What do you think?
Rate this book
Nyarlathotep
H.P. Lovecraft écrivit en 1921 à Reinhart "Nyarlathotep est un cauchemar, un véritable phantasme issu de mon inconscient; le premier paragraphe a été écrit alors que je n'étais pas encore complètement réveillé." Dans les cinq nouvelles de ce volume, l'auteur restitue l'état visionnaire du rêve, sa cosmogonie et topographie particuliè entités redoutables, vieillards maléfiques, sépultures hantées qui font de ces récits des petits chefs-d'œuvre de l'angoisse.
94 pages, Kindle Edition
First published November 1, 1920
26 people are currently reading
892 people want to read
About the author
H.P. Lovecraft
6,110 books19.3k followersHoward Phillips Lovecraft, of Providence, Rhode Island, was an American author of horror, fantasy and science fiction.
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe.
See also Howard Phillips Lovecraft.
— Wikipedia
Lovecraft's major inspiration and invention was cosmic horror: life is incomprehensible to human minds and the universe is fundamentally alien. Those who genuinely reason, like his protagonists, gamble with sanity. Lovecraft has developed a cult following for his Cthulhu Mythos, a series of loosely interconnected fictions featuring a pantheon of human-nullifying entities, as well as the Necronomicon, a fictional grimoire of magical rites and forbidden lore. His works were deeply pessimistic and cynical, challenging the values of the Enlightenment, Romanticism and Christianity. Lovecraft's protagonists usually achieve the mirror-opposite of traditional gnosis and mysticism by momentarily glimpsing the horror of ultimate reality.
Although Lovecraft's readership was limited during his life, his reputation has grown over the decades. He is now commonly regarded as one of the most influential horror writers of the 20th Century, exerting widespread and indirect influence, and frequently compared to Edgar Allan Poe.
See also Howard Phillips Lovecraft.
— Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 272 reviews
January 17, 2020
I know, I know… this is just the paranoid Democrat in me obsessing, but when I read the beginning of “Nyarlathotep,” I instantly thought of how I’ve felt in these months since Trump became president:
I do not recall distinctly when it began, but it was months ago. The general tension was horrible. To a season of political and social upheaval was added a strange and brooding apprehension of hideous physical danger; a danger widespread and all-embracing, such a danger as may be imagined only in the most terrible phantasms of the night. I recall that the people went about with pale and worried faces, and whispered warnings and prophecies which no one dared consciously repeat or acknowledge to himself that he had heard. A sense of monstrous guilt was upon the land, and out of the abysses between the stars swept chill currents that made men shiver in dark and lonely places.In this story, first published in The Amateur (1920), Nyarlathotep—something of a cross between an Egyptian magician, P.T. Barnum, and Nicola Tesla—arrives to conduct a demonstration in the narrator’s town. The narrator calls fraud, and is ejected from the performance, but soon his observations of these once familiar surroundings convince him that his hometown—nay, reality itself—has now been changed forever.
This is an extremely short tale—more of a dream vision or a prose poem, really, than a story—but the prophetic and horrifc atmosphere is sustained throughout. It reminds me of the best work of Ligotti, and I think it is Lovecraft’s first masterpiece.
August 14, 2019
Nyarlathotep, Lovecraft’s 1920 “crawling chaos” addition to his fictional universe is a must read for Lovecraft fans.
This very short work also demonstrates Lovecraft’s influence by Edgar Allen Poe as HP uses a more antiquated language, almost poetic in style. Another difference of Nyarlathotep with other creations in Lovecraft’s world building is that this pre-Egyptian may be an earthling who answered a call rather than an Old One himself. Also, unlike Cthulhu or Yog-Sothoth, Nyarlathotep is active and haunts the world now and in disguise. He is apparently centuries old and is still creating havoc in Lovecraft’s contemporary.
Not as well-known as the Cthulhu mythos, Nyarlathotep is nonetheless an inspiring and influential addition to all things Lovecraftian. Fans will see several stories by HP himself and later writers who pay tribute to this creation.
This very short work also demonstrates Lovecraft’s influence by Edgar Allen Poe as HP uses a more antiquated language, almost poetic in style. Another difference of Nyarlathotep with other creations in Lovecraft’s world building is that this pre-Egyptian may be an earthling who answered a call rather than an Old One himself. Also, unlike Cthulhu or Yog-Sothoth, Nyarlathotep is active and haunts the world now and in disguise. He is apparently centuries old and is still creating havoc in Lovecraft’s contemporary.
Not as well-known as the Cthulhu mythos, Nyarlathotep is nonetheless an inspiring and influential addition to all things Lovecraftian. Fans will see several stories by HP himself and later writers who pay tribute to this creation.
June 15, 2019
Horror and catastrophies threaten to waste the country. Everybody is afraid of this situation. What about the role of Nyarlathotep? Who is it by the way? This is one of the stories of Lovecraft that doesn't come to the point in my opinion, doesn't render Nyarlathotep as uncanny as he might be. To me only average even though its promising title.
February 17, 2015
3.5
Supposedly he arrived from Egypt and he travels around demonstrating strange things and making people have nightmares. The narrator himself becomes one of his followers.
Nyarlathotep, or the Crawling Chaos, is a gate keeper of sorts and he opens the way for other gods. He has many forms, but in this story he appears as a "tall, swarthy man" who seems to have more knowledge than anyone our narrator or people around him know.
Supposedly he arrived from Egypt and he travels around demonstrating strange things and making people have nightmares. The narrator himself becomes one of his followers.
March 22, 2022
Read online elsewhere, but this is the first complete work by H. P. Lovecraft that I read.
Nyarlathotep, an ancient malignant being and occasional man, has haunted humanity's dreams since the days of the Pharaohs. Our narrator, a scientific skeptic, goes to one of Nyarlathotep's demonstrations and declares it absurd. The narrator and the other viewers are dismissed and they walk out into a world crumbling into a nightmare.
It bit too florid in some places, and Lovecraft's typical "too terrifying to describe" schtick I think robs the story of the total effect of its accumulating dread, but otherwise a great introduction to Lovecraft's work. I do enjoy most of Lovecraft's writing here. Nyarlathotep is such an interesting figure of the Cthulhu Mythos.
Nyarlathotep, an ancient malignant being and occasional man, has haunted humanity's dreams since the days of the Pharaohs. Our narrator, a scientific skeptic, goes to one of Nyarlathotep's demonstrations and declares it absurd. The narrator and the other viewers are dismissed and they walk out into a world crumbling into a nightmare.
It bit too florid in some places, and Lovecraft's typical "too terrifying to describe" schtick I think robs the story of the total effect of its accumulating dread, but otherwise a great introduction to Lovecraft's work. I do enjoy most of Lovecraft's writing here. Nyarlathotep is such an interesting figure of the Cthulhu Mythos.
March 30, 2020
Trendeki Yabancı sayesinde merak ettiğim bir kitabı okumuş oldum. Kısa öykülerden derleme, orta halli :)
Lovecraft'tan beni çok etkileyen bir şey çıkmadı henüz.
🖖
Lovecraft'tan beni çok etkileyen bir şey çıkmadı henüz.
🖖
March 5, 2023
Şimdi goodreads'de hepimiz denk geliyoruz bir kitabı nasıl da okuyamadığını uzun uzun anlatana, kitapla ilgili zerre bilgi vermediği gibi son derece sıkıcı hayatının fevkalade gereksiz detaylarını üstümüze üstümüze salanlara. Vay efendim balık batmış, çok bunalmış, yok bülbül ötmüş, içine bir sıkıntı çökmüş. Yazıyor da yazıyor, insan okuyacak demeden yazıyor...
