιέται σαν αερικό σε χιονισμένα βουνά και ασημένιες θάλασσες, σε δρόμους άδρομους, απέραντους, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς σημάδια και χαρακιές, μπαινοβγαίνει σε μεζονέτες με εσωτερικό ασανσέρ και πολυκατοικίες χωρίς ασανσέρ, και κάνει παραδόσεις σε καλούς και κακούς ανθρώπους, αγενείς και ευγενικούς, βασανισμένους και καλοζωισμένους – σε ανθρώπους που μοιάζουν έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα κι άλλους που μοιάζουν να μην ξέρουν τι θα πει κλάμα.
Μια ιστορία ειπωμένη με γλώσσα που πότε αντιλαλεί και πότε σωπαίνει, ευφραίνεται και συστέλλεται, κρύβεται και φανερώνεται, παλεύοντας ν’ ακολουθήσει τα ματωμένα χνάρια που αφήνουν οι άνθρωποι και τα πράγματα στο χιόνι.
Μια ιστορία για το μυστήριο, τον πόνο, την τραγικότητα, την τρέλα, αλλά και την ανθρωπιά, την ελπίδα, την κρυμμένη ομορφιά και την ποίηση της σύγχρονης ζωής.
- GenresFiction
144 pages, Paperback
First published April 10, 2023
6 people are currently reading
200 people want to read
About the author
Christos Ikonomou
10 books55 followersCHRISTOS IKONOMOU was born in Athens in 1970. He has published three collections of short stories, The Woman on the Rails (2003), Something Will Happen, You'll See (2010), and All Good Things Will Come From The Sea (2014). Something Will Happen, You'll See won Greece’s prestigious Best Short-Story Collection State Award and became the most reviewed Greek book of 2011. His work has been translated into six languages.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 44 reviews
March 22, 2024
Τι είναι το Πες της; Yποθέτω πως η πρόθεση του συγγραφέα ήταν να γράψει μια νουβέλα.
Πρακτικά, όμως, αυτό που διαβάζουμε είναι μια συλλογή από εύκολα μικροκείμενα που στοχεύουν αφελώς στη συγκινησιακή φόρτιση του αναγνώστη ή στην πρόκληση γέλωτα (μάλλον ανεπιτυχώς γιατί προσωπικά μειδίασα -ελαφρώς- μόνο σε μια αναφορά ενός "βιβλίου συνταγών για μπάτσους φλαμπέ")
Συγκρίσιμο σε όρους ποιότητας με την Οιμωγή, για παράδειγμα, ναι, το Πες της είναι, σχεδόν, αριστούργημα. Συγκρίσιμο όμως με κανονικά βιβλία λογοτεχνίας, το Πες της είναι ένα κουραστικό κείμενο γραμμένο σε απλουστευτική γλώσσα, προφορικό στυλ με έναν ασθματικό τρόπο που κανένας δεν μιλάει στην πραγματική ζωή. Διάβασα περίπου 70 σελίδες δυνατά, ξεφυσώντας, προσπαθώντας να βρω έναν φυσιολογικό ρυθμό σε αυτόν τον ανερμάτιστο μπόγο από λέξεις και το μόνο που κατάφερα ήταν να λαχανιάσω. Και όχι, δεν εχω κακή φυσική κατάσταση και το τεστ κοπώσεως που έκανα μαρτυρά άριστη καρδιαγγειακή λειτουργία.
Δεν μπήκα στον κόπο να δω παρουσιάσεις του βιβλίου για να ακούσω αποσπάσματα διαβασμένα από άλλους, γιατί ξέρω με σιγουριά, πως σίγουρα θα έκαναν παύσεις που δεν είναι γραμμένες στο κείμενο.Το βιβλίο παρά τις αξιώσεις του είναι εντελώς ακατάλληλο για φωνητική ανάγνωση.
Φυσικά πολλά κείμενα είναι χειμαρώδη. Ένα από τα αγαπημένα μου χωρία στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι ο εκτενής πολυσέλιδος μονόλογος της Μόλυ Μπλουμ στον Οδυσσέα του Τζόυς, που δεν περιέχει καμία τελεία. Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το κεντρικό πρόσωπο, η κούριερ, μιλάει με μια μη πιστευτή προφορικότητα, μάς βομβαρδίζει με ανέκδοτα ή δακρύβρεχτα μελό μικρής διάρκειας που περνάνε εντελώς αδιάφορα στον αναγνώστη.
Χωρίς αμφιβολία η καθημερινότητα είναι πλούσια σε παραδοξολογία, σε ανάμεικτα συναισθήματα και γενικά σε πλουραλισμό. Ωστόσο στο παρόν βιβλίο δεν μεταδίδεται κανένα βατό συναίσθημα. Ο συγγραφέας μάς πετάει από τη μία στην άλλη διήγηση λες και έχει βάλει στοίχημα για το πόσες ανούσιες μικροϊστορίες μπορεί να συμπεριλάβει στο βιβλίο.
Την ίδια στιγμή διανθίζει το πόνημα με αποφθεγματικές αμπελοφιλοσοφίες χωρίς καμία βαρύτητα και ο αναγνώστης παραμένει απορημένος για το πού επιθυμεί να τον κατευθύνει ο συγγραφέας. Δεν υπάρχει ξεκάθαρος χαρακτήρας. Είναι ένα βιβλίο που βρίθει λαϊκισμού. Οι αξιώσεις μοντερνικότητας είναι ανάλογες με αυτές που θα συναντήσει κανείς και σε άλλα βιβλία των συγκεκριμένων εκδόσεων στη νεοελληνική κατηγορία (βλέπε Στεργίου και, σε άλλο ύφος, Μαλανδράκης) δηλαδή μια υποτιθέμενη προφορικότητα, αμεσότητα, καταφυγή στην ευκολία της κινηματογραφικής ροής και αφήγησης και θέματα που αξιώνουν να μιλήσουν στον "κοσμάκη". Όσοι διακρίνουν ποιότητα στον Οικονόμου, στον Μαλανδράκη και στη Στεργίου, μάλλον έχουν παραπλανηθεί από τα παραπάνω τεχνάσματα.
Η ανώνυμη ηρωίδα ενσαρκώνει τον τύπο του errand boy που συναντάμε συνήθως στη μεσοπολεμική λογοτεχνία (εξαίσιο παράδειγμα τα γραπτά των Ξενοδοχείων του Γιόζεφ Ροτ, που βέβαια είναι πολύ ατμοσφαιρικά και δεν έχουν καμία σχέση με την παρούσα αφήγηση) Αυτή η τοποθέτηση είναι από μόνη της ένα στοιχείο αντιμοντερνικότητας, παρά τις αξιώσεις του βιβλίου, καθώς αποτελεί κλασικό σημείο πρωτοπροσωπης αφήγησης. Η μετάδοση ενός μηνύματος από στόμα σε στόμα, το μότο "πες της" ως αναλογική πληροφορία που θα μεταφέρει ο αγγελιαφόρος είναι παλιακό εύρημα.
Ακόμα κι αν ο συγγραφέας προσπαθεί απεγνωσμένα να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ενός συμπαγούς σχήματος με την επανάληψη φράσεων κλειδιών ("πες της", "έτσι το 'πε, το σημείωσα", "τον κοιτάω όπως έχω κοιτάξει πολλούς ανθρώπους"κ.ά, καθως και με τις πανομοιότυπες ενακτήριες φράσεις των μικροϊστοριών που συμπεριλαμβάνονται πολλαπλώς στις σελίδες) δεν τα καταφέρνει και , αντιθετως, δημιουργει μια συσκοτισμένη αίσθηση αντιλογοτεχνικής επαναληπτικότητας χωρίς σχήμα, ροή και ρυθμό.
Τι είναι όμως μοντέρνο; Πώς διακριβώνεται η μοντερνικότητα στη γραφή στην νεοελληνική λογοτεχνία του σήμερα; Είναι ένας όρος πολλάκις και μάλλον αλόγως χρησιμοποιούμενος, συχνά δε μπερδεύεται με τον όρο "σύγχρονο ". Αν ως "μοντέρνο" εννοούνται οι αγγλισμοί, η αγοραία γλώσσα και λοιπά στοιχεία που περιέχει το κείμενο, τοτε σίγουρα δεν αποτελούν χαρακτηριστικά αυτου του λογοτεχνικού ειδους.
Το μάθημα της λογοτεχνίας διδάσκεται στα σχολεία, αλλά όταν άνθρωποι στο χώρο του βιβλίου δεν γνωρίζουν τι σημαίνει "μοντέρνο" , καταλήγουν στα χέρια μας βιβλία όπως το Πες της. Ακόμα και να ίσχυε ο χαρακτηρισμός του μοντέρνου, όμως, πρόκειται για ένα ρηχό "μοντέρνο" κείμενο.
Η αοριστία εννοιών όπως η "ανθρωπιά" που αναφέρεται και στην περιγραφή του βιβλίου αποτελεί καταφυγή στον λαϊκισμό από τον συγγραφέα. Για αυτό και δεν εκπλήσσομαι που το συγκεκριμένο βιβλίο φαίνεται να είναι λαοφιλές. Ωστόσο όλοι αυτοί οι ενθουσιασμένοι αναγνώστες πέφτουν στην παγίδα του επιδιωκόμενου λαϊκισμού. Ως "αράδες υψηλής λογοτεχνίας" εννοούν μάλλον τις κοινότυπες αμπελοφιλοσοφίες που προανέφερα. Μερικά παραδείγματα:
"Όταν κοιμάται ο θάνατος, σε βλέπει στο όνειρό του"
"Ο θανατος είναι αλλαγή συχνότητας, οι νεκροί δεν πεθαίνουν, παίζουν μονάχα σε άλλη συχνότητα "
"Μάθε να ακούς με τα μάτια, να βλέπεις με τα αυτιά, να μυρίζεις με τα χέρια"
"Να φτιάξουμε ένα ξεχωριστό δωμάτιο για τον πόνο" (το έγραψε τόσες φορές που πράγματι σκέφτηκα να φτιάξω ένα δωμάτιο για BDSM πρακτικες)
"πώς γίνεται να μην είσαι ακραίος σε έναν ακραίο κόσμο; "
Φυσικά ο συγγραφέας κάνει και κάποια έμμεσα σχόλια για τη συμπεριληπτική γλώσσα και πόσο δεν του αρέσει ως μεσόκοπου cis straight ανδρα, μέσα από ένα περιστατικό με έναν θίασο που προσπαθεί να διαβάσει ένα έργο για ένα non binary άτομο με "παπάκια" (χασμουρητό). Πέραν των λειψων γνώσεων για το πλαστικό φαινόμενο της γλώσσας που φανερώνει αυτό το ενσταντανέ, δείχνουν και αγνοια των κειμένων που έχουν υπάρξει, και στην ελληνική, για non binary άτομα, χωρίς να περιέχουν σύμβολα. Ίσως ο συγγραφέας θα έπρεπε να διαβάσει περισσότερη λογοτεχνία που καταπιάνεται με αυτό το θέμα, πριν επιχειρήσει, ανεπιτυχώς, να τη διακωμωδήσει.
Φυσικά για τα δικά του γλωσσικά ακροβατικά που μας βγάζουν τα μάτια, δεν φαίνεται να διαθέτει διάθεση διακωμώδησης. Οι διάλογοι, για παράδειγμα, που εμποτίζουν το κείμενο φυτεμένοι μέσα στην αφήγηση είναι κουραστικοί, καθόλου ρεαλιστικοί και θυμίζουν την άσκοπη επαναληπτικότητα των φωσκωλικών κειμένων:
Τι;
Τι τι;
Τι φώναξε;
Ξέρεις τι φώναξε.
Όχι, να το πεις. Πες, θέλω να τ'ακούσω (σημειώνω ένα μικρό παράδειγμα, το βιβλίο έχει πάρα πολλούς τέτοιους κουραστικούς μικροδιαλόγους)
Ή το ακόλουθο, με το οποίο ο συγγραφέας θεωρεί πως η αφήγησή του γίνεται "χαριτωμένη":
Νάρκισιστ;
Γιέα, κουλ, μου λέει.
Γιορ ε νάρκισιστ;
Γιέα, γιου νο, φακ θτέιτ, φακ πολίθ
Φακ θτέιτ, φακ πολίθ;
Γιέα
Άναρκιστ. Αναρχικός.
