What do you think?
Rate this book
Grand final i skojarbranschen
När den välkända författaren Lillemor Troj en dag finner sig läsa manuset till en roman om sitt eget liv börjar marken gunga under henne. Den är skriven av en kvinna hon känner väl och som vill bli erkänd som författare. De har aldrig blivit vänner men i årtionden varit djupt beroende av varandra.
När man slår igenom litterärt är man en cirkushund som hoppar genom en ring med pappskiva. Hepp! Det vet Lillemor för det är hon som har hoppat. Men hon har hela tiden vetat att en författare är ett dubbelhövdat monster. Nu hotar den andra kvinnan att förgöra den intagande och kloka persona som läsarna tror är Lillemor Troj.
Grand final i skojarbranschen är en uppsluppen lek med autofiktionens form och en vass skildring av det litterära livet. Men först och främst är den en berättelse om två mycket olika kvinnor, från femtiotalet och fram till idag, om lögn och sanning, ensamhet och gemenskap.
När man slår igenom litterärt är man en cirkushund som hoppar genom en ring med pappskiva. Hepp! Det vet Lillemor för det är hon som har hoppat. Men hon har hela tiden vetat att en författare är ett dubbelhövdat monster. Nu hotar den andra kvinnan att förgöra den intagande och kloka persona som läsarna tror är Lillemor Troj.
Grand final i skojarbranschen är en uppsluppen lek med autofiktionens form och en vass skildring av det litterära livet. Men först och främst är den en berättelse om två mycket olika kvinnor, från femtiotalet och fram till idag, om lögn och sanning, ensamhet och gemenskap.
396 pages, Hardcover
First published January 1, 2011
35 people are currently reading
419 people want to read
About the author
Kerstin Ekman
58 books265 followersKerstin Lillemor Ekman is a Swedish novelist.
She began her career with a string of successful detective novels (among others De tre små mästarna ("The Three Little Masters") and Dödsklockan ("The Death Clock")) but later went on to persue psychological and social themes. Among her later works are Mörker och blåbärsris ("Darkness and Blueberries"), set in northern Sweden, and Händelser vid vatten (translated as Blackwater), in which she returned to the form of the detective novel.
Ekman was elected a member of the Swedish Academy in 1978, but left the Academy in 1989, together with Lars Gyllensten and Werner Aspenström, due to the debate following death threats posed to Salman Rushdie. According to the rules of the Academy, however, she will remain a passive member for the entirety of her life.
She began her career with a string of successful detective novels (among others De tre små mästarna ("The Three Little Masters") and Dödsklockan ("The Death Clock")) but later went on to persue psychological and social themes. Among her later works are Mörker och blåbärsris ("Darkness and Blueberries"), set in northern Sweden, and Händelser vid vatten (translated as Blackwater), in which she returned to the form of the detective novel.
Ekman was elected a member of the Swedish Academy in 1978, but left the Academy in 1989, together with Lars Gyllensten and Werner Aspenström, due to the debate following death threats posed to Salman Rushdie. According to the rules of the Academy, however, she will remain a passive member for the entirety of her life.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 59 reviews
September 19, 2013
Dette var den første bog, hvor jeg forsøgte at lære svensk. Det tog måske små 200 sider før jeg følte, at jeg var nogenlunde med på at læse svensk. Det var selvfølgelig hele tiden med stop og undren over betydninger. Det er sikkert primært en følge af at læse på svensk. Men det var dog også nogenlunde den måde, jeg læste Hændelser ved vand. Og det er faktisk en læsemåde, jeg holder meget af. Selvom det går langsomt.
De første sider er vanskelige at bedømme, da jeg ikke helt havde fat i sproget. Jeg kunne dog lide bogen fra starten, og til sidst blev jeg meget begejstret for den. Det hele virker relevant.
Fantastisk plot med en spaltning af forfatteren i to: en ydre ”falsk” forfatter, som interesserer sig for de andres mening, sit udseende og gør, som der bliver sagt (læser bl.a. det, man bør kende). Og en ”sand” forfatter, som praler, er hovmodig, som lever skjult og som har øje for de egentlige litterære kvaliteter. Disse to holdes godt i live uden at blive flade. Bl.a. forfaldes der ikke til at sympatisere alene med den indre forfatter, selvom sympatien nok mest går den vej.
De første sider er vanskelige at bedømme, da jeg ikke helt havde fat i sproget. Jeg kunne dog lide bogen fra starten, og til sidst blev jeg meget begejstret for den. Det hele virker relevant.
Fantastisk plot med en spaltning af forfatteren i to: en ydre ”falsk” forfatter, som interesserer sig for de andres mening, sit udseende og gør, som der bliver sagt (læser bl.a. det, man bør kende). Og en ”sand” forfatter, som praler, er hovmodig, som lever skjult og som har øje for de egentlige litterære kvaliteter. Disse to holdes godt i live uden at blive flade. Bl.a. forfaldes der ikke til at sympatisere alene med den indre forfatter, selvom sympatien nok mest går den vej.
January 13, 2013
Excellent book - her work keeps getting better and better! Also a nice reflection on 20th century literature. Reading this book made me want to learn more about Sweden's literary canon.
June 16, 2019
Oerhört underhållande, magnifikt konstruerad metaroman.
December 19, 2020
Tänker att den här nog, rent objektivt, är bra. Men Kerstin Ekman & jag kommer inte överens.
June 27, 2021
3,5 ? Trots att det var Kerstin Ekman och förlagsvärlden
så var det något som inte riktigt klickade med mig.
För mycket feelgood kanske ;-)
så var det något som inte riktigt klickade med mig.
