Μια απόφαση είναι και η απογοήτευση. Μα όσο εύκολο είναι να γοητεύεσαι, τόσο δύσκολο είναι να απογοητεύεσαι, διότι η απογοήτευση είναι μια έξοδος προς την ελευθερία και η ελευθερία θέλει κουράγιο. Και δεν υπάρχει και αγριότερο βάσανο απο την ελπίδα. Σε κυριεύει σαν δαιμόνιο, σε ρίχνει σε μόχθο, σε πόλεμο, σε έρωτες, σε παραμυθιάζει.
Σε τέτοιες καταστάσεις το κλάμα είναι λυτρωτικό.
Η λυσσασμένη καταιγίδα που μαίνεται σε ψυχή και νου, κονταροχτυπιέται με εκείνον .., με τις λαχτάρες της, με τις εμμονές της με τις εμμονικές ιδέες της, με τον εαυτό της.
Τότε, φωναχτά ή πιο πολύ βουβά, παλεύει, τρώγεται, φθείρεται.
Εκείνο που επιθυμεί με εκείνο που έχει δέρνονται, ξεσκίζονται σαν τυφλωμένοι εχθροί. Αυτή ακριβώς η διαφορά είναι η στενοχώρια άραγε. Εκείνου που ποθείς και εκείνου που έχεις ;
Η στενοχώρια
Ο στενός χώρος.
Που δε σε παίρνει.
Που σε ασφυκτιά.
Μαύρο νερό που όλο ανεβαίνει.
Το χρονικό μιας κοινής, συνηθισμένης ερωτικής σχέσης ανάμεσα σε έναν άνδρα που οι καταβολές κατέστησαν αδρανή γενικά και ουσιαστικά και σε μια γυναίκα που η αρχέγονη φύση της βασιλεύει, απαιτεί, θεωρεί δικαιωματικά κεκτημένα συναισθηματικά έπαθλα και χτίζει πάνω στα σαθρά θεμέλια της σχέσης και του χωρισμού, της επανένωσης και του φαύλου κύκλου που θα αποτελεί παντοτινά το έμβλημα της διαπροσωπικής της αναγκαιότητας.
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.