Ya Lenin affetsin, ben de işte tam o dandiklikte bir yazı yazacaktım aslında buraya, son anda tuttum kendimi. Bu kitabı nasıl da hayatımın belli bir dönemine benzettiğimi anlatacak, üç ayda şu ufacık kitabı okuyamayışımın hikayesini uzattıkça uzatacak, canınızı sıkacak, sizi tutacaktım, itiraf ediyorum ya, parayla adam tutmuş gibi sizi tutacaktım! Anlamsızlığın alçak basıncı, "BANA NE LAN?" mıknatısı olacak, metaforu öyle kaşıkla değil, kepçeyle dökecektim yazının üstüne.
Ama bu kitap öylesine dandikti ki yapamadım. İnan bana istedim, mesaj kaygılı içerikleri çakarım dedim, kitabı okuyamayışım üzerinden depresyon anlatayım dedim ama olmadı. kişiselleşemedim be goodreads! Kitap o kadar boktandı ki ben o topa giremedim. Haliyle kuru kuru neden Nyarlathotep'in kötü olduğunu anlatmakla yetinmeye karar verdim.
Aslında "ülkede çıkmış tüm Lovecraft içeriklerini okuyup yorumlayacağım" takıntımın sıradan olacağını düşündüğüm bir durağıydı Nyarlathotep ve bu kadar oyalamasını beklemiyordum beni. Ancak daha ilk aşamada çuvallamış, bir seçki hazırlarken yapılması gereken tek şey olan öykü seçimi konusunda, beni "you have one job ulan can yayınları!" diye bağırtmak zorunda bırakmış bir harf yığını çıktı karşıma.
Lovecraft öykülerinin bir Mitos yaratmasının önemli nedenlerinden biri, aslında bir çok öykünün, diğerleriyle doğrudan ilgili olmamasına rağmen küçük atıflarla birbirlerine bağlanabilir oluşuydu. Lovecraft bir taraftan Dreaming hikayeleri, outer god hikayeleri, alt-dünya hikayeleri gibi bağıntılı ama ayrışabilen alt kurgu evrenlerine ait çeşitli seriler yazarken, bir taraftan da sanatçının sanatı için yapabilecekleri, insan zihninin kırılganlığı, ilkel vahşiliğin anlatımı, bilinmeyeni araştıranın başının belaya girebileceği, soğuk bir bilimselliğin açıklayamadığı kozmik dehşet gibi temaları sıklıkla tekrarlamış bir yazardı. Eh, bu yüzden de Lovecraft seçkisi yapmak hayli kolaydır ve son 100 yıldır sayısız kez tekrarlanmıştır.
Bu bağlamda Nyarlathotep adının seçilmesi de ilk başta beni hayli heyecanlandırmış, Mitos'un belli bir yönünden bakan, belki outer godları toplayan, bütünlük oluşturmayı vadeden bir akış ile karşılaşacağım hissine kapılmama neden olmuştu. Ancak "ülkenin en köklü yayınevlerinden biri" olarak belli ki yersiz de bir üne sahip Can yayınlarının seçkisindeki öykülere şöyle bir göz attığımızda böyle bir durumun asla söz konusu olmadığını görüyoruz. Sevgili yayıncılık duayenleri her nasıl yapmışlarsa, en tutarsız, birbiri ile en alakasız hikayeleri ardı ardına dizmeyi başarmış, zerre saygı uyandırmayan, bütünlüğe sahip olmayan, saçma sapan bir kitap yaratmışlar.
Kitap kısa klasikler adlı bir diziye ait ve tahminim "ahrazlar için edebiyat" gibi de bir mottosu olduğu yönünde... "Acaba böyle bir orijinal baskı vardı da o yüzden mi olduğu gibi aldılar?" diye (iyi niyetliyim halen ha, biz bu hayata bir günde küsmedik!) düşünerek biraz kurcaladım Lovecraft yayın tarihini ama yooo; Nyarlathotep'i The United Amateur'ın 20. sayısından (mart 1921) almış, geri kalanı ise Arkham House'dan çıkan Outsiders and Others'dan kapıvermişler.
"Nasılsa telifi yok, biz de yiyelim eciyyekten, biz de yiyelim kozmikten!" diye düşünmüş mister Can Yayınları ve orijinal kaynaklarında bir bütünlük oluşturmayı başaran hikayeleri "en kısa olanları çak geç, kim bilecek? Biri sorarsa sanatsal bütünlük deriz." mantığıyla seçtiği için de saçma sapan bir seçki ortaya çıkarmış. Ha ama "emeği geçen" 8 yüce yayıncılık cengaveri de uyduruk uyduruk titlelarını büyük bir gururla iç kapağa eklemekten çekinmemiş, SAN-AT diye bağırmışlar hep birlikte.
6 Hikayeden oluşuyor kitap. Sırasıyla Korkunç Yaşlı Adam, Evdeki Resim, Nyarlathotep, Hafıza, Mahzende ve Yüzyılı Sonlandıran Dövüş.
Tek tek hikayelerle ilgili söylenebilecekler -sonuncu hikaye hariç- aslında hayli kısıtlı. Zaten Edebi değerleri tartışmalı olan Lovecraft öykücülüğünün parlak taşları değil hiçbirisi. Korkunç yaşlı adam, talihsiz üç hırsızın yanlış bir ev seçimi ile ilgili son derece kısa ve insanın hiç aklında kalmayan cinsten bir hikayeyken, ikinci hikaye olan Evdeki Resim, kozmiğin biraz daha kısıldığı, yine pek de bir şey olmayan, "ay nesinden korkmam gerekiyordu bunun şimdi?" diye düşündüren bir hikaye. Sırf günlük diyeti biraz farklı diye neden ötekileştiriyorsun kardeşim bu insanları sen?
Kitaba ismini veren Nyarlathotep ise biraz daha ikonik ve diğerlerinden ayrışabilen bir öykü. Bir kozmik felaket öyküsünün klasik özelliklerini taşıyor ve Cthulhu Mitosunun temel parçalarından biri olan Dışsal Tanrılardan, sürünen kaos Nyarlathotep hakkında yazılmış. Aslında güzel de bir ritim ile başlıyor ama son derece kısa oluşu, vurucu bir kurgu ve etkileyici bir anlatımla birleşemediği için etkisi de son derece yüzeysel kalıyor.
Hafıza ise bildiğin dandik. Tek sayfalık hikayede bir tane kozmikli cin çıkıyor ve "sen benim kim olduğumu biliyor musun?" diyor. "Hayır, cin bilmiyoruz," diyoruz, gidiyor. Sıkılmış herhalde...
Beşinci öykü olan Mahzende, sanırım şu kitaptaki elle tutulur, okuduktan sonra biraz hatırlanabilir, hafiften bir anlamı olan tek yazı. Zamanında "ürkünçlüğü" yüzünden Weird Tales editörü tarafından reddedilmiş hikaye -elbette 1930larla şu anın ürkütücülük algısı arasında dağlar var- aslında iyi bir çevirmen tarafından ele alınmış olsaydı okuması zevkli olabilecek olanlardan biri.
Son hikaye ise tam anlamıyla berbat, muhtemelen Lovecraft'ın yazdığı en aptalca şey. Artık hem kurgularından hem de kurgu dışı içeriklerinden bildiğimiz üzere Lovecraft zenofobik, mizojinist, ırkçı, dandik ve boktan bir insan. Hani defolup gittiği için sorun yok artık da ortaokulda sınıf arkadaşın falan olsa zorla, dur yere kendini bullyletecek, dövdürtecek, dayağı çeken bir oğlan. Tam bir dalyaray. Ama zerre mizah kabiliyetinin olmaması tüm bunların ötesinde, ayarsız sinirlendiriyor beni. "Şaka yapıyor lan bir de..." diye tarihte geriye gidip yazar dövmek istememe neden oluyor.
