What do you think?
Rate this book
Naar de overkant van de nacht
Tijdens een carnavalsviering ontdekt een man veel over zijn verleden en zijn toekomst.
176 pages, Paperback
First published October 1, 2011
9 people are currently reading
181 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 37 reviews
July 10, 2025
“Ik hoor hem zeggen: Afscheid nemen kan alleen van iets dat bij je is geweest.” (p.12)
Met twee vrienden ging ik naar het taalfestival van Heel Nijmegen Leest, waar ik bij de culturele apotheek met veel gestotter uitlegde wat me dwarszat: de wereld voelt chronisch te groot om te behappen. Na even nadenken gaf de vrouw in een witte doktersjas me een briefje met daarop de titel van dit boek.
Twee weken later vierde ik mijn verjaardag, waar een van die vrienden vertelde dat zijn vader altijd zegt dat het verhaal achter een cadeau belangrijker is dan het cadeau zelf. Dit zou moeten dienen als aandenken aan een recentelijk uitstapje. Bij het uitpakken daalde het besef in dat niemand ooit zoiets bedachtzaams heeft gedaan voor me.
“Jij doet ook mee, vriend. Jij geeft heel veel en krijgt veel terug. Volgend jaar sta jij hier weer en het jaar erop ook, en alles wat achter je ligt en alles wat voor je ligt zullen ook dan met elkaar in evenwicht zijn.” (p.161)
Na een drukke periode vol tentamens, toneel en hertentamens kwam ik eindelijk toe aan dit boek. Er is een hoop gebeurd in de tijd tussen dit cadeau en het lezen. Ik lees over angst, over weggaan en thuiskomen, over lichamelijkheid, over het houden van en nog meer over het missen van iemand. Elke keer dat ik het boek oppak, wordt het op een of andere manier herkenbaarder.
Hoewel ik nooit een fervente feestganger ben geweest, voel ik me verbonden met Ralf en met zijn Vastelaovend. Hij leerde me in één nacht waar ik een aantal weken voor nodig had, namelijk dat het allemaal draait om dit: “Iets vastpakken, de tijd overwinnen, loslaten.” (p.167)
Lange tijd was ik vergeten hoe het is om te voelen, maar de emoties stromen over de pagina’s door je vingertoppen rechtstreeks naar je ziel. Samen met Ralf mis ik Sara en begrijp ik boven alles hoe het is om iemand te hebben om te missen. We delen de drang om ze op te bellen en het gewoon te zeggen.
“Niet alleen nu, zeg ik. Ook gisteren en de dag daarvoor en de dag daarvoor miste ik je.” (p.174)
Met twee vrienden ging ik naar het taalfestival van Heel Nijmegen Leest, waar ik bij de culturele apotheek met veel gestotter uitlegde wat me dwarszat: de wereld voelt chronisch te groot om te behappen. Na even nadenken gaf de vrouw in een witte doktersjas me een briefje met daarop de titel van dit boek.
Twee weken later vierde ik mijn verjaardag, waar een van die vrienden vertelde dat zijn vader altijd zegt dat het verhaal achter een cadeau belangrijker is dan het cadeau zelf. Dit zou moeten dienen als aandenken aan een recentelijk uitstapje. Bij het uitpakken daalde het besef in dat niemand ooit zoiets bedachtzaams heeft gedaan voor me.
“Jij doet ook mee, vriend. Jij geeft heel veel en krijgt veel terug. Volgend jaar sta jij hier weer en het jaar erop ook, en alles wat achter je ligt en alles wat voor je ligt zullen ook dan met elkaar in evenwicht zijn.” (p.161)
Na een drukke periode vol tentamens, toneel en hertentamens kwam ik eindelijk toe aan dit boek. Er is een hoop gebeurd in de tijd tussen dit cadeau en het lezen. Ik lees over angst, over weggaan en thuiskomen, over lichamelijkheid, over het houden van en nog meer over het missen van iemand. Elke keer dat ik het boek oppak, wordt het op een of andere manier herkenbaarder.
