Сними обувь твою

The Gadfly #0,5

by Ethel Lilian Voynich, Ирина Гурова (Translator), Раиса Облонская (Translator)

"Сними обувь твою" - последний роман Войнич из ее легендарного цикла об Оводе. На сей раз главной героиней выступает его прабабка - гордая, независимая, романтичная красавица Беатриса Тэлфорд, неспособная смириться с унылой судьбой "проданной" жены и смело вступающая в борьбу за свое женское счастье.
Снова и снова приходится ей сталкиваться с подлостью титулованных мужчин, с равнодушием защищающего их света, но Беатриса не склоняет головы. На помощь ей приходят люди из народа - честные, отважные и способные на верную дружбу и искреннюю преданность...

Genres: Fiction, Classics

544 pages, Hardcover

First published January 1, 1945

About the author

Ethel Lilian Voynich, née Boole was a novelist and musician, and a supporter of several revolutionary causes. Her father was the famous mathematician George Boole. Her mother was feminist philosopher Mary Everest, niece of George Everest and an author for the early-20th-century periodical Crank.In 1893 she married Wilfrid Michael Voynich, revolutionary, antiquarian and bibliophile, the eponym of the Voynich manuscript.

See also http://en.wikipedia.org/wiki/Ethel_Li...

Reviews

[Natalia · Rating 4 out of 5]

Редкий пример удачного соединения жесткости и сентиментальности. К сожалению, по ходу развития, история становится чуть более "карамельной", чем мне бы хотелось. Но читала я с интересом, прочла быстро и получила удовольствие, как будто ненадолго переехала в Англию конца 18 века.

[Victoria Evangelina Allen · Rating 4 out of 5]

~ВЛАСТЬ ДОЛИ СЕКУНДЫ~

Иногда событие, случившееся по нелепой случайности в детстве или юности, определяет всю судьбу человека, и требуются годы беспристрастного и честного выполнения своего долга, чтобы прийти к счастью. Да, а оно, оказывается, есть; но только лишь избранные получают его надолго и сызмальства.

В конце 18-го века, Беатриса Риверс, выйдя по необходимости и стечению обстоятельств, замуж за Генри Тэлфорда, страшилась и презирала потребность мужа в плотской любви, вздрагивала от мерзости при младенческом прикосновении сына. Но исполняя свой долг перед родными, хотя и не имея веры ни в людей, ни в Бога, к концу жизни она стала Женой и Матерью, сплотившей вокруг себя достойных людей, ищущих в ней правду, опору, и - любовь. Любовь, которую она, сама не зная того, научилась дарить своим родным. Это было уже поздно для того, чтобы спасти от пьянства её мужа, но вовремя для того, чтобы вырастить счастливых детей - всех, кроме одного, нашедшего своё счастье в более материальных радостях.

"И сказал Бог: не подходи сюда; сними обувь твою с ног твоих, ибо место, на котором ты стоишь, есть земля святая" (Исх. 3:5)- уже при смерти, Беатриса увидела святость любви мужчины и женщины в сиянии союза её дочери Глэдис и приёмного сына Артура, деда и бабки знаменитого Овода, о котором писательница Этель Войнич написала роман двадцатью пятью годами ранее.

Исполнение своего долга и преданность - вот, на мой взгляд, основные нити романа. Тонкие психологические портреты, людская двойственность, и сила выбора - спрятавшаяся в обманчиво ничего не значащую долю секунды - изменить жизнь навсегда, делают чтение задумчиво-увлекательным, призывающим к поиску параллелей в нашей собственной жизни. Прошла пара столетий, но безизменными остались людские, не всегда благонравные, а лучше сказать, всегда неблагонравные, "вторые Я"; дома терпимости; душераздирающая нищета; бессмыссленность существования; и "материнство... странная, непостижимая вещь, нечто безрассудное, ужасное и бесценное, уходящее корнями... куда?"

В послесловии, говоря о связи романа Сними обувь твою... и Овода, Войнич пишет о матери Овода, внучке Беатрисы, что её отец и его друг, старик-священник "(...) были аскетами, но жизнь девочки старались сделать не столь суровой, а если она и знала неудобства и лишения, то они были не навязаны ей насильно, а дарованы как милость." Возможно, лишения и неудобства нашей жизни, из-за которых мы страдаем, закрываемся за масками чтобы выжить и вытерпеть - и забываем, порой, снять их до самой смерти, - так же дарованы нам как милость, мудрость которой суждено познать только нашей Душе да тем, чьи жизни сплетены с нашей и формируются под воздействием перенесённого нами, тяжкого, но, видимо, необходимого опыта.

От души рекомендую роман к прочтению перед Оводом, а так же всем любителям психологических портретов, причинно-следственной связи, долга, нравственности, семейной саги и, конечно, старушки-Англии.