Yüzyılı Sonlandıran Dövüş adlı bu can sıkıcı hikayede Lovecraft, arkadaşlarını profesyonel güreşçi gibi düşünerek dövüştürdüğü çamur gibi kurgusunu, asla komik olmayan trash talklarla süslüyor ve öçeşitli göndermeler yapıp duruyor. İlgi çekici değil, komik değil, yazan adına utanıyorsunuz, isim saçmak dışında bir esprisi yok. Arkadaş ortamlarında yapılan geyiklerden sonra konuşulanları bağlam içinde olmaksızın alıntılayarak şaka yapmaya çalışan aptal arkadaş gibi. Grubun eziği gibi konuşuyor Lovecraft; tam bir ağaç israfı. Ki kendisi de ne kadar dandik olduğunu anladığından olacak, yazıyı yazdığını da kabul etmek istememiş sonrasında. Sinsi piç kurusuna bak; yazma aslanım beceremiyorsan. Zorla mı yazdırıyorlar?
Çeviri kısmı ise özel olarak bahsetmek istediğim bir bölüm. Bu kitabın çevirilerini ger��ekten hiç sevmedim. Sadece doğrudan hatalar bulduğum için de değil, çeviriyi yapan Betül Kadıoğlu'nun bir edebi metin oluşturmak konusunda içinde olduğu mutlak beceriksizliğinden -ki insanın çevirmen olacağım demeden önce bir dönüp bakması gerekiyor önce kendine, acaba ben bunun için gerekli yazılı ifade yeteneğine sahip miyim? diye sorması gerekiyor kendine-, aldığı kararlardan, tüm kitaba yayılan zekasızlıktan gerçekten nefret ettim.
Tıpkı Baudrillardcı dalyoların anlattıklarının anlaşılmaması için harcadığı özel çabanın sönük bir taklidi gibi çeviri yapılması gerçekten aşırı rahatsız ediyor beni. Eğer bir metni orijinal dilinde değil çeviri ile okuyorsam, doğrudan anlamsal karşılığının yazılıp geçilmesinden biraz daha fazlasını bekliyorumdur ki bunu yapıyorumdur. Yoksa senin yaptığını zaten google translate daha iyi biçimde yapabiliyor, o zaman sana ne gerek var Betül?
Bir iki örnek ile göstermek istiyorum bunu:
Betül'ün Mahzende diye çevirmeyi uygun bulduğu (öykünün adı In the Vault) hikayeye Lovecraft şöyle başlıyor:
"There is nothing more absurd, as I view it, than that conventional association of the homely and the wholesome which seems to pervade the psychology of the multitude."
Betül ise bunu şu şekilde çevirmiş:
"Benim gözümde, kabalalıkların ruh haline hakimmiş gibi görünen şekilde, basit olanla normal olanın geleneksel olarak ilişkilendirilmesi kadar absürd bir şey daha yoktur." (bu alıntılar boyunca karşılaşacağınız bu ve benzeri imla hataları bana ait değil bu arada)
Gerçekten insan irkiliyor, "bir saniye, galiba bize bir şey anlatmaya çalışıyor" diyor. Çok sevdiğim bir Lovecraft çevirisi olan, Hasan Fehmi Nemli 'nin Alfa'dan çıkma Bütün Hikayeleri 'ne baktığımda ise aynı hikayenin şöyle başladığını gördüm:
"Benim görüşüme göre, kalabalıkların psikolojisine egemen olduğu görülen basit ve normal kavramlarından daha saçma bir şey olamaz."
Betül'ün çevirisi sık sık anlamca da bozulmalar içeriyor. Kimi zaman önemli olmadığını düşündğü için kimi zaman da kavramların anlamını bilmediği için küçük ama çokça hatalar serpiştiriyor yazının içinde. Örneğin Lovecraft'ın "Birch, before 1881, had been the village undertaker of Peck Valley" cümlesini çevirirken, "Birch, 1881'den önce Peck Vadisini'ndeki köyün cenaze levazımatçısıydı" diyor ve undertaker yerine "cenaze levazımatçısı"nı kullanıyor. Oysa o undertaker'ın karşılığı ölü gömücü, cenaze levazımatçısı ise kefen, tabut vb. malzemeyi satan kişiye verilen isim, ölüyü gömene değil. Betül sanırım kelimenin anlamını bilmiyor ve son derece yersiz bastığı öz güveni ile tamamen kaybettiği öz farkındalığı yüzünden bunu bilmediğini de bilmiyor, bir sözlüğe bakma gereksinimi de duymuyor.
Kimi zaman kafasına göre zamanlar uyduruyor, yapıyor yerine yapar diyor, küçük dağları kendi yaratıyor:
Lovecraft: "In the valley of Nis the accursed waning moon shines thinly, tearing a path for its light with feeble horns through the lethal foliage of a great upas-tree."
Betül: "Nis Vadisi'nde, batmakta olan ve solgun bir ışık yayan lanetli ay, zayıf boynuzlarıyla görkemli upas ağacının ölümcül yapraklarının arasında kendine bir yol açar."
HFN: "Nis Vadisi'nde, lanetlenmiş, küçülen ay kuvvetsiz boynuzlarıyla büyük bir upas ağacının ölümcül yaprakları arasında ışığı için bir yol açarak yetersiz bir şekilde parıldıyor. "
Kimi zaman yazarın kullandığı tanımı beğenmiyor, kafasına göre bunu değiştiriyor:
Lovecraft: "So the Genie flew back to the thin horned moon, and the Daemon looked intently at a little ape in a tree that grew in a crumbling courtyard."
Betül: "Böylece Cin iki ucu boynuz gibi uzayan hilale doğru geri uçtu, İblis harap olmuş avluda yetişen ağaçtaki küçük maymunu dikkatle izledi."
HFN: "Bunun üzerine Cin yeniden boynuzlu Ay'a uçtu; Şeytan da ufalanıp dağılan avludaki büyümüş bir ağacın üzerindeki maymunu dikkatle seyre daldı."
Ve kimi zaman bu anlamsızlıklara sadece tek bir son okuma ile düzeltebilecek basit hatalar da ekleniyor ve iyice sinir bozucu bir durum yaratıyor. Örneğin kitabın daha girişi, ilk hikayenin başlangıcı:
Lovecraft: "So the Genie flew back to the thin horned moon, and the Daemon looked intently at a little ape in a tree that grew in a crumbling courtyard."
Betül: "Korkunç Yaşlı Adam'ı zaiyaret etmek Angelo Ricci, Joe Czanek ve Manuel Silva'nın planıydı. Bu yaşlı adam denize yakın Water Caddesi'nde, çok eski bir evde tek başına yaşar ve hem son derece zengin hem de son derece çelimsiz olduğu söylenir; Ricci, Czanek ve Silva beyefendilerin hırsızlık gibi saygın bir mesleğe mensup kişiler için bu çok çekici bir durumdur." (bu arada elimdeki kitabın 5. baskısı, yazıyla BEŞİNCİ ha...)
HFN: "Angelo Ricci, Joe Czanek ve Manuel Silva'nın niyeti Korkunç İhtiyar'a uğramaktı. Bu ihtiyar deniz kıyısındaki Water Street'te çok eski bir evde tek başına yaşıyordu ve hem son derece zengin hem de fevkalade güçsüz olduğu söyleniyor; bu da Ricci, Czanek ve Silva adlı beylerin mesleğindeki kişiler için durumu son derece çekici bir hale getiriyordu."
