What do you think?
Rate this book
Perlmutter Ailesi
Panait Istrati, Yesue Yehuda adlı bir Musevi yazarın yardımıyla kaleme aldığı bu romanında bir ailenin yaşam öyküsünden hareketle Romanyalı Yahudilerin dramını ve insanlığın sorunlarını tartışır.
Romanda, Romanyalı bir Yahudi ailesinin, Köstence'de başlayıp Mısır'da sona eren yaşam dramı anlatılır. Hikâye edilen, dört oğluyla bir kızından hiçbirisi kendisine yâr olmayan ve dünyanın dört bucağına dağılan evlâtlarının ardındın mahzun kalan Avrum'un macerası ile bu yaban illere düşen oğul ve kızların birbirinden hüzünlü maceralarıdır.
Romanda, Romanyalı bir Yahudi ailesinin, Köstence'de başlayıp Mısır'da sona eren yaşam dramı anlatılır. Hikâye edilen, dört oğluyla bir kızından hiçbirisi kendisine yâr olmayan ve dünyanın dört bucağına dağılan evlâtlarının ardındın mahzun kalan Avrum'un macerası ile bu yaban illere düşen oğul ve kızların birbirinden hüzünlü maceralarıdır.
- GenresFiction
135 pages, Paperback
First published October 1, 1984
1 person is currently reading
54 people want to read
About the author
Panait Istrati
223 books169 followersPanait Istrati was a Romanian working-class writer, who wrote in French and Romanian, nicknamed The Maxim Gorky of the Balkans. Istrati was first noted for the depiction of one homosexual character in his work.
Born in Brăila, Istrati was the son of the laundress Joița Istrate and of a Greek smuggler from the village of Faraklata in Kefalonia (whom Panait never met).
His first attempts at writing date from around 1907 when he started sending pieces to the socialist periodicals in Romania, debuting with the article, Hotel Regina in România Muncitoare. Here, he later published his first short stories, Mântuitorul ("The Redeemer"), Calul lui Bălan ("Bălan's Horse"), Familia noastră ("Our Family"), 1 Mai ("May Day"). He also contributed pieces to other leftist newspapers such as Dimineața, Adevărul, and Viața Socială.
In 1910, he was involved in organizing a strike action in Brăila. He went to Bucharest, Istanbul, Cairo, Naples, Paris (1913–1914), and Switzerland (where he settled for a while, trying to cure his tuberculosis). Istrati's travels were marked by two successive unhappy marriages, a brief return to Romania in 1915 when he tried to earn his living as a hog farmer, and long periods of vagabondage.
While in the sanatorium, Istrati met Russian Jewish-Swiss Zionist writer Josué Jéhouda, who became his friend and French language tutor.
Living in misery, ill, and depressed, he attempted suicide in 1921 on his way to Nice, but his life was rescued in time. Shortly before the attempt, he had written to Romain Rolland, the French writer he admired most and with whom he had long tried to get in touch. Rolland received the letter through the Police and immediately replied. In 1923 Istrati's story Kyra Kyralina (or Chira Chiralina) was published with a preface by Rolland. It became the first in his Adrien Zograffi literary cycle. Rolland was fascinated with Istrati's adventurous life, urging him to write more and publishing parts of his work in Clarté, the magazine that he and Henri Barbusse owned. The next major work by Istrati was the novel Codine.
Istrati and communism
Istrati shared the leftist ideals of Rolland, and, as much as his mentor, placed his hopes in the Bolshevik vision. In 1927 he visited the Soviet Union on the anniversary of the October Revolution, accompanied by Christian Rakovsky during the first stage of the journey (Rakovsky was Soviet ambassador to Paris, and by then already falling out of favor with Joseph Stalin). He travelled through large sections of the European part, witnessing celebrations in Moscow and Kiev. He was joined in Moscow by his future close friend, Nikos Kazantzakis; while in the city, Panait Istrati met Victor Serge and expressed his wish to become a citizen of the Soviet Union. He and Kazantzakis wrote Stalin a congratulatory letter that remained unanswered.
The political opinions Istrati expressed after his split with Bolshevism are rather ambiguous. He was still closely watched by the Romanian secret police (Siguranța Statului), and he had written an article (dated April 8, 1933) in the French magazine Les Nouvelles littéraires, aptly titled L'homme qui n'adhère à rien ("The man who will adhere to nothing").