Hoewel ik nooit een fervente feestganger ben geweest, voel ik me verbonden met Ralf en met zijn Vastelaovend. Hij leerde me in één nacht waar ik een aantal weken voor nodig had, namelijk dat het allemaal draait om dit: “Iets vastpakken, de tijd overwinnen, loslaten.” (p.167)
Lange tijd was ik vergeten hoe het is om te voelen, maar de emoties stromen over de pagina’s door je vingertoppen rechtstreeks naar je ziel. Samen met Ralf mis ik Sara en begrijp ik boven alles hoe het is om iemand te hebben om te missen. We delen de drang om ze op te bellen en het gewoon te zeggen.
“Niet alleen nu, zeg ik. Ook gisteren en de dag daarvoor en de dag daarvoor miste ik je.” (p.174)
April 12, 2020
Lees in deze tijden geen quarantaineromans als de De Pest, maar deze carnavalsroman van Jan van Mersbergen - die als dronken koortsdroom leest, en ja, dat is een compliment - en realiseer je hoe dicht de mens op elkaars lip zit. Heen en weer, naar de overkant en weer terug.
May 1, 2014
Goed geschreven maar vaak net zo onbegrijpelijk als carnaval zelf
August 24, 2016
Wat een heerlijke dronkemanszoektocht naar de zin van je eigen bestaan. In één nacht gaat een man op zoek naar drank en naar zichzelf. Hoe meer hij bij het delirium in de buurt komt, hoe dichter hij zijn kern raakt. Bijna een lofzang op het drinken ware het niet dat de tragiek van de hoofdpersoon uiteindelijk de bovenhand krijgt.
December 5, 2020
Bir karnaval (festival) gecesince süren, zaman geçişleriyle, alkolle, dansla ve buz gibi bir havayla dolu, geçmişle yapılan sorgulamaların kendini epeyce hissettirdiği bir eser. Yani, sıradan ve tekdüze demek istemiyorum ama okuma listeme ne zaman ve neden almışım, onu merak ediyorum. Benim kafam da baş karakter kadar karışık sanırım.
February 16, 2021
Via een topic op Hebban.nl enthousiast gemaakt om dit boek tijdens het Carnavalsweekend te lezen. Door het uitwisselen van ervaring, meningen en vragen kreeg het een extra dimensie en dat werd nog eens fijn afgesloten via een zoom-meeting met de schrijver zelf.
Het mag dan gaan om een verhaal tijdens Carnaval, maar in principe gaat het om de zoektocht van de ik-figuur. Achtergrond, bagage, stilstaan, meedeinen of zelf besturen. Er zit meer in dit boek dan ik vooraf had ingeschat.
Het mag dan gaan om een verhaal tijdens Carnaval, maar in principe gaat het om de zoektocht van de ik-figuur. Achtergrond, bagage, stilstaan, meedeinen of zelf besturen. Er zit meer in dit boek dan ik vooraf had ingeschat.
November 8, 2013
Wat een waanzinnig tempo heeft dit boek. Een carnavalsnacht met veel drank en steeds terugkerende flarden herinneringen. Je gaat helemaal mee in de dronkemansnacht van de hoofdpersoon. De warme kroegen, de snijdende kou, de stampende muziek en vooruit, nog een biertje...
July 27, 2024
Kreeg bijna zin om carnaval te vieren.
October 26, 2011
Zin in 11 van 11. Joeksig!
February 27, 2023
Citaat : Ik voel weer de warmte van Sara’s gezin waarin ik ondergedompeld werd nadat ik het rijtjeshuis van mijn drinkende oom inwisselde voor haar woning. Die eerste weken, die eerste maanden. De fysieke drukte van vijf mensen. De warmte van de tast. Sara die een hand op mijn rug legde wanneer ik aan tafel stond en Helen of Nettie hielp met eten.
Review : De schrijver Jan van Mersbergen wist met zijn boek zowel de jury van De librisprijs als die van de Gouden uil te imponeren. Deze talentvolle auteur leerde ik kennen door zijn onvolprezen boek Morgen zijn we in Pamplona, één van de sterkste Nederlandse romans die ik de laatste jaren gelezen heb. Het verhaal wordt héél sober weergegeven, maar het roept een spanning op waar je kippenvel van krijgt. Het boek gaf me als lezer een uppercut van jewelste. Het hoofdpersonage was dan ook niet voor niets een bokser! Met vaak korte, hamerende zinnen die ontdaan zijn van sentiment en op het eerste gezicht niet zo bijzonder lijken, bouwt hij een daaronder broeiend verhaal op. Diezelfde schitterende stijl bepaalt ook weer de sterkte van Naar de overkant van de nacht.
