Death in Midsummer

by Yukio Mishima

Genres: Short Stories

Paperback

Published January 1, 1966

About the author

Yukio Mishima (三島 由紀夫) was born in Tokyo in 1925. He graduated from Tokyo Imperial University’s School of Jurisprudence in 1947. His first published book, The Forest in Full Bloom, appeared in 1944 and he established himself as a major author with Confessions of a Mask (1949). From then until his death he continued to publish novels, short stories, and plays each year. His crowning achievement, the Sea of Fertility tetralogy—which contains the novels Spring Snow (1969), Runaway Horses (1969), The Temple of Dawn (1970), and The Decay of the Angel (1971)—is considered one of the definitive works of twentieth-century Japanese fiction. In 1970, at the age of forty-five and the day after completing the last novel in the Fertility series, Mishima committed seppuku (ritual suicide)—a spectacular death that attracted worldwide attention.

Reviews

[Fritz]

Penguin Clothbound Classics Edition
(Contents: Death in Midsummer, Three Million Yen, Thermos Bottles, The Priest of Shiga Temple and His Love, The Seven Bridges, Patriotism, Dojoji, Onnagata, The Pearl, Swaddling Clothes)

[nemesssis]

საზოგადოების იმ ნაწილისთვის, რომლისთვისაც რაცონალური მორალი და მორალური რაციონალიზმი ინდივიდუალური სიმართლისა და თვითრეფლექსიის მიღმაა და მასზე მნიშვნელოვანია, ტანჯვისა და მწუხარების ესთეტიზაციის პროცესი იქნება მხოლოდ ინტელექტუალურო განსჯის საგანი და არა განცდითი სიამოვნება.

მიშიმა იმ ადამიანების ავტორია, რომლებიც კოლოსალური სევდისა და ძალადობისგან რამდენიკე ნაბიჯით უკან იხევენ და ხელოვნების ლამაზ ნიმუშებს ქმნიან - არ არის მარტივი, ბოროტების, იმედგაცრუების, ტრავმისა და ტანჯვის გააბსტრაქტულება, მასზე დაკვირვება და მისგან სილამაზის შექმნა - არც ყველას საქმეა, ვერც ყველას მორალში ჯდება.

მიშიმას ამ მოთხრობაში სიკვდილი მთავარი მოქმედი გმირია - მაგრამ არა როგორც აქტი, არამედ როგორც წარსული გამოცდილება გადააზრებული ადამიანთა გონებითა და გულით. აქ ვერ შეხვდებით კათარზისს. აქ არის მხოლოდ განცდის ძალდატანება, ან ძალდაუტანებელი, შემთხვევითი განცდის გამართლება - ჩემთვის ყველაზე მომხიბლავი პერსონაჟი, და თან ყველაზე შემზარავი, არის დედა, რომელიც ეგოიზმის უმაღლეს ნიშნულს ისაკუთრებს და ნაწარმოების დასასრულსაც არ უშვებს ხელიდან. მაგრამ ეგოიზმი ადამიანის ბუნებაა. და ადამიანის ბუნება ყველაზე ხელშესახები ხდება უბედურების გაიდეალიზების დაუოკებელ სურვილში.

მიუხედავად იმისა, რომ მკითხველის ინტერპრეტაციას მიენდობა მიშიმა და უკანასკნელ მონასმს თავად არ აკეთებს, მგონია, ბიჭზე ჩაჭიდებული მამის ხელი არაფერია სხვა თუ არა ცოლის თვითმკვლელობის წინარე წამი.

“ადამიანი, რომელსაც არ ძალუძს გონებით გაიზიაროს თავისი მწუხარება, ხშირად ცვლის ამ გაგებას წარმოსახვით” :)

ზუსტად ერთ თვეში მიშიმას იაპონიის ქუჩებში წავიკითხავ, see you there

[Ami :3]

Death in Midsummer by Yukio Mishima was a fictional piece of literature that resembles someone’s throat drying right before tears would come up to swell. Tomoko surely did not intend to leave the kids and Yasue to die, but in hindsight was an unfortunate yet likely circumstance that any parent should have in mind. The emotional turmoil that Tomoko and her husband Masaru went through were interesting in a sense that grief is non-linear. It comes up and festers in questionable ways, often leading Tomoko to have thoughts she normally would not have- yet reminding the reader of mental spurs lapsing in judgement, where thoughts come unfiltered and felt openly, typed and dried on pages of paper for everyone to see.

I think it just came as a bit of surprise to see underlying misogynistic notes from Mishima in his writing, there are lines such as “hard to follow the twists and jumps in a woman’s thinking”. There is a clear image of Masaru assessing Tomoko as if she was culpable (as she is) but in a sense that he is drawing crayon-like roles under his name and placing himself in the situation as the family’s father or main provider, just to say how his emotions are more of reactions to the situation and viewing Tomoko in a light that puts her for more accountability than how the situation did transpire. I feel the distinct space between them as husband and wife. I do see this as a way that he ironically displaces his humility in relation to his wife but instead as a representative of his “family”, because he feels obligated to do so under the role he clearly is defined by.

[w]

In dit verhaal volgen we Tomoko en Masaroe, een Japans stel dat met het leven verder moet na de dood van twee van hun kinderen. Hun uitlopende emoties worden op een karakatergedreven manier belicht en het decor is kundig verweven met de beslommering van de hoofdpersonages. De proza is best zwaar en ietwat archaïsch voor de tijd waarin deze geschreven werd, wat Mishima dan ook typeert. Verhaaltechnisch heeft het niet echt samenhang en schiet het alle kanten op. Het verhaal moet het dus hebben van de geregeld mooie filosofische vondsten. Daarnaast weet ik het niet helemaal met sommige metaforen: zo wordt een vage herinnering vergeleken met het licht van een vuurtoren op een ver eiland. Zelf ben ik ook geen fan van de dramatische omschrijving op het moment dat de twee kinderen en hun tante om het leven komen. Dit rijmt mijn inziens ook niet met de normaal zo impliciete stijl van Mishima.

[Alex Learoyd]

Translation by Seidensticker

Mishima’s prose is so beautiful, weaves through ideas of guilt, memory, loss and also the reoccurring theme within Mishima’s work of the intersection between beauty and death. Great short story

[Lannie]

Soft, touching inspection of loss, grief, and moving on, hitting all the little beats of the mind.

[Nathan]

Some of the best literature I’ve read