För mycket feelgood kanske ;-)
August 20, 2020
De 79-jarige Lillemor Troj wordt bij haar uitgever geroepen. Gesommeerd bijna, iets wat de beroemde schrijfster en lid van de Zweedse Academie bepaald niet gewoon is. Haar uitgever heeft een manuscript van haar in handen en is ‘not amused’. Het werd aan een andere uitgeverij aangeboden. Al na een paar zinnen merkt ze dat het manuscript het verhaal vertelt van haar persoonlijke en literaire leven en wat erger is, het werd geschreven door Babba Andersson de vrouw die haar geheime ghostwriter is. Ze smokkelt het manuscript naar buiten want ze beseft meteen dat ze een bom in handen heeft.
Geen groter verschil dan tussen de twee protagonisten in dit verhaal. Lillemor Troj die knap en rijk is en het grootste deel van haar jeugd beleeft in het welgestelde milieu van ondernemers in Stockholm. Een zorgeloze jeugd was dat niet met een moeder die enkel waarde hecht aan een Lillemor die een rijk huwelijk sluit en een uitzonderlijke carrière heeft. Het maakt haar angstig en niet in staat om realistisch te zijn. “De tegenwoordige tijd was een tempus waar ze een hekel aan had. Die verbood ze feitelijk. Ze zei dat het de tempus van de angst was….Want de tegenwoordige tijd is niet anders dan aanwezigheid. Lillemor gaf de voorkeur aan de onvoltooid verleden tijd, waarschijnlijk omdat je dingen dan achter je hebt gelaten en erover regeert in een vertelvorm die zo vast is als gietijzer.”
Aan de andere kant van de schrijftafel zit Babba Andersson. Opgegroeid in het arbeidersmilieu in het landelijke Kramfors. Met ouders die haar het belang van politiek en lezen bijbrengen en grote voorstanders zijn van een sociaaldemocratisch politiek systeem. Babba is grofgebouwd, zwaar en ze heeft geen gram glamour of elegantie.
Niet alleen verschillen Lillemor en Babba qua uiterlijk en karakter, dat contrast zit ook in de structuur van het verhaal. Dezelfde gebeurtenissen waarvan Babba de verteller is lezen we ook in het manuscript maar dit keer door de ogen van Lillemor.
Werken als ghostwriter doet wat met een mens. Wanneer de romans geprezen worden door de recensenten is Babba daar niet onverdeeld gelukkig mee. Alhoewel het Lillemors studiofoto is waarrond de recensie wordt geweven geeft dat haar een gevoel van onbehagen. “hoe het ook zat met het spelletje dat we speelden, de taal in het boek was ík. Vermomd en aangepast, maar toch niets anders dan ik.”. Ze beseft hoe mensen boeken lezen als ze de schrijver kennen, of niet kennen. Maar ook voor Lillemor is haar rol in dit duaal schrijven een pact met de duivel. Ze wil de schrijver zíjn! Ze kampt voortdurend met schuldgevoelens over alle prijzen en lof die zij krijgt. Het is nog maar de vraag wie de bedrieger is: de ghostwriter of de auteur en wie parasiteert op wie.
Deze humoristische, soms bijtende roman is in de eerste plaats een boek over schrijven en lezen. Over ”literatuur die ontstaat uit literatuur, vertelt is, ontstaat uit wat gelezen is!” en hoe belangrijk dat is.
“Tegenwoordig leven ‘De Thibaults’ samen met ‘Het Zwart en het Rood’ en ‘Wilhelm Meisters leerjaren’ een kelderleven, dat geen leven is. Maar als je ook schrijvers als Vic Suneson en Maria Lang had, wilden zelfs in die tijd de mensen Roger Martin du Gards familiegeschiedenis in zeven delen niet lezen.” klaagt Babba omdat literatuur moet wijken voor amusement.
Wie denkt dat Babba dit manuscript schrijft uit verbittering of woede zal moeten wachten tot op het einde van het verhaal. Dan pas wordt duidelijk wat aan de basis ligt van het schrijven van het manuscript.
Al schrijvend geeft Ekman een opgestoken middelvingertje naar het huidige literaire klimaat waarin een schrijver vooral glamour moet uitstralen en mediageniek moet zijn wil zijn of haar werk de nodige aandacht krijgen. “Want in één opzicht verandert de wereld niet: het proza wordt tegenwoordig nog net zo door de roddelfactor in leven gehouden als in de negentiende eeuw. Schrijvers maken lawaai op boekenbeurzen, althans degenen die dat kunnen zonder migraine te krijgen. De rest heeft zich teruggetrokken in literaire cafés waar ze voorlezen bij kaarslicht.”
Doordat Kerstin Ekman, zelf lid van de Zweedse Academie, vrijwillig dit verheven genootschap verliet uit protest naar aanleiding van de discussies over de doodsbedreigingen aan het adres van Salman Rushdie, kan het niet verbazen dat ze dit mannenbastion ook een flinke veeg uit de pan geeft. “Ze staan op om haar te begroeten, niet met dat moderne wangzoengelebber maar elegant… Ze zijn hier op mij gesteld denkt ze, en ze voelt zich net een geliefd hondje.”, waarmee ze meteen de betuttelende houding tegenover vrouwen aan de kaak stelt. In de meeste van haar boeken geeft ze aandacht aan de positie van de vrouw en dat is hier niet anders.
Een als autobiografie vermomde auto-fictie werd een knap geconstrueerd verhaal dat van schrijven een tweekoppig monster maakt en van de lezer degene die daar zelf de werkelijkheid rond weeft.