At the same time, Istrati started publishing in Cruciada Românismului ("The Crusade of Romanianism"), the voice of a left-leaning splinter group of the ultra-nationalist Iron Guard. As such, Istrati became associated with the group's leader Mihai Stelescu, who had been elected as a member of Parliament for the Iron Guard in 1933 and whose dissidence was the reason for his brutal assassination by the Decemviri later in the same year; Istrati was himself assaulted several times by the Guard's squads.
Isolated and unprotected, Panait Istrati died at Filaret Sanatorium in Bucharest. He was buried in Bellu Cemetery.
Born in Brăila, Istrati was the son of the laundress Joița Istrate and of a Greek smuggler from the village of Faraklata in Kefalonia (whom Panait never met).
His first attempts at writing date from around 1907 when he started sending pieces to the socialist periodicals in Romania, debuting with the article, Hotel Regina in România Muncitoare. Here, he later published his first short stories, Mântuitorul ("The Redeemer"), Calul lui Bălan ("Bălan's Horse"), Familia noastră ("Our Family"), 1 Mai ("May Day"). He also contributed pieces to other leftist newspapers such as Dimineața, Adevărul, and Viața Socială.
In 1910, he was involved in organizing a strike action in Brăila. He went to Bucharest, Istanbul, Cairo, Naples, Paris (1913–1914), and Switzerland (where he settled for a while, trying to cure his tuberculosis). Istrati's travels were marked by two successive unhappy marriages, a brief return to Romania in 1915 when he tried to earn his living as a hog farmer, and long periods of vagabondage.
While in the sanatorium, Istrati met Russian Jewish-Swiss Zionist writer Josué Jéhouda, who became his friend and French language tutor.
Living in misery, ill, and depressed, he attempted suicide in 1921 on his way to Nice, but his life was rescued in time. Shortly before the attempt, he had written to Romain Rolland, the French writer he admired most and with whom he had long tried to get in touch. Rolland received the letter through the Police and immediately replied. In 1923 Istrati's story Kyra Kyralina (or Chira Chiralina) was published with a preface by Rolland. It became the first in his Adrien Zograffi literary cycle. Rolland was fascinated with Istrati's adventurous life, urging him to write more and publishing parts of his work in Clarté, the magazine that he and Henri Barbusse owned. The next major work by Istrati was the novel Codine.
Istrati and communism
Istrati shared the leftist ideals of Rolland, and, as much as his mentor, placed his hopes in the Bolshevik vision. In 1927 he visited the Soviet Union on the anniversary of the October Revolution, accompanied by Christian Rakovsky during the first stage of the journey (Rakovsky was Soviet ambassador to Paris, and by then already falling out of favor with Joseph Stalin). He travelled through large sections of the European part, witnessing celebrations in Moscow and Kiev. He was joined in Moscow by his future close friend, Nikos Kazantzakis; while in the city, Panait Istrati met Victor Serge and expressed his wish to become a citizen of the Soviet Union. He and Kazantzakis wrote Stalin a congratulatory letter that remained unanswered.
The political opinions Istrati expressed after his split with Bolshevism are rather ambiguous. He was still closely watched by the Romanian secret police (Siguranța Statului), and he had written an article (dated April 8, 1933) in the French magazine Les Nouvelles littéraires, aptly titled L'homme qui n'adhère à rien ("The man who will adhere to nothing").
At the same time, Istrati started publishing in Cruciada Românismului ("The Crusade of Romanianism"), the voice of a left-leaning splinter group of the ultra-nationalist Iron Guard. As such, Istrati became associated with the group's leader Mihai Stelescu, who had been elected as a member of Parliament for the Iron Guard in 1933 and whose dissidence was the reason for his brutal assassination by the Decemviri later in the same year; Istrati was himself assaulted several times by the Guard's squads.
Isolated and unprotected, Panait Istrati died at Filaret Sanatorium in Bucharest. He was buried in Bellu Cemetery.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
November 26, 2019
“Siz musevilerin, suçunuz tam anlamıyla yaşamanın suç sayıldığı bir devirde hayatta olmanızdır. Yaşam suyundan yana zengin olan her kişi gibi siz de sıradan insanların hasedine kurban gidiyorsunuz.”
