Σεπτέμβριος 1974, "λίγο μετά τη γενική επιστράτευση και την πτώση του καθεστώτος των συνταγματαρχών". Δώδεκα, πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, άνθρωποι απολαμβάνουν τις τελευταίες τους διακοπές στην πανσιόν πολυτελείας "Απόλλων", σε μια λουτρόπολη, ενώ στην Αθήνα τα πολιτικά κόμματα ετοιμάζονται για τις πρώτες ελεύθερες εκλογές. Μεταξύ τους και ο δικηγόρος Ανδρέας Οικονόμου, ο οποίος έχει αποδράσει από την πρωτεύουσα, για να γλιτώσει από την ακατάσχετη πολιτικολογία των ημερών.
Την ησυχία των παραθεριστών θα ταράξουν δύο άγριες δολοφονίες, και ο Οικονόμου θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια υπόθεση εκδίκησης, πάθους και ραδιουργιών, στην οποία εμπλέκονται παλιοί αντιστασιακοί, χουντικοί, φλεγματικοί θαμώνες του Zonar's, δραστήριοι δημοσιογράφοι, αστυνομικοί και οι μυστικές υπηρεσίες.
Τα "Εγκλήματα στην πανσιόν "Απόλλων"" (2000) -το τρίτο αστυνομικό μυθιστόρημα του Ανδρέας Αποστολίδη-, χάρη στην πλοκή και τους χαρακτήρες τους, κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.
Ο Ανδρέας Αποστολίδης είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και μεταφραστής. Έχει γράψει αστυνομικά μυθιστορήματα, όπως το "Χαμένο παιχνίδι", τις "Διαταραχές στα Μετέωρα", το "Φάντασμα του Μετρό", τα "Εγκλήματα στην πανσιόν "Απόλλων ", τη "Λοβοτομή", καθώς και τη συλλογή αστυνομικών διηγημάτων "Αστυνομικές ιστορίες για πέντε δεκαετίες". Το τελευταίο βιβλίο του με αστυνομικές ιστορίες είναι το "Είσαι ο Παπαδόπουλος!"( Άγρα, 2010). Έχει μεταφράσει βιβλία των συγγραφέων: James Ellroy, Chester Himes, P. Highsmith, Jerome Charyn, R. Chandler, D. Hammett, V. Nabokov κ.ά., και έχει συγγράψει εκτενή επίμετρα για τα βιβλία τους. Το 2006 δημοσίευσε τη μελέτη "Άρχαιοκαπηλία και εμπόριο αρχαιοτήτων - Μουσεία, έμποροι τέχνης, οίκοι δημοπρασιών, ιδιωτικές συλλογές". Το 2009 εκδόθηκε ο συγκεντρωτικός τόμος "Τα πολλά πρόσωπα του αστυνομικού μυθιστορήματος: Δοκίμια για την ιστορία και τις σύγχρονες τάσεις του". Έχει σκηνοθετήσει ταινίες μικρού μήκους και πολλά ντοκυμανταίρ και περισσότερα από εκατό επεισόδια της τηλεοπτικής εκπομπής "Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα".Το "Κύκλωμα", ένα ντοκυμανταίρ έρευνας για το παράνομο εμπόριο ελληνικών αρχαιοτήτων, προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον. Από τις τελευταίες του δουλειές είναι η σειρά "Δύο φορές ξένος" για τις υποχρεωτικές ανταλλαγές πληθυσμών τον 20ό αιώνα. Το ντοκυμανταίρ του "Ένας τόπος χωρίς ανθρώπους" για την εκδίωξη της φυλής των Μασσάι από τα Εθνικά Πάρκα της Τανζανίας απέσπασε έξι διεθνή βραβεία.
Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα μπορεί να σε κρατήσει ξάγρυπνο, αλλά μπορεί και να σε κοιμίσει. Τα Εγκλήματα στην πανσιόν «Απόλλων» είναι ένα μυθιστόρημα με «πολλή» πλοκή, δηλαδή υπερβολική διαπλοκή χαρακτήρων, καταστάσεων και γεγονότων, που σε κουράζει. Και το κυριότερο, δεν δίνει σαφή «λύση» στο τέλος. Το καλό είναι ότι αποτελείται από μικρά κεφαλαιάκια (2-3 σελίδων) και μπορείς να το σταματήσεις όπου θέλεις.