Alle info over dit boek kan je vinden op
https://www.boekensite.gent/node/1374
Geen groter verschil dan tussen de twee protagonisten in dit verhaal. Lillemor Troj die knap en rijk is en het grootste deel van haar jeugd beleeft in het welgestelde milieu van ondernemers in Stockholm. Een zorgeloze jeugd was dat niet met een moeder die enkel waarde hecht aan een Lillemor die een rijk huwelijk sluit en een uitzonderlijke carrière heeft. Het maakt haar angstig en niet in staat om realistisch te zijn. “De tegenwoordige tijd was een tempus waar ze een hekel aan had. Die verbood ze feitelijk. Ze zei dat het de tempus van de angst was….Want de tegenwoordige tijd is niet anders dan aanwezigheid. Lillemor gaf de voorkeur aan de onvoltooid verleden tijd, waarschijnlijk omdat je dingen dan achter je hebt gelaten en erover regeert in een vertelvorm die zo vast is als gietijzer.”
Aan de andere kant van de schrijftafel zit Babba Andersson. Opgegroeid in het arbeidersmilieu in het landelijke Kramfors. Met ouders die haar het belang van politiek en lezen bijbrengen en grote voorstanders zijn van een sociaaldemocratisch politiek systeem. Babba is grofgebouwd, zwaar en ze heeft geen gram glamour of elegantie.
Niet alleen verschillen Lillemor en Babba qua uiterlijk en karakter, dat contrast zit ook in de structuur van het verhaal. Dezelfde gebeurtenissen waarvan Babba de verteller is lezen we ook in het manuscript maar dit keer door de ogen van Lillemor.
Werken als ghostwriter doet wat met een mens. Wanneer de romans geprezen worden door de recensenten is Babba daar niet onverdeeld gelukkig mee. Alhoewel het Lillemors studiofoto is waarrond de recensie wordt geweven geeft dat haar een gevoel van onbehagen. “hoe het ook zat met het spelletje dat we speelden, de taal in het boek was ík. Vermomd en aangepast, maar toch niets anders dan ik.”. Ze beseft hoe mensen boeken lezen als ze de schrijver kennen, of niet kennen. Maar ook voor Lillemor is haar rol in dit duaal schrijven een pact met de duivel. Ze wil de schrijver zíjn! Ze kampt voortdurend met schuldgevoelens over alle prijzen en lof die zij krijgt. Het is nog maar de vraag wie de bedrieger is: de ghostwriter of de auteur en wie parasiteert op wie.
Deze humoristische, soms bijtende roman is in de eerste plaats een boek over schrijven en lezen. Over ”literatuur die ontstaat uit literatuur, vertelt is, ontstaat uit wat gelezen is!” en hoe belangrijk dat is.
“Tegenwoordig leven ‘De Thibaults’ samen met ‘Het Zwart en het Rood’ en ‘Wilhelm Meisters leerjaren’ een kelderleven, dat geen leven is. Maar als je ook schrijvers als Vic Suneson en Maria Lang had, wilden zelfs in die tijd de mensen Roger Martin du Gards familiegeschiedenis in zeven delen niet lezen.” klaagt Babba omdat literatuur moet wijken voor amusement.
Wie denkt dat Babba dit manuscript schrijft uit verbittering of woede zal moeten wachten tot op het einde van het verhaal. Dan pas wordt duidelijk wat aan de basis ligt van het schrijven van het manuscript.
Al schrijvend geeft Ekman een opgestoken middelvingertje naar het huidige literaire klimaat waarin een schrijver vooral glamour moet uitstralen en mediageniek moet zijn wil zijn of haar werk de nodige aandacht krijgen. “Want in één opzicht verandert de wereld niet: het proza wordt tegenwoordig nog net zo door de roddelfactor in leven gehouden als in de negentiende eeuw. Schrijvers maken lawaai op boekenbeurzen, althans degenen die dat kunnen zonder migraine te krijgen. De rest heeft zich teruggetrokken in literaire cafés waar ze voorlezen bij kaarslicht.”
Doordat Kerstin Ekman, zelf lid van de Zweedse Academie, vrijwillig dit verheven genootschap verliet uit protest naar aanleiding van de discussies over de doodsbedreigingen aan het adres van Salman Rushdie, kan het niet verbazen dat ze dit mannenbastion ook een flinke veeg uit de pan geeft. “Ze staan op om haar te begroeten, niet met dat moderne wangzoengelebber maar elegant… Ze zijn hier op mij gesteld denkt ze, en ze voelt zich net een geliefd hondje.”, waarmee ze meteen de betuttelende houding tegenover vrouwen aan de kaak stelt. In de meeste van haar boeken geeft ze aandacht aan de positie van de vrouw en dat is hier niet anders.
Een als autobiografie vermomde auto-fictie werd een knap geconstrueerd verhaal dat van schrijven een tweekoppig monster maakt en van de lezer degene die daar zelf de werkelijkheid rond weeft.
Alle info over dit boek kan je vinden op
https://www.boekensite.gent/node/1374
August 24, 2020
This was my first book of Kerstin Ekman. Overall, I must say that I enjoyed reading Grand Final i Skojarbranschen which, if nothing else, is evidenced by the fact that I read it in little more than a day. I quite liked Kerstin Ekman's way of writing, which feels fresh and modern (despite Kerstin Ekman being 86 years old now, and thus over 70 when she released this book). The plot was also quite interesting.
