ทิพยปักษา

แดนหิมพานต์

by ฌามิวอาห์

กลิ่นนิโลบลที่ติดกายแต่กำเนิดเป็นพร ความงามพิสุทธิ์คือสวรรค์สร้างบรรจง
ก่อกำเนิดเป็นมัญชรี...นางเทพกินรีแรกดรุณ มณีงามแห่งหิมพานต์พนาไพร
ทว่าบุปผชาติหอมแรงดึงดูดเหล่าภมรได้ดีฉันใด
กลิ่นเนื้อนวลนางก็อาจชักนำภัยสู่ตัวได้ดีฉันนั้น
มัญชรีจึงเร้นกาย ถวายตนเป็นข้าบาทบริจารกในพระแม่ลักษมี รักสูงสุดมอบไว้แด่พระองค์
แต่ที่เคยยึดมั่นก็พลันมลายเพราะจ้าวแห่งเวหาพญาสุบรรณ ราชพาหนะแห่งองค์นารายณ์
เพียงไม่กี่เพลาที่ได้พานพบ... ได้ช่วยเหลือ... ได้ชิดใกล้...
ความผูกพันอันไม่ทราบที่มาก็ก่อเกิดรัดรึง กลายเป็นความรู้สึกซึ่งต้องเก็บงำ
นางมิปรารถนาสิ่งใด เพียงแค่ได้ระลึกถึงเขา...เท่านี้ก็สุขใจ
กระทั่งพระราหูเทพอสูรแผ่เงื้อมเงามายังปักษานคร เข้าร่วมชิงชัยในพิธีสยัมพร
ด้วยมาดหมายในดรุณีผู้จรุงกลิ่นนิโลบล
มัญชรีไม่ต้องการเป็นชายาภายใต้นามใครที่ไม่ใช่เขา...ปตตรินทร์
หากนางจะทำกระไรได้ ครุฑสูงส่งฤๅจะเหลือบแลเพียงกินรีเช่นนาง

224 pages, Paperback

First published September 1, 2009

Reviews

[Bellbomb Bellbomb]

ว่ากันในส่วนที่ชื่นชมก่อนละกันเนอะ

- ภาษาสวยงาม อ่านแล้วรื่นไหลไม่สะดุด ข้อนี้ยกนิ้วให้

- เนื้อหาในโลกหิมพานต์ อ่านแล้วเนียนดี ผู้เขียนทำการบ้านศึกษามาดีมาก เลยไม่รู้สึกแปร่งเหมือนเอาโลกปัจจุบันเข้าไปเอี่ยวเลย

- การนำเรื่องของนางกากีมาตีความใหม่ ทำให้ได้มองในอีกแง่มุมหนึ่ง

ว่าด้วย...ส่วนที่ทำให้ตัดใจมอบเรื่องนี้แค่สามดาว และทำเอาจะหยุดอ่านเสียหลายครั้ง -_-;

- พระเอกนิสัยน่ารำคาญมากกกกกกกกก ขี้น้อยใจ คิดเล็กคิดน้อย ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ นิสัยเหมือนเด็กๆ ชอบคิดว่าโลกและทุกคนรังแกฉัน (อ่านแล้วรู้สึกแบบนี้จริงๆ)

- ผู้ช่วยเยอะมากตลอดเรื่อง เอาเป็นว่าเรื่องนี้คงไม่อาจจบลงได้ด้วยดี ถ้าไม่มีเพื่อนของพระเอกและเพื่อนของนางเอกคอยช่วยเหลือทั้งลับๆ และต่อหน้าตั้งแต่ต้นจนจบ ทำให้รู้สึกว่าความเด่นของตัวเอกด้อยลง เพราะแทบไม่ต้องพยายามอะไรเองเลย (เว้นนางเอกตอนท้ายๆ เรื่อง)

- นอกจากชาติกำเนิดของพระเอกแล้ว ไม่มีฉากไหนแสดงถึงฤทธานุภาพที่ทำให้เธอคู่ควรจะเป็นพระราชพาหนะขององค์นารายณ์เลย

- รำคาญเพื่อนนางเอกที่ช่างจู้จี้ แต่ก็คิดไปพร้อมกันว่า เธอคนนี้ยังเหมาะจะเป็นพระเอกมากกว่าพระเอกจริงๆ อีก เพราะห่วงใยนางเอกตลอดเวลา ช่วยอะไรได้ก็ช่วยต่อให้ต้องเสี่ยงตัวเอง พระเอกยังไม่พยายามขนาดนั้นเลย

- เนื้อหาค่อนข้างเน้นความแตกต่างทางชาติพันธุ์เยอะ คือสาเหตุที่นางเอกไม่อยากเป็นชายาพระราหู นอกจากไม่พึงใจเขาเป็นการส่วนตัว ก็เพราะเขาไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน และนับถือองค์พระศิวะขณะที่นางนับถือองค์นารายณ์กับพระแม่ลักษมี เลยทำให้รู้สึกว่านางเอกมองโลกแคบไปหน่อย เราอ่านไปแล้วเอาใจช่วยพระราหูมากกว่าพระเอกอีก (เพราะรำคาญที่พระเอกเอาแต่สงสารตัวเองแล้วเที่ยวโทษคนอื่น)

จริงๆ เล่มนี้เป็นนิยายที่ดีนะคะ แต่องค์ประกอบหลายๆ อย่างไม่เข้าทางเรา เลยอ่านแบบแกนๆ มาก นี่ถ้าเล่มหนากว่านี้สงสัยได้อ่านข้ามช่วงกลางๆ แน่เลย =_="