Een ouwetje binnen de Schaduw-reeks (Silvère speelt nog steeds de hoofdrol, al wordt het belang van de Schaduw al wel erg groot) en een echte topper. Alle ingrediënten van een echte Schduw zijn al aanwezig met de aktie, het eigenmachtig optreden en het spelen van rechter, jury en beul tegelijk.
Ook het bombastische taalgebruik is al alomtegenwoordig maar nog niet zo overdreven als in de latere delen. Hier werkt dat nog humoristisch en verfrissend zonder bij momenten als te veel over te komen. Uiteraard kan iedereen Silvère en Carlier wel begrijpen in hun harde optreden, het gaat immers om de ontvoering van kinderen, waaronder het zoontje van de Schaduw zelve. Begrijpelijk dat het land niet groot genoeg is voor de criminelen en dat vooral door de Schaduw niet op het respect van de wet wordt gelet.
Ook op romantisch vlak speelt een belangrijke plotlijn: Silvère werkt samen met de jonge Manon, krijgt het flink te pakken en vraagt haar ten huwelijk. Abderzijs speelt Lola als echtgnote an Carlier en moeder van Charles jr. slechts een onbeduidende bijrol.
Een geromantiseerde politieroman (roman policier bij de Fransen die het woord detective niet over hun lippen krijgen) die toch wel een supergeslaagde parodie is op de gebruikelijke hard-boiled amerikaanse detective.