In short, the story is about a famous author whose life's work is really a collaboration between her and a secret second woman (who has done most of the writing and is the creative brain behind the main character's successes). The story starts with the main character (Lillemor) getting a script from her publisher which, more or less faithfully, depicts the fraud that Lillemor has committed against the literary society and the public throughout her career, written as an autobiography. While her publisher thinks that Lillemor has written it (and doesn't quite like it), Lillemor know that it has in fact been written by her long time and secret colleague (Babban), who she has gotten on bad terms with. Lillemor thus sees her entire life crashing before her eyes, and she flees to read the book in peace. After this, we get to read Babban's novel (as written), mixed with certain chapters about how Lillemor reacts to the book and how she remember certain things herself. The book is riddled with references to classic and 1900's litterature and authors, and I loved it when I got the references (which I to be honest often did not). In a way, I think I learned a lot about Swedish literature and the business surrounding it by reading this book.
I actually enjoyed this book quite a lot, and thought about giving it four stars, but finally chose to give three stars. Perhaps 3,5 stars would be more in line with my feelings about this book.
A few issues I had with this book:
1. The first fifty pages were to me a little confusing. I did not really get the plot, or how the book was organised, until after a while. For this reason, my first impressions of the book were not very positive.
2. I think that the book perhaps was a little too long. Some of the parts of Babban's novel felt unnecessarily detailed, and I would have preferred if more focus would have been on the writing, the collaboration between the authors and the worries the authors had of being revealed.
3. I would have liked if the parts after Lillemor had finished the book and was to confront Babban would have been longer (and perhaps more confrontational). It would also have been interesting to read more about the contacts with the publisher.
Overall, a quite interesting book, which I think is especially interesting for people well versed in Swedish literature from the 1900's.
In short, the story is about a famous author whose life's work is really a collaboration between her and a secret second woman (who has done most of the writing and is the creative brain behind the main character's successes). The story starts with the main character (Lillemor) getting a script from her publisher which, more or less faithfully, depicts the fraud that Lillemor has committed against the literary society and the public throughout her career, written as an autobiography. While her publisher thinks that Lillemor has written it (and doesn't quite like it), Lillemor know that it has in fact been written by her long time and secret colleague (Babban), who she has gotten on bad terms with. Lillemor thus sees her entire life crashing before her eyes, and she flees to read the book in peace. After this, we get to read Babban's novel (as written), mixed with certain chapters about how Lillemor reacts to the book and how she remember certain things herself. The book is riddled with references to classic and 1900's litterature and authors, and I loved it when I got the references (which I to be honest often did not). In a way, I think I learned a lot about Swedish literature and the business surrounding it by reading this book.
I actually enjoyed this book quite a lot, and thought about giving it four stars, but finally chose to give three stars. Perhaps 3,5 stars would be more in line with my feelings about this book.
A few issues I had with this book:
1. The first fifty pages were to me a little confusing. I did not really get the plot, or how the book was organised, until after a while. For this reason, my first impressions of the book were not very positive.
2. I think that the book perhaps was a little too long. Some of the parts of Babban's novel felt unnecessarily detailed, and I would have preferred if more focus would have been on the writing, the collaboration between the authors and the worries the authors had of being revealed.
3. I would have liked if the parts after Lillemor had finished the book and was to confront Babban would have been longer (and perhaps more confrontational). It would also have been interesting to read more about the contacts with the publisher.
Overall, a quite interesting book, which I think is especially interesting for people well versed in Swedish literature from the 1900's.
July 18, 2025
Finurligt upplagd historia om en hyllad författare och dennes spökskrivare. Griper ändå inte tag i mig riktigt.
December 4, 2014
(Deze recensie is verschenen op 8weekly.nl.)
Autobiografie of biografische fictie?
In De afrekening krijgt Lillemor Troj, gelauwerd auteur en lid van de Zweedse Academie, te maken met een manuscript dat haar hele leven op zijn kop kan zetten. Haar uitgever is ervan overtuigd dat het haar autobiografie is. Lillemor zelf weet van niets, zij heeft het manuscript namelijk niet geschreven.
In de loop van het verhaal komt de lezer erachter dat Lillemor feitelijk geen van de boeken heeft geschreven die onder haar naam gepubliceerd zijn. Samen met de weinig mediagenieke Babba is ze verantwoordelijk voor een auteurschap – ooit begonnen met een detective en uitgegroeid tot hoogliterair werk – onder de naam Lillemor Troj. Echter, Lillemor is met name het knappe gezicht op het omslag. Babba is namelijk de schrijver van de twee. Of zoals Ekman het verwoordt: 'Het genie is namelijk niet fotogeniek – om het voorzichtig uit te drukken. En bovendien is de geniale kunstenaarsziel bang voor recensies.'
Wie is de echte Lillemor?
Zonder Babba zou Lillemor zich nooit in de elitaire kringen kunnen begeven waarin ze zo goed gedijt, maar ze kan de onbehouwen Babba niet zo goed om zich heen verdragen. Babba, op haar beurt, heeft Lillemor nodig als bescherming van haar 'kunstenaarsziel', maar wil dat niet toegeven en ergert zich bovendien aan Lillemors maniertjes en gebrek aan literair talent. In De afrekening is het constant de vraag of er sprake is van een symbiose van of een parasitaire verhouding tussen deze twee vrouwen. Babba en Lillemor hebben elkaar nodig, maar de verhoudingen tussen de twee voelen niet gelijkwaardig.
Na tientallen jaren samenwerken heeft Lillemor dan toch echt genoeg van Babba. Bovendien heeft ze haar niet meer zo nodig; ze heeft haar leven inmiddels volledig ingericht zoals ze het wil. Lillemor denkt het contact zonder problemen te kunnen verbreken, maar staat niet stil bij de kracht van Babba’s woede. Als reactie op de breuk begint Babba aan Trojs laatste boek: De afrekening. 'Het verhaal over Lillemor Troj was een geschenk van mijn woede en ontstak alle lichten in mij. Zo kan de woede van de afgewezene tot een sterke energieontwikkeling leiden, in plaats van zich naar binnen te richten, op zelfvernietiging.' Babba doet in De afrekening de geschiedenis van Lillemor Troj uit de doeken en vertelt voor het eerst dat de auteur Lillemor Troj niet de persoon Lillemor Troj is.
