Ο Ζίγκι απ΄ τον Μάρφαν

by Nikos Panagiotopoulos, Νίκος Παναγιωτόπουλος

Ο δωδεκάχρονος ήρωας του βιβλίου πιστεύει πως βρίσκεται στη Γη αιχμαλωτισμένος από τους ανθρώπους. Και για να διατηρήσει τη μνήμη της εξωγήινης καταγωγής του και τις ελπίδες του να δραπετεύσει κάποτε, με το διαστημόπλοιο που θα ρθει από τον πλανήτη Mάρφαν να τον πάρει, αποφασίζει να κρατήσει ημερολόγιο. Διαβάζοντας τις σελίδες αυτού του ημερολογίου, μαθαίνουμε πολλά για το πώς ένας ευαίσθητος έφηβος παρατηρεί τον κόσμο γύρω του.

359 pages, Paperback

First published May 1, 1998

About the author

Nicos Panayotopoulos (Greek: Νίκος Παναγιωτόπουλος) is a Greek screenwriter, novelist, and short story writer. Panayotopoulos studied engineering, but at the same time took drama courses at the Hellenic-American Union. Initially, he worked as an arts journalist for newspapers, magazines and television. Since 1992 he makes a living as a novelist and screenwriter.

Panayotopoulos has been teaching screenwriting in several film schools, seminars and workshops, and, lately, at the Film Department of the School of Fine Arts (Athens University). Since 2007 he is a senior trainer at the MFI script2film workshops.
He has written screenplays for short films, TV series and feature films. In 1996 he won the best screenplay award for Truants (directed by N. Grammatikos) at the Thessaloniki Film Festival. In 2000 he won the first prize in a screenwriting competition with his screenplay False Alarm, which was produced in 2006 (dir. by K. Evangelakou). He co-wrote The King (2002) and The Wake (2005, dir. by N. Grammatikos), My brother and I (1998, dir. by A Kokkinos), and Totally Married (2003, dir. by D. Indares) among others.

His collection of short stories, “The Guilt of Materials” (1997) received the Maria Ralli Award for new writers.

His published novels include “Ziggy from Marfan – The Diary of an Alien” (1998), “The Gene of doubt” ( 1999), “Icon” (2003) which was shortlisted for the National Novel Award, and “The children of Cain” 2011).

Panayotopoulos's novels have been translated into several European languages. In addition, Panayotopoulos has translated into Greek Andrew Crumey’s “Mr. Mee”, Philip Roth’s “The professor of desire”, and Jean Echenoz’s “Jérôme Lindon”.

Reviews

[Eliasdgian · Rating 5 out of 5]

‘Συναντήθηκα’ με τον συγγραφέα Νίκο Παναγιωτόπουλο πρώτη φορά πέρυσι, όταν, στο βιβλιοπωλείο του εκδότη του, μου χάρισαν τον Γραφικό χαρακτήρα. Το οπισθόφυλλο του βιβλίου παρείχε επαρκή ενημέρωση στους επίδοξους αναγνώστες για το τι επρόκειτο να συναντήσουν στις ενδιάμεσα σελίδες του: «67 μικρές –έως μικροσκοπικές- ιστορίες, από εκείνες που ξεπηδούν απρόσκλητες, καθώς ξεφυλλίζεις, ας πούμε, το άλμπουμ με τις οικογενειακές φωτογραφίες». Ήθελα, άραγε, να διαβάσω (ξανά) τα προσωπικά βιώματα ενός ακόμη (Έλληνα) συγγραφέα; Να λοξοκοιτάξω τις φωτογραφίες του δικού του οικογενειακού άλμπουμ, ενθυμούμενος κι αναπολώντας, ενδεχομένως, την πατρίδα της παιδικής ηλικίας μου; «Και γιατί όχι;», σκέφτηκα. Ο αναγνωστικός μόχθος προβλεπόταν μικρός (167 σελίδες το σύνολο) κι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος εξακολουθούσε να είναι ένας από τους πιο αγαπημένους σεναριογράφους (σπουδαίων) κινηματογραφικών ταινιών (Απόντες, Ο Αδελφός μου κι εγώ, Αγρύπνια, Βασιλιάς). Τα κατάφερνε, λοιπόν, το ίδιο καλά και ως συγγραφέας;