Γιέα, κουλ
Νοηματικά το βιβλίο είναι ανεπαρκές. Πέραν του λαϊκισμού που αναφερθηκε, ο κ. Οικονόμου φαίνεται να θεωρεί ως πρωτοφανή τραγωδία τον θάνατο, ενώ είναι ενα γεγονός που όλοι οι άνθρωποι βιώνουν σε όλες τις εκφάνσεις του. Ίσως οι Ελληνες συγγραφείς πρέπει να διαβάσουν περισσότερο υπαρξισμό, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς που τόσα και τόσα βιβλία νεοελληνικής λογοτεχνίας μάς περιγράφουν τον θάνατο ως μελόδραμα. Το να αποτυπωθεί με όρους μελό ο θανατος σε ένα λογοτεχνικό έργο είναι κοινότοπο, ρηχό και αποσκοπεί στην ευκολία της συγκινησιακής φόρτισης του αναγνώστη. Και δεν μιλάμε, προφανώς, για το υπαρξιακο μεγαλείο μιας διήγησης όπως Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς, μιλάμε για φτηνότατες αφηγήσεις που στην καλύτερη περίπτωση θα γίνονταν σενάριο στις Οικογενειακές Ιστορίες. Η προσέγγιση του ανθρώπινου θανάτου ως πρωτοφανούς δράματος είναι δε ανεπαρκής λογοτεχνικά, γιατί δεν περιέχει την πολυπλοκότητα του συναισθήματος του πένθους, τα φάσματα και τις διακυμάνσεις του, τις διαφορετικές υφές του. Αν μείνει μόνο εκεί ο δημιουργός τότε έχει μείνει μονάχα στον αφρό, χωρίς να αγγίζει την ουσία.
Στο τέλος της νουβέλας μάς επισημαίνεται ως κινηματογραφικό φλας μπακ ταινίας (προσοχή: ΔΕΝ το λέω ως προτέρημα, εννοώ αυτές τις βιντεοταινίες των 80s που περιειχαν προς το τέλος ένα μουσικό slow motion φλας μπακ με συγκινητικά ενσταντανέ της ταινίας, τεχνική που άλλωστε έχει σατυριστεί κινηματογραφικά πολλάκις) σχεδόν όλο το κουραστικό βιβλίο, λες και αναπτύχθηκε οποιαδήποτε από αυτές τις ιστορίες που εξαρχής ακροθιγώς συμπεριληφθηκαν. Ο συγγραφέας δεν καταφέρνει να μεταδώσει κάποιο διαχρονικό συναίσθημα γιατί δεν συνδεθήκαμε ποτέ με τους παραπάνω ήρωες. Δεν έχει νόημα να βάζει μια τέτοια λίστα σε ένα βιβλίο που δεν είχε καθόλου αφήγηση, δεν προκύπτει κατά αυτόν τον τρόπο καμία υφολογική διαφορά και δεν κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Δεν λειτουργει ετσι η κατα τα αλλα υπεροχη μεθοδος της λιστωδους απαριθμησης. Σκέφτομαι τις εξαίσιες υφολογικές αυξομειώσεις σε σπουδαία μοντερνιστικά κείμενα, -όπως για παράδειγμα στον Καλό Στρατιώτη-, τα ξαφνικά χαστούκια που τρώει ο αναγνώστης με τις λέξεις. Εδώ δεν υπάρχει αυτό το ξάφνιασμα. Δεν υπάρχει τίποτε, παρά μόνο ο προαναφερθείς μπόγος λέξεων χωρίς ρυθμό.
Συνεπώς, το Πες της είναι ένα βιβλίο που μπορείτε να κάνετε δώρο στον boomer (παρόλο που δεν μου αρέσουν οι ηλικιακές διακρίσεις) θείο σας που θα καθίσει με τους νέους στο οικογενειακό τραπέζι και με αυτό βιβλίο θα γελασει, θα συμφωνησει για την κακούργα τη woke κουλτούρα με τα παπάκια, θα ταυτιστεί με τη θολη εννοια της ανθρωπιάς και θα κλάψει με το αφειδώς προσφερόμενο μελοδραμα.
Πρακτικά, όμως, αυτό που διαβάζουμε είναι μια συλλογή από εύκολα μικροκείμενα που στοχεύουν αφελώς στη συγκινησιακή φόρτιση του αναγνώστη ή στην πρόκληση γέλωτα (μάλλον ανεπιτυχώς γιατί προσωπικά μειδίασα -ελαφρώς- μόνο σε μια αναφορά ενός "βιβλίου συνταγών για μπάτσους φλαμπέ")
Συγκρίσιμο σε όρους ποιότητας με την Οιμωγή, για παράδειγμα, ναι, το Πες της είναι, σχεδόν, αριστούργημα. Συγκρίσιμο όμως με κανονικά βιβλία λογοτεχνίας, το Πες της είναι ένα κουραστικό κείμενο γραμμένο σε απλουστευτική γλώσσα, προφορικό στυλ με έναν ασθματικό τρόπο που κανένας δεν μιλάει στην πραγματική ζωή. Διάβασα περίπου 70 σελίδες δυνατά, ξεφυσώντας, προσπαθώντας να βρω έναν φυσιολογικό ρυθμό σε αυτόν τον ανερμάτιστο μπόγο από λέξεις και το μόνο που κατάφερα ήταν να λαχανιάσω. Και όχι, δεν εχω κακή φυσική κατάσταση και το τεστ κοπώσεως που έκανα μαρτυρά άριστη καρδιαγγειακή λειτουργία.
Δεν μπήκα στον κόπο να δω παρουσιάσεις του βιβλίου για να ακούσω αποσπάσματα διαβασμένα από άλλους, γιατί ξέρω με σιγουριά, πως σίγουρα θα έκαναν παύσεις που δεν είναι γραμμένες στο κείμενο.Το βιβλίο παρά τις αξιώσεις του είναι εντελώς ακατάλληλο για φωνητική ανάγνωση.
Φυσικά πολλά κείμενα είναι χειμαρώδη. Ένα από τα αγαπημένα μου χωρία στην παγκόσμια λογοτεχνία είναι ο εκτενής πολυσέλιδος μονόλογος της Μόλυ Μπλουμ στον Οδυσσέα του Τζόυς, που δεν περιέχει καμία τελεία. Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το κεντρικό πρόσωπο, η κούριερ, μιλάει με μια μη πιστευτή προφορικότητα, μάς βομβαρδίζει με ανέκδοτα ή δακρύβρεχτα μελό μικρής διάρκειας που περνάνε εντελώς αδιάφορα στον αναγνώστη.
Χωρίς αμφιβολία η καθημερινότητα είναι πλούσια σε παραδοξολογία, σε ανάμεικτα συναισθήματα και γενικά σε πλουραλισμό. Ωστόσο στο παρόν βιβλίο δεν μεταδίδεται κανένα βατό συναίσθημα. Ο συγγραφέας μάς πετάει από τη μία στην άλλη διήγηση λες και έχει βάλει στοίχημα για το πόσες ανούσιες μικροϊστορίες μπορεί να συμπεριλάβει στο βιβλίο.
Την ίδια στιγμή διανθίζει το πόνημα με αποφθεγματικές αμπελοφιλοσοφίες χωρίς καμία βαρύτητα και ο αναγνώστης παραμένει απορημένος για το πού επιθυμεί να τον κατευθύνει ο συγγραφέας. Δεν υπάρχει ξεκάθαρος χαρακτήρας. Είναι ένα βιβλίο που βρίθει λαϊκισμού. Οι αξιώσεις μοντερνικότητας είναι ανάλογες με αυτές που θα συναντήσει κανείς και σε άλλα βιβλία των συγκεκριμένων εκδόσεων στη νεοελληνική κατηγορία (βλέπε Στεργίου και, σε άλλο ύφος, Μαλανδράκης) δηλαδή μια υποτιθέμενη προφορικότητα, αμεσότητα, καταφυγή στην ευκολία της κινηματογραφικής ροής και αφήγησης και θέματα που αξιώνουν να μιλήσουν στον "κοσμάκη". Όσοι διακρίνουν ποιότητα στον Οικονόμου, στον Μαλανδράκη και στη Στεργίου, μάλλον έχουν παραπλανηθεί από τα παραπάνω τεχνάσματα.
Η ανώνυμη ηρωίδα ενσαρκώνει τον τύπο του errand boy που συναντάμε συνήθως στη μεσοπολεμική λογοτεχνία (εξαίσιο παράδειγμα τα γραπτά των Ξενοδοχείων του Γιόζεφ Ροτ, που βέβαια είναι πολύ ατμοσφαιρικά και δεν έχουν καμία σχέση με την παρούσα αφήγηση) Αυτή η τοποθέτηση είναι από μόνη της ένα στοιχείο αντιμοντερνικότητας, παρά τις αξιώσεις του βιβλίου, καθώς αποτελεί κλασικό σημείο πρωτοπροσωπης αφήγησης. Η μετάδοση ενός μηνύματος από στόμα σε στόμα, το μότο "πες της" ως αναλογική πληροφορία που θα μεταφέρει ο αγγελιαφόρος είναι παλιακό εύρημα.
Ακόμα κι αν ο συγγραφέας προσπαθεί απεγνωσμένα να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ενός συμπαγούς σχήματος με την επανάληψη φράσεων κλειδιών ("πες της", "έτσι το 'πε, το σημείωσα", "τον κοιτάω όπως έχω κοιτάξει πολλούς ανθρώπους"κ.ά, καθως και με τις πανομοιότυπες ενακτήριες φράσεις των μικροϊστοριών που συμπεριλαμβάνονται πολλαπλώς στις σελίδες) δεν τα καταφέρνει και , αντιθετως, δημιουργει μια συσκοτισμένη αίσθηση αντιλογοτεχνικής επαναληπτικότητας χωρίς σχήμα, ροή και ρυθμό.
Τι είναι όμως μοντέρνο; Πώς διακριβώνεται η μοντερνικότητα στη γραφή στην νεοελληνική λογοτεχνία του σήμερα; Είναι ένας όρος πολλάκις και μάλλον αλόγως χρησιμοποιούμενος, συχνά δε μπερδεύεται με τον όρο "σύγχρονο ". Αν ως "μοντέρνο" εννοούνται οι αγγλισμοί, η αγοραία γλώσσα και λοιπά στοιχεία που περιέχει το κείμενο, τοτε σίγουρα δεν αποτελούν χαρακτηριστικά αυτου του λογοτεχνικού ειδους.
Το μάθημα της λογοτεχνίας διδάσκεται στα σχολεία, αλλά όταν άνθρωποι στο χώρο του βιβλίου δεν γνωρίζουν τι σημαίνει "μοντέρνο" , καταλήγουν στα χέρια μας βιβλία όπως το Πες της. Ακόμα και να ίσχυε ο χαρακτηρισμός του μοντέρνου, όμως, πρόκειται για ένα ρηχό "μοντέρνο" κείμενο.
Η αοριστία εννοιών όπως η "ανθρωπιά" που αναφέρεται και στην περιγραφή του βιβλίου αποτελεί καταφυγή στον λαϊκισμό από τον συγγραφέα. Για αυτό και δεν εκπλήσσομαι που το συγκεκριμένο βιβλίο φαίνεται να είναι λαοφιλές. Ωστόσο όλοι αυτοί οι ενθουσιασμένοι αναγνώστες πέφτουν στην παγίδα του επιδιωκόμενου λαϊκισμού. Ως "αράδες υψηλής λογοτεχνίας" εννοούν μάλλον τις κοινότυπες αμπελοφιλοσοφίες που προανέφερα. Μερικά παραδείγματα:
"Όταν κοιμάται ο θάνατος, σε βλέπει στο όνειρό του"
"Ο θανατος είναι αλλαγή συχνότητας, οι νεκροί δεν πεθαίνουν, παίζουν μονάχα σε άλλη συχνότητα "
"Μάθε να ακούς με τα μάτια, να βλέπεις με τα αυτιά, να μυρίζεις με τα χέρια"
"Να φτιάξουμε ένα ξεχωριστό δωμάτιο για τον πόνο" (το έγραψε τόσες φορές που πράγματι σκέφτηκα να φτιάξω ένα δωμάτιο για BDSM πρακτικες)
"πώς γίνεται να μην είσαι ακραίος σε έναν ακραίο κόσμο; "
Φυσικά ο συγγραφέας κάνει και κάποια έμμεσα σχόλια για τη συμπεριληπτική γλώσσα και πόσο δεν του αρέσει ως μεσόκοπου cis straight ανδρα, μέσα από ένα περιστατικό με έναν θίασο που προσπαθεί να διαβάσει ένα έργο για ένα non binary άτομο με "παπάκια" (χασμουρητό). Πέραν των λειψων γνώσεων για το πλαστικό φαινόμενο της γλώσσας που φανερώνει αυτό το ενσταντανέ, δείχνουν και αγνοια των κειμένων που έχουν υπάρξει, και στην ελληνική, για non binary άτομα, χωρίς να περιέχουν σύμβολα. Ίσως ο συγγραφέας θα έπρεπε να διαβάσει περισσότερη λογοτεχνία που καταπιάνεται με αυτό το θέμα, πριν επιχειρήσει, ανεπιτυχώς, να τη διακωμωδήσει.