Het is carnaval in Venlo, de beruchte en beroemde vastelaovend. Ralf, verkleed als veerman en met een kalender om zijn nek waarvan hij bij elk biertje een nummertje afscheurt, gaat de nacht tegemoet met als doel die te trotseren. De figuren die hij ontmoe, om van de ene naar de andere kant van de nacht te varen krijgen kleurrijk gestalte. De gewoonlijk zo plichtsbewuste Ralf wordt stilaan ladderzat, maar in de minder nevelige momenten laat de schrijver hem reflecteren op zijn problemen thuis. Van Mersbergen beschrijft de vastelaovend op een indringende, fascinerende manier. Je wordt meegesleept in een verhaal met contrasten. Saamhorigheid en eenzaamheid. Feestvreugde en intense verwarring, vreugde en verdriet. Het boek laat verschillende facetten van de vastelaovend zien, maar ook de interne oorlog die de hoofdrolspeler Ralf voert met zichzelf. In de hoop zijn gedachten en leven weer op orde te krijgen. Kunstig zijn de verschillende verhaallijnen met elkaar verweven. Van Mersbergen beschrijft de liefde van Ralf voor zijn vriendin Sarah en de kinderen, maar ook de moeilijkheden en het verdriet dat hij met zich meedraagt. Steeds dieper dringen we door tot de ware aard van carnaval en de zielenroerselen van Ralf. De vertelling verspringt ook vaak in de tijd. Het ene moment staat hij aan de toog in een dampende kroeg, de volgende alinea is hij thuis bij Sara, meteen daarna staat hij op de boot van zijn ouders om weer terug te keren in het heden. Maar geen nood, de schrijver houdt je wel bij de les. Dit bijzonder knappe boek heeft me Morgen zijn we in Pamplona niet kunnen laten vergeten maar ik zou toch héél blij zijn, indien hij minstens één of liever twee nominaties zou kunnen veroveren.
Review : De schrijver Jan van Mersbergen wist met zijn boek zowel de jury van De librisprijs als die van de Gouden uil te imponeren. Deze talentvolle auteur leerde ik kennen door zijn onvolprezen boek Morgen zijn we in Pamplona, één van de sterkste Nederlandse romans die ik de laatste jaren gelezen heb. Het verhaal wordt héél sober weergegeven, maar het roept een spanning op waar je kippenvel van krijgt. Het boek gaf me als lezer een uppercut van jewelste. Het hoofdpersonage was dan ook niet voor niets een bokser! Met vaak korte, hamerende zinnen die ontdaan zijn van sentiment en op het eerste gezicht niet zo bijzonder lijken, bouwt hij een daaronder broeiend verhaal op. Diezelfde schitterende stijl bepaalt ook weer de sterkte van Naar de overkant van de nacht.
Het is carnaval in Venlo, de beruchte en beroemde vastelaovend. Ralf, verkleed als veerman en met een kalender om zijn nek waarvan hij bij elk biertje een nummertje afscheurt, gaat de nacht tegemoet met als doel die te trotseren. De figuren die hij ontmoe, om van de ene naar de andere kant van de nacht te varen krijgen kleurrijk gestalte. De gewoonlijk zo plichtsbewuste Ralf wordt stilaan ladderzat, maar in de minder nevelige momenten laat de schrijver hem reflecteren op zijn problemen thuis. Van Mersbergen beschrijft de vastelaovend op een indringende, fascinerende manier. Je wordt meegesleept in een verhaal met contrasten. Saamhorigheid en eenzaamheid. Feestvreugde en intense verwarring, vreugde en verdriet. Het boek laat verschillende facetten van de vastelaovend zien, maar ook de interne oorlog die de hoofdrolspeler Ralf voert met zichzelf. In de hoop zijn gedachten en leven weer op orde te krijgen. Kunstig zijn de verschillende verhaallijnen met elkaar verweven. Van Mersbergen beschrijft de liefde van Ralf voor zijn vriendin Sarah en de kinderen, maar ook de moeilijkheden en het verdriet dat hij met zich meedraagt. Steeds dieper dringen we door tot de ware aard van carnaval en de zielenroerselen van Ralf. De vertelling verspringt ook vaak in de tijd. Het ene moment staat hij aan de toog in een dampende kroeg, de volgende alinea is hij thuis bij Sara, meteen daarna staat hij op de boot van zijn ouders om weer terug te keren in het heden. Maar geen nood, de schrijver houdt je wel bij de les. Dit bijzonder knappe boek heeft me Morgen zijn we in Pamplona niet kunnen laten vergeten maar ik zou toch héél blij zijn, indien hij minstens één of liever twee nominaties zou kunnen veroveren.
