Εμμανουήλ Λυκούδης (1849-1924) Νομικός και λογοτέχνης, γεννήθηκε στο Ναύπλιο και πέθανε στην Αθήνα. Ήταν γόνος επιφανούς βυζαντινής οικογένειας, που κατέφυγε στα Επτάνησα. Σπούδασε νομική, της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτωρ, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο και διετέλεσε μετέπειτα νομικός σύμβουλος του Κράτους. Υπήρξε συνεργάτης του Χ. Τρικούπη, ο οποίος μάλιστα του ανέθεσε την αναμόρφωση του εκλογικού συστήματος.
Παράλληλα όμως με την επιστημονική του σταδιοδρομία, ο Λυκούδης επιδόθηκε στη λογοτεχνία και τη συγγραφή άρθρων με το ψευδώνυμο "Φαίαξ". Για τις λογοτεχνικές του μάλιστα επιδόσεις τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων (1923). Στα καθαυτό λογοτεχνικά του έργα (Το κυνήγι, Αλήθειαι συκοφαντούμεναι ως παραδοξολογίαι, Κίμων Ανδρεάδης, κ.ά.) διακρίνουμε κομψότητα ύφους και γνήσιο πατριωτισμό. Η καθαρεύουσα γλώσσα που χρησιμοποίησε στα έργα του τον αδικεί ίσως και τον απομονώνει από το σημερινό αναγνωστικό κοινό, ο ίδιος ωστόσο στη δύση της ζωής του αναγνωρίζει την αξία και τη ζωντάνια της δημοτικής.
"Το σπητάκι του γιαλού" παριστά την αθηναϊκή ατμόσφαιρα στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ο Εμμανουήλ Λυκούδης ανήκει στους πεζογράφους της λεγόμενης λογοτεχνικής γενιάς του 1880. Έγραψε κείμενα κυρίως στην καθαρεύουσα και σε μια συντηρητική δημοτική. Ήταν μέλος και πρόεδρος το 1875 του φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός. Το μεγαλύτερο μέρος του αφηγηματικού του έργου δημοσιεύτηκε στα έντυπα με τα οποία συνεργάστηκε. Άρχισε να το εκδίδει μόνο τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του. Το 1923 τιμήθηκε με το Εθνικόν Αριστείον των Γραμμάτων και των Τεχνών
Το έργο του κινείται στα ευρύτερα πλαίσια της ελληνικής ηθογραφικής παραγωγής, με τη διαφορά πως τοποθετεί τη δράση των έργων του σε αστικό περιβάλλον. Όλα του τα έργα είναι γραμμένα με επιμέλεια αλλά είναι ψυχρά και χωρίς πνοή. Κυριαρχούν τα ανθρωπιστικά αισθήματα, η συμπάθεια του συγγραφέα προς τους ήρωές του και το πεσιμιστικό πνεύμα.
Ένα αφανές διαμάντι ελληνικής λογοτεχνίας.Μείον η γλώσσα για κάποιους. Μέσα από την τραγική ιστορία ζωής μίας νησιώτισσας γυναίκας ξετυλίγεται η ιστορία του ελληνισμού στο τέλος του 19ου αιώνα με ιστορικές πληροφορίες. Συγκινήθηκα, έκλαψα ,θύμωσα,αγανάκτησα και απελπίστηκα καθώς το διάβαζα. Όπου φτωχός και η μοίρα του. Άμα στου μέλει να πνιγείς ποτέ σου δεν πεθαίνεις. Η ζωή στην πλάση μπορεί να είναι όμορφη, αρμονική, πολύπλοκη, αξιοθαύμαστη αλλά όχι δίκαια. (το δίκαιο που εννοούν οι άνθρωποι κάτω από υποκειμενικές συνθήκες)