De spanning tussen creatief schrijversschap en een representatieve mediapersoonlijkheid is door Ekman nauwkeurig uitgewerkt. Ze lijkt te willen zeggen dat elke schrijver beide kanten nodig heeft. Want hoe goed je ook kunt schrijven, als je niet deelneemt aan het publieke leven is het moeilijk om het ver te schoppen. Als je nooit op tv komt, geen interviews geeft en nooit feesten, borrels of festivals bezoekt – met andere woorden, als je nooit naar buiten treedt – zal iedereen je boek (en daarmee je naam) binnen een mum van tijd vergeten. Of in eerste instantie al over het hoofd zien.
Spelregels breken
Kerstin Ekman (1933) – de echte auteur van deze roman, of zo we mogen aannemen – is zelf een grande dame van de moderne Zweedse literatuur. Hoewel je de hoofdpersoon van de roman natuurlijk nooit met de schrijver ervan moet verwarren, speelt Ekman juist met dit gegeven. Haar tweede naam is namelijk Lillemor. Daarnaast was ze lid van de Zweedse Academie en is ze haar loopbaan begonnen met het schrijven van detectives, waarvan Zwart water (1993) de bekendste is.
Wat is feit en wat is fictie? Deze vraag speelt op zoveel niveaus in De afrekening dat je je als lezer nog lang kunt afvragen wat of wie je nu eigenlijk kunt en moet geloven. Een vraag die evenzeer betrekking heeft op het ontstaan van de roman De afrekening – heeft Kerstin Ekman misschien ook een partner in crime? – als op het feit dat je eigenlijk nooit zeker kunt weten of iemand zich houdt aan de spelregels en conventies. Of het nu om een romanschrijver, journalist, wetenschapper of politicus gaat.
Autobiografie of biografische fictie?
In De afrekening krijgt Lillemor Troj, gelauwerd auteur en lid van de Zweedse Academie, te maken met een manuscript dat haar hele leven op zijn kop kan zetten. Haar uitgever is ervan overtuigd dat het haar autobiografie is. Lillemor zelf weet van niets, zij heeft het manuscript namelijk niet geschreven.
In de loop van het verhaal komt de lezer erachter dat Lillemor feitelijk geen van de boeken heeft geschreven die onder haar naam gepubliceerd zijn. Samen met de weinig mediagenieke Babba is ze verantwoordelijk voor een auteurschap – ooit begonnen met een detective en uitgegroeid tot hoogliterair werk – onder de naam Lillemor Troj. Echter, Lillemor is met name het knappe gezicht op het omslag. Babba is namelijk de schrijver van de twee. Of zoals Ekman het verwoordt: 'Het genie is namelijk niet fotogeniek – om het voorzichtig uit te drukken. En bovendien is de geniale kunstenaarsziel bang voor recensies.'
Wie is de echte Lillemor?
Zonder Babba zou Lillemor zich nooit in de elitaire kringen kunnen begeven waarin ze zo goed gedijt, maar ze kan de onbehouwen Babba niet zo goed om zich heen verdragen. Babba, op haar beurt, heeft Lillemor nodig als bescherming van haar 'kunstenaarsziel', maar wil dat niet toegeven en ergert zich bovendien aan Lillemors maniertjes en gebrek aan literair talent. In De afrekening is het constant de vraag of er sprake is van een symbiose van of een parasitaire verhouding tussen deze twee vrouwen. Babba en Lillemor hebben elkaar nodig, maar de verhoudingen tussen de twee voelen niet gelijkwaardig.
Na tientallen jaren samenwerken heeft Lillemor dan toch echt genoeg van Babba. Bovendien heeft ze haar niet meer zo nodig; ze heeft haar leven inmiddels volledig ingericht zoals ze het wil. Lillemor denkt het contact zonder problemen te kunnen verbreken, maar staat niet stil bij de kracht van Babba’s woede. Als reactie op de breuk begint Babba aan Trojs laatste boek: De afrekening. 'Het verhaal over Lillemor Troj was een geschenk van mijn woede en ontstak alle lichten in mij. Zo kan de woede van de afgewezene tot een sterke energieontwikkeling leiden, in plaats van zich naar binnen te richten, op zelfvernietiging.' Babba doet in De afrekening de geschiedenis van Lillemor Troj uit de doeken en vertelt voor het eerst dat de auteur Lillemor Troj niet de persoon Lillemor Troj is.
De spanning tussen creatief schrijversschap en een representatieve mediapersoonlijkheid is door Ekman nauwkeurig uitgewerkt. Ze lijkt te willen zeggen dat elke schrijver beide kanten nodig heeft. Want hoe goed je ook kunt schrijven, als je niet deelneemt aan het publieke leven is het moeilijk om het ver te schoppen. Als je nooit op tv komt, geen interviews geeft en nooit feesten, borrels of festivals bezoekt – met andere woorden, als je nooit naar buiten treedt – zal iedereen je boek (en daarmee je naam) binnen een mum van tijd vergeten. Of in eerste instantie al over het hoofd zien.
Spelregels breken
Kerstin Ekman (1933) – de echte auteur van deze roman, of zo we mogen aannemen – is zelf een grande dame van de moderne Zweedse literatuur. Hoewel je de hoofdpersoon van de roman natuurlijk nooit met de schrijver ervan moet verwarren, speelt Ekman juist met dit gegeven. Haar tweede naam is namelijk Lillemor. Daarnaast was ze lid van de Zweedse Academie en is ze haar loopbaan begonnen met het schrijven van detectives, waarvan Zwart water (1993) de bekendste is.
