Πώς να κρυφτείς

by Αμάντα Μιχαλοπούλου

Ο Στέφανος, τριανταπεντάρης δάσκαλος ελληνικών, έχει μετατεθεί στο Βερολίνο με σκοπό να λύσει το αίνιγμα των παιδικών του χρόνων: την απαγωγή του από ένα ζευγάρι Γερμανών.

Γιατί οι απαγωγείς του τον απομάκρυναν κάποτε από την πραγματική του οικογένεια; Και γιατί ο ίδιος αισθάνεται μονίμως ξεριζωμένος; Είναι ένας άντρας με δυο ονόματα; Ή εξόριστος που κρύβεται κι απ' τον ίδιο του τον εαυτό;

Ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα για την αναζήτηση της αλήθειας και της ταυτότητας, της πατρίδας που είναι η γλώσσα και τα αγαπημένα πρόσωπα. Μια περιπέτεια που διατρέχει τόπους -από τον Κορινθιακό ως το Βερολίνο και την Ταγγέρη- για να περιγράψει τελικά το πιο αναπάντεχο εσωτερικό ταξίδι.

368 pages, Paperback

First published January 1, 2010

About the author

Η Αμάντα Μιχαλοπούλου (English: Amanda Michalopoulou) είναι βραβευμένη Ελληνίδα συγγραφέας, με έργα μεταφρασμένα σε πολλές γλώσσες. Έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών και το NEA, ενώ γράφει διηγήματα, μυθιστορήματα και βιβλία για παιδιά.

Reviews

[Marina Maidou · Rating 4 out of 5]

Η Αμάντα στα μεγάλα κέφια της. Μια ιστορία για την ταυτότητα, δοσμένη από τις ματιές των συμμετεχόντων, με την ματιά που την χαρακτηρίζει, αυθόρμητη και αυτούσια, χαώδης και αποτελούμενη από μικρά πράγματα που συνήθως δεν προσέχεις αλλά όταν τα βλέπεις γραμμένα λες "αυτό το θυμάμαι κι εγώ". Τι είναι η πατρίδα μας? Και τι είναι οικογένεια? Πώς να κρυφτείς από όσα θέλεις να κρυφτείς? Η απάντηση με ένα γοητευτικό ταξίδι λέξεων που καταλήγει: δεν μπορείς να κρυφτείς, ή μάλλον ο σκοπός δεν είναι να κρυφτείς, αλλά να βρεθείς από τον εαυτό σου.

[Takisx · Rating 4 out of 5]

Η Αμάντα σε ενα βιβλίο βαθιάς εξομολόγησης, αλλα και μιας απρόσμενης γενναιόδωριας για το τι σημαίνει επιστρέφω, απο κει που δεν έφυγα ποτέ

[Christina (the_book_guide) · Rating 2 out of 5]

Ο Στέφανος είναι ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου.
Ένας άντρας εσωστρεφής, με ευαισθησία και εμμονές (συνήθως είναι χαρακτηριστικά γυναικείων ηρώων). Με την βοήθεια κατά κύριο λόγο των γυναικών που επηρεάζουν την ζωή του θα κάνει μία εσωτερική αναζήτηση για την ταυτότητα του, για το τι είναι οικογένεια.
Πώς να κρυφτείς ο τίτλος.
Μπορείς να κρυφτείς; Ίσως δεν χρειάζεται να κρυφτείς αλλά μέσα κυρίως από την εσωτερική αναζήτηση να τα βρεις με τον εαυτό σου.
Τον εαυτό μας τον κουβαλάμε πάντα και παντού και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν.

[Antonio Papadourakis · Rating 3 out of 5]

Ο Στέφανος σε ηλικία 4 ετών απάγεται από δύο γερμανούς τουρίστες που είχαν χάσει πρόσφατα τον γιο τους που του έμοιαζε πολύ. Παραμένει για 7 χρόνια στη Γερμανία και όταν τελικά επιστρέφει στην Ελλάδα δεν είναι πια ο ίδιος.
Στην ηλικία των 35 ετών είναι δάσκαλος ελληνικων και έχει μετατεθεί στο Βερολίνο. Έχει δεσμό με την κοκκινομάλλα Σεσιλια και προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι.
Η αφήγηση γίνεται από τα πρόσωπα που τον περιτριγυρίζουν: τις αδερφές του, τη φίλη του, τον θετό του πατέρα, κλπ.
"Σκέφτηκα πώς θα ήταν αν ζούσαμε τη ζωή μας έτσι όπως με συμβούλεψε ο Στέφανος, χωρίς κρυμμένα νοήματα -και πράξεις να ταν μόνο πράξεις. Όχι τιμωρίες, ή υπονοούμενα, ή ερμηνείες άλλων πράξεων. "
"Η εμπιστοσύνη είναι ένστικτο δεν σχετίζεται με πληροφορίες."
"Ο έρωτας την είχε μεταμορφώσει σε ένα γενναιόδωρο πλάσμα, χωρίς παράπονα και απαιτήσεις."
"Η πραγματικότητα, όπως λέει και το όνομά της, είναι ένας χώρος όπου τα πράγματα συμβαίνουν. Λάθη, παραλείψεις, συναντήσεις, επαναδιαπραγματεύσεις - όλα."

[chs · Rating 3 out of 5]

Καλογραμμένη ιστορία. Δεν είχα ξαναδιαβάσει βιβλίο της Α.Μ. και είναι πραγματικά δουλεμένος ο λόγος της.
Απέδωσε τo σκηνικό του Βερολίνου στα 2010ς για έναν Έλληνα που ζει εκεί με υψηλή διαπολιτισμική ενσυναίσθηση.
Θεωρώ ότι πέτυχε το βάθος του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή, αλλά οι εξηγήσεις για αυτόν τον χαρακτήρα ήρθαν πολύ βολικά. Στην πραγματική ζωή, οι εξηγήσεις αποτελούν συχνά άλυτα μυστήρια και όσες απ' αυτά λύνονται, δε λύνονται συνήθως σε βολικές χρονικές περιόδους λ.χ. σε μία συγκεκριμένη φάση ζωής.
Η ιστορία με απορρόφησε σε μεγάλο βαθμό, αλλά κάποια πράγματα με έβγαζαν εκτός. Για παράδειγμα, οι αλλαγές προσώπων σε κάθε κεφάλαιο που κοιτούσαν τον ίδιο ήρωα με την ίδια βαθιά ματιά, μου θύμισαν ασκήσεις σε εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Δεν υπήρχε ή δεν έπιασα την αφηγηματική γραμμή των εναλλαγών των προσώπων. Θα μου ήταν πιο λογικό, ίσως κι ευχάριστο, εάν βλέπαμε σε βάθος περισσότερες ταυτότητες της ιστορίας, ή και περισσότερες ιστορίες.