Çeviri baştan sona bu tip küçük küçük beceriksizliklerle, minik sinir bozukluklarıyla dolu ve HFN çevirisi ile karşılaştırıldığında da bana sanki sözelcilerin Türkçelerinin de sayısalcılardan daha kötü olmasına değinmek için ısmarlanmış bir şaka gibi geliyor.
Yani yordu bu kitap beni. Okurken de yordu, yazarken de yordu. Ufacık boyuyla beni tuttu, parasını vermiş gibi tuttu ve sonra da yordu. Ve açıkçası şu kitabın benim hayatıma tek faydası, "13 yaşında birine mi yaptırdılar acaba lan bu kapakları?" diye düşündüğüm kitap kapak illüstrasyonunu çizen arkadaşımızın adının Oğulcan olduğunu fark ettiğim an yüzüme yayılan hafif zalim ve muzip tebessüm oldu.
Hemen her konuda vasatın altında kalan bir iş ile nasıl insan kandırılır, nasıl can sıkılır örneği için feyz alınabilir belki, başka da bir işe yarar mı bilemiyorum. Ha bunun için kitap almaya değer mi derseniz; bence değmez. Ben ettim, siz etmeyin. Şunun yerine halen satışta olan Hasan Fehmi Nemli 'nin çok ama çok iyi olan çevirisi Bütün Hikayeleri varken gerçekten gerek yok böyle saçma sapan maceralara girmeye. Senin de Azathoth tependen baksın Can yayınları!
Ya Lenin affetsin, ben de işte tam o dandiklikte bir yazı yazacaktım aslında buraya, son anda tuttum kendimi. Bu kitabı nasıl da hayatımın belli bir dönemine benzettiğimi anlatacak, üç ayda şu ufacık kitabı okuyamayışımın hikayesini uzattıkça uzatacak, canınızı sıkacak, sizi tutacaktım, itiraf ediyorum ya, parayla adam tutmuş gibi sizi tutacaktım! Anlamsızlığın alçak basıncı, "BANA NE LAN?" mıknatısı olacak, metaforu öyle kaşıkla değil, kepçeyle dökecektim yazının üstüne.
Ama bu kitap öylesine dandikti ki yapamadım. İnan bana istedim, mesaj kaygılı içerikleri çakarım dedim, kitabı okuyamayışım üzerinden depresyon anlatayım dedim ama olmadı. kişiselleşemedim be goodreads! Kitap o kadar boktandı ki ben o topa giremedim. Haliyle kuru kuru neden Nyarlathotep'in kötü olduğunu anlatmakla yetinmeye karar verdim.
Aslında "ülkede çıkmış tüm Lovecraft içeriklerini okuyup yorumlayacağım" takıntımın sıradan olacağını düşündüğüm bir durağıydı Nyarlathotep ve bu kadar oyalamasını beklemiyordum beni. Ancak daha ilk aşamada çuvallamış, bir seçki hazırlarken yapılması gereken tek şey olan öykü seçimi konusunda, beni "you have one job ulan can yayınları!" diye bağırtmak zorunda bırakmış bir harf yığını çıktı karşıma.
Lovecraft öykülerinin bir Mitos yaratmasının önemli nedenlerinden biri, aslında bir çok öykünün, diğerleriyle doğrudan ilgili olmamasına rağmen küçük atıflarla birbirlerine bağlanabilir oluşuydu. Lovecraft bir taraftan Dreaming hikayeleri, outer god hikayeleri, alt-dünya hikayeleri gibi bağıntılı ama ayrışabilen alt kurgu evrenlerine ait çeşitli seriler yazarken, bir taraftan da sanatçının sanatı için yapabilecekleri, insan zihninin kırılganlığı, ilkel vahşiliğin anlatımı, bilinmeyeni araştıranın başının belaya girebileceği, soğuk bir bilimselliğin açıklayamadığı kozmik dehşet gibi temaları sıklıkla tekrarlamış bir yazardı. Eh, bu yüzden de Lovecraft seçkisi yapmak hayli kolaydır ve son 100 yıldır sayısız kez tekrarlanmıştır.
Bu bağlamda Nyarlathotep adının seçilmesi de ilk başta beni hayli heyecanlandırmış, Mitos'un belli bir yönünden bakan, belki outer godları toplayan, bütünlük oluşturmayı vadeden bir akış ile karşılaşacağım hissine kapılmama neden olmuştu. Ancak "ülkenin en köklü yayınevlerinden biri" olarak belli ki yersiz de bir üne sahip Can yayınlarının seçkisindeki öykülere şöyle bir göz attığımızda böyle bir durumun asla söz konusu olmadığını görüyoruz. Sevgili yayıncılık duayenleri her nasıl yapmışlarsa, en tutarsız, birbiri ile en alakasız hikayeleri ardı ardına dizmeyi başarmış, zerre saygı uyandırmayan, bütünlüğe sahip olmayan, saçma sapan bir kitap yaratmışlar.
Kitap kısa klasikler adlı bir diziye ait ve tahminim "ahrazlar için edebiyat" gibi de bir mottosu olduğu yönünde... "Acaba böyle bir orijinal baskı vardı da o yüzden mi olduğu gibi aldılar?" diye (iyi niyetliyim halen ha, biz bu hayata bir günde küsmedik!) düşünerek biraz kurcaladım Lovecraft yayın tarihini ama yooo; Nyarlathotep'i The United Amateur'ın 20. sayısından (mart 1921) almış, geri kalanı ise Arkham House'dan çıkan Outsiders and Others'dan kapıvermişler.
"Nasılsa telifi yok, biz de yiyelim eciyyekten, biz de yiyelim kozmikten!" diye düşünmüş mister Can Yayınları ve orijinal kaynaklarında bir bütünlük oluşturmayı başaran hikayeleri "en kısa olanları çak geç, kim bilecek? Biri sorarsa sanatsal bütünlük deriz." mantığıyla seçtiği için de saçma sapan bir seçki ortaya çıkarmış. Ha ama "emeği geçen" 8 yüce yayıncılık cengaveri de uyduruk uyduruk titlelarını büyük bir gururla iç kapağa eklemekten çekinmemiş, SAN-AT diye bağırmışlar hep birlikte.
6 Hikayeden oluşuyor kitap. Sırasıyla Korkunç Yaşlı Adam, Evdeki Resim, Nyarlathotep, Hafıza, Mahzende ve Yüzyılı Sonlandıran Dövüş.
Tek tek hikayelerle ilgili söylenebilecekler -sonuncu hikaye hariç- aslında hayli kısıtlı. Zaten Edebi değerleri tartışmalı olan Lovecraft öykücülüğünün parlak taşları değil hiçbirisi. Korkunç yaşlı adam, talihsiz üç hırsızın yanlış bir ev seçimi ile ilgili son derece kısa ve insanın hiç aklında kalmayan cinsten bir hikayeyken, ikinci hikaye olan Evdeki Resim, kozmiğin biraz daha kısıldığı, yine pek de bir şey olmayan, "ay nesinden korkmam gerekiyordu bunun şimdi?" diye düşündüren bir hikaye. Sırf günlük diyeti biraz farklı diye neden ötekileştiriyorsun kardeşim bu insanları sen?