Wat is feit en wat is fictie? Deze vraag speelt op zoveel niveaus in De afrekening dat je je als lezer nog lang kunt afvragen wat of wie je nu eigenlijk kunt en moet geloven. Een vraag die evenzeer betrekking heeft op het ontstaan van de roman De afrekening – heeft Kerstin Ekman misschien ook een partner in crime? – als op het feit dat je eigenlijk nooit zeker kunt weten of iemand zich houdt aan de spelregels en conventies. Of het nu om een romanschrijver, journalist, wetenschapper of politicus gaat.
March 23, 2025
Ensimmäinen lukemani Ekmanin kirja, napattu kirjastosta liian monen höttökirjan jälkeen. Hykerryttävä, ajoittain rankka ja mukaansa tempaava koko matkalta. Huomenna menen lainaamaan lisää!
February 2, 2014
Det var första gången jag läste Kerstin Ekman. utifrån den här romanen förstår jag inte riktigt varför hon är så hyllad som en stor svensk författare, men det kanske inte var hennes bästa roman. Men jag har ingen större lust att läsa något mer av henne för att kolla det. Det finns en del humor (vilken känga hon ger Svenska Akademien!), men annars tycker jag inte så mycket om hennes stil. Jag finner den ganska ojämn. Och så stör jag mig på att hon skriver "opp" i ett för övrigt ganska vårdat språk. Den här typen av kontrasten har lite svårt för.
Jag tyckte att Grand final i skojarbranschen var ganska ointressant under hela första hälften. Sedan lyfte det något och det blev lite mer underhållande, samtidigt som vissa insikt tilltalade mig. Det jag tyckte bäst om var hennes reflexioner kring skrivandet och vad det innebär att vara författare. Jag kom fram till att Babba är Lillemors alterego: Lillemor är den offentliga personen, den hon vill framstå som för andra; Babba är den privata personen, den hon skulle vilja vara om hon inte var en känd författare. Vissa dialoger får en ha tänka på sådana samtal som man kan ha med sig själv när man dividerar om det ena eller det andra. Den rationella sida av en själv å ena sidan, och den mer spontana å den andra. Den som bryr sig om hur andra uppfattar en, och den som inte längre orkar bry sig och skulle vilja bara leva utan att ta hänsyn till de andra. Den ansvarsfulla och den "jag-skiter-väl-i-det". Ängeln och djävulen.
Kerstin Ekman skriver ju: "därför att hon är en skapelse av Babba": var går gränsen mellan verklighet och fiktion? går det att hålla en tydlig gränsen mellan verklighet och fiktion? vilket ansvar har författaren när hon skapar en historia? vad får man hitta på? hur lång kan man gå i att göra en berättelse trovärdig?
En annan intressant sida av det är att det beskriver två jämnsida egenskaper hos en författare: när hon tvekar alternativt tror på sin talang.
Min favorit citat:
Jag tyckte att Grand final i skojarbranschen var ganska ointressant under hela första hälften. Sedan lyfte det något och det blev lite mer underhållande, samtidigt som vissa insikt tilltalade mig. Det jag tyckte bäst om var hennes reflexioner kring skrivandet och vad det innebär att vara författare. Jag kom fram till att Babba är Lillemors alterego: Lillemor är den offentliga personen, den hon vill framstå som för andra; Babba är den privata personen, den hon skulle vilja vara om hon inte var en känd författare. Vissa dialoger får en ha tänka på sådana samtal som man kan ha med sig själv när man dividerar om det ena eller det andra. Den rationella sida av en själv å ena sidan, och den mer spontana å den andra. Den som bryr sig om hur andra uppfattar en, och den som inte längre orkar bry sig och skulle vilja bara leva utan att ta hänsyn till de andra. Den ansvarsfulla och den "jag-skiter-väl-i-det". Ängeln och djävulen.
Kerstin Ekman skriver ju: "därför att hon är en skapelse av Babba": var går gränsen mellan verklighet och fiktion? går det att hålla en tydlig gränsen mellan verklighet och fiktion? vilket ansvar har författaren när hon skapar en historia? vad får man hitta på? hur lång kan man gå i att göra en berättelse trovärdig?
En annan intressant sida av det är att det beskriver två jämnsida egenskaper hos en författare: när hon tvekar alternativt tror på sin talang.
Min favorit citat:
Läsning är mycket
beroendeframkallande.
Börja inte läsa.
April 17, 2016
Je moet even door de ca. eerste 50 pagina's voor het een beetje begint te dagen hoe de verhoudingen zijn tussen de hoofdpersonen en wat er speelt. Daarna is het een boeiend boek waarin je steeds meer te weten komt over de hoofdpersonen, hun verhouding tot elkaar en wat ze te verbergen hebben en waar ze zich voor schamen en waar hun ambities liggen. Geen van beide hoofdpersonen komt er echt goed af: andere personages eigenlijk ook niet. Niemand is echt sympathiek, maar toch irriteerde me dat totaal niet. De verteller is manipuleert de hoofdpersoon, maar toch kwam mijn sympathie eerder bij haar te liggen dan bij haar subject, de schrijfster Lillemor Troj, die naar mijn mening, slap, te conventioneel en te (sociale) status gericht is. De verteller (Babba Anderson) manipuleert en heeft alle touwtjes in handen. Niet bepaald een vriendelijk persoon, maar wel onconventioneel, doelgericht en iemand die haar eigen weg gaat, waardoor ik haar als personage toch veel meer waardeer en wat er waarschijnlijk ook voor gezorgd heeft dat ik het boek met veel plezier gelezen heb, ondanks dat er geen 1 echt sympathiek persoon in voor komt.