Φυσικά για τα δικά του γλωσσικά ακροβατικά που μας βγάζουν τα μάτια, δεν φαίνεται να διαθέτει διάθεση διακωμώδησης. Οι διάλογοι, για παράδειγμα, που εμποτίζουν το κείμενο φυτεμένοι μέσα στην αφήγηση είναι κουραστικοί, καθόλου ρεαλιστικοί και θυμίζουν την άσκοπη επαναληπτικότητα των φωσκωλικών κειμένων:
Τι;
Τι τι;
Τι φώναξε;
Ξέρεις τι φώναξε.
Όχι, να το πεις. Πες, θέλω να τ'ακούσω (σημειώνω ένα μικρό παράδειγμα, το βιβλίο έχει πάρα πολλούς τέτοιους κουραστικούς μικροδιαλόγους)
Ή το ακόλουθο, με το οποίο ο συγγραφέας θεωρεί πως η αφήγησή του γίνεται "χαριτωμένη":
Νάρκισιστ;
Γιέα, κουλ, μου λέει.
Γιορ ε νάρκισιστ;
Γιέα, γιου νο, φακ θτέιτ, φακ πολίθ
Φακ θτέιτ, φακ πολίθ;
Γιέα
Άναρκιστ. Αναρχικός.
Γιέα, κουλ
Νοηματικά το βιβλίο είναι ανεπαρκές. Πέραν του λαϊκισμού που αναφερθηκε, ο κ. Οικονόμου φαίνεται να θεωρεί ως πρωτοφανή τραγωδία τον θάνατο, ενώ είναι ενα γεγονός που όλοι οι άνθρωποι βιώνουν σε όλες τις εκφάνσεις του. Ίσως οι Ελληνες συγγραφείς πρέπει να διαβάσουν περισσότερο υπαρξισμό, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς που τόσα και τόσα βιβλία νεοελληνικής λογοτεχνίας μάς περιγράφουν τον θάνατο ως μελόδραμα. Το να αποτυπωθεί με όρους μελό ο θανατος σε ένα λογοτεχνικό έργο είναι κοινότοπο, ρηχό και αποσκοπεί στην ευκολία της συγκινησιακής φόρτισης του αναγνώστη. Και δεν μιλάμε, προφανώς, για το υπαρξιακο μεγαλείο μιας διήγησης όπως Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς, μιλάμε για φτηνότατες αφηγήσεις που στην καλύτερη περίπτωση θα γίνονταν σενάριο στις Οικογενειακές Ιστορίες. Η προσέγγιση του ανθρώπινου θανάτου ως πρωτοφανούς δράματος είναι δε ανεπαρκής λογοτεχνικά, γιατί δεν περιέχει την πολυπλοκότητα του συναισθήματος του πένθους, τα φάσματα και τις διακυμάνσεις του, τις διαφορετικές υφές του. Αν μείνει μόνο εκεί ο δημιουργός τότε έχει μείνει μονάχα στον αφρό, χωρίς να αγγίζει την ουσία.
Στο τέλος της νουβέλας μάς επισημαίνεται ως κινηματογραφικό φλας μπακ ταινίας (προσοχή: ΔΕΝ το λέω ως προτέρημα, εννοώ αυτές τις βιντεοταινίες των 80s που περιειχαν προς το τέλος ένα μουσικό slow motion φλας μπακ με συγκινητικά ενσταντανέ της ταινίας, τεχνική που άλλωστε έχει σατυριστεί κινηματογραφικά πολλάκις) σχεδόν όλο το κουραστικό βιβλίο, λες και αναπτύχθηκε οποιαδήποτε από αυτές τις ιστορίες που εξαρχής ακροθιγώς συμπεριληφθηκαν. Ο συγγραφέας δεν καταφέρνει να μεταδώσει κάποιο διαχρονικό συναίσθημα γιατί δεν συνδεθήκαμε ποτέ με τους παραπάνω ήρωες. Δεν έχει νόημα να βάζει μια τέτοια λίστα σε ένα βιβλίο που δεν είχε καθόλου αφήγηση, δεν προκύπτει κατά αυτόν τον τρόπο καμία υφολογική διαφορά και δεν κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Δεν λειτουργει ετσι η κατα τα αλλα υπεροχη μεθοδος της λιστωδους απαριθμησης. Σκέφτομαι τις εξαίσιες υφολογικές αυξομειώσεις σε σπουδαία μοντερνιστικά κείμενα, -όπως για παράδειγμα στον Καλό Στρατιώτη-, τα ξαφνικά χαστούκια που τρώει ο αναγνώστης με τις λέξεις. Εδώ δεν υπάρχει αυτό το ξάφνιασμα. Δεν υπάρχει τίποτε, παρά μόνο ο προαναφερθείς μπόγος λέξεων χωρίς ρυθμό.
Συνεπώς, το Πες της είναι ένα βιβλίο που μπορείτε να κάνετε δώρο στον boomer (παρόλο που δεν μου αρέσουν οι ηλικιακές διακρίσεις) θείο σας που θα καθίσει με τους νέους στο οικογενειακό τραπέζι και με αυτό βιβλίο θα γελασει, θα συμφωνησει για την κακούργα τη woke κουλτούρα με τα παπάκια, θα ταυτιστεί με τη θολη εννοια της ανθρωπιάς και θα κλάψει με το αφειδώς προσφερόμενο μελοδραμα.
July 18, 2023
Σε μια καθημερινότητα που γίνεται ολοένα και πιο χαοτική και όλοι μας προσπαθούμε να προσανατολιστούμε και να πορευτούμε ανερμάτιστοι μέσα σε έναν κυκεώνα από πληροφορίες, ψευδείς ή πραγματικές ειδήσεις, σχόλια, κριτικές, απόψεις κι εντυπώσεις, τα πάντα βιώνονται πλέον αποσπασματικά.
Κι αν νιώθουμε ότι ακόμα κι η ίδια μας η ζωή έχει καταντήσει το θραύσμα μιας κατακερματισμένης αφήγησης, αυτό που τελικά μένει από τις ιστορίες των γύρω μας δεν είναι παρά ένα σπάραγμα, μια σύντομη στάση μέχρι το επόμενο (ψηφιακό ή μη) βίωμα που θα μας αποσπάσει για λίγο την προσοχή.
Το Πες Της του Χρήστου Οικονόμου αντικατοπτρίζει αυτή τη νέα πραγματικότητα μέσα από τις εμπειρίες μιας ανώνυμης μέχρι το τέλος του βιβλίου ταχυμεταφορέα, η οποία έρχεται στη δουλειά της αντιμέτωπη με κάθε πιθανή ή απίθανη περίπτωση πελάτη, με ιστορίες άλλοτε κωμικές, άλλοτε φαρσικές, άλλοτε συγκινητικές, άλλοτε τραγικές κι άλλοτε ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω επιθετικών προσδιορισμών, οι οποίες συνθέτουν όλες μαζί μια σουρεαλιστική αλλά και τόσο ειλικρινή και ανθρώπινη εικόνα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο από τον Χρήστο Οικονόμου (αν και μετά από αυτό το βιβλίο σίγουρα θέλω), αλλά αυτό το εκτεταμένο διήγημα/μικρό μυθιστόρημα δείχνει έναν συγγραφέα που έχει απόλυτο έλεγχο πάνω στα αφηγηματικά του μέσα και σε έναν ρυθμό που εναλλάσσει τα jump cuts κινηματογραφικής ταινίας με τον μακροπερίοδο ποιητικό λόγο, καταφέρνοντας να χωρέσει σε λίγες μόλις σελίδες το απλό και το σύνθετο, το ευτελές και το πολύτιμο, όλες αυτές τις καλειδοσκοπικές αντιφάσεις αυτού που αποκαλούμε ζωή.
Κι αν νιώθουμε ότι ακόμα κι η ίδια μας η ζωή έχει καταντήσει το θραύσμα μιας κατακερματισμένης αφήγησης, αυτό που τελικά μένει από τις ιστορίες των γύρω μας δεν είναι παρά ένα σπάραγμα, μια σύντομη στάση μέχρι το επόμενο (ψηφιακό ή μη) βίωμα που θα μας αποσπάσει για λίγο την προσοχή.
Το Πες Της του Χρήστου Οικονόμου αντικατοπτρίζει αυτή τη νέα πραγματικότητα μέσα από τις εμπειρίες μιας ανώνυμης μέχρι το τέλος του βιβλίου ταχυμεταφορέα, η οποία έρχεται στη δουλειά της αντιμέτωπη με κάθε πιθανή ή απίθανη περίπτωση πελάτη, με ιστορίες άλλοτε κωμικές, άλλοτε φαρσικές, άλλοτε συγκινητικές, άλλοτε τραγικές κι άλλοτε ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω επιθετικών προσδιορισμών, οι οποίες συνθέτουν όλες μαζί μια σουρεαλιστική αλλά και τόσο ειλικρινή και ανθρώπινη εικόνα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο από τον Χρήστο Οικονόμου (αν και μετά από αυτό το βιβλίο σίγουρα θέλω), αλλά αυτό το εκτεταμένο διήγημα/μικρό μυθιστόρημα δείχνει έναν συγγραφέα που έχει απόλυτο έλεγχο πάνω στα αφηγηματικά του μέσα και σε έναν ρυθμό που εναλλάσσει τα jump cuts κινηματογραφικής ταινίας με τον μακροπερίοδο ποιητικό λόγο, καταφέρνοντας να χωρέσει σε λίγες μόλις σελίδες το απλό και το σύνθετο, το ευτελές και το πολύτιμο, όλες αυτές τις καλειδοσκοπικές αντιφάσεις αυτού που αποκαλούμε ζωή.
September 18, 2023
Αν το Πες της ήταν άρθρο, κι όχι βιβλίο, παίζει να λεγόταν Μια γυναίκα κούριερ αφηγείται. Και δεν ξέρω πόσοι θα είχαν μπει στον κόπο να το διαβάσουν, να είμαι ειλικρινής. Ευτυχώς, όμως, δεν είναι άρθρο.
Ο Οικονόμου κάνει κάτι πολύ ωραίο. Χρησιμοποιώντας ως αφηγήτρια τη θηλυκή κούριερ, ένα επάγγελμα μάλλον αθέατο, στο οποίο οι γυναίκες είναι ακόμα πιο αόρατες, νιώθω ότι σαν να κλείνει ασυνείδητα το μάτι του στο έργο της Ντίνας Βαΐου, και δη το βιβλίο Η αθέατη εργασία των γυναικών στη συγκρότηση της πόλης. Δεν την κάνει, όμως, ακριβώς πρωταγωνίστρια, καθώς ουσιαστικά αφηγείται διάφορες ιστορίες -άλλοτε αστείες, άλλοτε σουρεάλ, άλλες πιο λυπητερές- που έχει ζήσει λόγω της δουλειάς της στην κομμώτρια φίλη-alter ergo της.
Μπορεί να μη μαθαίνουμε ποτέ το όνομα της γυναίκας αλλά, καθώς είναι κινείται διαρκώς μεταξύ κοινόχρηστων και ιδιωτικών χώρων από περιοχή σε περιοχή, βλέπουμε τους μικροκόσμους άλλων ανθρώπων, που νιώθεις ότι ψάχνουν τον τρόπο να (συν)υπάρχουν. Πώς; Με γρήγορο ρυθμό, ενίοτε ασθματικό, κοινωνικά σχόλια, υφέρπουσα ένταση, χιούμορ, ευαισθησία.
Καλώς ήρθες, παράξενε, στον κόσμο του Χρήστου Οικονόμου.
Ο Οικονόμου κάνει κάτι πολύ ωραίο. Χρησιμοποιώντας ως αφηγήτρια τη θηλυκή κούριερ, ένα επάγγελμα μάλλον αθέατο, στο οποίο οι γυναίκες είναι ακόμα πιο αόρατες, νιώθω ότι σαν να κλείνει ασυνείδητα το μάτι του στο έργο της Ντίνας Βαΐου, και δη το βιβλίο Η αθέατη εργασία των γυναικών στη συγκρότηση της πόλης. Δεν την κάνει, όμως, ακριβώς πρωταγωνίστρια, καθώς ουσιαστικά αφηγείται διάφορες ιστορίες -άλλοτε αστείες, άλλοτε σουρεάλ, άλλες πιο λυπητερές- που έχει ζήσει λόγω της δουλειάς της στην κομμώτρια φίλη-alter ergo της.