Kitaba ismini veren Nyarlathotep ise biraz daha ikonik ve diğerlerinden ayrışabilen bir öykü. Bir kozmik felaket öyküsünün klasik özelliklerini taşıyor ve Cthulhu Mitosunun temel parçalarından biri olan Dışsal Tanrılardan, sürünen kaos Nyarlathotep hakkında yazılmış. Aslında güzel de bir ritim ile başlıyor ama son derece kısa oluşu, vurucu bir kurgu ve etkileyici bir anlatımla birleşemediği için etkisi de son derece yüzeysel kalıyor.
Hafıza ise bildiğin dandik. Tek sayfalık hikayede bir tane kozmikli cin çıkıyor ve "sen benim kim olduğumu biliyor musun?" diyor. "Hayır, cin bilmiyoruz," diyoruz, gidiyor. Sıkılmış herhalde...
Beşinci öykü olan Mahzende, sanırım şu kitaptaki elle tutulur, okuduktan sonra biraz hatırlanabilir, hafiften bir anlamı olan tek yazı. Zamanında "ürkünçlüğü" yüzünden Weird Tales editörü tarafından reddedilmiş hikaye -elbette 1930larla şu anın ürkütücülük algısı arasında dağlar var- aslında iyi bir çevirmen tarafından ele alınmış olsaydı okuması zevkli olabilecek olanlardan biri.
Son hikaye ise tam anlamıyla berbat, muhtemelen Lovecraft'ın yazdığı en aptalca şey. Artık hem kurgularından hem de kurgu dışı içeriklerinden bildiğimiz üzere Lovecraft zenofobik, mizojinist, ırkçı, dandik ve boktan bir insan. Hani defolup gittiği için sorun yok artık da ortaokulda sınıf arkadaşın falan olsa zorla, dur yere kendini bullyletecek, dövdürtecek, dayağı çeken bir oğlan. Tam bir dalyaray. Ama zerre mizah kabiliyetinin olmaması tüm bunların ötesinde, ayarsız sinirlendiriyor beni. "Şaka yapıyor lan bir de..." diye tarihte geriye gidip yazar dövmek istememe neden oluyor.
Yüzyılı Sonlandıran Dövüş adlı bu can sıkıcı hikayede Lovecraft, arkadaşlarını profesyonel güreşçi gibi düşünerek dövüştürdüğü çamur gibi kurgusunu, asla komik olmayan trash talklarla süslüyor ve öçeşitli göndermeler yapıp duruyor. İlgi çekici değil, komik değil, yazan adına utanıyorsunuz, isim saçmak dışında bir esprisi yok. Arkadaş ortamlarında yapılan geyiklerden sonra konuşulanları bağlam içinde olmaksızın alıntılayarak şaka yapmaya çalışan aptal arkadaş gibi. Grubun eziği gibi konuşuyor Lovecraft; tam bir ağaç israfı. Ki kendisi de ne kadar dandik olduğunu anladığından olacak, yazıyı yazdığını da kabul etmek istememiş sonrasında. Sinsi piç kurusuna bak; yazma aslanım beceremiyorsan. Zorla mı yazdırıyorlar?
Çeviri kısmı ise özel olarak bahsetmek istediğim bir bölüm. Bu kitabın çevirilerini ger��ekten hiç sevmedim. Sadece doğrudan hatalar bulduğum için de değil, çeviriyi yapan Betül Kadıoğlu'nun bir edebi metin oluşturmak konusunda içinde olduğu mutlak beceriksizliğinden -ki insanın çevirmen olacağım demeden önce bir dönüp bakması gerekiyor önce kendine, acaba ben bunun için gerekli yazılı ifade yeteneğine sahip miyim? diye sorması gerekiyor kendine-, aldığı kararlardan, tüm kitaba yayılan zekasızlıktan gerçekten nefret ettim.
Tıpkı Baudrillardcı dalyoların anlattıklarının anlaşılmaması için harcadığı özel çabanın sönük bir taklidi gibi çeviri yapılması gerçekten aşırı rahatsız ediyor beni. Eğer bir metni orijinal dilinde değil çeviri ile okuyorsam, doğrudan anlamsal karşılığının yazılıp geçilmesinden biraz daha fazlasını bekliyorumdur ki bunu yapıyorumdur. Yoksa senin yaptığını zaten google translate daha iyi biçimde yapabiliyor, o zaman sana ne gerek var Betül?
Bir iki örnek ile göstermek istiyorum bunu:
Betül'ün Mahzende diye çevirmeyi uygun bulduğu (öykünün adı In the Vault) hikayeye Lovecraft şöyle başlıyor:
"There is nothing more absurd, as I view it, than that conventional association of the homely and the wholesome which seems to pervade the psychology of the multitude."
Betül ise bunu şu şekilde çevirmiş:
"Benim gözümde, kabalalıkların ruh haline hakimmiş gibi görünen şekilde, basit olanla normal olanın geleneksel olarak ilişkilendirilmesi kadar absürd bir şey daha yoktur." (bu alıntılar boyunca karşılaşacağınız bu ve benzeri imla hataları bana ait değil bu arada)
Gerçekten insan irkiliyor, "bir saniye, galiba bize bir şey anlatmaya çalışıyor" diyor. Çok sevdiğim bir Lovecraft çevirisi olan, Hasan Fehmi Nemli 'nin Alfa'dan çıkma Bütün Hikayeleri 'ne baktığımda ise aynı hikayenin şöyle başladığını gördüm:
"Benim görüşüme göre, kalabalıkların psikolojisine egemen olduğu görülen basit ve normal kavramlarından daha saçma bir şey olamaz."
Betül'ün çevirisi sık sık anlamca da bozulmalar içeriyor. Kimi zaman önemli olmadığını düşündğü için kimi zaman da kavramların anlamını bilmediği için küçük ama çokça hatalar serpiştiriyor yazının içinde. Örneğin Lovecraft'ın "Birch, before 1881, had been the village undertaker of Peck Valley" cümlesini çevirirken, "Birch, 1881'den önce Peck Vadisini'ndeki köyün cenaze levazımatçısıydı" diyor ve undertaker yerine "cenaze levazımatçısı"nı kullanıyor. Oysa o undertaker'ın karşılığı ölü gömücü, cenaze levazımatçısı ise kefen, tabut vb. malzemeyi satan kişiye verilen isim, ölüyü gömene değil. Betül sanırım kelimenin anlamını bilmiyor ve son derece yersiz bastığı öz güveni ile tamamen kaybettiği öz farkındalığı yüzünden bunu bilmediğini de bilmiyor, bir sözlüğe bakma gereksinimi de duymuyor.
Kimi zaman kafasına göre zamanlar uyduruyor, yapıyor yerine yapar diyor, küçük dağları kendi yaratıyor:
Lovecraft: "In the valley of Nis the accursed waning moon shines thinly, tearing a path for its light with feeble horns through the lethal foliage of a great upas-tree."
Betül: "Nis Vadisi'nde, batmakta olan ve solgun bir ışık yayan lanetli ay, zayıf boynuzlarıyla görkemli upas ağacının ölümcül yapraklarının arasında kendine bir yol açar."
HFN: "Nis Vadisi'nde, lanetlenmiş, küçülen ay kuvvetsiz boynuzlarıyla büyük bir upas ağacının ölümcül yaprakları arasında ışığı için bir yol açarak yetersiz bir şekilde parıldıyor. "
Kimi zaman yazarın kullandığı tanımı beğenmiyor, kafasına göre bunu değiştiriyor:
Lovecraft: "So the Genie flew back to the thin horned moon, and the Daemon looked intently at a little ape in a tree that grew in a crumbling courtyard."
Betül: "Böylece Cin iki ucu boynuz gibi uzayan hilale doğru geri uçtu, İblis harap olmuş avluda yetişen ağaçtaki küçük maymunu dikkatle izledi."