October 15, 2025
➤ Lezen voor de lijst #1 | Naar de overkant van de nacht
Tja, dit verhaal pakte me niet helemaal, net zoals carnaval zelf. Ralf, de hoofdpersoon, vind ik weer zo’n typische sullige Nederlander met wat moeilijkheden. Daar heb ik gewoon geen aandacht voor. “Tijdens Vasteloavend ben je niet verkleed als iemand anders, tijdens Vasteloavend ben je eindelijk jezelf.” De symboliek van alle kostuums hield wel m’n aandacht erbij. Over de raaf, de veerman en de Pater kan ik nog steeds nadenken. Daarbij was de schrijfstijl was verwonderlijk, dronken zijn werd perfect weergegeven met de wisselingen naar Ralf’s herrineringen.
Tja, dit verhaal pakte me niet helemaal, net zoals carnaval zelf. Ralf, de hoofdpersoon, vind ik weer zo’n typische sullige Nederlander met wat moeilijkheden. Daar heb ik gewoon geen aandacht voor. “Tijdens Vasteloavend ben je niet verkleed als iemand anders, tijdens Vasteloavend ben je eindelijk jezelf.” De symboliek van alle kostuums hield wel m’n aandacht erbij. Over de raaf, de veerman en de Pater kan ik nog steeds nadenken. Daarbij was de schrijfstijl was verwonderlijk, dronken zijn werd perfect weergegeven met de wisselingen naar Ralf’s herrineringen.
November 1, 2017
Ben echt wel onder de indruk van deze schrijver. Hij weet zelfs carnaval aantrekkelijk te maken.
July 10, 2019
Interesante libro en el que un hombre entre fiestas y bebida reflexiona sobre los últimos años de su vida y acepta la situación personal que se negaba a ver.
February 19, 2021
Buf! Non puiden rematalo libro... aburriume demáis...
May 2, 2022
Wat een prachtig boek zowel qua stijl als inhoud. Erg van genoten en wat wordt carnaval goed beschreven 5 sterren.
August 18, 2024
Als dit echt is hoe mannen vrouwen zien, dan begrijp ik wel hoe de wereld zo slecht is geworden
February 21, 2018
Ik begon als een geboren Venlonaar vol goede moed aan dit boek, maar naarmate het vorderde, werd ik steeds misselijker. Dit boek gaat niet over carnaval maar over een zuiplap die ongekende hoeveelheden alcohol naar binnen werkt. Dat hij niet in coma met een alcoholvergiftiging in een ziekenhuis beland is, is mij een raadsel. Wat mij betreft heeft hij wat het carnaval betreft de plank volkomen misgeslagen. (de documentaire 'Noa' 't zuuje' geeft een veel beter beeld)
April 24, 2014
Naar de overkant van de nacht beschrijft een carnavalsnacht vanuit het perspectief van de hoofdpersoon, Ralf. Zijn oom haalde hem over, leerde hem alle liedjes, en nu stort Ralf zich in het carnaval, verkleed als veerman.
En inderdaad, Ralf komt de dingen die geweest zijn steeds weer tegen. Verweven met de carnavalsscènes komen onder andere de relatie met zijn vriendin, haar kinderen, zijn ouders en het carnaval van vroeger, toen hij nog bij zijn oom woonde, voorbij. Hij gaat heen en weer, de ene alinea is hij bij zijn ouders, de volgende in de kroeg, en de alinea daarna gaat het weer over zijn ouders. Veel heen en weer dus, maar het voelt nergens rommelig aan, alles loopt soepel in elkaar over. Dat zullen alle biertjes en Flügel wel zijn.
