Dit is een boek dat zó ontzettend goed bij zijn tijd past, bij hoe we in het leven staan, hoe we overrompeld worden door de samenleving, hoe we graag onze kinderen zouden opvoeden om die samenleving aan te kunnen, etc. dat letterlijk IEDEREEN er iets waardevols uit zou kunnen halen.
Na al 6 maanden (sinds de geboorte van mijn zoontje) het ene na het andere opvoedingsboek te verslinden, kan ik bij dit boek zeggen: EINDELIJK vind ik waar ik al al die tijd naar zocht. EINDELIJK een boek dat een no-nonsense, recht-door-zee advies verkondigt waarmee je alle moeilijke periodes doorkomt. Eindelijk advies dat vertrouwen geeft, in plaats van onzekerheid. Ja, volg je oudergevoel, natuurlijk! Ja, luister naar je kind! En ja, luister naar jezelf!
Nina helpt je out of the box te denken: "Moet dit nu wel?". Waarom doe ik dit nu ook alweer? Omdat ìk het belangrijk vind? Omdat mijn kind het nodig heeft? Of om één van vele redenen die we voortaan massaal naast ons neer kunnen leggen? Zo bevrijdend.
De focus op langetermijndoelen is hierbij zéér helpend en geeft richting aan je dagelijkse interacties met je kind, geeft toekomstperspectief, geeft zuurstof.
Persoonlijk ben ik door het dolle heen dat na alle praatjes over overprikkeling Nina voor het eerst concreet maakt hoe je overprikkeling bij jezelf kan herkennen, en meer nog: wat je nu concreet kan doen om te ont-prikkelen (nog zo'n veelgebruikt woord dat nogal gauw vaag blijft).
Zonder iets te willen afdoen aan de inhoud van het boek, heb ik toch enkele bezwaren bij de vormgeving. Het gaat om kleine zaken, echt muggenziften, maar toch: hoe overweldigend prachtig had het boek kunnen zijn mits enkele kleine aanpassingen! (Zie hieronder)
Nina Mouton baseert dit boek op heel wat bestaand, actueel onderzoek. Dit wordt ook allemaal netjes vermeld achterin, bij de bronnen. Persoonlijk zou ik een korte vermelding van de achterliggende kaders in het boek zelf wel appreciëren. Ze noemt bijvoorbeeld duidelijk de stappen van geweldloze communicatie, zonder in het boek zelf deze benaming te gebruiken. Uit de bronnenlijst blijkt dan wel dat ze zich op het gelijknamige boek gebaseerd heeft. Zonder de bronnen te bekijken, zou je kunnen denken dat het om haar originele ideeën gaat. Een duidelijkere afbakening van welke info ze overneemt van andere auteurs en welke info haar eigen toegevoegde waarde is, zou mooi zijn.
Ik kwam nog heel wat schoonheidsfoutjes tegen (niet op 2 handen te tellen): woorden die te veel geschreven werden, grammaticale fouten, verkeerd kommagebruik, ... zo staat er 'veel betekend' in plaats van 'veel betekenend'. En onnozelheden zoals 'ouders die voor hen paraat staat'.
Opnieuw: ze doen geen afbreuk aan de inhoud, maar als aandachtige lezer vraag je je toch af hoe het kan dat een boek dat door meerdere mensen gelezen en herlezen werd voor de eerste druk toch nog zoveel onjuistheden bevat.