HFN: "Bunun üzerine Cin yeniden boynuzlu Ay'a uçtu; Şeytan da ufalanıp dağılan avludaki büyümüş bir ağacın üzerindeki maymunu dikkatle seyre daldı."
Ve kimi zaman bu anlamsızlıklara sadece tek bir son okuma ile düzeltebilecek basit hatalar da ekleniyor ve iyice sinir bozucu bir durum yaratıyor. Örneğin kitabın daha girişi, ilk hikayenin başlangıcı:
Lovecraft: "So the Genie flew back to the thin horned moon, and the Daemon looked intently at a little ape in a tree that grew in a crumbling courtyard."
Betül: "Korkunç Yaşlı Adam'ı zaiyaret etmek Angelo Ricci, Joe Czanek ve Manuel Silva'nın planıydı. Bu yaşlı adam denize yakın Water Caddesi'nde, çok eski bir evde tek başına yaşar ve hem son derece zengin hem de son derece çelimsiz olduğu söylenir; Ricci, Czanek ve Silva beyefendilerin hırsızlık gibi saygın bir mesleğe mensup kişiler için bu çok çekici bir durumdur." (bu arada elimdeki kitabın 5. baskısı, yazıyla BEŞİNCİ ha...)
HFN: "Angelo Ricci, Joe Czanek ve Manuel Silva'nın niyeti Korkunç İhtiyar'a uğramaktı. Bu ihtiyar deniz kıyısındaki Water Street'te çok eski bir evde tek başına yaşıyordu ve hem son derece zengin hem de fevkalade güçsüz olduğu söyleniyor; bu da Ricci, Czanek ve Silva adlı beylerin mesleğindeki kişiler için durumu son derece çekici bir hale getiriyordu."
Çeviri baştan sona bu tip küçük küçük beceriksizliklerle, minik sinir bozukluklarıyla dolu ve HFN çevirisi ile karşılaştırıldığında da bana sanki sözelcilerin Türkçelerinin de sayısalcılardan daha kötü olmasına değinmek için ısmarlanmış bir şaka gibi geliyor.
Yani yordu bu kitap beni. Okurken de yordu, yazarken de yordu. Ufacık boyuyla beni tuttu, parasını vermiş gibi tuttu ve sonra da yordu. Ve açıkçası şu kitabın benim hayatıma tek faydası, "13 yaşında birine mi yaptırdılar acaba lan bu kapakları?" diye düşündüğüm kitap kapak illüstrasyonunu çizen arkadaşımızın adının Oğulcan olduğunu fark ettiğim an yüzüme yayılan hafif zalim ve muzip tebessüm oldu.
Hemen her konuda vasatın altında kalan bir iş ile nasıl insan kandırılır, nasıl can sıkılır örneği için feyz alınabilir belki, başka da bir işe yarar mı bilemiyorum. Ha bunun için kitap almaya değer mi derseniz; bence değmez. Ben ettim, siz etmeyin. Şunun yerine halen satışta olan Hasan Fehmi Nemli 'nin çok ama çok iyi olan çevirisi Bütün Hikayeleri varken gerçekten gerek yok böyle saçma sapan maceralara girmeye. Senin de Azathoth tependen baksın Can yayınları!
October 12, 2024
Dunno how my buddy-reader and I ended up seeing this particular short story of Lovecraft's but since I have the big collection of much of his work anyway, I though we could give it a go.
I must say, as stories of insanity go, this was way too mild - especially for Lovecraft. Yeah, you had men doing what they don't really understand just because of peer pressure and that going horribly wrong but ... there was no real "killer" here. Sure, the snow was tintend from green light and they supposedly lost their marbles. But the reader was't smack in the middle of it like in the other stories I've read so far.
Too bad, really. Though I did enjoy the Egyptian theme and appreciated the chilliness that came about from reading about this world's socio-political situation while we are practically living it. *lol*
Still, I'm used to better from this author.
I must say, as stories of insanity go, this was way too mild - especially for Lovecraft. Yeah, you had men doing what they don't really understand just because of peer pressure and that going horribly wrong but ... there was no real "killer" here. Sure, the snow was tintend from green light and they supposedly lost their marbles. But the reader was't smack in the middle of it like in the other stories I've read so far.
Too bad, really. Though I did enjoy the Egyptian theme and appreciated the chilliness that came about from reading about this world's socio-political situation while we are practically living it. *lol*
Still, I'm used to better from this author.
October 9, 2024
”The general tension was horrible. To a season of political and social upheaval was added a strange and brooding apprehensive of hideous physical danger, a danger widespread and all embracing, such a danger as may be imagined only in the most terrible phantasms of the night.”
H.P. Lovecraft’s unique brand of horror, a horror based on an incomprehensible Cosmos in which humankind and all its concerns are insignificant and irrelevant, speaks directly to our culture’s current political moment. As long time norms collapse into meaninglessness, and our understanding of our world’s function is toppled, topsy-turvy, we are set adrift in an ominous and maddening confusion, where many, in desperation, follow sinister voices toward doom. Lovecraft’s 1920 prose poem, Nyarlathotep captures and personifies this nightmare reality with an eerie precognition as if Lovecraft were writing specifically for our present moment.
In the poem Nyarlathotep, the Crawling Chaos, is a personification, a kind of avatar, of the alien Other Gods, a harbinger of doom that is fast approaching mankind and all their works. He holds the masses fascinated with his dark power as he travels from city to city, despite, or perhaps because of the terror and confusion which his unholy presence spreads.
”He…gave exhibitions of power which sent his spectators away speechless, yet which swelled his fame to exceeding magnitude. Men advised one another to see Nyarlathotep, and shuddered, and where Nyarlathotep went, rest vanished.”
This poem introduced Nyarlathotep, but he became an important, recurring presence in Lovecraft’s work. He appears as a major character in The Dream Quest of Unknown Kadath, he shows up in the guise of the Black Man in The Dreams in the Witch House, and it is implied that he takes the form of the tentacled, bat-winged monster in The Haunter of the Dark. Fungi from Yuggoth is a retelling of this original prose poem. Nyarlathotep is also name-checked in The Rats in the Walls, The Shadow Out of Time, and The Great Race of Yith. Next to the accursed book, The Necronomicon, Nyarlathotep is the most recognizable recurring element in Lovecraft’s work.
”We swore to one another that the city was exactly the same and still alive, and when the electric lights began to fade we cursed the company over and over again, and laughed at the queer faces we made.”
”Never before had the screams of nightmare been such a public problem. Now the wise men almost wished they could forbid sleep in the small hours, that the shrieks of cities might less horribly disturb the pale, pitying moon.”
I have read Nyarlathotep multiple times in various collections, but this particular, 32 page, hardcover, stand-alone volume graphic novel presentation, published by BOOM! Studios and illustrated by Chuck BB is by far the most impressive and dramatic rendering of Lovecraft’s dark prose poem of nihilistic doom. Chuck BB made use of bold colors — purple, blue, fuchsia and orange, framing black, gray and white, creating a dramatic stage for his Nyarlathotep, pictured here as a sinister, pharaoh-like, undead presence entrancing the masses with his dark magicks. This is a volume that both H.P. Lovecraft fans and graphic novel aficionados need to have in their collections.
”And through this revolting graveyard of the universe, the muffled, maddening beating of drums…where unto dance, slowly, awkwardly, and absurdly…the blind, voiceless, mindless gargoyles whose soul is Nyarlathotep.”
