Verhalen draaien om personages. Personages die een conflict aangaan een conflict dat vanuit een bepaald perspectief belicht wordt. In dit deel van de Schrijfbibliotheek vertelt Frans Stüger hoe je personages vindt voor je verhalen, romans, films, strips en toneelstukken. Aan welke eisen moeten ze voldoen om ze echte literaire personages te laten worden? Waarom is het conflict zo belangrijk? En wat voor invloed heeft het perspectief op je vertelling? Stüger: Hoe beter je deze specifieke vaardigheden van het schrijverschap beheerst, hoe meer vrijheid je hebt om het verhaal te schrijven dat je voor ogen staat; niet gehinderd door gebrek aan techniek.
Vooral het gedeelte over perspectief is erg informatief, hoewel het nog steeds vragen oproept. Dus een goede aanvulling op informatie uit andere bronnen. Voor de andere gedeelten geldt dat minder alhoewel ze nog steeds nuttig zijn. Soms een beetje warrig en inconsistent.
Nuttig introductieboek voor wie fictieschrijven nieuw is, zoals voor mij. Alleen aan het hoofdstuk over perspectief ergerde ik me enigszins - de auteur meandert heen en weer tussen de verschillende vertelperspectieven die er mogelijk zijn, vertelt dan weer wat over het ene, dan het andere. Komt soms terug op een perspectief dat al besproken is, valt soms in de herhaling. Wat mij betreft te 'verhalend' geschreven, zou je misschien kunnen zeggen. Dit is geen roman, maar een soort van lesboek. Ik had gewild dat de auteur dit hoofdstuk wat beter gestructureerd had en systematisch/overzichtelijk de karakteristieken en voor- en nadelen van de verschillende perspectieven op een rijtje had gezet.
Erg nuttig boek als je adviezen nodig hebt om te gaan schrijven. Op sommige moment ook erg praktisch, wat fijn is.
Tijdens het lezen was ik een samenvatting aan het maken voor later naslag. Dit maakte duidelijk dat het boek rommelig is opgemaakt, want ik bleef heen en weer gaan in mijn document om nieuwe adviezen op de juiste plek toe te voegen.
Ook vond ik het boek wat theoretisch. Het las meer als een academisch onderzoek met vele bronvermeldingen. Soms kreeg ik het gevoel dat ik beter het boek van Thomas Rosenboom kon lezen aangezien hij in ieder hoofdstuk meerdere malen aangehaald werd.
Toch blij dat ik het gelezen heb, want ik heb weer wat handvatten gekregen.
Nuttige basistheorie voor het schrijven. Het had alleen wat meer en duidelijker gemogen af en toe. De lay-out was ook vrij brak soms. Maar het meeste ergerde ik me aan de vele tips die geleend zijn van andere, gelijkaardige boeken. Het is natuurlijk zo dat de principes besproken in dit soort werk vrij universeel zijn voor romanschrijven, maar waarom zou je dan dit boek lezen en niet die andere die zo vaak aangehaald worden? Antwoord: er zijn dus zeker betere boeken over dit onderwerp op de markt.
Prima hulpmiddel om beter en kritischer te gaan schrijven. Vooral het hoofdstuk over Personages vind ik erg waardevol. Verder bevat het een aantal goede en praktische inzichten m.b.t. het creëren van conflicten in een verhaal. Het laatste thematische hoofdstuk Perspectief is ook erg belangrijk, maar hier lijkt de auteur de kluts een beetje kwijt te zijn, omdat het heel chaotisch en onoverzichtelijk is geschreven, waardoor het al gauw verwarrend wordt. Zo eindigt het boek dus ook.
Hoewel Frans Stüger zeker een aantal goede punten maakt, vond ik hem op andere punten kort door de bocht en lijkt hij zichzelf hier en daar zelfs tegen te spreken. Daarbij is het boek tamelijk warrig gestructureerd. Er wordt veelvuldig geciteerd uit andere schrijfadviesboeken, en al met al heb ik het idee dat ik beter die andere boeken kan lezen.
Fantastisch boekje. Heldere uitleg, duidelijke voorbeelden. Prima suggesties om mee aan de slag te gaan. Enige minpuntje in mijn ogen is dat Frans Stuger naar mijn overtuiging te veel de nadruk legt (of de overtuiging heeft) op de voorbereiding voordat 'echt' geschreven kan worden. Op deze manier aan een roman of verhaal werken past niet bij iedereen.