In het Gentse wordt een garagehouder bijzonder brutaal overvallen. Inspecteur Hannah Maes krijgt de zaak in de schoot geworpen en ontdekt dat de overval geen alleenstaand geval is. En is het wel een zedenzaak? Is het toeval dat het evenementenbureau van Caroline Rosier voor alle slachtoffers werkte? Welke rol speelde de mooie Russin Irina?
Nummer 3 is uit en nog steeds vind ik de reeks een succes het leest vlot weg en blijft boeien. En Hannah een Bitch maar toch eentje omop te eten. Nu weer even terug naar de andere lectuur. Code 37 blijft een aanrader dus !
Hmm, my least favorite in the series so far. It’s an easy read, but it suffers from some writing errors (yet again, shame on the author, editor and publisher) and pacing issues. The story takes too long to develop and when things finally unfold, it's very underwhelming and wrapped up far too quickly.
It's still unclear to me why the vice squad was so involved in this case, as it doesn't align with their typical jurisdiction. The hold-up squad was introduced, but I didn't know what that term referred to and the book didn't explain it either.
Unfortunately, this installment also offers fewer appearances from Bob, Charles and Kevin. Overall, the story was quite messy, both in terms of Hannah’s personal life and the handling of the case. Compared to the previous books in the series, this one was less memorable and didn’t leave a strong impression.
Gezien “Code 37” een –in mijn ogen althans- goede serie was ben ik ook maar aan de boeken begonnen. Ik had het boekje waanbeelden van iemand gekregen en gezien het zo een klein boekje was was het meteen uit. Maar ik had de smaak te pakken en kocht mezelf een dubbel boek en las toen dus “honden” en “in godsnaam”. Ik vind de boeken aangenaam om te lezen al vind ik in dit geval de tv-versie leuker dan het boek.
In het boek zijn de slachtoffers zelfstandigen die (meestal) met hun vrouw samenwerken in hun zaak. Ik kreeg wel de indruk in het boek dat mannen die op zelfstandige basis werken vreemdgaan. Dit werd nergens gezegd of hier werd niet naar verwezen, het was een persoonlijke indruk.
Ook is het weer heel toevallig dat 2 losstaande cases weer onrechtstreeks met elkaar verbonden zijn. Het slachtoffer in de eerste case is plotseling een verdachte / getuige/ spilfiguur in de andere case. Natuurlijk merken we dit vaak in series ook, maar toch denk ik elke keer bij mezelf, wat zijn de kansen dat dit in het echt zal gebeuren (2 cases zelfde tijdspanne).
Hoog spel was op zich niet minder goed dan de andere code 37-verhalen, maar het boek was wel geen uitblinker als ik rekening houd met de boeken die ik dit jaar reeds heb gelezen. Het boek was op 1 dag (niet non-stop) lezen reeds uit, dit is te danken aan de makkelijke en vlotte schrijfstijl van de auteur. Ik zou dit boek als een leuk tussendoortje beschouwen.