Μπορεί να μη μαθαίνουμε ποτέ το όνομα της γυναίκας αλλά, καθώς είναι κινείται διαρκώς μεταξύ κοινόχρηστων και ιδιωτικών χώρων από περιοχή σε περιοχή, βλέπουμε τους μικροκόσμους άλλων ανθρώπων, που νιώθεις ότι ψάχνουν τον τρόπο να (συν)υπάρχουν. Πώς; Με γρήγορο ρυθμό, ενίοτε ασθματικό, κοινωνικά σχόλια, υφέρπουσα ένταση, χιούμορ, ευαισθησία.
Καλώς ήρθες, παράξενε, στον κόσμο του Χρήστου Οικονόμου.
April 24, 2023
Πολλές φορές έχω σκεφτεί πως κάποια επαγγέλματα είναι ξεχωριστά όχι μόνο για αυτό που προσφέρουν αλλά εξαιτίας της επαφής τους με τους άλλους ανθρώπους. Έχω αναρωτηθεί πόσες ιστορίες θα έχει να μας διηγηθεί πχ ένας οδηγός ταξί ή ένας κούριερ;
Ξέρω ότι η απάντηση θα είναι πολλές και διαφορετικές. Κάποιες θα είναι στενάχωρες, κάποιες εύθυμες, κάποιες σπουδαίες και κάποιες άλλες ασήμαντες.
Το "πες της" είναι ένα βιβλίο γεμάτο από τέτοιες ιστορίες. Ιστορίες αστείες, λυπητερές, ενδιαφέρουσες και αξιοπρόσεκτες αλλά και άλλες λιγότερο σημαντικές και αξίες προσοχής.
Οι ιστορίες του Οικονόμου, είναι ένας καθρέπτης της κοινωνίας μας. Είναι η μάνα που έχασε το παιδί της, είναι ο φρέσκοχωρισμένος νέος, είναι ο συνταξιούχος που μένει μόνος του και βρίσκει παρηγοριά στα βιβλία,είναι η γιαγιά που έχει αρχίσει να ξεχνάει, είναι ...
Είναι οι ιστορίες μιας κούριερ. Κούριερ ναι, γυναίκα. Δεν μαθαίνουμε το όνομα της. Μόνο τις ιστορίες που βγαίνουν από το στόμα της την ώρα που τις αφηγείται στη φίλη της.
Σαν οι ιστορίες της να είναι πιο σημαντικές από την ίδια.
Ο καθένας μας έχει μια ιστορία να πει. Μια δική του ιστορία, μια ιστορία που άκουσε, μια ιστορία που διάβασε, μια ιστορία που του είπαν. Είμαστε οι ιστορίες μας. Είμαστε όλα όσα έχουμε ζήσει, όσα έχουμε δει και ακούσει.
"Πρέπει να μάθεις να ξεχνάς... πρέπει να μάθεις να κόβεις τα σχοινιά. Όταν κάποιος κόβει το σχοινί απ' τη μεριά του, πρέπει να το κόβεις και εσυ από τη δικιά σου μεριά. Αλλιώς κουβαλάς ένα σχοινί που νομίζεις ότι είναι δεμένο κάπου αλλά δεν είναι δεμένο πουθενά.
October 31, 2024
Το απέφευγα.
Καιρό τώρα.
Δεν ειχα λόγο. Ίσως διαίσθηση: ότι θα περάσει πάνω μου σα χαρακιά. Για να μην το ξεχάσω και να μη με ξεχάσει.
Οι ιστορίες σαν μικροδιηγηματα κι ο θάνατος σα πέτρα. Βαρύς. Αιώνιος. Δριμυς.
Ναι. Μου είπες.
Καιρό τώρα.
Δεν ειχα λόγο. Ίσως διαίσθηση: ότι θα περάσει πάνω μου σα χαρακιά. Για να μην το ξεχάσω και να μη με ξεχάσει.
Οι ιστορίες σαν μικροδιηγηματα κι ο θάνατος σα πέτρα. Βαρύς. Αιώνιος. Δριμυς.
Ναι. Μου είπες.
August 31, 2023
Ο γνωστός Οικονόμου είναι εδώ. Με βαθύ συναίσθημα που σε πυροβολεί κυριολεκτικά μέσα από ανθρώπους και τα βλέμματα τους, τα λόγια τους τις σιωπές τους.
Μια κούριερ που κλέβει εικόνες και κουβέντες από ένα σωρό πιστευτούς και απίστευτους ανθρώπους.
Διηγήματα των τεσσάρων γραμμών πολλές φορές, αφού οι ιστορίες δεν γράφονται, αφήνονται να τις εννοήσεις. Ή και να τις θυμηθείς αφού πολλους απ'αυτούς τους τύπους τους έχεις γνωρίσει κι εσύ.
Μια κούριερ που κλέβει εικόνες και κουβέντες από ένα σωρό πιστευτούς και απίστευτους ανθρώπους.
Διηγήματα των τεσσάρων γραμμών πολλές φορές, αφού οι ιστορίες δεν γράφονται, αφήνονται να τις εννοήσεις. Ή και να τις θυμηθείς αφού πολλους απ'αυτούς τους τύπους τους έχεις γνωρίσει κι εσύ.
April 19, 2023
Η αφήγηση αυτής της κουριερ και οι μικρό ιστορίες που μας λέει θα σας αφήσουν με ανοιχτό το στόμα ή θα σας κάνουν να γελάσετε αλλά σίγουρα δε θα σας αφήσουν αδιάφορους. Η συνολική ιστορία που δίνει και τον τίτλο στο βιβλίο δεν είναι τόσο δυνατή όσο περίμενα, κάπως anticlimactic που λένε και οι ξένοι φίλοι μας. Η κεντρική ηρωίδα όμως και η φίλη της είναι φοβερός χαρακτήρας, είχα καιρό να αγαπήσω έτσι μια ηρωίδα, κι ας μην ξέρω ούτε το όνομά της.
Read
July 31, 2023Κάθε τυχαία συνάντηση αφορμή για ένα μικρό διήγημα. Κάθε ανθρώπινη αλληλεπίδραση μια μικρή ψηφίδα στο μεγάλο ταξίδι. Ο Χρήστος Οικονόμου σταθερά συγκινητικός καταγράφει με αβίαστη αποτελεσματικότητα τους βαθύτερους κραδασμούς στην πιο ανεπαίσθητη κίνηση των ηρώων του.
October 15, 2023
«να κάνουμε ένα καινούργιο δωμάτιο για τον πόνο»
May 11, 2025
Μεταμνημονιακό Μοντάζ
Μειρικές φορές οι λογοτεχνικές επιλογές μας οδηγούν στο να εμμένουμε σε συγκεκριμένους συγγραφείς, περίοδους, παραδόσεις, ακόμη και στη συγγραφική παραγωγή μιας ολόκληρης χώρας. Κάπως έτσι το τελευταίο διάστημα έχω βρεθεί σε μια ελληνική λογοτεχνική περιδήνηση, με αναγνώσματα απο αγαπημένους, αλλά και καινούργιους συγγραφείς. Ο Χρήστος Οικονόμου ήταν καιρό στο ραντάρ μου, καθώς συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σπουδαιότερους λογοτέχνες της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας και το ‘Κάτι θα γίνει, θα δεις’ βρίσκεται εδώ και καιρό στη λίστα. Ωστόσο, η αρχή έμελλε να γίνει με το ‘Πες της’.
Το Πες της είναι ένα βιβλίο με αρκετά γρήγορο ρυθμό. Σαν μια καλομονταρισμένη ταινία της nouvelle vague, γυρισμένη στο σήμερα της Μνημονιακής-Μεταμνημονιακής Ελλάδας (ίσως εδώ να μην είναι τυχαία και η επιλογή του υπέροχου εξώφυλλου που αντηχεί μια τέτοια ατμόσφαιρα). Ναι, Ο Οικονόμου επιλέγει να μας δείξει τη ζωή μέσα απο τα μάτια μιας κούριερ, η οποία καταφέρνει και ρίχνει άλλοτε κλεφτή και άλλοτε ολοκληρωμένη ματιά στα ελληνικά σπίτια, όλων των διαφορετικών ταξικών διαστρωματώσεων, περιοχών, ημεδαπών και μη. Η πρωταγωνίστρια τρέχει, σταματά, περιμένει, βοηθάει, ακούει. Ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις για να αντιμετωπίσει το αστείο, το ρομαντικό, το βίαιο, το μελαγχολικό, ακόμη και το πένθιμο. Προσπαθεί να βγάλει άκρη με τις παραλαβές και τις παραδόσεις μέσα στον σουρεαλισμό της καθημερινότητας, ερχόμενη αρκετές φορές αντιμέτωπη ακόμη και με το παράλογο.
Εδώ όμως η γραφή του Οικονόμου έρχεται για να μας πείσει πως αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα μέσα απο τις αντιφάσεις της, τους παραλογισμούς της, τα θετικά και τα αρνητικά της. Κατά αυτό το τρόπο ο Οικονόμου παρουσιάζει μια γρήγορη ακτινογραφία των ελληνικών νοικοκυριών για να μας δείξει αυτά που γνωρίζουμε και ακούμε ότι συμβαίνουν, αλλά πολλές φορές δεν θέλουμε να επέμβουμε: μαυρισμένα γυναικεία μάτια, κακοποίηση γυναικών και παιδιών, παρατημένοι άνθρωποι απο όλους, ακόμη και απο την ίδια την κοινωνία, άνθρωποι που βλέπουμε όλοι στον δρόμο αλλά συνήθως προσπερνούμε γρήγορα. Εκεί εστιάζει η κάμερα του Οικονόμου, στο ορατό που είναι αόρατο. Ίσως για αυτό αφήνει σε κάποια σημεία να φανούν οι ραφές του μοντάζ του, όπως τα σημάδια στο φιλμ παλιών ταινιών: για να δούμε ως αναγνώστες τις χαραμάδες της ελληνικής πραγματικότητας.
Μειρικές φορές οι λογοτεχνικές επιλογές μας οδηγούν στο να εμμένουμε σε συγκεκριμένους συγγραφείς, περίοδους, παραδόσεις, ακόμη και στη συγγραφική παραγωγή μιας ολόκληρης χώρας. Κάπως έτσι το τελευταίο διάστημα έχω βρεθεί σε μια ελληνική λογοτεχνική περιδήνηση, με αναγνώσματα απο αγαπημένους, αλλά και καινούργιους συγγραφείς. Ο Χρήστος Οικονόμου ήταν καιρό στο ραντάρ μου, καθώς συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σπουδαιότερους λογοτέχνες της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας και το ‘Κάτι θα γίνει, θα δεις’ βρίσκεται εδώ και καιρό στη λίστα. Ωστόσο, η αρχή έμελλε να γίνει με το ‘Πες της’.
Το Πες της είναι ένα βιβλίο με αρκετά γρήγορο ρυθμό. Σαν μια καλομονταρισμένη ταινία της nouvelle vague, γυρισμένη στο σήμερα της Μνημονιακής-Μεταμνημονιακής Ελλάδας (ίσως εδώ να μην είναι τυχαία και η επιλογή του υπέροχου εξώφυλλου που αντηχεί μια τέτοια ατμόσφαιρα). Ναι, Ο Οικονόμου επιλέγει να μας δείξει τη ζωή μέσα απο τα μάτια μιας κούριερ, η οποία καταφέρνει και ρίχνει άλλοτε κλεφτή και άλλοτε ολοκληρωμένη ματιά στα ελληνικά σπίτια, όλων των διαφορετικών ταξικών διαστρωματώσεων, περιοχών, ημεδαπών και μη. Η πρωταγωνίστρια τρέχει, σταματά, περιμένει, βοηθάει, ακούει. Ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις για να αντιμετωπίσει το αστείο, το ρομαντικό, το βίαιο, το μελαγχολικό, ακόμη και το πένθιμο. Προσπαθεί να βγάλει άκρη με τις παραλαβές και τις παραδόσεις μέσα στον σουρεαλισμό της καθημερινότητας, ερχόμενη αρκετές φορές αντιμέτωπη ακόμη και με το παράλογο.