Victoria Evangelina

[Gunay Raphaeli · Rating 5 out of 5]

Başqa kitaba başlamağa çalışdım. Hər dəfə birini bitirəndə çalışıram növbetiyə keçim.
Həm mütaliəni davam etdirmək üçün, həm de asudə olan vaxtım səmərəli keçsin istəyirəm.
Bu səfər isə əlim heç birine könülden getmədi. Sadacə oxumagı düşündüyüm bir kitabı götürdüm ki, boş qalmayım ən azından. "Ayaqqabılarını çıxar" romanı məhz bu dərəcədə realdır. Mənə necə təsir edibse ondan sonrakı kitabda oxuyacağım insanların taleyinə özümü verə bilmirem. Beatrice, Volter, Henry...o qədər səmimi, o qədər içdən heç bir bəzəyi olmadan yazılmış obrazlardır ki, çətin ki nə vaxtsa bu qədər bütün çılpaqlığı ilə bir insan hayatını oxumuş olum. Voyniçin yaxşı roman ustası olması da buradan irəli gəlir. "Ovod" romanında necə valeh etmişdisə onun davamı olan "Qirilmiş dostluq"da da eynile oxucusunu derhal əlinə ala bilir.
Sonuncu romanını ilk başlarda oxuyanda özümü yaratdığı mühitə, dünyaya alışdıra bilmədim. Sanki Voyniçi oxumurdum. Təsadüfi də deyil əslində. Romanı daha yetkin vaxtlarında yazıb. Yəqin ki tərzində də müəyyən fərq olmalı idi. Lakin romanın Il hissəsindən başlayaraq artıq Bartonun sakinlərindən biri də mən idim. O otaqlarda gezir, Henry ile təserüffata dair nelerse öyrenirdim, Beatrice ile birlikdə fransız filosoflarının əsərlərini müzakire edirdik. Bəzen de onun heç kime demədiyi gizli hisslərinin şahidi olurdum.
İçində bu qəder fırtınalar qopan birinin necə təmkinlə, səbrlə ətrafını əle almasına sadəcə heyran ola bilerem. Əslində hamımızın gün ərzində, illər ərzində etdiyi sadə bir hərəkəti Beatrice' dən dinləmək, görmək mənə çoxlu sullar verdirtdi. Xüsusən də, onun özünü ikiüzlü adlandırması. Beatrice bəlkə də özünə qarşı amansız idi, lakin sehvi də yoxuydu. Öz içində danışdığı, etdiyi müzakirələri roman boyunca bir ya iki başqa insanla edə bilir. Daxilində baş verən prosesləri isə özündən başqa heç kəs bilmir. Beatrice həyata gözlərini yumana qədər də heç kəs bilmədi. Məni düşündürən nə oldu, görəsən onu görmeyin bir yolu varmı? Arthur' u Seraphim, “mələk” adlandırır, lakin o belə ancaq bəzi hallarda görə bilirdi. Deməli insan o qədər mürəkkəb bir mexluqdur ki, içində özüylə zidd olan 2-ci bir şəxsi də çox ustalıqla gizlədə bilir. Çox nadir hallarda düşündüyünü edən şəxslə rastlaşmaq olur. Əslində romanda bunu Henry'nin timsalında görə bilərik. Arvadı onu küt adlandırsa da o əslində ətrafında baş verən bir çox şeyin fərqindəydi.
[Spoiler]
Yazar bizi ən çox Beatrice'in daxili dünyasına aparır. Ona görə də Henry’nin içində baş verənləri ancaq təxmin edə bilirik. Arvadına səmimi qəlbden bağlı olub, ölən günə qədər sevən Henry həm də ona başqa qadınla xəyanet edə bilir. Bunu ancaq öz içiylə mübarizə aparıb məğlub olan biri ede biler. Əsər boyu nümunəvi ata, həyat yoldaşı olmağa çalışır. Bunu bəzən bacarsa da, bəzən məğlub ola bilir.
Beatrice’in ən yaxın sirdaşı, ona ruhən yaxın olan Volter əslində hər gün rastlaşdığımız insanlardan biridir. Yaxşılıq, təmkin, düşüncə timsalı olan bu obraz dəyər verdikləri, sevdikləri üçün heç düşünmədən hər şeyindən imtina edə bilər. Sonu da elə sevdiyini xilas edərkən gəlir. Əsərdəki obrazlar sonda niyəsə öz arzularının, niyyətlərinin qurbanına çevrilir. Əslində romanı "Ovod"dan əlaqəsiz oxumağı daha düzgün hesab edərdim. Çünki dialoqlarıyla, süjet xəttiylə onsuzda güclü romandı. "Ovod"un hissəsi kimi mənalandırmaq elə bilirəm romanın böyüklüyündən nələrsə aparır.

[Natasha · Rating 5 out of 5]

О романе Этель Лилиан Войнич "Сними обувь твою".

[Natallia Silina · Rating 4 out of 5]

На мой взгляд, лучшая часть трилогии.