واقعا صحبت علامه مصباح یزدی به جاست که آیا هیچ چیز با اهمیت تر از نظم نبود که امیر المومنین علیه السلام در واپسین لحظات عمر خود می فرمایند فرزندان و همه ی کسانی که وصیتم به آنها می رسد را توصیه می کنم به نظم و تقوی؟
مخصوصا در برهه ی کنونی که کار جهادی را کار بدون نظم می گویند، کار هیأتی را کار بدون نظم می گویند، کار بسیجی و مذهبی و شیعی را به هر نحوی که شده است با پتک نظم به سرش می کوبند! و همه ی نظام و تشکیلات جهان با نظم به دستآورد های بزرگی رسیده اند، وجود چنین اثری که به شیعه ها ثابت کند اسلوب کار شیعی باید بر مبنای نظم -از کوچکترین تا بزرگترین واحد آن- باشد واقعا امیدبخش و لازم است.
نویسنده تلاش خود را کرده تا در آینه ی آیات و روایات این مبحث را جلو ببرد و الحق که تلاشش خوب از آب در آمده. ولی آن چیزی که کتاب را متمایز می کند تنها روایات و آیات قرآنی نیست، بلکه ارتباطی ست که میان نظم و تقوی یا به بیان بهتر میان نظم و سلوک برقرار می شود. نقطه ی پیوندش را خود نویسنده مرابطه می داند. که انسان بدون نظم هیچ گاه در سلوک فردی و اجتماعی خود نمی تواند پیشرفتی داشته باشد. شاید به همین دلیل است حضرت علی علیه السلام نظم و تقوی را در یک سطح به همه توصیه می کنند.
لذت بردم از کتاب، وحتما بار دیگر آن را خواهم خواند و نوشت.
پیشنهاد می کنم به همه دوستانی که دغدغه کار دارند.