Εδώ όμως η γραφή του Οικονόμου έρχεται για να μας πείσει πως αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα μέσα απο τις αντιφάσεις της, τους παραλογισμούς της, τα θετικά και τα αρνητικά της. Κατά αυτό το τρόπο ο Οικονόμου παρουσιάζει μια γρήγορη ακτινογραφία των ελληνικών νοικοκυριών για να μας δείξει αυτά που γνωρίζουμε και ακούμε ότι συμβαίνουν, αλλά πολλές φορές δεν θέλουμε να επέμβουμε: μαυρισμένα γυναικεία μάτια, κακοποίηση γυναικών και παιδιών, παρατημένοι άνθρωποι απο όλους, ακόμη και απο την ίδια την κοινωνία, άνθρωποι που βλέπουμε όλοι στον δρόμο αλλά συνήθως προσπερνούμε γρήγορα. Εκεί εστιάζει η κάμερα του Οικονόμου, στο ορατό που είναι αόρατο. Ίσως για αυτό αφήνει σε κάποια σημεία να φανούν οι ραφές του μοντάζ του, όπως τα σημάδια στο φιλμ παλιών ταινιών: για να δούμε ως αναγνώστες τις χαραμάδες της ελληνικής πραγματικότητας.
January 6, 2024
Συνήθως διαβάζω μ' ένα μολύβι κοντά μου, αν χρειαστεί, να υπογραμμίσω ή να σημειώσω. Σπανιότερα, διαβάζω με το μολύβι στο χέρι, όταν συνειδητοποιώ ότι δεν έχει νόημα να το αφήσω, θα το χρειαστώ άμεσα. Δεν είμαι πάντα συγκεντρωμένη, ιδιαιτέρως όταν απαιτείται. Μερικές φορές όμως, οι λέξεις βγαίνουν από τις σελίδες, ομαδοποιούνται, ώστε να ασκούν την ίδια πίεση από δεξιά και αριστερά και σκαρφαλώνουν στους ώμους μου. Η σελίδα αδειάζει και μη μπορώντας ν' αντισταθώ στη δύναμη που με σπρώχνει προς τα μπροστά, βουτάω στο λευκό. Τότε, επιστρέφουν στις θέσεις τους καλύπτοντάς με και μου δείχνουν πράγματα παράξενα, όπως αυτά που είδα εδώ: αχιβάδα σε σχήμα καρδιάς, όνειρο σε σχήμα δρόμου, ποίηση σε σχήμα νουβέλας.
July 14, 2025
Αν και κάποια στιγμή νόμιζα ότι με κούραζε η μονοτονία των αφηγήσεων, τελικά ήταν απολαυστικό. Ο Οικονόμου και στα προηγούμενα βιβλία του διακρίνεται από τις λεπτομερείς περιγραφές της καθημερινότητας των ανθρώπων στις λαϊκές γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά. Εδώ, κάνει μερικές στάσεις και στα Χανιά και ομολογώ το εκτίμησα ιδιαίτερα. Μικρές ιστορίες, η μια μετά την άλλη, μερικές φορές ασθματικά η κάθε επόμενη τρέχει να ξεκινήσει λες να μην αφήσει τον αναγνώστη και την αναγνώστρια να πάρει ανάσα, να ξεχαστεί για λίγο ή να ευχαριστηθεί το γέλιο από την ιστορία που τελειώνει. Ιστορίες που αφηγείται μια κούριερ (ή κουριερού; συχνά σε σφήνες και ζητήματα θηλυκοποίησης, έμφυλα γενικότερα, πάντα με χιούμορ βέβαια) από τη δική της επαγγελματική καθημερινότητα. Απίθανες ιστορίες, μα μήπως δεν είναι αληθινές; Σαν να κοιτάζει την καθημερινότητά μας πίσω από μια κλειδαρότρυπα. Δυσκολίες των ανθρώπων, σχέσεις αγάπης και μίσους, μοναξιά, ανημπόρια, τρέλα για τη ζωή. Πολλά τα επεισόδια, ακούει λόγια που μένουν ως χαρούμενες ατάκες, σαν εκείνο το "μηδέν και μηδέν κάνει δύο μηδέν" που άκουσε πίσω από μια πόρτα. Η άνεση στη γραφή του Οικονόμου, ο γλαφυρός λόγος, η ποικιλία γλωσσικών στοιχείων μας αποζημιώνει για τις αρχικές επιφυλάξεις. Ένας ανατόμος της καθημερινότητάς μας, και τί δεν βρίσκει πίσω από τις κλειστές πόρτες του εαυτού μας...
January 4, 2025
Why???
Τον Χρήστο Οικονόμου τον διαβάζω από τότε που πρωτοεμφανίστηκε ως συγγραφέας. Τα 2 πρώτα βιβλία του ήταν χάρμα, το 3ο έτσι και έτσι και αυτό... ας πούμε μη ενδιαφέρον.
Ιστορίες από μια γυναίκα κούριερ, σαν να είναι μικρά διηγήματα, που το ένα διαδέχεται το άλλο. Δυστυχώς δεν με τράβηξε, δεν είχε κάποια ιδιαίτερη πλοκή, ενώ συνάντησα και διάφορα στερεότυπα και κλισέ που με χάλασαν.
Στα θετικά του βιβλίου, συγκαταλέγεται το γεγονός ότι είναι νουβέλα, άρα μικρό σε έκταση, και για κάτι ανθρώπους σαν και μένα που έχουν ψυχαναγκασμό να τελειώσουν το βιβλίο (ακόμη και αν δεν τους αρέσει) αυτό είναι σωτήριο, καθώς δεν παίρνει μέρες η ανάγνωση!
Τον Χρήστο Οικονόμου τον διαβάζω από τότε που πρωτοεμφανίστηκε ως συγγραφέας. Τα 2 πρώτα βιβλία του ήταν χάρμα, το 3ο έτσι και έτσι και αυτό... ας πούμε μη ενδιαφέρον.
Ιστορίες από μια γυναίκα κούριερ, σαν να είναι μικρά διηγήματα, που το ένα διαδέχεται το άλλο. Δυστυχώς δεν με τράβηξε, δεν είχε κάποια ιδιαίτερη πλοκή, ενώ συνάντησα και διάφορα στερεότυπα και κλισέ που με χάλασαν.
Στα θετικά του βιβλίου, συγκαταλέγεται το γεγονός ότι είναι νουβέλα, άρα μικρό σε έκταση, και για κάτι ανθρώπους σαν και μένα που έχουν ψυχαναγκασμό να τελειώσουν το βιβλίο (ακόμη και αν δεν τους αρέσει) αυτό είναι σωτήριο, καθώς δεν παίρνει μέρες η ανάγνωση!
June 1, 2023
Στην Ανωγείων εδώ και ένα τρίμηνο είναι κρεμασμένο από ένα μπαλκόνι ένα πανό που γράφει - Εμείς εναντίον εμείς.
September 13, 2025
Πλούσιες εικόνες , πολλές ιστορίες , πολλές εναλλαγές. Δεν ήμουν έτοιμη για τόση πληροφορία 😊 στην πορεία μπήκα στον ρυθμό. Στην αρχή μάλιστα σκέφτηκα πως θα με κουράσει τόση πληροφορία και αλλαγή σκηνικών. Παρόλα αυτά κύλησε όμορφα και όχι μόνο δεν με κούρασε αλλά το βρήκα γοητευτικά όμορφο. Το πως οι ιστορίες ανθρώπων άγνωστων για κάποιον μπορούν να κουμπώσουν, όχι με εμφανή τρόπο, στην ιστορία κάποιου άλλου. Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι και όλοι βιώνουμε τον πόνο ,την αγάπη , τον θάνατο και την ζωή.
June 13, 2024
«…δάχτυλα που σου μαθαίνουν να βλέπεις, γιατί αν δεν δεις, πώς θα μάθεις να δείχνεις, δάχτυλα που σου δείχνουν πώς να φτιάξεις εκείνο που πρέπει να δεις»
📦
διαδρομές, ιστορίες, η λένα, γέλια, χιόνια και σφιγμένο στομάχι
📦
διαδρομές, ιστορίες, η λένα, γέλια, χιόνια και σφιγμένο στομάχι
October 21, 2023
Με τον κοφτή, μοντέρνα του γραφή, ο Χρήστος Οικονόμου είναι ένας ρεαλιστής, βαθιά διεισδυτικός και ανθρώπινος συγγραφέας, μάστορας της μικρής φόρμας. Ο Χρήστος Οικονόμου είναι η κουριερα, κουριερινα, κουριερου, η θηλυκή ταχυμεταφορέας, που μπαίνει μέσα στα σπίτια μας, πλούσια και φτωχά και μας παρατηρεί, κρατώντας σημειώσεις. Με τη ματιά του καλλιτέχνη, που διαβλέπει πολύ περισσότερα, απ' ότι του επιτρέπει μια μισάνοιχτη πόρτα και δυο λόγια στα όρθια, αντιλαμβάνεται πόσο χαοτική, αλλοπαρμενη, μοναχική και χωρίς νόημα έχει καταντήσει η ζωή μας, ιδίως, μετά την οικονομική κρίση και την πανδημία. Κι όμως, η κούριερ δεν κρίνει, καταλαβαίνει και συμπάσχει, μοιάζει να έχει τις δικές της πληγές, αλλά βοηθά όπου μπορεί και αντλεί χαρά από τη φιλία. Η κούριερ μας παραδίδει το πακέτο, μας παραδίδει τα κλειδιά, για να ξετυλίξουμε το κουβάρι της μίζερης -πλούσιας η' φτωχής- ζωής μας. Με χιούμορ και ασυμβίβαστη ματιά, ο Οικονόμου μας μυεί στην αγάπη, τη συγχώρεση, την αλληλεγγύη. Στις τελευταίες σελίδες μας οδηγεί στη συγκίνηση και τη λύτρωση. Αρκει να πάρουμε το πακέτο.....
May 14, 2023
Εξαιρετικό. Μία νουβέλα κούριερ παραδίδει ιστορίες καθημερινές, ιστορίες χαρμολυπημένες, ιστορίες παράδοξου και Ελλήνων, ατάκες που είναι από μόνες τους ιστορίες, ιστορίες τέτοιες που θέλεις να παραγγείλεις κι άλλες και μια υπέροχη ευχή : καλή στράτα και πάντα φως στα μάτια σας. Έτσι κι ο Οικονόμου. Καλή στράτα και φως. Πολύ φως...
July 15, 2023
προς το τέλος με συγκίνησαν αφάνταστα η ροή, τα γεγονότα, η περιγραφή του τοπίου
έχει κάποια σημεία διαμαντάκια, τρομερά διαπεραστικά και καθαρά και όμορφα
κάποια άλλα σημεία πιο κουραστικά
η Αγία κούριερ είχε από μια προσευχή για όλους
διαλύθηκα, κοινώς
έχει κάποια σημεία διαμαντάκια, τρομερά διαπεραστικά και καθαρά και όμορφα
κάποια άλλα σημεία πιο κουραστικά
η Αγία κούριερ είχε από μια προσευχή για όλους
διαλύθηκα, κοινώς
January 8, 2024
Μικρές, ορισμένες πολύ συγκινητικές, ιστορίες που θα ήθελα να εξερευνήσω πολύ περισσότερο. Θα ήθελα επίσης να εστιάσει λίγο παραπάνω στην ιστορία/προσωπικότητα της ίδιας της κούριερ, δεν κατάλαβα δηλαδή την οπτική της γωνία. Μου έδωσε πάντως την αίσθηση ότι θα γινόταν ωραία σπονδυλωτή ταινία.
August 31, 2024
Σίγουρα δε με κράτησε ο χειμαρρώδης τρόπος γραφής, που πιο πολύ μου έμοιαζε με μια άσκηση ύφους, σαν ο συγγραφέας να προσπαθούσε πολύ να πει κάτι πνευματώδες.
March 24, 2025
Ωραίο χωρίς να με συνεπάρει όμως όπως περίμενα από τις τόσες θετικές κριτικές. Αξίζει να διαβαστεί.
April 17, 2023
«Μια ιστορία για το μυστήριο, για τον πόνο, την τραγικότητα, την τρέλα, αλλά και την ανθρωπιά, την ελπίδα, την κρυμμένη ομορφιά και την ποίηση της σύγχρονης ζωής». Το απόσπασμα είναι από το εσώφυλλο του βιβλίου. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι η συγκεκριμένη περιγραφή δεν ανταποκρίνεται ακριβώς σε αυτό που διαβάζει ο αναγνώστης, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι η νουβέλα δεν διαθέτει και αρετές.