August 6, 2016
Goodreads'ssa kaksi tähteä tarkoittaa ok-kirjallisuutta. Sellainen Huijareiden paratiisi olikin - aivan ok ja kelpo, mutta ei sen enempää.
Osittain sen takia, että rouva Ekman on kirjoittanut Sudentalja-trilogian. Se nostaa odotuksia. Siitä on vaikea laittaa paremmaksi.
Huijareiden paratiisissa valekirjoitetaan ja esiinnytään valekirjailijana. Alusta alkaen saa arvuutella, paljastuuko naiskaksikko, kirjailija ja hänen muusansa, vaiko ei.
Kirjallinen petos on perustavanlaatuinen analyysi kirjallisuudesta ja sen kirjoittamisesta, sillä se pakottaa kysymään, mikä on kirjallinen totuus.
Kirja on myös osittainen retrospektiivi Ekmannin omaan uraan. Veikataan, että se saattaa jäädä kirjailijan viimeiseksi.
Kirjaan mahtuu monta vuosikymmentä, kansankotia, punavihreyttä ja ruotsalaista sääty-yhteiskuntaan. Parhaimmillaan solsidanilaista hykerryttävää itseiroaniaa. Se oli kirjassa parasta!
Enemmän kirjasta blogissani http://keltainenkirjasto.blogspot.fi/
Osittain sen takia, että rouva Ekman on kirjoittanut Sudentalja-trilogian. Se nostaa odotuksia. Siitä on vaikea laittaa paremmaksi.
Huijareiden paratiisissa valekirjoitetaan ja esiinnytään valekirjailijana. Alusta alkaen saa arvuutella, paljastuuko naiskaksikko, kirjailija ja hänen muusansa, vaiko ei.
Kirjallinen petos on perustavanlaatuinen analyysi kirjallisuudesta ja sen kirjoittamisesta, sillä se pakottaa kysymään, mikä on kirjallinen totuus.
Kirja on myös osittainen retrospektiivi Ekmannin omaan uraan. Veikataan, että se saattaa jäädä kirjailijan viimeiseksi.
Kirjaan mahtuu monta vuosikymmentä, kansankotia, punavihreyttä ja ruotsalaista sääty-yhteiskuntaan. Parhaimmillaan solsidanilaista hykerryttävää itseiroaniaa. Se oli kirjassa parasta!
Enemmän kirjasta blogissani http://keltainenkirjasto.blogspot.fi/
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 8, 2018
Romaani romaanien kirjoittamisesta. Ei kuitenkaan Proust. Juonivetoisempi ja perinteisemmin kerrontakeinoin. Ihan hauskaa luettavaa siitä, mitä kirjoittaminen on ja toisaalta yhteiskunnan kommentointia.
Kirjassa kyllä tuntuu tietty, herkästi sanoisin vasemmistolainen, näkemys romaaneista ja yhteiskunnasta. Akatemia on pöhöttynyt, julkisuus on pintapuoliseen tarttuvaa, kirjoista kiinnostuneita ja niitä syvällisesti ymmärtäviä on jopa muuttomiehissä (tämän havainnointi on akatemian ihmisille järkytys). Periaatteessa siis yläluokan karikatyyriä arvostellaan. Sen sijaan kirjoittamisen toista osapuolta ei saateta yhtä huvittavaan valoon. Tai sitten en vain ymmärtänyt tätä puolta piruilusta.
Kirjasta saanee sitä enemmän irti, mitä enemmän tietää ruotsin historiasta ja myös kirjallisuudesta. Itse pitää varmaan tutustua Sudentalja-triologiaan.
Kirjassa kyllä tuntuu tietty, herkästi sanoisin vasemmistolainen, näkemys romaaneista ja yhteiskunnasta. Akatemia on pöhöttynyt, julkisuus on pintapuoliseen tarttuvaa, kirjoista kiinnostuneita ja niitä syvällisesti ymmärtäviä on jopa muuttomiehissä (tämän havainnointi on akatemian ihmisille järkytys). Periaatteessa siis yläluokan karikatyyriä arvostellaan. Sen sijaan kirjoittamisen toista osapuolta ei saateta yhtä huvittavaan valoon. Tai sitten en vain ymmärtänyt tätä puolta piruilusta.
Kirjasta saanee sitä enemmän irti, mitä enemmän tietää ruotsin historiasta ja myös kirjallisuudesta. Itse pitää varmaan tutustua Sudentalja-triologiaan.
August 4, 2015
Det är som alltid när det gäller Ekman - suveränt, smart och i absoluta toppklass!
Hennes stil är ofta samtidigt rå och sorgligt vacker - i det här sammanhanget just som Babba och Lillemor - språket är exakt, säkert, aldrig tvekande och Ekman kan därför kasta ner en i mörkaste mänskliga fördärv eller uppenbarelseeufori bara med en femordig mening, kan med lika få tecken sätta fingret på en vag känsla man många gånger råkat i sig själv men aldrig förstått. Hon är parnassens drottning, få kan mäta sig. I den här heltigenom geniala metaromanen tar hon leken med författarjaget från "Mordets praktik" ett steg längre och storimponerar än en gång.
