Así que pasen cinco años. Leyenda del tiempo es una de las creaciones mayores del teatro de Federico García Lorca. Pieza novísima en forma y contenido fue el resultado del ambicioso proyecto del poeta de "crear un teatro, nuevo, avanzado de formas y teorías" que había de originar el deseado "teatro del porvenir". Equivocadamente considerada durante mucho tiempo como obra inacabada, es en realidad la única de las llamadas "comedias imposibles" que ha llegado hasta nosotros completa. Destaca en ella la contemplación erótico-filosófica del destino humano expresada en el eterno juego del tiempo, el amor y la muerte. Y en su peculiar calidad de poema dramatizado consigue la más completa simbiosis de los conceptos de poesía y teatro, aspiración del poeta hacia un teatro total, puro.
Born in Fuente Vaqueros, Granada, Spain, June 5 1898; died near Granada, August 19 1936, García Lorca is one of Spain's most deeply appreciated and highly revered poets and dramatists. His murder by the Nationalists at the start of the Spanish civil war brought sudden international fame, accompanied by an excess of political rhetoric which led a later generation to question his merits; after the inevitable slump, his reputation has recovered (largely with a shift in interest to the less obvious works). He must now be bracketed with Machado as one of the two greatest poets Spain has produced in the 20th century, and he is certainly Spain's greatest dramatist since the Golden Age.
A veces no entiendo a Lorca, en serio, pero eso no evita que lo admire mucho y que me encanten sus trabajos. Esto es totalmente diferente a Yerma y más parecido a uno de sus poemas. Imaginen que tienen un sueño muy loco y que cuando despiertan lo escriben todo de corrido, con las incoherencias, interrupciones y las cosas exactamente como pasaron. Eso fue más o menos lo que quiso hacer Lorca. Acercándose más al sueño que a la realidad, expresar esas necesidades y anhelos que no alcanzas se puede representar mucho más fácilmente en un sueño. No sólo tus sueños están allí, sino los de los demás también. Es decisión de cada uno hacerle caso a los sueños o no, pero por algo están.
It is tempting to fall prey to Apollonian frustration, mumble on about some illusory thing called “author’s purpose,” hurl this book in frustration and ask a question you know there is no answer to, “but, what does this really mean?” Aquí, you have to surrender to synesthesia, sensuality, and self-indulgence.
Lorca, me confundes, me hundes, pero, coño, como fluyes.
¿Que mis pocas reseñas son solo citar frases/partes/versos que me han gustado? Ni confirmo ni desmiento, pero:
El Sueño va sobre el Tiempo flotando como un velero. Nadie puede abrir semillas en el corazón del Sueño.
Y si el Sueño finge muros en la llanura del Tiempo, el Tiempo le hace creer que nace en aquel momento.
Sí; te quiero, pero ¡mucho más! No tienes tú ojos para verme desnuda, ni boca para besar mi cuerpo que nunca se acaba. Déjame. ¡Te quiero demasiado para poder contemplarte!
siempre he visto la palabra /recuerdo/ de un marrón oscuro, pero dice lorca que es verde y que le salen hilitos de agua y quizá sí sea más fértil que maderoso y huela más a brote que a choco
Poesía hecha teatro. Una obra que hay que leer como un poema, no como una novela.
Sobre el tiempo y el sueño, cómo interactúan y fluyen. Mientras soñamos, dormidos, el tiempo, nuestra vida, sigue avanzando, pero despiertos podemos también soñar, aspirar a cambiar, recordar.
Sus personajes son representaciones de sueño, tiempo o ambos y de distintas facetas de una misma vida en uno u otro: la infancia, la vejez, las aspiraciones, la espera, la muerte.
Estoy convencido que en una segunda lectura cambiará de significado. Cuanto más leo a Lorca más me queda por leer.
“Por eso hay que volar de una cosa a otra hasta perderse. Si ella tiene quince años, puede tener quince crepúsculos o quince cielos ¡y vamos arriba! ¡a ensanchar! Están las cosas más vivas dentro que ahí fuera, expuestas al aire o la muerte. Por eso vamos a... a no ir... o a esperar. Porque lo otro es morirse ahora mismo y es más hermoso pensar que todavía mañana veremos los cien cuernos de oro con que levanta a las nubes el sol” ~ Así que pasen cinco años de Federico García Lorca.
Con lo que a mí me vuelve “Lorca” este autor y qué poco me ha gustado esta obra de teatro. Dividida en tres actos, Lorca nos presenta a un joven que está esperando para casarse con una joven y ha de esperar cinco años. Mientras, deja pasar a la mujer que más lo ama y hace caso omiso a los consejos de sus amigos (que tampoco es que sean para echar cohetes). Al cabo de cinco años llega la muchacha pero el encuentro no es como ninguno lo imaginaba.