Ο Χρήστος Οικονόμου (Αθήνα, 1970) κατασκευάζει μια ιστορία για μια κούριερ. Ναι, ήδη στην πρώτη σελίδα ερχόμαστε αντιμέτωποι με το “θέμα”: «Το πιο συνηθισμένο που ακούω είναι “γυναίκα κούριερ;” – αυτή είναι η απλή εκδοχή, έχω σημειώσει άλλες έντεκα, “δεν ήξερα ότι υπάρχουν γυναίκες κούριερ”, “πρώτη φορά βλέπω γυναίκα κούριερ”, “ρε πού καταντήσαμε”, τέτοια πράγματα» (σ. 9). Το ίδιο συναντάμε και δύο σελίδες παρακάτω: «Μια άλλη φορά, Καζανόβα, Πειραϊκή, ένας πιτσιρικάς που σπούδαζε λέει βιομηχανικό σχέδιο στο Μπέρμινγκχαμ μου είπε ότι το σωστό είναι να με λέω το κούριερ, γιατί πρέπει επιτέλους όλες οι Ελληνίδες να πάμε κόντρα στα ελληνικά –έτσι είπε, το σημείωσα– που είναι η πιο σεξιστική γλώσσα του κόσμου. Όταν τον ρώτησα γιατί είναι σεξιστικό να με λέω η κούριερ, αρπάχτηκε και μου έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα» (σ. 11). Η ανώνυμη κούριερ θα μας εξιστορήσει αρκετές δεκάδες μικροϊστορίες –«Μια φορά ένας κλειδαράς μου είπε ότι οι ιστορίες αφορούν πάντα κάποιον άλλο, κι αν πάψεις να πιστεύεις στις ιστορίες παύεις να πιστεύεις στον άλλο» (σ. 33)– που κινούνται από το κωμικό στο τραγικό και τούμπαλιν, αλλά και σε όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις. Σε τρία σημεία –αν τα μέτρησα σωστά– μέσα σε αυτό το καλειδοσκόπιο της αφήγησής της εμφανίζεται η φράση «Πες της σ’ αγαπώ πολύ και δεν θα το ξανακάνω» (σσ. 14, 30, 70). Η φράση, από την οποία προέρχεται και ο τίτλος, ερμηνεύεται στο τέλος του βιβλίου όπου η κούριερ μας αφηγείται ολόκληρη την ιστορία που ανοίγει τη νουβέλα, ενώ ήδη, κατατοπιστικές λεπτομέρειές της μας παρέχονται κάπου πριν τη μέση του βιβλίου (βλ. σσ. 41-43).
Τι είναι όμως ο κούριερ, η κούριερ, ή, αν προτιμάτε, «το κούριερ», αν όχι ένας διαμεσολαβητής/κομιστής σημείων των καιρών. Πότε μετονομάζεται η «παράδοση κατ’ οίκον» σε «ντελίβερι», και πότε «το παιδί» αναβαπτίζεται «κούριερ»; Εικάζω ότι ο Οικονόμου δεν θα συνέγραφε ποτέ τη συγκεκριμένη νουβέλα σε άλλη εποχή. Γιατί ο κούριερ σήμερα είναι ο άνθρωπος που πραγματώνει τις επιθυμίες, που διανύει την άχαρη απόσταση, που κάνει τη βαρετή, κουραστική, και ανούσια δουλειά για να μην χάνουμε εμείς τη βολή μας. Ο κούριερ είναι ένα κατασκεύασμα, η προέκταση ενός κλικ σε κάποιο σάιτ ή ο φάντης μπαστούνι μιας τηλεφωνικής παραγγελίας. Ο κούριερ όμως είναι σχεδόν πάντα αόρατος· δεν είναι ποτέ ο άνθρωπος που θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Ο κούριερ είναι πλέον μια ηλεκτρονική επέκταση σε ένα σάιτ –ένα extension–, κάτι σαν σωματοποιημένος κώδικάς μηχανής. Αν τώρα τυγχάνει να οδηγεί και μηχανάκι, η μεταφορά καθίσταται πιο εύστοχη. Ο κούριερ είναι ο απρόσκλητος προσκεκλημένος που καλείται να παραδώσει ή να παραλάβει, αλλά είναι και ο μάρτυρας της πιο μοχθηρής και ασύλητης καθημερινότητας – «Μια φορά άκουσα πίσω από μια μισάνοιχτη πόρτα μια γυναίκα να λέει: “Είμαι κλαδεμένη”» (σ. 23).
— Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://www.istos.gr/literature/revie...
Ο Χρήστος Οικονόμου (Αθήνα, 1970) κατασκευάζει μια ιστορία για μια κούριερ. Ναι, ήδη στην πρώτη σελίδα ερχόμαστε αντιμέτωποι με το “θέμα”: «Το πιο συνηθισμένο που ακούω είναι “γυναίκα κούριερ;” – αυτή είναι η απλή εκδοχή, έχω σημειώσει άλλες έντεκα, “δεν ήξερα ότι υπάρχουν γυναίκες κούριερ”, “πρώτη φορά βλέπω γυναίκα κούριερ”, “ρε πού καταντήσαμε”, τέτοια πράγματα» (σ. 9). Το ίδιο συναντάμε και δύο σελίδες παρακάτω: «Μια άλλη φορά, Καζανόβα, Πειραϊκή, ένας πιτσιρικάς που σπούδαζε λέει βιομηχανικό σχέδιο στο Μπέρμινγκχαμ μου είπε ότι το σωστό είναι να με λέω το κούριερ, γιατί πρέπει επιτέλους όλες οι Ελληνίδες να πάμε κόντρα στα ελληνικά –έτσι είπε, το σημείωσα– που είναι η πιο σεξιστική γλώσσα του κόσμου. Όταν τον ρώτησα γιατί είναι σεξιστικό να με λέω η κούριερ, αρπάχτηκε και μου έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα» (σ. 11). Η ανώνυμη κούριερ θα μας εξιστορήσει αρκετές δεκάδες μικροϊστορίες –«Μια φορά ένας κλειδαράς μου είπε ότι οι ιστορίες αφορούν πάντα κάποιον άλλο, κι αν πάψεις να πιστεύεις στις ιστορίες παύεις να πιστεύεις στον άλλο» (σ. 33)– που κινούνται από το κωμικό στο τραγικό και τούμπαλιν, αλλά και σε όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις. Σε τρία σημεία –αν τα μέτρησα σωστά– μέσα σε αυτό το καλειδοσκόπιο της αφήγησής της εμφανίζεται η φράση «Πες της σ’ αγαπώ πολύ και δεν θα το ξανακάνω» (σσ. 14, 30, 70). Η φράση, από την οποία προέρχεται και ο τίτλος, ερμηνεύεται στο τέλος του βιβλίου όπου η κούριερ μας αφηγείται ολόκληρη την ιστορία που ανοίγει τη νουβέλα, ενώ ήδη, κατατοπιστικές λεπτομέρειές της μας παρέχονται κάπου πριν τη μέση του βιβλίου (βλ. σσ. 41-43).
Τι είναι όμως ο κούριερ, η κούριερ, ή, αν προτιμάτε, «το κούριερ», αν όχι ένας διαμεσολαβητής/κομιστής σημείων των καιρών. Πότε μετονομάζεται η «παράδοση κατ’ οίκον» σε «ντελίβερι», και πότε «το παιδί» αναβαπτίζεται «κούριερ»; Εικάζω ότι ο Οικονόμου δεν θα συνέγραφε ποτέ τη συγκεκριμένη νουβέλα σε άλλη εποχή. Γιατί ο κούριερ σήμερα είναι ο άνθρωπος που πραγματώνει τις επιθυμίες, που διανύει την άχαρη απόσταση, που κάνει τη βαρετή, κουραστική, και ανούσια δουλειά για να μην χάνουμε εμείς τη βολή μας. Ο κούριερ είναι ένα κατασκεύασμα, η προέκταση ενός κλικ σε κάποιο σάιτ ή ο φάντης μπαστούνι μιας τηλεφωνικής παραγγελίας. Ο κούριερ όμως είναι σχεδόν πάντα αόρατος· δεν είναι ποτέ ο άνθρωπος που θα μιλήσουμε στο τηλέφωνο. Ο κούριερ είναι πλέον μια ηλεκτρονική επέκταση σε ένα σάιτ –ένα extension–, κάτι σαν σωματοποιημένος κώδικάς μηχανής. Αν τώρα τυγχάνει να οδηγεί και μηχανάκι, η μεταφορά καθίσταται πιο εύστοχη. Ο κούριερ είναι ο απρόσκλητος προσκεκλημένος που καλείται να παραδώσει ή να παραλάβει, αλλά είναι και ο μάρτυρας της πιο μοχθηρής και ασύλητης καθημερινότητας – «Μια φορά άκουσα πίσω από μια μισάνοιχτη πόρτα μια γυναίκα να λέει: “Είμαι κλαδεμένη”» (σ. 23).
— Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ: https://www.istos.gr/literature/revie...
August 1, 2023
Μπορείτε να διαβάσετε και άλλες παρουσιάσεις στη στήλη de - book του debop.gr
Αυτή η νουβέλα με βρήκε να συναντιέμαι για πρώτη φορά με τον συγγραφέα. Με αυτό το βιβλίο συνέβη κάτι σπάνιο και ξεχωριστό, που φαντάζομαι ότι αποδεικνύει ασύστολα την εσωτερική σύνδεση που επετεύχθη με την ηρωίδα της ιστορίας και τον ίδιο τον Χρήστο Οικονόμου. Η πρωταγωνίστρια της αφήγησης είναι μια γυναίκα κούριερ που τρέχει από σπίτι σε σπίτι για να παραδώσει ό, τι περιμένει ο καθένας. Έχω την εντύπωση πως ο συγγραφέας σκοπίμως δεν αναφέρει το όνομα, την ηλικία και περαιτέρω λεπτομέρειες για τη ζωή της. Θα έλεγε κανείς πως η πρωταγωνίστρια αποτελεί έναν συμβολισμό ή μια ιδέα. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο που είναι γυναίκα!
Η κούριερ, λοιπόν, περιφέρεται με γλαφυρότητα στους δρόμους της Αθήνας και εμείς την ακολουθούμε σε ένα ατέρμονο εσωτερικό μονοπάτι που αφορμάται από τα εξωτερικά ερεθίσματα των συνθηκών εργασίας και όσων αποδέχονται τα δέματά τους. Πρόκειται για έναν ποιητικό χαρακτήρα, για έναν άνθρωπο που παρατηρεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σύνεση τα όσια συμβαίνουν τριγύρω της. Οι διαδρομές της είναι γεμάτες από επίμονη δίψα για γνώση και θετική διάθεση για εργασία, παρά τις συχνές αντίξοες συνθήκες, όπως οι χιονοπτώσεις, οι καταιγίδες και οι καύσωνες. Σε αυτές τις διαδρομές συνυπάρχουν η αδιαφορία, η εξομολόγηση μυστικών, η ανάγκη για επικοινωνία και γενικά η ανταλλαγή ερεθισμάτων ανάμεσα στην πομπό κούριερ και τους δέκτες. Υπαρξιακές αγωνίες, τραγελαφικές και παράλογες καταστάσεις, ερωτικές και φιλικές σχέσεις, απώλειες, ερωτήματα, κοινωνικά σχόλια, αγενείς αλλά και ευγενείς συμπεριφορές, είναι κάποια από τα περιστατικά, με τα οποία μια αφανής ηρωίδα όπως η πρωταγωνίστρια έρχεται σε επαφή καθημερινά.
Μέσα σε όλα αυτά, πολλές είναι χωρίς αμφιβολία οι αιχμές και τα σχόλια που αφορούν την κοινωνική καθημερινότητα, όπως η πανδημία του κορωνοϊού. Σημασία έχει ότι η ταχυμεταφορέας μετατρέπεται σε έναν φάρο όπου τα περισσότερα πλοία αναζητούν για να παραμείνουν, έστω και για λίγο, στο λιμάνι του. Έτσι, τα δέματα, τα γράμματα, τα χαρτιά και εν γένει τα υλικά είναι το πρόσχημα για την εξωτερίκευση των άυλων, για την καταγραφή των σκέψεων και των αισθημάτων. Είναι λες και τα μυστικά των Αθηναίων αιωρούνται πάνω από την ατμόσφαιρα της πρωτεύουσας. Η ηρωίδα δεν εισέρχεται απλά στα σπίτια των κατοίκων αλλά κυρίως στις καρδιές τους.
Ομολογώ πως το "Πες της" είναι από τα ομορφότερα αναγνώσματα που έχω διαβάσει έως τώρα, για το φετινό καλοκαίρι. Επίσης, ομολογώ πως αυτή η νουβέλα του Χρήστου Οικονόμου ήταν γενικά από τα πιο όμορφα αναγνώσματα, όχι μόνο όσον αφορά την ελληνική πεζογραφία, αλλά όσον αφορά όλα τα λογοτεχνήματα που απόλαυσα τη σεζόν που πέρασε.