Hennes stil är ofta samtidigt rå och sorgligt vacker - i det här sammanhanget just som Babba och Lillemor - språket är exakt, säkert, aldrig tvekande och Ekman kan därför kasta ner en i mörkaste mänskliga fördärv eller uppenbarelseeufori bara med en femordig mening, kan med lika få tecken sätta fingret på en vag känsla man många gånger råkat i sig själv men aldrig förstått. Hon är parnassens drottning, få kan mäta sig. I den här heltigenom geniala metaromanen tar hon leken med författarjaget från "Mordets praktik" ett steg längre och storimponerar än en gång.
February 14, 2014
Den uppburne författaren Lillemor Troj har en hemlighet.Hon skriver inte sina böcker själv.Det gjör en annan kvinna,Babba.Lillemor är ansiktet utåt och står för kommateringar och redigeringar.Babba skriver böckerna.När Babba på eget bevåg lämnar in ett manus om Lillemor Trojs liv och hemlighet börjar marken gunga för Lillemor.
Bokens stil ligger precis på gränsen till vad jag kan tåla.Har väldigt svårt för hurtfriska texter.Boken innehåller en massa litterära referenser och jag blir lika lycklig varje gång jag fattar galoppen.Mycket går dock mig förbi,tyvärr.Kerstin Ekman ger också små gliringar åt Svenska Akademien.Kul!
January 2, 2015
This book really took me to Sweden - I don't know how Ekman really does it as she doesn't even go into details of weather or surroundings for instance, but the book could only be set in Sweden. I loved how she plays with truth - who is telling the truth? Is Ekman writing about herself (there are so many things that she shares with the main character). I can't wait to read another one of her books.
June 5, 2016
Pidin tästä kirjasta, jossa sai samalla kertaa nähdäkseen ruotsalaisen kirjallisuusmaailman 1950-luvultä tähän päivään että pohdittavaa tekijyydestä. Ekmanin tapa kuljettaa tarinaa eteenpäin romaanikäsikirjoituksen ja kertojaäänen vuorotteluna on omiaan alleviivaamaan jälkimmäistä seikkaa. Ajankuvaan sopiva kielenkäyttö tekee kertomuksesta uskottavan, mutta kuinka paljon voimme tämän kirjan jälkeen luottaa siihen, mitä Ekman on paperille laittanut...
Read
November 23, 2016Ekmans bok är skriven i en så pass osympatisk ton att den fick mig må illa. Tonfallet gav mig också en bild av Ekman som en på något vis infantil eller omogen person (jo, jag vet att hon inte är ung). Jag avbröt läsningen och kastade bort boken. Jag kan väl njuta av att läsa om personer som jag inte tycker om, men här var hela boken präglad av det osympatiska tonfallet som jag inte kunde tåla. Usch!
December 8, 2017
Första delen av romanen överraskade mig med att vara både rolig och vass. Något hände, luften gick ur. När boken sedan äntligen tog slut var jag lättad. Det blev för mycket smågodis och jag tycker att Ekman fegt gömmer sig bakom Babba och Lillemor. Det antyds många sorgligheter i Lillemors privatliv. Är de också Ekmans? Ne,j Autofiktion ger jag inte mycket för. Men första delen var en härlig satir.
May 21, 2018
Tämä teos ei vain oikein iskenyt. Ajoittain nautin kirjoittamiseen liittyvistä pohdinnoista, mutta suurin osa kirjasta oli kahden naisen välistä epäsopua, alemmuuskomplekseja puolin ja toisin. Aluksi oli myös vaikea hahmottaa, kuka oli kuka ja kenen näkökulmasta tarinaa kerrottiin. En tainnut olla tekstin kohderyhmää, vaan tuntui että kirja oli kirjoitettu joillekuille, jotka tuntevat paremmin Ruotsin lähihistoriaa ja kirjallisuutta.
August 22, 2014
Herkullista leikittelyä, vaikka luultavasti valtaosa viittauksista Ruotsin kirjallisuushistoriaan (ja poliittiseen) meneekin ohi. Jostain sentään aina välillä saa kiinnikin.
Sujuvassa suomennoksessa muutamia kummallisia kökköjä: orkideat suolla po. kämmekät, manchesterhousut po. vakosamettihousut...
Sujuvassa suomennoksessa muutamia kummallisia kökköjä: orkideat suolla po. kämmekät, manchesterhousut po. vakosamettihousut...
July 29, 2012
Läste den inför bokcirkeln Inte riktigt "my cup of tea" Boken handlar om tå kvinnor som är beroende av varandra , rackarspelet i förlagsbranschen etc, En slags personlig uppgörelse m branschen för Kerstin Ekmans del.
September 8, 2015
Oli vähän keskittymisvaikeuksia tätä lukiessa (koiranpentu), mutta jännä kirja: jotenkin pitkäveteinen ja silti kiinnostava. Jotenkin ärsyynnyin tähän ja silti arvaan nyt jo, että jää mieleen pyörimään. Voi olla, että pitää joskus lukea uudestaan ja yrittää keskittyä paremmin.
May 27, 2017
En rolig, tänkvärd och smart historia om två ömsesidigt beroende kvinnor från olika världar. Underhållande rakt igenom, och skarp. Smart kritik av samtidslitteraturen och härligt oförutsägbar. Vilken berättarlust! En av Kerstin Ekmans bästa.
August 16, 2024
En mycket spännande och roligt skriven roman. Intressant skrivstil. Trodde det skulle bli rörigt att hänga med inledningsvis men Ekman har fått till perspektiven Lillemor läser Babbas manuskript vs Lillemors kommentarer om sitt eget liv. Kul!!
August 17, 2012
Jorå. Helt ok, men inte helt uppslukande.
January 2, 2013
För glättig för min smak men rolig bitvis
May 24, 2016
I didn't like it as much as I'd hoped I would. Too little plot for my tastes.
Displaying 1 - 30 of 59 reviews