Binnen diezelfde metafoor van de veerman past de tocht naar de overkant van de nacht. Tijdens zijn tocht wordt Ralf niet alleen door zijn herinneringen vergezeld, maar ook door de mensen die hij onderweg ontmoet. Zo zijn er de Pater, de Maxicanen, Sunny de zonnebloem, de Raaf en nog veel meer. Stuk voor stuk interessante personages die het verhaal veel sfeer geven. Maar ze voegen nog meer toe, vooral de Pater helpt Ralf door zijn gesprekken een beter beeld te krijgen van zijn leven, van wie hij is en wil zijn.
Het is die combinatie van sfeer, verhaal en een prettige schrijfstijl die ervoor zorgt dat dit boek 5 sterren waard is (ook voor iemand als ik, die nog nooit carnaval vierde).
Ik ben een veerman, zeg ik. Ik ga niet vooruit, ik ga heen en weer. Naar de overkant en weer terug, naar de overkant en weer terug. Wat nu achter me ligt, ligt straks weer voor me.
De Pater zegt: Dan kom je de dingen die geweest zijn een heleboel keer tegen.
Zijn woorden gaan als platte stenen over het water. Ze blijven tetsen, in een gebogen lijn, en dan zijn ze toch splijtend, en als ze zinken zegt hij: Jij wilde zo nodig een veerman zijn.
En inderdaad, Ralf komt de dingen die geweest zijn steeds weer tegen. Verweven met de carnavalsscènes komen onder andere de relatie met zijn vriendin, haar kinderen, zijn ouders en het carnaval van vroeger, toen hij nog bij zijn oom woonde, voorbij. Hij gaat heen en weer, de ene alinea is hij bij zijn ouders, de volgende in de kroeg, en de alinea daarna gaat het weer over zijn ouders. Veel heen en weer dus, maar het voelt nergens rommelig aan, alles loopt soepel in elkaar over. Dat zullen alle biertjes en Flügel wel zijn.
Binnen diezelfde metafoor van de veerman past de tocht naar de overkant van de nacht. Tijdens zijn tocht wordt Ralf niet alleen door zijn herinneringen vergezeld, maar ook door de mensen die hij onderweg ontmoet. Zo zijn er de Pater, de Maxicanen, Sunny de zonnebloem, de Raaf en nog veel meer. Stuk voor stuk interessante personages die het verhaal veel sfeer geven. Maar ze voegen nog meer toe, vooral de Pater helpt Ralf door zijn gesprekken een beter beeld te krijgen van zijn leven, van wie hij is en wil zijn.
... en weer voel ik de tranen komen, en de Pater kijkt via de spiegel in mijn ogen en zegt: Tijdens Vastelaovend ben je eindelijk jezelf.
Het is die combinatie van sfeer, verhaal en een prettige schrijfstijl die ervoor zorgt dat dit boek 5 sterren waard is (ook voor iemand als ik, die nog nooit carnaval vierde).
April 7, 2013
In beeldende taal schetst Jan van Mersbergen de lezer het verhaal van Ralf die zich laaft aan Carneval, terwijl zijn probleemgezin thuis wacht. In zijn Veermanspekske schippert Ralf heen en weer tussen de eisen van dit gezin en zijn eigen gevoelens.
Als lezer belandt je al na de eerste zin in een overvolle kroeg tijdens Carneval en wordt je meegezogen met het feest, maar ook met de gevoelens van Ralf. De vrolijkheid waarmee het verhaal begint, wordt emotioneler na mate het verhaal vordert en er meer drank in de man komt. Een 'joeksig' boek waarmee Jan van Mersbergen, wat mij betreft, definitief zijn naam gevestigd heeft.
Als lezer belandt je al na de eerste zin in een overvolle kroeg tijdens Carneval en wordt je meegezogen met het feest, maar ook met de gevoelens van Ralf. De vrolijkheid waarmee het verhaal begint, wordt emotioneler na mate het verhaal vordert en er meer drank in de man komt. Een 'joeksig' boek waarmee Jan van Mersbergen, wat mij betreft, definitief zijn naam gevestigd heeft.
