Inspecteur Paul Vegter wordt geconfronteerd met twee raadselachtige, gewelddadige moorden. De wreedheid ervan schokt hem en vooral zijn jonge rechercheur Renée, die eerder slachtoffer was van een aanslag en sindsdien worstelt met haar angst voor geweld.Is er een verband tussen de slachtoffers, of een verklaring voor de bizarre manier waarop zij zijn gedood? Vegters theorie dat dikwijls op de verkeerde personen wraak wordt genomen, wordt aan het wankelen gebracht.Intussen tracht een jonge man na een afschuwelijke verkrachting het criminele circuit waarin hij is beland, te ontvluchten. Maar niet voordat hij heeft rechtgezet wat hem is aangedaan.
Ik wil het eigenlijk 3.5 sterren geven, maar de balans slaat door het gebrek aan spanning terug naar de drie nu.
Fijn boek, goed geschreven, en ik herkende zoveel van de stijl uit de kinderboeken die ik vroeger kapot las. Gedurfd ook, door het min of meer stigmatiseren van minderheidsgroepen. Ja, ook homo's kunnen vervelend, onprettig of zelfs ronduit kwaadaardig zijn. Maar dat mag je in Nederland eigenlijk niet zeggen/schrijven. Dus daarvoor petje af.
De persoonlijke sores van de rechercheurs deed me wat minder. Het leidde zo af van de hoofdzaak dat de moorden als een excuus voelden om een politie-roman te kunnen schrijven. Bijna elk personage had wel iemand verloren, of stond op het punt iemand te verliezen, vaak een moeder of een vrouw. Nogal veel drama allemaal. En totaal niet spannend.
Dat het "literair" wordt genoemd, snap ik door bovenstaande nog wel, maar ik vond er weinig thriller aan. De moorden kregen weinig aandacht, van de brand wisten we al wie het had gedaan en de wraak om de verkrachting kabbelde ook maar een beetje door. De uiteindelijke ontknoping kwam uit de lucht vallen, een soort bijvangst. Ik ben beter gewend van Dijkzeul.
Het boek kon me niet echt grijpen en daardoor heb ik er vrij lang over gedaan om hem uit te lezen. Het einde was wel verrassend en greep me toch nog iets meer aan. Al met al was ik niet super enthousiast en daarom krijgt het boek van mij 3 sterren.
De drukke dagen voor, tijdens en na de kerst besteedde ik aan het lezen van deel 2, 3 en 4 van de serie met Inspecteur Vegter in de hoofdrol. Goede lectuur in zulke hectische tijden. Na het lezen van deel 1 en het begin van deel twee, werd me duidelijk, dat het verstandig is, deze boeken op volgorde te lezen. De zaken, die door Vegter en zijn team worden opgelost, zijn wel steeds verschillend, maar het leven van de politiemensen gaat door en wordt beschreven. Renee krijgt in deel twee wat nadrukkelijker een achternaam (Pettersen), de vrouw van de Fries Talsma wordt steeds zieker, Brink blijft wat beginnersongeduld vertonen. De thema's zijn hedendaags: kindermisbruik, kansarme jongeren, allochtone jongeren, werkloosheid, drugsgebruik. De taal, die Lieneke Dijkzeul gebruikt vind ik een plezier om te lezen. Ze maakt af en toe zinnen, die ik zou willen opschrijven en onthouden. Maar ja: Kerstmis. Al blij, dat ik aan lezen toekwam.
Een fijn en redelijk spannend verhaal. Goede gelaagdheid en duidelijke karakteriseringen. Origineel en soms goed rauw taalgebruik. Sommige sfeerbeschrijvingen worden vervelend en halen wat vaart uit het verhaal. Altijd wel lekker om van tijd tot tijd een Vegter roman te lezen, maar om de rode draad in de achtergronden goed te kunnen volgen, raad ik iedereen aan om deze serie in juiste volgorde te lezen.