Αυτή η νουβέλα με βρήκε να συναντιέμαι για πρώτη φορά με τον συγγραφέα. Με αυτό το βιβλίο συνέβη κάτι σπάνιο και ξεχωριστό, που φαντάζομαι ότι αποδεικνύει ασύστολα την εσωτερική σύνδεση που επετεύχθη με την ηρωίδα της ιστορίας και τον ίδιο τον Χρήστο Οικονόμου. Η πρωταγωνίστρια της αφήγησης είναι μια γυναίκα κούριερ που τρέχει από σπίτι σε σπίτι για να παραδώσει ό, τι περιμένει ο καθένας. Έχω την εντύπωση πως ο συγγραφέας σκοπίμως δεν αναφέρει το όνομα, την ηλικία και περαιτέρω λεπτομέρειες για τη ζωή της. Θα έλεγε κανείς πως η πρωταγωνίστρια αποτελεί έναν συμβολισμό ή μια ιδέα. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο που είναι γυναίκα!
Η κούριερ, λοιπόν, περιφέρεται με γλαφυρότητα στους δρόμους της Αθήνας και εμείς την ακολουθούμε σε ένα ατέρμονο εσωτερικό μονοπάτι που αφορμάται από τα εξωτερικά ερεθίσματα των συνθηκών εργασίας και όσων αποδέχονται τα δέματά τους. Πρόκειται για έναν ποιητικό χαρακτήρα, για έναν άνθρωπο που παρατηρεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και σύνεση τα όσια συμβαίνουν τριγύρω της. Οι διαδρομές της είναι γεμάτες από επίμονη δίψα για γνώση και θετική διάθεση για εργασία, παρά τις συχνές αντίξοες συνθήκες, όπως οι χιονοπτώσεις, οι καταιγίδες και οι καύσωνες. Σε αυτές τις διαδρομές συνυπάρχουν η αδιαφορία, η εξομολόγηση μυστικών, η ανάγκη για επικοινωνία και γενικά η ανταλλαγή ερεθισμάτων ανάμεσα στην πομπό κούριερ και τους δέκτες. Υπαρξιακές αγωνίες, τραγελαφικές και παράλογες καταστάσεις, ερωτικές και φιλικές σχέσεις, απώλειες, ερωτήματα, κοινωνικά σχόλια, αγενείς αλλά και ευγενείς συμπεριφορές, είναι κάποια από τα περιστατικά, με τα οποία μια αφανής ηρωίδα όπως η πρωταγωνίστρια έρχεται σε επαφή καθημερινά.
Μέσα σε όλα αυτά, πολλές είναι χωρίς αμφιβολία οι αιχμές και τα σχόλια που αφορούν την κοινωνική καθημερινότητα, όπως η πανδημία του κορωνοϊού. Σημασία έχει ότι η ταχυμεταφορέας μετατρέπεται σε έναν φάρο όπου τα περισσότερα πλοία αναζητούν για να παραμείνουν, έστω και για λίγο, στο λιμάνι του. Έτσι, τα δέματα, τα γράμματα, τα χαρτιά και εν γένει τα υλικά είναι το πρόσχημα για την εξωτερίκευση των άυλων, για την καταγραφή των σκέψεων και των αισθημάτων. Είναι λες και τα μυστικά των Αθηναίων αιωρούνται πάνω από την ατμόσφαιρα της πρωτεύουσας. Η ηρωίδα δεν εισέρχεται απλά στα σπίτια των κατοίκων αλλά κυρίως στις καρδιές τους.
Ομολογώ πως το "Πες της" είναι από τα ομορφότερα αναγνώσματα που έχω διαβάσει έως τώρα, για το φετινό καλοκαίρι. Επίσης, ομολογώ πως αυτή η νουβέλα του Χρήστου Οικονόμου ήταν γενικά από τα πιο όμορφα αναγνώσματα, όχι μόνο όσον αφορά την ελληνική πεζογραφία, αλλά όσον αφορά όλα τα λογοτεχνήματα που απόλαυσα τη σεζόν που πέρασε.
January 5, 2024
Μ’ αρέσει να μιλάμε τη νύχτα. Είναι φοβερή παρηγοριά.
Και να γελάμε. Μπορεί να ‘σαι λυπημένη και να γελάς; Μπορεί.
Είναι κακό να γελάς άμα πονάς;
Όχι.
Έτσι το λες;
Δεν το λέω έτσι.
Το πρώτο βιβλίο που τελείωσα στην αυγή της νέας χρονιάς. Αν ισχύει ο αστικός μύθος ότι αυτό που κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνεις για όλη τη χρονιά, τότε θα διαβάζω υπέροχα βιβλία μιας και το πες της του κυρίου Οικονόμου ήταν ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο και από τις πιο λαμπρές περιπτώσεις ελληνικής λογοτεχνίας που διάβασα τελευταία. Ιστορίες καθημερινές τοποθετημένες σε βαθύ συγκινησιακό πλαίσιο. Τρυφερό, ανθρώπινο. Ηρωίδα του Οικονόμου μια γυναίκα που παραμένει ανώνυμη καθόλη τη διάρκεια της αφήγησης, κούριερ στο επάγγελμα, που πηγαίνει από περιοχή σε περιοχή και από σπίτι σε σπίτι ώστε να παραδώσει στους παραλήπτες τους ότι τους ανήκει. Περιφέρεται στα πιο απίθανα μέρη, παρατηρεί και γίνεται κοινωνός των ιστοριών όλων αυτών των ανθρώπων που θα βρεθούν στο δρόμο της χάρη στο επάγγελμα της. Μυστικά, προσωπικές εκμυστηρεύσεις, ανομολόγητα πάθη με εκείνη ν’ αλληλεπιδρά και να συμμετέχει ενεργά στις ιστορίες τους, συμπονεί ή ακόμα και κριτικάρει, σχολιάζει. Τι ωραίο πράγμα αυτή η ανθρώπινη επαφή και ας είναι μεταξύ αγνώστων.
«Η ζωή είναι σπίτι κορίτσι μου, κι όσο γερνάμε πρέπει το σπίτι να το κάνουμε πιο μεγάλο, για να χωρέσει ο πόνος, να δίνουμε παραπάνω χώρο στον πόνο, ν’ ανοίγουμε καινούριο δωμάτιο για τον πόνο».
O Οικονόμου βρίσκει την ευκαιρία να καταγράψει όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες και καταφέρνει μια καταβύθιση στην ίδια τη ζωή και τις διαφορετικές εκφάνσεις της μέσα από την ανάγκη αυτών των ανθρώπων να εξομολογηθούν όσα βαθιά κρυμμένα έχουν στην ψυχούλα τους και φωτίζει τα σκοτάδια της κάθε ύπαρξης φτιάχνοντας μια νουβέλα γεμάτη φως.
"Πρέπει να μάθεις να ξεχνάς... πρέπει να μάθεις να κόβεις τα σχοινιά. Όταν κάποιος κόβει το σχοινί απ' τη μεριά του, πρέπει να το κόβεις και εσυ από τη δικιά σου μεριά. Αλλιώς κουβαλάς ένα σχοινί που νομίζεις ότι είναι δεμένο κάπου αλλά δεν είναι δεμένο πουθενά.
Και να γελάμε. Μπορεί να ‘σαι λυπημένη και να γελάς; Μπορεί.
Είναι κακό να γελάς άμα πονάς;
Όχι.
Έτσι το λες;
Δεν το λέω έτσι.
Το πρώτο βιβλίο που τελείωσα στην αυγή της νέας χρονιάς. Αν ισχύει ο αστικός μύθος ότι αυτό που κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνεις για όλη τη χρονιά, τότε θα διαβάζω υπέροχα βιβλία μιας και το πες της του κυρίου Οικονόμου ήταν ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο και από τις πιο λαμπρές περιπτώσεις ελληνικής λογοτεχνίας που διάβασα τελευταία. Ιστορίες καθημερινές τοποθετημένες σε βαθύ συγκινησιακό πλαίσιο. Τρυφερό, ανθρώπινο. Ηρωίδα του Οικονόμου μια γυναίκα που παραμένει ανώνυμη καθόλη τη διάρκεια της αφήγησης, κούριερ στο επάγγελμα, που πηγαίνει από περιοχή σε περιοχή και από σπίτι σε σπίτι ώστε να παραδώσει στους παραλήπτες τους ότι τους ανήκει. Περιφέρεται στα πιο απίθανα μέρη, παρατηρεί και γίνεται κοινωνός των ιστοριών όλων αυτών των ανθρώπων που θα βρεθούν στο δρόμο της χάρη στο επάγγελμα της. Μυστικά, προσωπικές εκμυστηρεύσεις, ανομολόγητα πάθη με εκείνη ν’ αλληλεπιδρά και να συμμετέχει ενεργά στις ιστορίες τους, συμπονεί ή ακόμα και κριτικάρει, σχολιάζει. Τι ωραίο πράγμα αυτή η ανθρώπινη επαφή και ας είναι μεταξύ αγνώστων.
«Η ζωή είναι σπίτι κορίτσι μου, κι όσο γερνάμε πρέπει το σπίτι να το κάνουμε πιο μεγάλο, για να χωρέσει ο πόνος, να δίνουμε παραπάνω χώρο στον πόνο, ν’ ανοίγουμε καινούριο δωμάτιο για τον πόνο».
O Οικονόμου βρίσκει την ευκαιρία να καταγράψει όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες και καταφέρνει μια καταβύθιση στην ίδια τη ζωή και τις διαφορετικές εκφάνσεις της μέσα από την ανάγκη αυτών των ανθρώπων να εξομολογηθούν όσα βαθιά κρυμμένα έχουν στην ψυχούλα τους και φωτίζει τα σκοτάδια της κάθε ύπαρξης φτιάχνοντας μια νουβέλα γεμάτη φως.
"Πρέπει να μάθεις να ξεχνάς... πρέπει να μάθεις να κόβεις τα σχοινιά. Όταν κάποιος κόβει το σχοινί απ' τη μεριά του, πρέπει να το κόβεις και εσυ από τη δικιά σου μεριά. Αλλιώς κουβαλάς ένα σχοινί που νομίζεις ότι είναι δεμένο κάπου αλλά δεν είναι δεμένο πουθενά.
April 30, 2025
Μ’ αρέσει να μιλάμε τη νύχτα. Είναι φοβερή παρηγοριά.
Και να γελάμε. Μπορεί να ‘σαι λυπημένη και να γελάς; Μπορεί.
Είναι κακό να γελάς άμα πονάς;
Όχι.
Έτσι το λες;
Δεν το λέω έτσι.
Αυτό το βιβλίο με άφησε κάπως μπερδεμένη και με ανάμικτα συναισθήματα. Ενώ βρήκα την κεντρική ιδέα της αφήγησης ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη, η εκτέλεση δεν με έπεισε. Το γενικό αίσθημα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ήταν ότι με κούρασε. Αλλεπάλληλες εναλλαγές στις ιστορίες, στην ένταση του συναισθήματος, και πολλές φορές διαφορετικό ύφος, ένιωσα ότι η νουβέλα δεν είχε το βάθος που περίμενα και δεν με κέντρισε σε βαθμό που να μην θέλω να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Διαπίστωσα επίσης κάποια έλλειψη συνοχής και κεντρικού νοήματος, η απουσία του οποίου κατέστησε τη διήγηση απρόσωπη και επαναλαμβανόμενη εν μέρει. Με μία μίξη χιούμορ και συναισθηματισμού, τελικά ο συγγραφέας καταφέρνει έως κάποιο βαθμό να δημιουργήσει μία συγκινησιακή φόρτιση, την οποία ωστόσο θεώρησα σε κάποια σημεία αρκετά ρηχή, κάπως επίπλαστη και με περιττά στοιχεία που εκβιάζουν το συναίσθημα, ειδικά ελλείψει πλοκής και ανάπυξης του χαρακτήρα της κεντρικής ηρωίδας.
