Δεν ήξερα ότι ο Φρέντυ είχε γράψει και Ε.Φ. , και για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα να μην το είχα μάθει.
Το βιβλίο ξεκινάει με μια διατύπωση του συγγραφέα στον πρόλογο ότι "δεν είχε ποτέ του σχέση με επιστημονική φαντασία". Μια "προοικονομία" συμπάθειας έτσι ώστε να κερδίσει ακόμα περισσότερο τους αναγνώστες που θα τον συμπαθήσουν. Όλα (σχεδόν) τα διηγήματα της συλλογής αυτής διέπονται από μία τεχνοφοβία. τα εκάστοτε τεχνολογικά μέσα παρουσιάζονται σαν δαίμονες που διαφθείρουν τον άνθρωπο. Το ενδεχόμενο να φταίει ο άνθρωπος και ο τρόπος που τα χρησιμοποιεί μάλλον δεν παίζει. Πέρα από την τεχνοφοβία που προανέφερα, στα περισσότερα διηγήματα υποβόσκει μισογυνισμός που ναι μεν δεν είναι έκδηλος, αλλά υποδηλώνεται πλαγίως (π.χ. στο Ηλεκτρονική Φυλή που επικρίνει την επιλογή της γυναίκας να αναζητά αλλού την ερωτική ευχαρίστηση, που ο σύζυγος της της αρνείται.) Και μιας που είπα για φυλή οι μάλλον "εθνοψεκασμένες" στρεβλώσεις του συγγραφέα εμφανίζονται και στα διηγήματα με πολλαπλές αναφορές στο "ελληνικό αίμα" και την "ελληνική φυλή". Είναι κρίμα για έναν συγγραφέα και ειδικά ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ φαντασίας να μην γνωρίζεις πως επιστημονικά, όλα τα αίματα είναι ίδια. Εν κατακλείδι, γιατί πραγματικά δεν αξίζει αν ασχοληθώ παραπάνω, έπρεπε να είχα σταματήσει όπως (αρχικά σκέφτηκα) μόλις τελείωσα το Καλά νέα απ' την Αφροδίτη. Έχασα τσάμπα την Κυριακή μου για ένα "κακό" βιβλίο, που το μόνο που αξίζει είναι η προσεγμένη έκδοση (και επειδή μιλάμε για Κάκτο '70ς έχει σημασία).