Αρκετά ενδιαφέρον, αν και στο τέλος έχασα την μπάλα. Ξεκινάει θυμίζοντας πολύ το Έγκλημα κάτω από τον ήλιο, όπου μια ηλικιωμένη κυρία "ξεναγεί" τον Πουαρό στις ιστορίες των παραθεριστών του ξενοδοχείου. Καλογραμμένο, με ωραίες εκφράσεις (π. χ. δείτε πώς περιγράφει μια κοπέλα, το πρώτο θύμα: "Η σύνθεση των χαρακτηριστικών της φώλιαζε σε δυο υγρά μπλε μάτια, που έλαμπαν σε ροδοκόκκινο φόντο, όπως είχαν γίνει το πρόσωπο και τα μαλλιά της εκτεθειμένα επί ώρες στον ήλιο και στην αλμύρα της θάλασσας και η ακριβής τους απόχρωση έπαιζε, ανάλογα με το φως, στο μεταίχμιο ενός έντονου μπλε κοβαλτίου κι ενός πιο ανοιχτού, αραιωμένου στο σταχτί του καπνού"). Καλοί διάλογοι, πισωγυρίσματα στην αφήγηση που σε κρατάνε σε αγωνία και αναρωτιέσαι συνέχεια τα πώς και τα γιατί. Πολύ καλά γραμμένη και δοσμένη η αναπαράσταση της εποχής (οι πρώτες μέρες της Μεταπολίτευσης του 1974) και ο τρόπος που ανακατεύονται στην ιστορία το σκάνδαλο των νωπών κρεάτων (υπήρξε άραγε τότε κάτι τέτοιο;) με τους Ρουμάνους κατασκόπους, την ΚΥΠ, το Χίλτον στα σχετικά πρώτα του βήματα, η δίκη των χουντικών κλπ. Πολύ καλή ατμόσφαιρα και περιγραφή των υπόπτων, γενικά όλα καλά. Αλλά....Από ένα σημείο και μετά εμφανίζονται όλα αυτά μαζί και ανακατεύονται σε ένα απίστευτο κουβάρι. Τα πράγματα τα κάνει χειρότερα ένας ΚΥΠικός που έχει σχέση με τα δυο θύματα που δολοφονούνται από το παρελθόν τους κι έτσι φτιάχνεται ένας ωραιότατος και νοστιμότατος αχταρμάς. Στο βιβλίο δεν υπάρχει μονοδιάσταστη και μονόδρομη αφήγηση: πρωταγωνιστές, ο φόνος, ύποπτοι, άλλοθι, ανακρίσεις κ. ο. κ. Αυτό ακριβώς, όπως τουλάχιστον το χειρίζεται εδώ ο συγγραφέας, λειτουργεί αρνητικά και για μένα προσωπικά η αλήθεια με μπέρδεψε και με ξένισε ολότελα. Δεν το προτείνω και πολύ φανατικά αλλά τι στο καλό, καλοκαίρι είναι ακόμη, κάποιους θα τους χαλαρώσει εκεί στην ξαπλώστρα
Ο Αποστολίδης δημιουργεί μια ιστορία με αφηγητή τον δικηγόρο Οικονόμου, ο οποίος μας διηγείται την ιστορία αφού εκείνη έχει γίνει. Από την αρχή κιόλας πετάει σπόντες και μας τονίζει πράγματα που θα έπρεπε να παρατηρήσουμε για να μπορέσουμε να έχουμε όλα τα κομμάτια του παζλ. Μου θύμιζε περισσότερο ντεντέκτιβ που έχει λύσει ήδη το μυστήριο και το παρουσιάζει στην συντροφιά του.
Τα εγκλήματα είναι δύο τα οποία αναφέρει από την αρχή μέσα στην αφήγηση χωρίς να επικεντρώνεται βασικά σε αυτά. Φαίνεται να κάνει την έρευνα πριν τον θάνατο των δύο θυμάτων και μόλις φτάνουμε στο θάνατο ενώνονται όλα τα κομμάτια και ανακαλύπτεις το ποιος και το γιατί. Πανέξυπνο τρικ που με κράτησε μέχρι το τέλος του βιβλίου σε αγωνία.
Κάποια στιγμή το είχε τραβήξει αρκετά που βαριόσουν να διαβάσεις και ήθελες να προσπεράσεις όλες της σκηνές με τις καθημερινές τους ασχολίες. Ειδικά κάπου στην μέση είχε καταντήσει σαν ένα ημερολόγιο.
Itan mia kali istoria. Mou aresei i emmoni tou suggrafea me tin 7etia. Se krataei se endiaferon kathws to diavasa se ena vradu nustagmenos. To monadiko meion tou itan i korufwsi tiw plokis pou itan ligo aploiki. De katalava pote ti ta ithele ta 84 kefalaia kathe 2 selides........
Ένα ατμοσφαιρικό αστυνομικό μυθιστόρημα του Ανδρέα Αποστολίδη
Η πλοκή εκτυλίσσεται σε μία πανσιόν, όπου έχει πάει να παραθερίσει προς το τέλος του καλοκαιριού ο Κολωνακιώτης δικηγόρος πρωταγωνιστής μας. Εκεί οι λιγοστοί ένοικοι, αναπτύσσουν αμέσως σχέσεις μεταξύ τους, παρόλο που πρόκειται για τελείως διαφορετικούς και ασύνδετους μεταξύ τους χαρακτήρες. Η συνέχεια είναι προβλέψιμη. Γίνεται ένα έγκλημα, αναστατώνεται η ήρεμη καθημερινότητά τους και στόχος είναι να βρεθεί ο δολοφόνος. Το ένα έγκλημα φέρνει και ένα δεύτερο και η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο.
Το βιβλίο τοποθετείται χρονικά αμέσως μετά τη Χούντα και την αποκατάσταση της δημοκρατίας, με επιδερμικές αναφορές σε αυτά. Οι σκηνές περιγράφονται ερκετά ρεαλιστικά και οι ήρωες αποτελούν μία μικρογραφία της κοινωνίας, κυρίως της αστικής τάξης. Οι εικόνες ενίοτε αποδίδονται με έναν ανώριμο λυρισμό.
Η πλοκή σε κάποιο σημείο πλατιάζει χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, χαλαρώνοντας με αυτόν τον τρόπο το αναγνωστικό ενδιαφέρον. Ωστόσο, η έκταση του μυθιστορήματος είναι περιορισμένη, οπότε αποκαθίσταται σχετικά γρήγορα αυτή η δυσαρμονία.
Το βιβλίο είναι πάρα πολύ καλογραμμένο. Μ' αρέσει τόσο πολύ η γραφή του Αποστολίδη που είμαι συνέχεια με το μολύβι στο χέρι και σημειώνω τις ωραίες λέξεις και εκφράσεις που χρησιμοποιεί. Η πλοκή είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Μου 'χουν απομείνει καμιά δεκαριά σελίδες και το καθυστερώ επίτηδες γιατί δε θέλω να τελειώσει!