Η απάντηση ήταν: «ΝΑΙ! Κι ακόμη καλύτερα!». Γιατί, ο ‘γραφικός χαρακτήρας’ του Νίκου Παναγιωτόπουλου αποδείχτηκε έντονος και το σημάδι που άφηνε εξαιρετικά σημαντικό. Το επόμενο βήμα, συνεπώς, δεν ήταν το ίδιο διστακτικό και ‘μετέωρο’. Το ημερολόγιο ενός εξωγήινου το αγόρασα με τα μάτια κλειστά [παναπεί, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς πραγματεύεται, μου αρκούσε που είχε τον ‘γραφικό χαρακτήρα’ του Νίκου Παναγιωτόπουλου και γνωστός (σημαντικός) κριτικός το είχε συμπεριλάβει στα 10 καλύτερα (πιο αγαπημένα) βιβλία της χρονιάς – σε μια από τις συνήθεις ανασκοπήσεις της χρονιάς που λειτουργούν, όμως, συγχρόνως ως εξαιρετικές βιβλιογραφικές προτάσεις]. Το ‘Ημερολόγιο ενός Εξωγήινου’, βέβαια, δεν είναι ακριβώς καινούργιο βιβλίο: εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1998, υπό τον τίτλο Ο Ζίγκι απ' τον Μάρφαν, αλλά επανακυκλοφόρησε (σε αναθεωρημένη έκδοση) φέτος.

Ο εξωγήινος του βιβλίου, λοιπόν, με το (φανταστικό) όνομα ‘Ζίγκι’ (εκ του Ziggy Stardust), είναι ένα δωδεκάχρονο, διαφορετικό, αγόρι, που πιστεύει ακράδαντα ότι δεν έχει γεννηθεί στον πλανήτη μας, αλλά μετοίκησε σ’ αυτόν από τον πλανήτη ονόματι Marfan∙ κι ότι, φυσικά, δεν είναι ο μοναδικός εξωγήινος κάτοικος του πλανήτη μας, μιας και, πέραν του Ζίγκι, εξωγήινοι (πρέπει να) είναι οι φίλοι του Τομ (εκ του Major Tom) και Αλαντίν (εκ του Aladdin Sane), όπως, φυσικά, και ο ίδιος ο David Bowie∙ γιατί όχι και η διπλανή του στην τάξη του σχολείου Ραμόνα; Αυτό που έχει σημασία για τον Ζίγκι είναι ότι κάποτε θα επιστρέψει στον γενέθλιο τόπο του, τον πλανήτη Marfan. Μένει να μάθει το που και το πότε θα προσγειωθεί το διαστημόπλοιο που θα τον παραλάβει. Μέχρι τότε, όμως, πρέπει να διατηρεί ημερολόγιο και, καταγράφοντας τις σκέψεις του στο χαρτί, να υπενθυμίζει καθημερινά στον εαυτό του ότι δεν είναι άνθρωπος, μην τυχόν και ξεχαστεί ποτέ, μεγαλώσει, ‘γίνει άνθρωπος’, όπως του λέει ο (φερόμενος ως) μπαμπάς του και ξεχαστεί στον πλανήτη μας.

Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, γίνεται μέσα από τις σελίδες του ημερολογίου του μικρού Ζίγκι, που, σαν όλα τα παιδιά της ηλικίας του, αντιμετωπίζει προβλήματα με το σχολείο του, τους συμμαθητές του, το σπίτι του, με μία διαφορά, όμως: αυτός είναι από τον πλανήτη Marfan. Εξάλλου, βλέπετε τα δάχτυλά του; Είναι πιο μακριά, όπως όλων των πραγματικών εξωγήινων.