H.P. Lovecraft’s unique brand of horror, a horror based on an incomprehensible Cosmos in which humankind and all its concerns are insignificant and irrelevant, speaks directly to our culture’s current political moment. As long time norms collapse into meaninglessness, and our understanding of our world’s function is toppled, topsy-turvy, we are set adrift in an ominous and maddening confusion, where many, in desperation, follow sinister voices toward doom. Lovecraft’s 1920 prose poem, Nyarlathotep captures and personifies this nightmare reality with an eerie precognition as if Lovecraft were writing specifically for our present moment.
In the poem Nyarlathotep, the Crawling Chaos, is a personification, a kind of avatar, of the alien Other Gods, a harbinger of doom that is fast approaching mankind and all their works. He holds the masses fascinated with his dark power as he travels from city to city, despite, or perhaps because of the terror and confusion which his unholy presence spreads.
”He…gave exhibitions of power which sent his spectators away speechless, yet which swelled his fame to exceeding magnitude. Men advised one another to see Nyarlathotep, and shuddered, and where Nyarlathotep went, rest vanished.”
This poem introduced Nyarlathotep, but he became an important, recurring presence in Lovecraft’s work. He appears as a major character in The Dream Quest of Unknown Kadath, he shows up in the guise of the Black Man in The Dreams in the Witch House, and it is implied that he takes the form of the tentacled, bat-winged monster in The Haunter of the Dark. Fungi from Yuggoth is a retelling of this original prose poem. Nyarlathotep is also name-checked in The Rats in the Walls, The Shadow Out of Time, and The Great Race of Yith. Next to the accursed book, The Necronomicon, Nyarlathotep is the most recognizable recurring element in Lovecraft’s work.
”We swore to one another that the city was exactly the same and still alive, and when the electric lights began to fade we cursed the company over and over again, and laughed at the queer faces we made.”
”Never before had the screams of nightmare been such a public problem. Now the wise men almost wished they could forbid sleep in the small hours, that the shrieks of cities might less horribly disturb the pale, pitying moon.”
I have read Nyarlathotep multiple times in various collections, but this particular, 32 page, hardcover, stand-alone volume graphic novel presentation, published by BOOM! Studios and illustrated by Chuck BB is by far the most impressive and dramatic rendering of Lovecraft’s dark prose poem of nihilistic doom. Chuck BB made use of bold colors — purple, blue, fuchsia and orange, framing black, gray and white, creating a dramatic stage for his Nyarlathotep, pictured here as a sinister, pharaoh-like, undead presence entrancing the masses with his dark magicks. This is a volume that both H.P. Lovecraft fans and graphic novel aficionados need to have in their collections.
”And through this revolting graveyard of the universe, the muffled, maddening beating of drums…where unto dance, slowly, awkwardly, and absurdly…the blind, voiceless, mindless gargoyles whose soul is Nyarlathotep.”
June 20, 2017
A five to seven minute read.
Lovecraft writes this with poetic grace, sweeps the reader into a world being overtaken by otherworldly beings and an ancient Egyptian god.
Highly recommended! Pure delight and horror.
Lovecraft writes this with poetic grace, sweeps the reader into a world being overtaken by otherworldly beings and an ancient Egyptian god.
Highly recommended! Pure delight and horror.
September 24, 2019
This short is the first time the Lovecraftean God Nyarlathotep appears - the Crawling Chaos.
I love the review comparing this story to the election of Trump. I can't even add anything further there. Enough said.
3 stars!
I love the review comparing this story to the election of Trump. I can't even add anything further there. Enough said.
3 stars!
February 26, 2020
Wow! I loved this one!!
July 18, 2017
Nyarlathotep is a very short story by H P. Lovecraft. Basically this short story reads like it's a scene from a dream: Nyarlathotep shows up, something supernatural is clearly going on around the guy as the city is driven half mad by him, the nameless narrator and a group of people go to visit Mr. N, the narrator even goes so bold as to mock Mr. N and claims he isn't scared of Mr. N's 'tricks', but then...........I guess you know nothing good can come up with mocking a powerful Older One...a.k.a GOD.
I really like the atmosphere of this very short story and the dreamlike quality of it, I also like how this story is set in a (nameless) modern city (can I be so bold as to think...New York?) for once instead of some ancient ruins or backward small towns.
I really like the atmosphere of this very short story and the dreamlike quality of it, I also like how this story is set in a (nameless) modern city (can I be so bold as to think...New York?) for once instead of some ancient ruins or backward small towns.
Read
March 1, 2020"Dehşetin peşindekiler tuhaf, uzak yerlere giderler".
Lovecraft'ın öykülerinden oluşan kitap Can yayınlarının kısa klasikler serisinin 13. kitabı. 13. olarak basılması kitabın ürkünç etkisini arttırmış. Kısa korku anlatıları hissettirdiği ve davet ettiği şeyle yoğun bir dehşetin içine çekiyor.
Lovecraft'ın öykülerinden oluşan kitap Can yayınlarının kısa klasikler serisinin 13. kitabı. 13. olarak basılması kitabın ürkünç etkisini arttırmış. Kısa korku anlatıları hissettirdiği ve davet ettiği şeyle yoğun bir dehşetin içine çekiyor.
October 9, 2020
Kısa öykülerden oluşan kısacık bir kitaptı. Korku ve gerilim yazıyor arka kapakta ama eser yok. En beğendiğim öykü Hafıza oldu. Tam bir Halloween okumasıydı 🌚
October 20, 2018
Lo leggo e ve ne parlo qui: https://youtu.be/A6DmFxeJCdA
March 12, 2020
Sadece “Evdeki Resim” isimli öykü kayda değer. Onun dışında geri kalanlar çöp. Lovecraft’ın aşırı derecede abartıldığını düşünüyorum. Özellikle Poe ile karşılaştırılması gülünç.
March 4, 2020
"And it was then that Nyarlathotep came out of Egypt. Who he was, none could tell, but he was of the old native blood and looked like a Pharaoh [...] He said he had risen up out of the blackness of twenty-seven centuries, and that he had heard messages from places not on this planet." (Complete Fiction of H.P Lovecraft, p. 138)
At times Lovecraft's overly descriptive prose is a hit and other times it's a miss—this very short story has been a miss for me. To many convoluted descriptions without the usual mystery and intrigue. The introduced character—a mysterious Egyptian godlike guru with paranormal abilities who walks around different towns performing unusual things in front of an audience—seems a bit out of place from Lovecraft's universe, although not entirely. He seems like a mythologized version of Freddy Krueger, causing people to have nightmares and changing their perception of reality. The story is too short for it to have any memorable effect on me.
I have heard that this character (also called "The Crawling Chaos") is further developed in his later stories (I'm reading them chronologically), so there's some promise I guess. We'll see, but this one doesn't cut it for me.
August 8, 2016
I had no idea Nikola Tesla was so evil. First, he creates a time machine (a la, Odd Apocalpyse), now he's an eldritch being from another dimension that likes entertaining people with electricity...
Okay...
To be fair, this story was apparently inspired by a dream, which explains the strangeness and seeming lack of a point. A dream starring Nikola Tesla of course! Who else? Only Lovecraft would turn him into the infamous harbinger of doom, the crawling chaos, Nyarlathotep.
Lovecraft sure did have a strange mind.
Okay...
To be fair, this story was apparently inspired by a dream, which explains the strangeness and seeming lack of a point. A dream starring Nikola Tesla of course! Who else? Only Lovecraft would turn him into the infamous harbinger of doom, the crawling chaos, Nyarlathotep.
Lovecraft sure did have a strange mind.
March 7, 2022
This is the first book I've ever read by H.P. Lovecraft. I loved his creepy-short-stories so so so much and I definitely will read some of his novels by the end of the year.
