Düsseldorf, Königsallee: Menschen, die sich Justin Timberlake, Josephine Baker und Serge Gainsbourg nennen, flanieren über das Trottoir. Sie sind Lookalikes, haben sich bei einschlägigen Agenturen registrieren lassen und sind damit beschäftigt, ihre Ähnlichkeit mit diesen Berühmtheiten produktiv zu machen. Sie lesen Bücher (über G-Strings, Pelze und Lacan), sehen sich französische Spielfilme an, haben Affären und kommunizieren vorzugsweise elektronisch.
Salvador da Bahia de Todos os Santos: Thomas Meinecke ist eine Romanfigur, die sich in den afrobrasilianischen Tempeln der Stadt auf die Spuren des Schriftstellers Hubert Fichte begibt und dort die synkretistischen Rituale des candomblé erlebt, in denen nicht nur Heilige in transatlantischen Doppelrollen agieren, sondern Götter die Körper der Gläubigen übernehmen.
Thomas Meinecke, mit allen postmodernen theoretischen Wassern gewaschener Literatur-Discjockey und Zitatraubritter, bekommt in seinem neuen Roman die Rechnung präsentiert: Der Text verschlingt seinen Autor und spuckt ihn als Romanfigur wieder aus – und mitten hinein ins verspielte und gleichzeitig todernst gemeinte Treiben der Lookalikes und ihrer Role Models.
Thomas Meinecke wurde am 25.08.1955 in Hamburg geboren. Ab 1977 in München lebend, war er dort von 1978 bis 1986 Mitherausgeber und Redakteur der Avantgarde-Zeitschrift Mode & Verzweiflung. In den 80er Jahren erschienen in unregelmäßigen Abständen in der ZEIT Kolumnen von ihm, 1986 der Kurzgeschichten-Band Mit der Kirche ums Dorf. Es folgten die Erzählung Holz (1988) und die Romane The Church of John F. Kennedy (1996), Tomboy (1998), Hellblau (2001) und Musik (2004). Thomas Meinecke ist außerdem Musiker in der 1980 von ihm mitgegründeten Band Freiwillige Selbstkontrolle (FSK) und Radio-DJ in seiner Sendung Zündfunk (BR 2). 1994 zog er mit Frau und Tochter in ein oberbayrisches Dorf.
Met Lookalikes las ik voor het eerst een roman van Thomas Meinecke. Het werd een geheel unieke ervaring, die naar meer smaakt.
Dit boek reviewen en omschrijven is moeilijk, net omdat er - voor mij alleszins - amper vergelijkingen te maken zijn. Meineckes werk wordt vaak omschreven als pop literatuur, wat dat dan ook precies mag betekenen.
Dit is een boek waarin de vele personages (naast zichzelf ook een hele bonte reeks bekendheden - kunstenaars, strippers, muzikanten, ontwerpers, psychoanalytici, etnografen etc - of eerder vaak moderne lookalikes/ impersonators van deze bekendheden) door elkaar buitelen en op de vreemdste manieren met elkaar contact hebben terwijl ze grotendeels enerzijds in Düsseldorf en anderzijds in Bahia, Brazilië vertoeven. Zo is bijvoorbeeld een facebookchat over Jacques Lacan tussen (een impersonator van) Shakira en (een impersonator van) Greta Garbo haast de norm in deze baanbrekende roman. Tegelijk bellen (een impersonator van) Justin Timberlake en (een impersonator van) Josephine Baker met elkaar en mijmeren ze over films uit het interbellum. Love it.
Er zijn verschillende rode draden aan te halen - religieuze extase (amai, wat is die candomblé interessant!), gender, kunst, seksualiteit, beeld vs werkelijkheid, etc - maar op zich is het vooral van belang dat je je laat meedrijven door dit boek.
Me op sleeptouw laten nemen door de pen van Meinecke en meedeien op het ritme van Lookalikes - en tegelijk ook nog eens een hele hoop kunst ontdekken (in mijn geval vooral muziek waar ik nog nooit van hoorde) - was een heerlijke ervaring.