Συγκλονιστικό, βαθιά ανθρώπινο, απίστευτα συγκινητικό.

Καλή (αναγνωστική) χρονιά, με υγεία & αγάπη, σε όλους τους φίλους αναγνώστες (εντός κι εκτός της σελίδας, γήινους και μη).

[Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι η πολύ πετυχημένη οπτική γωνία ενός παιδιού, έστω και αν σε μερικά σημεία απόρησα πόσα πράγματα δεν ξέρει, παρόλο που δεν είναι και τόσο μικρός. Κατά τα άλλα είναι αρκετά ενδιαφέροντα τα όσα "παράλογα" παρατηρεί στον κόσμο, στη συμπεριφορά των ανθρώπων κλπ και όχι κλισέ όπως άλλα του είδους "ξένος παρατηρεί τον κόσμο γύρω του και εντοπίζει στραβά εκεί που δεν τα βλέπουμε εμείς λόγω εξοικείωσης". Κυρίως μου άρεσε το ότι δεν είναι απλοποιημένο και "μαλακωμένο" με τη δικαιολογία ότι έτσι σκέφτεται και μιλάει ένα παιδί και ακριβώς γι' αυτό δεν το θεωρώ παιδικό - ο Ζίγκι σε κάποια σημεία θα σοκάριζε κάποιους αναγνώστες με το πόσο ξένους και αδιάφορους θεωρεί σχεδόν τους πάντες και τα πάντα (σαν εξωγήινος ανάμεσα σε ανθρώπους, που πιστεύει πως είναι). Μπορεί να θεωρηθεί αλληγορία για το πώς τα παιδιά μεγαλώνοντας "ξεχνάνε", συμβιβάζονται, εγκαταλείπουν τα όνειρά τους κλπ ή ακόμα για το πώς ο κόσμος σήμερα δεν έχει θέση για τους ονειροπόλους, τη φαντασία, τη σκληρή ειλικρίνεια, αυτούς που προτιμάνε να είναι συνεπείς με τον εαυτό τους παρά να τους αποδέχονται οι άλλοι κλπ. Το τέλος εννοείται ότι το μαντεύεις, όχι απλώς από την αρχή, αλλά από τη στιγμή που θα διαβάσεις το οπισθόφυλλο, αλλά δεν είναι βεβαίως αυτό μειονέκτημα. Ευχάριστη έκπληξη η πληροφορία, στο τέλος του βιβλίου, ότι το όνομα "Μάρφαν" δεν είναι τυχαίο και μάλλον δυσάρεστη η διαπίστωση ότι η εικόνα εξωφύλλου είναι άσχετη με το περιεχόμενο. Γενικά όχι το βιβλίο της χρονιάς, αλλά μια πολύ καλοφτιαγμένη και πρωτότυπη ιστοριούλα που θέτει μετριοπαθείς στόχους και τους πετυχαίνει.

[Kostas Terzanidis · Rating 4 out of 5]

Τρυφερό, συγκινητικό, σε κάνει να γελάς αλλά και να προβληματιστείς.
Στα συν του συγγραφέα η πολύ πειστική η αφηγηματική φωνή του 12χρονου Ζίγκι (αν και λίγο κουράζει). Αποκλείεται να μην λατρέψεις τον μικρό!

[Marinetta · Rating 5 out of 5]

Αξίζει πολύ να διαβαστεί, αν και θα μπορούσε να είναι και λίγο μικρότερο.
9/10 και πολλά δάκρια .

[puccarina · Rating 5 out of 5]

Πόσο το αγαπάω αυτό το βιβλίο....

[Nectar Terzian · Rating 2 out of 5]

Το ημερολόγιο ενός εξωγήινου

[Reader · Rating 4 out of 5]

Το πιο καταθλιπτικό πράγμα που έχω διαβάσει

[Alexander Stamelos · Rating 3 out of 5]

Αυτό το βιβλίο ήταν μαχαίρι στην καρδιά...