Στα θετικά, η ιδέα μιας κούριερ που λόγω της δουλειάς της έρχεται καθημερινά σε επαφή με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους επιτρέπει στο συγγραφέα να χτίσει έξυπνα και επιτυχημένα μία αφήγηση πλούσια σε εικόνες, ιστορίες, συναισθήματα, ένα καλειδοσκόπιο της κοινωνίας που αν μη τι άλλο φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τις πολύ διαφορερικές συνθήκες που απαρτίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη και που πολλές φορές αγνοεί ή παραβλέπει. Σίγουρα χρειάζεται πολλή φαντασία και μία βαθιά επαφή με τον παλμό της κοινωνίας για να μπορέσει κανείς να αποτυπώσει τόσες διαφορερικές ιστορίες. Συνολικά βρήκα το βιβλίο ενδιαφέρον, με τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις του, διότι αντανακλά τη σύγχρονη κοινωνία, το μοντέρνο κατακερματισμένο τρόπο ζωής και, τελικά, τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου.
Και να γελάμε. Μπορεί να ‘σαι λυπημένη και να γελάς; Μπορεί.
Είναι κακό να γελάς άμα πονάς;
Όχι.
Έτσι το λες;
Δεν το λέω έτσι.
Αυτό το βιβλίο με άφησε κάπως μπερδεμένη και με ανάμικτα συναισθήματα. Ενώ βρήκα την κεντρική ιδέα της αφήγησης ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη, η εκτέλεση δεν με έπεισε. Το γενικό αίσθημα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης ήταν ότι με κούρασε. Αλλεπάλληλες εναλλαγές στις ιστορίες, στην ένταση του συναισθήματος, και πολλές φορές διαφορετικό ύφος, ένιωσα ότι η νουβέλα δεν είχε το βάθος που περίμενα και δεν με κέντρισε σε βαθμό που να μην θέλω να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου. Διαπίστωσα επίσης κάποια έλλειψη συνοχής και κεντρικού νοήματος, η απουσία του οποίου κατέστησε τη διήγηση απρόσωπη και επαναλαμβανόμενη εν μέρει. Με μία μίξη χιούμορ και συναισθηματισμού, τελικά ο συγγραφέας καταφέρνει έως κάποιο βαθμό να δημιουργήσει μία συγκινησιακή φόρτιση, την οποία ωστόσο θεώρησα σε κάποια σημεία αρκετά ρηχή, κάπως επίπλαστη και με περιττά στοιχεία που εκβιάζουν το συναίσθημα, ειδικά ελλείψει πλοκής και ανάπυξης του χαρακτήρα της κεντρικής ηρωίδας.
Στα θετικά, η ιδέα μιας κούριερ που λόγω της δουλειάς της έρχεται καθημερινά σε επαφή με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους επιτρέπει στο συγγραφέα να χτίσει έξυπνα και επιτυχημένα μία αφήγηση πλούσια σε εικόνες, ιστορίες, συναισθήματα, ένα καλειδοσκόπιο της κοινωνίας που αν μη τι άλλο φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τις πολύ διαφορερικές συνθήκες που απαρτίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη και που πολλές φορές αγνοεί ή παραβλέπει. Σίγουρα χρειάζεται πολλή φαντασία και μία βαθιά επαφή με τον παλμό της κοινωνίας για να μπορέσει κανείς να αποτυπώσει τόσες διαφορερικές ιστορίες. Συνολικά βρήκα το βιβλίο ενδιαφέρον, με τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις του, διότι αντανακλά τη σύγχρονη κοινωνία, το μοντέρνο κατακερματισμένο τρόπο ζωής και, τελικά, τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου.
July 28, 2024
3,5 αστέρια..
Βιβλίο που σε πιανει από την πρώτη σελίδα.. Να μην πω από την πρώτη παράγραφο.. Περιγράφει τις ιστορίες και περιπέτειες μιας κουριερ καθώς παραδίδει δέματα στην Ελλάδα.. Γέλασα (καιρό, είχα να γελάσω διαβάζοντας) , ανατρίχιασα και από συγκίνηση και από ταραχή, προβληματιστηκα, συμπονεσα..Οι ιστορίες άλλες πικρές άλλες γλυκιές.. Άλλες σε εκνευρίζουν, άλλες σε πονάνε..
Ο συγγραφέας είναι πολύ πολύ ταλαντούχος.. Δικαίως βραβευμένος..
Κάποιος θα με ρωτούσε και γιατί έβαλες τρεισιμιση αστέρια κι όχι πέντε ή τέσσερα βρε παιδί μου; Γιατί έτσι αυστηρή; .. Μμμ δεν ξέρω να το εξηγήσω.. Ίσως με κούρασαν οι πολλές αλλεπάλληλες διαφορετικές ιστορίες, έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να συγκεντρωθεί για να αισθανθεί τόσα βιώματα.. Ίσως λίγο σε σημεία μου φάνηκαν υπερβολικές κάποιες από αυτές..Ότι αποκλείεται να γίνονται..
Αλλά αγάπησα την εναλλαγή στις εποχές, την αγάπη του για το χειμώνα, το κρύο, τα χιόνια, την άνοιξη,τους δρόμους, τις γειτονιές.. Μου άρεσαν όλα αυτά.. Μέχρι και το χειμώνα νοστάλγησα που είμαι παιδί του Καλοκαιριού.. Ε, μα δεν είναι ωραίο αυτό;
Βιβλίο που σε πιανει από την πρώτη σελίδα.. Να μην πω από την πρώτη παράγραφο.. Περιγράφει τις ιστορίες και περιπέτειες μιας κουριερ καθώς παραδίδει δέματα στην Ελλάδα.. Γέλασα (καιρό, είχα να γελάσω διαβάζοντας) , ανατρίχιασα και από συγκίνηση και από ταραχή, προβληματιστηκα, συμπονεσα..Οι ιστορίες άλλες πικρές άλλες γλυκιές.. Άλλες σε εκνευρίζουν, άλλες σε πονάνε..
Ο συγγραφέας είναι πολύ πολύ ταλαντούχος.. Δικαίως βραβευμένος..
Κάποιος θα με ρωτούσε και γιατί έβαλες τρεισιμιση αστέρια κι όχι πέντε ή τέσσερα βρε παιδί μου; Γιατί έτσι αυστηρή; .. Μμμ δεν ξέρω να το εξηγήσω.. Ίσως με κούρασαν οι πολλές αλλεπάλληλες διαφορετικές ιστορίες, έπρεπε να πιέσω τον εαυτό μου να συγκεντρωθεί για να αισθανθεί τόσα βιώματα.. Ίσως λίγο σε σημεία μου φάνηκαν υπερβολικές κάποιες από αυτές..Ότι αποκλείεται να γίνονται..
Αλλά αγάπησα την εναλλαγή στις εποχές, την αγάπη του για το χειμώνα, το κρύο, τα χιόνια, την άνοιξη,τους δρόμους, τις γειτονιές.. Μου άρεσαν όλα αυτά.. Μέχρι και το χειμώνα νοστάλγησα που είμαι παιδί του Καλοκαιριού.. Ε, μα δεν είναι ωραίο αυτό;
October 4, 2024
Η ηρωίδα είναι courier, και το βιβλίο είναι μια σειρά από στιγμιότυπα - άλλα αστεία, άλλα τραγικά.
"Μια φορά ένας κλειδαράς μου είπε ότι οι ιστορίες αφορούν πάντα κάποιον άλλο, κι αν πάψεις να πιστεύεις στις ιστορίες παύεις να πιστεύεις στον άλλο."
"Η ιστορία είναι σαν την μπογιά στον τοίχο, πρέπει να την αφήνεις να στεγνώνει πριν την αγγίξεις."
"Πρέπει να μάθεις να ξεχνάς. Πρέπει να μάθεις να κόβεις τα σκοινιά. Όταν κάποιος κόβει το σκοινί από τη μεριά του, πρέπει να το κόβεις κι εσύ απ' τη δικιά σου μεριά. Αλλιώς κουβαλάς ένα σχοινί που νομίζεις ότι είναι δεμένο κάπου αλλά δεν είναι δεμένο πουθενά."
"Και τέλος πάντων αν η απάντηση είναι λάθος δεν σημαίνει ότι η ερώτηση δεν είναι σωστή."
"Όταν ζωγραφίζεις κάτι ή όταν λες μία ιστορία δεν είναι σαν να σταματάς τον χρόνο; Δεν ξέρω βέβαια να το πω σωστά, αλλά δεν είναι σαν να φτιάχνεις έναν άλλο χρόνο, πέρα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον;"
"Πιστεύω πως αν ο πόνος ήταν ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, δεν θα χαμε ανάγκη ούτε το αέριο, ούτε το πετρέλαιο, τίποτα."
"Μια φορά ένας κλειδαράς μου είπε ότι οι ιστορίες αφορούν πάντα κάποιον άλλο, κι αν πάψεις να πιστεύεις στις ιστορίες παύεις να πιστεύεις στον άλλο."
"Η ιστορία είναι σαν την μπογιά στον τοίχο, πρέπει να την αφήνεις να στεγνώνει πριν την αγγίξεις."
"Πρέπει να μάθεις να ξεχνάς. Πρέπει να μάθεις να κόβεις τα σκοινιά. Όταν κάποιος κόβει το σκοινί από τη μεριά του, πρέπει να το κόβεις κι εσύ απ' τη δικιά σου μεριά. Αλλιώς κουβαλάς ένα σχοινί που νομίζεις ότι είναι δεμένο κάπου αλλά δεν είναι δεμένο πουθενά."
"Και τέλος πάντων αν η απάντηση είναι λάθος δεν σημαίνει ότι η ερώτηση δεν είναι σωστή."
"Όταν ζωγραφίζεις κάτι ή όταν λες μία ιστορία δεν είναι σαν να σταματάς τον χρόνο; Δεν ξέρω βέβαια να το πω σωστά, αλλά δεν είναι σαν να φτιάχνεις έναν άλλο χρόνο, πέρα από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον;"
"Πιστεύω πως αν ο πόνος ήταν ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, δεν θα χαμε ανάγκη ούτε το αέριο, ούτε το πετρέλαιο, τίποτα."
August 25, 2024
1,5/5 Μου το έκαναν δώρο "για να γελάσω". Δε γέλασα. Το βιβλίο ανήκει σε αυτά που λέω "βιβλία τουαλέτας". Το έχεις πάνω στο επιπλάκι του μπάνιου ή στο πλυντήριο και κάθε φορά που θα κάτσεις λίγο παραπάνω διαβάζεις 5-10 σελιδούλες. Αν το πιάσεις σοβαρά το έχεις διαβάσει σε μισή ωρίτσα. Δεν είναι το βιβλίο που θα διαβάσεις μια παράγραφο και θα σου μείνει μια εικόνα ή θα κάτσεις να αναλογιστείς αυτό που διάβασες για λίγο παραπάνω. Περνάει και δεν ακουμπάει, που λέμε. Ο συγγραφέας έχει προφανώς ταλέντο, αλλά νομίζω ότι πρέπει να το εκδηλώσει κάπως διαφορετικά, σε κάποιο μεγαλύτερο βάθος, γιατί αυτό το βιβλίο δεν είναι στην πραγματικότητα βιβλίο, αλλά λογοτεχνικό προσχέδιο ή λογοτεχνική άσκηση, την οποία θα ήταν καλύτερα ο συγγραφέας να είχε κρατήσει για τον εαυτό του.
August 10, 2023
Το βιβλίο θα πρέπει να μετονομαστεί σε Πες μας - απ'το πες μας, Οικονόμου, πες μας κι άλλες ιστορίες. Άμα τελειώνεις το βιβλίο και λες άντε πότε λοιπόν θα βγει το επόμενο, φαντάζομαι είναι καλό σημάδι 😂
Αυτό που με έχει απόλυτα κερδίσει είναι η ματιά του συγγραφέα:
Ότι ο καθένας έχει μια ιστορία που αξίζει να την ακουσουμε, μικρή ή μεγάλη.
Η αφήγηση της κούριερ με συγκίνησε, με έκανε να γελάσω πολύ, μα πιο πολύ μου έδωσε ζεστασιά και μια επιβεβαίωση για το πόσο έχουμε ανάγκη τους άλλους, κι ότι η ζωή είναι συλλογικό πράγμα.
Έξτρα μπόνους για την ατάκα με τους αναρχικούς.
Αυτό που με έχει απόλυτα κερδίσει είναι η ματιά του συγγραφέα:
Ότι ο καθένας έχει μια ιστορία που αξίζει να την ακουσουμε, μικρή ή μεγάλη.
Η αφήγηση της κούριερ με συγκίνησε, με έκανε να γελάσω πολύ, μα πιο πολύ μου έδωσε ζεστασιά και μια επιβεβαίωση για το πόσο έχουμε ανάγκη τους άλλους, κι ότι η ζωή είναι συλλογικό πράγμα.
Έξτρα μπόνους για την ατάκα με τους αναρχικούς.
Displaying 1 - 30 of 44 reviews