Una historia que, a pesar de ser simple, tiene un toque surrealista, tanto en los diálogos como las escenas que, no sé si ha sido problema mío que he intentado buscar metáforas en donde no las hay, me han resultado sosas y por momentos sin sentido y prescindibles.
Στις 19 Αυγούστου του 1931, ακριβώς πέντε χρόνια πριν την εκτέλεσή του, ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα ολοκληρώνει στη Γρανάδα το Σαν περάσουν πέντε χρόνια, θεατρικό έργο που είχε αρχίσει να γράφει στην Κούβα, το 1930.
Ένα έργο αναμονής, που συγκαταλέγεται στο "θέατρο του παραλόγου". Στην πρώτη πράξη μεταφερόμαστε σε μία Βιβλιοθήκη, όπου η Δαχτυλογράφος εξομολογείται τον έρωτα της στον "Νεαρό" ενώ εκείνος συζητάει με τον "Ηλικιωμένο". Εμφανίζεται ο Πρώτος Φίλος, ένας αδιόρθωτος γυναικάς και ο Δεύτερος Φίλος που διακαώς θα επιθυμούσε να ήταν πιο νέος. Τα σουρεαλιστικά στοιχεία είναι πολύ έντονα μια που εμφανίζονται επίσης δύο χαρακτήρες που βρίσκονται σε μια άλλη διάσταση: το Νεκρό Παιδί και ο Ψόφιος γάτος.
Στη Δεύτερη πράξη Μετά από μια σκηνή ερωτικού πάθους ο Νεαρός φτάνει μετά από πέντε χρόνια προκειμένου να συναντηθεί μαζί της και με τον πατέρα της. Όμως οι προσδοκίες του καταστρέφονται καθώς η Αρραβωνιαστικιά του δραπετεύει με τον Παίχτη του ράγκμπι, προκαλώντας μεγάλη οδύνη στον Νεαρό και στον πατέρα της κοπέλας. ρίτη πράξη
Στην τρίτη και τελευταία πράξη μεταφερόμαστε Σε ένα δάσος, η Δαχτυλογράφος διηγείται στη Μάσκα μια ιστορία και απαιτεί, ως προϋπόθεση για την συνεύρεση τους, να περάσουν πέντε επιπλέον χρόνια. Στο τέλος επισκέπτονται τον Νεαρό τρεις Παίχτες, σύμβολα του θανάτου, που τον κερδίζουν στα χαρτιά...
I loved the surrealist piece Once Five Years Pass -- it's plot is troublesome but has fabulous staging potential. That said, if you go out and stage it without asking me to direct I will be sad. Also read El Publico! Lorca's theatre is so much more than tortured women in the countryside.
"YAŞLI ADAM: Kim? Kim demeniz bile yalan adeta. Gerçi gözümüzün önündeki şeyler alnımızın hemen gerisinde yaşayanlardan daha çok değişiyorlar. Nehrin getirdiği su akıp gidenden bambaşka. Çöldeki kumların haritasını kim tam hatırlıyor... ya da bir dostun yüzünü?"
En resumen: esperar es una tortura. Me encantaría poder decir algo más pero me ha dejado sin palabras.
"[…] Porque después no hay nada, porque después no puedo amar, porque después se ha acabado todo.”
Que no se puede esperar toda la vida a que llegue lo que uno no tiene ni se puede esperar toda la vida a querer, que hay que querer a tiempo que hay que querer ahora que la espera se lleva todo por delante. Y que también es imposible no esperar; que a veces en la espera está el sentido de todo.
“Sí; que el sol es un milano. Mejor: un halcón de vidrio. No: que el sol es un gran tronco y tú la sombra de un río. ¿Cómo, si me abrazas, di, no nacen juncos y lirios y no destiñen tus ondas el color de mi vestido? Amor, déjame en el monte harta de nube y rocío, para verte grande y triste cubrir un cielo dormido.”
Me ha costado entenderla, pero me ha encantado la parte de teorizar en mi casa como un poseso acerca de que es lo que estaba ocurriendo realmente. El mensaje es claro, pero cuanto más pienso sobre ello más teorías secundarias se me ocurren. Help me please, estoy perdiendo la cabeza.
“Mi anillo ¡señor! mi anillo de oro viejo. Se hundió por las arenas del espejo. ¿Quién se pondrá mi traje? ¿Quién se lo pondrá? Se lo pondrá la ría grande para casarse con el mar”.