June 22, 2021
sé que lo digo mucho, pero dioosss amo como escribe Lovecraft
⭐⭐⭐⭐ 4/5
⭐⭐⭐⭐ 4/5
April 3, 2022
2,5/5
April 6, 2017
"Nyarlathotep...the crawling chaos...I am the last...I will tell the audient void..."
This is the first line in Lovecraft's very short story Nyarlathotep, and right when I read that sentence I knew this was going to be a good story.
This story introduces one of Lovecraft's most sinister characters...the great crawling chaotic bastard himself, Nyarlathotep; except in this story he's a SWARTHY chaotic bastard. He's got to allure and congregate cultists somehow.
If you've read my review of another masterpiece of Lovecraft's fine, eloquent horror, then you'll see how much I talk about that story being the one that started the ever-so famous "Cthulhu Mythos". However, once I finished this story, I see now that this one is definitely contains more of a foreshadowing.
This story was very short, but I appreciated every minute I spent reading it. It's a must-read for Lovecraft fans, and the thing that gets me is how it's not discussed more in Lovecraftian circle groups.
Also, you should listen to this while reading it. It captures the imagery Lovecraft created pretty well.
This is the first line in Lovecraft's very short story Nyarlathotep, and right when I read that sentence I knew this was going to be a good story.
This story introduces one of Lovecraft's most sinister characters...the great crawling chaotic bastard himself, Nyarlathotep; except in this story he's a SWARTHY chaotic bastard. He's got to allure and congregate cultists somehow.
If you've read my review of another masterpiece of Lovecraft's fine, eloquent horror, then you'll see how much I talk about that story being the one that started the ever-so famous "Cthulhu Mythos". However, once I finished this story, I see now that this one is definitely contains more of a foreshadowing.
This story was very short, but I appreciated every minute I spent reading it. It's a must-read for Lovecraft fans, and the thing that gets me is how it's not discussed more in Lovecraftian circle groups.
Also, you should listen to this while reading it. It captures the imagery Lovecraft created pretty well.
December 23, 2022
Yazarın Alfa Kitaptan çıkmış tüm öyküleri, tüm romanları bende var. O derleme kitaplara başlamamıştım. Çok sarmayacağını düşündüm Lovecraft'ın. İyi ki de başlamamışım. Yazarın üslubu, kalemi hakkında fikrim olsun diye okuduğum bu kitabı maalesef beğenmedim. Bir iki öykü dişe dokunur olsa da, diğerleri vasatı bile aşamıyor maalesef. Korkunç desen korkunç değil, başı sonu belli değil, mesajını almak mümkün değil. Bana hiç mi hiç hitap etmedi ne yazık ki.
Bir kere Lovecraft yoğun betimleme yapıyor. Kısacık öykü için gerekli gereksiz bir şeyler anlattıktan sonra birçok değindiği konuyu, objeyi yüz üstü bırakıyor.
Kısa klasikler serisinden okuduğum bu kitap, hayal kırıklığıydı.
Bir kere Lovecraft yoğun betimleme yapıyor. Kısacık öykü için gerekli gereksiz bir şeyler anlattıktan sonra birçok değindiği konuyu, objeyi yüz üstü bırakıyor.
Kısa klasikler serisinden okuduğum bu kitap, hayal kırıklığıydı.
February 9, 2016
I simply gotta rate this on its own. It's that brilliant. Has to be the greatest Lovecraft work. Sure, stories like The Shadow over Innsmouth or The Whisperer in the Darkness have come close, but this one takes the cake. The imagery is so vivid, the apocalyptic visions so richly depicted and yet, Lovecraft has refrained from what he couldn't manage in many of his other tales - to become overly explicatory and to destroy the mystery with a flood of words. Here, he tells whole tales on just two pages. And I just can't describe how effing brilliant it seemed to me.
July 31, 2022
Another perfect piece out of Lovecrafts work for newcomers. A short piece of prose written in Lovecraft’s almost dream-like style, tells the tale of Nyarlathotep moving from city to city, starting in Egypt, bringing mystical truths and nightmares everywhere he goes.
April 13, 2023
Creepy but too short?
November 14, 2021
4/5
Lovecraft, korku türünde eserler yazdığını bildiğim ve kalemini çok merak ettiğim bir yazardı. Onunla tanışma kitabım ise Nyarlathotep oldu. Açıkçası bu kadar kısa bir kitabı okuyarak yazar hakkında kesin bir yargıya varmak yanlış olur diye düşünüyorum o sebeple yazarın dili şimdilik iyiydi diyebilirim. Korku-gerilim türünün ustası olarak bilinen birine göre ise kitabını okurken neredeyse hiç gerilmemem beni bir miktar üzdü. Fakat dediğim gibi kitap çok kısa olduğu için belki de kendimi kurguya tam olarak teslim edemediğimden öyle olmuştur diyerek yazarı tanımaya başka bir kitap ile devam etmeyi planlıyorum.
Lovecraft, korku türünde eserler yazdığını bildiğim ve kalemini çok merak ettiğim bir yazardı. Onunla tanışma kitabım ise Nyarlathotep oldu. Açıkçası bu kadar kısa bir kitabı okuyarak yazar hakkında kesin bir yargıya varmak yanlış olur diye düşünüyorum o sebeple yazarın dili şimdilik iyiydi diyebilirim. Korku-gerilim türünün ustası olarak bilinen birine göre ise kitabını okurken neredeyse hiç gerilmemem beni bir miktar üzdü. Fakat dediğim gibi kitap çok kısa olduğu için belki de kendimi kurguya tam olarak teslim edemediğimden öyle olmuştur diyerek yazarı tanımaya başka bir kitap ile devam etmeyi planlıyorum.
September 14, 2025
Nyarlathotep is an entity arriving in the shape of a Pharaoh. Promises in demonstrations all kinds of things as well as showing off devices no one ever saw only for each and everyone who attended his demonstrations to fall mad.
I liked it somehow but was not really engaged. Liked the nightmare part and the ending but the rest was just alright.
I liked it somehow but was not really engaged. Liked the nightmare part and the ending but the rest was just alright.
September 2, 2020
Her seferinde yazmakta zorlandığım, ismini zikretmeye kalksam kesin yanlış söyleyeceğim Nyarlathotep yani nam-ı diğer sürünen kaos.
Bu kitap Lovecraft ile ilk tanışma kitabım, öncelikle bunu söylemeliyim. Diğer kitaplarını okumadan önce bunu okuyup bir ufak ısınma yapmak istedim. Can Yayınları Kısa Klasikler serisinden çıkan kitap, 6 kısa öyküden oluşuyor. Her bir öyküsünü ayrı beğendiğim, yazarla tanışmak için geç kaldığım hissine kapıldığım bir okuma oldu benim için. Yazarın üslubu hakkında bilgi edinmek isteyen, yazarla tanışmak isteyenler için uygun bir seçim olacaktır. Zira bu seçki gerçek anlamda çok iyi 👌🏻
Bu kitap Lovecraft ile ilk tanışma kitabım, öncelikle bunu söylemeliyim. Diğer kitaplarını okumadan önce bunu okuyup bir ufak ısınma yapmak istedim. Can Yayınları Kısa Klasikler serisinden çıkan kitap, 6 kısa öyküden oluşuyor. Her bir öyküsünü ayrı beğendiğim, yazarla tanışmak için geç kaldığım hissine kapıldığım bir okuma oldu benim için. Yazarın üslubu hakkında bilgi edinmek isteyen, yazarla tanışmak isteyenler için uygun bir seçim olacaktır. Zira bu seçki gerçek anlamda çok iyi 👌🏻
Displaying 1 - 30 of 272 reviews