*3.75/5
Ένα graphic novel που ήθελα να διαβάσω από τη στιγμή που κυκλοφόρησε. Το θέμα με ενδιέφερε τέρμα και η εικονογράφηση φαινόταν φανταστική. Ομολογώ πως δεν ήταν αυτό το καταπληκτικό βιβλίο που πολλά άτομα που έχουν κάνει το να διαβάζουν τέτοιου είδους diverse βιβλία το προσωπικό τους brand (Ξέρετε ποια λέω, εκείνα που προτιμούν να παίρνουν τα εύσημα για το πόσο woke είναι, αλλά δεν μπορούν όντως να πάνε τη σκέψη τους ένα βήμα παραπέρα; Αυτά.) Όμως ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά.
Ξεκινώντας λοιπόν από τα θετικά, σε αυτά μετράω το πόσο ευανάγνωστο ήταν, το χιούμορ που είχε, τις ιστορικές αναφορές, το ότι κατέρριψε ωραία κάποιους μύθους σχετικά με το γυναικείο σώμα που πολλοί ακόμα πιστεύουν, τα θέματα που έθιξε και, όπως ανέφερα και πιο πάνω, το καταπληκτικό art style. Είναι θεωρώ ένα αξιοπρεπές βιβλίο ώστε να γίνει εισαγωγή νεαρότερων ατόμων στο φεμινισμό.
Πάμε όμως στα αρνητικά, που ναι μεν δεν ήταν τόσο πολλά και τόσο έντονα ώστε να με κάνουν να τού δώσω χαμηλή βαθμολογία, αλλά συνέβαλαν στο να το θεωρήσω απλά ένα οκ βιβλίο κι όχι ένα από τα καλύτερα της χρονιάς.
Η πρώτη καμπάνα μού χτύπησε όταν στα ονόματα των γυναικών που δημοσίευσαν βιβλία τους με αντρικό ψευδώνυμο, είδα να φιγουράρει η J.K. Rowling. Που ισχύει, έχει δημοσιεύσει κάποια βιβλία της με αντρικό ψευδώνυμο, όμως δεν αναφέρεται πουθενά πως αυτό το όνομα είναι Robert Galbraith, που τυχαίνει να είναι και το πραγματικό όνομα ενός ψυχολόγου που πειραματίστηκε με το conversion therapy (= δηλαδή τη "θεραπεία" του σεξουαλικού προσανατολισμού μέσω βασανιστηρίων.) Ακόμα, το συγκεκριμένο βιβλίο, κυκλοφόρησε κάπου μέσα στο 2021-2022. Κι τότε, ήδη ξέραμε πολύ καλά πως η Rowling είναι τρανσφοβική. Και σόρρυ, αλλά αν ο φεμινισμός σου, δεν συμπεριλαμβάνει και τα τρανς άτομα, απλά δεν είναι φεμινισμός!
Το δεύτερο, δεν θα το έλεγα καμπάνα, αλλά σημείο που με έκανε να σκεφτώ "Χμ, γιατί το έβαλες τώρα αυτό εδώ; ήταν ένα σημείο κάπου στη μέση, όπου από τις μπόλικες αναφορές σε γυναικείες ιστορικές φιγούρες (π.χ. Χατσέπσουτ, Μαίρη Γουόλστονκραφτ, Έμιλυ Ντίκινσον, Χριστίνα Αυγούστα της Σουηδίας κ.λπ) το ύφος αλλάζει και αντί να έχουμε αναφορά στη ζωή ακόμη μιας γυναίκας, έχουμε αναφορά στον Γκαίτε και σε δύο γνωστά του έργα. Αυτό το κομμάτι θεωρώ πως δεν εξυπηρετούσε κανένα σκοπό στο συγκεκριμένο βιβλίο. Θα μπορούσε το συγγραφικό δίδυμο να γράψει ένα άλλο βιβλίο π.χ. για τους συγγραφείς ανά τα χρόνια, και να συμπεριλάβει και αυτό το κομμάτι.
Η τρίτη (κι ευτυχώς τελευταία) καμπάνα, ήρθε όταν προς το τέλος, υπήρχαν σκίτσα διαφόρων γυναικών που θα χαρακτήριζε κανείς ως feminist icons και είχε μέσα τη Χίλαρι Κλίντον και την Καμάλα Χάρις, γυναίκες που θεωρώ ότι ακόμα επωφελούνται από την πατριαρχία. Και όχι, το να ρίχνεις πυραύλους στα κεφάλια αμάχων, δεν θα γίνει ξαφνικά φεμινιστικό επειδή το οκ το δίνει μια γυναίκα σε θέση εξουσίας.
Το τέλος βέβαια, με το "κωλοδάχτυλο" (ούτε καν, απονομή κακών βραβείων ήταν και κλείσιμο αυλαίας) στους απανταχού σεξίσταρους νέους και παλιούς, το βρήκα αρκετά ευχάριστο.
If you made it this far, congratulations!
'Til next time, take care :) :) :)