November 15, 2011
Het woord 'roes' komt steeds terug in de recensies van Jan van Mersbergens Vastelaovendroman. Terecht: het boek leest als een roes en gaat over een roes. Heel knap hoe de schrijver de lezer in het hoofd van Ralf weet te houden (normaliter háát ik innerlijkemonologenboeken!). En ondanks dat de roman in bedrieglijk gewoon Nederlands gesteld is, voel je hoe naar het eind toe de spanning wordt opgebouwd - je raakt steeds meer in het 'nu' van hoofdpersoon Ralf, en dat is juist de bedoeling van carnaval.
Knap.
Knap.
September 7, 2013
Wanneer je zoals ik, een echte Hollender, maar in een Limburgse familie ingetrouwd bent, vol overtuiging carnaval met hen viert en dus ook de Zoepkoel in Venlo van binnen en buiten kent, met enige terughoudendheid aan dit boek begonnen. Geen enkele spijt van gehad. Geweldig om al lezende er middenin te staan, de sfeer en geest van Vastelaovend zo overtuigend beschreven te zien en daarnaast nog zoveel meer. Een roes inderdaad. De innerlijke monoloog van de hoofdpersoon toonde als bonus nog een geheel andere kant van deze nacht. 175 pagina's maar de overtocht kon mij niet lang genoeg duren.
May 4, 2014
Jan van Mersbergen heeft een erg mooie stijl van schrijven, maar het verhaal blijft daarbij wat achter. Over de eerste helft van het boek was ik heel enthousiast, daarna zakte het verhaal wat in, en vond ik de mooie zinnen iets te bedacht. Het slot is wel weer heel bijzonder. Even doorbijten dus op het laatst...Maar het maakt heel nieuwsgierig naar meer! We lazen dit boek met onze leesclub. Opvallend vond ik dat de vrouwen best positief waren en de mannen in de club negatief, terwijl hij vaak in recensies als mannenschrijver wordt genoemd. Reden voor grootschalig onderzoek!?
January 11, 2013
Voor mij het beste boek van 2011! De keuze om het te verfilmen vond ik wel verrassend (bron: http://www.nrc.nl/boeken/2012/11/29/v... lijkt me lastig het gevoelsleven, waar het juist om gaat, in beeld te brengen! De talloze intertekstuele relaties in de roman geven het verhaal nog een diepere laag.
February 14, 2016
Spannend. Een Hollander die wat over Vastelaovend denkt te moeten schrijven. Want ja, laat Vastelaovend nou net dat ene zijn dat onwrikbaar chauvinisme bij mij oproept. Sterker nog, tegenspraak is niet gewenst.
Prachtige vertelling. En ja, er wordt ongelofelijk veel gezopen.
Prachtige vertelling. En ja, er wordt ongelofelijk veel gezopen.
October 20, 2015
Dit boek was even wennen. Ik kwam er achter dat ik niet veel met Limburgs heb en dan moet je je ergens overheen zetten. Gedurende de zuippartij krijg je wel een steeds beter inkijkje in het leven van de hoofdpersoon en dat is erg knap gedaan.
September 14, 2012
Ik vond het wel een heel bijzonder thema; limburgs carnaval (vastelaovend, (da's echt anders dan de brabantse variant) en dan geschreven door een 'hollander'. Toch viel het boek me een beetje tegen. Prikkelende start maar het verhaal doofde langzaam uit
April 7, 2013
Overdonderend verhaal over een man tijdens het Vasteleavondfeest. Geweldig hoe Van Mersbergen heden, verleden en toekomst in het hoofd van de carnavalsvierder ineen laat vloeien in een kakofonie van drank, muziek en vrouwen. Kortom: absolute aanrader
December 27, 2016
Indrukwekkend. Een zuiptrip vol metaforen en diepzinnige gedachten over leven, dood en zingeving. Van Mersbergen wist mij - als carnaval-scepticus - mee te sleuren in de traditie die hele volksstammen tot comazuipen aanzet.
March 26, 2012
Heb me zelden zo beschonken gevoeld tijdens 't lezen van een roman. Ongelooflijk, 1 doorstromende roes die je 't carnavalsleven insleurt. Maar niet alleen dat.
January 14, 2013
Een lange stream of consciousness. Interessant.
Displaying 1 - 30 of 37 reviews