Doğdukları ve gönülden bağlı oldukları Romanya’da sırf yahudi oldukları için dışlanan ve çeşitli ızdıraplarla dolu hayatları, Bükreş, Köstence, İskenderiye üçgeninde sürüklenen Perlmutter ailesinin üç nesillik öyküsünün aile dostlarının dilinden aktarımı. Bir solukta okunabilecek kitaplardan.
Doğdukları ve gönülden bağlı oldukları Romanya’da sırf yahudi oldukları için dışlanan ve çeşitli ızdıraplarla dolu hayatları, Bükreş, Köstence, İskenderiye üçgeninde sürüklenen Perlmutter ailesinin üç nesillik öyküsünün aile dostlarının dilinden aktarımı. Bir solukta okunabilecek kitaplardan.
December 20, 2022
Qeyd: Resenziya 2012-ci ildə yazılıb və redaktə olunub.
Ümumiyyətlə, o yazıçının romanı uğurlu olur ki, yazıçı romanında qələmə aldığı problemləri , hadisələri yaşasın. Daha sonra isə, sözlərin köməkliyi ilə başına gələn hadisələri digər insanlarla bölüşsün. Panait İstrati əslən Rumuniyalı olub, həyatının çox hissəsini müxtəlif ölkələrdə olaraq, müxtəlif millətlərdən insanlarla dostluq edərək keçirib. Görünür, dostları arasında yahudilər kifayət qədər olub, ya da ən yaxın dostlarından biri yəhudi olub, çünki bu romanı o bir yəhudi dostunun köməkliyi ilə, daha doğrusu onunla birlikdə yazmışdır. Müxtələif səbəblərdən dolayı yəhudilər uzun müddət dünyanın bir çox ölkəsində sevilməyiblər. Bir çox çətinliklərlə qarşılaşmışlar.
Yazıçı bu romanda bir yəhudi ailəsini nümunə alaraq, onların başına gələn müxtəlif hadisələri təsvir etmiş və parça-parça olan Perlmutter ailəsinin dramını qələmə almışdır. Beləliklə də, son zamanlar siyasi oyunların insan taleyinə necə təsir göstərdiyini göstərən ikinci romanı oxumuş oldum. Əlbəttə bundan da gözəl və yazı üslubu baxımında çox təsirli ailə dramları oxumuşam. Ona görə də, roman haqqında çox yüksək fikirdə deyiləm. Buna baxmayaraq romandan öyrəniləsi şeylər çoxdur: maraqlı fikirlər, yəhudi mədəniyyəti, başlarına gələn çətinliklər və s. Əsərin obrazlarına gəldikdə isə: ailə başçısı Avrum, övladlarının dünyanın dörd bir yanına səpələnməsindən çox kədərlənən və bunun dərdi ilə yaşayan, cavanlığı həm çox rahat, həm də keşməkeşli keçən birisidir. Çox vaxt reb Zalmen adlı uzaq, qatı dindar olan qohumunun təsiri altındadır. O qədər də azad iradə sahibi deyil. Həyat yoldaşı da elə onun kimidir. Bir oğlu Amerikada yəhudilərə olan təzyiqlərdən bezdiyinə görə dinini dəyişib xristiyanlığı qəbul edir. Başqa oğlu İzak Misirdə, İskəndəriyyə şəhərində yaşayır, amma könlünü bir qıza qaptırır. Bir müddət sonra isə qız başqasına ərə gedir. Izakın da həyatı məhv olur. Dərddən, kədərdən sonunda da ölür. Başqa bir ailə üzvü olan Şimke tibb öyrənib həkim olmağı çox istəsə də, yəhudilərə olan münasibətdən dolayı qaçır İskəndəriyyəyə. Orada tərcüməçi işləyir. Şimkenin insani keyfiyyətləri bir az xoşuma gəldi. Ürəyiyumuşaq və təmiz insandır. Kasıblara, müxtəlif zülmlərdən canını qurtarmaq istəyib Misirə qaçıb gələnlərə də kömək edir. Ailənin yeganə qız övladı Ester isə çox özünəməxsus insandır. Uşaqlıqdan çoxlu kitab oxuyar və radikal, robot kimi dindar insanları ələ salardı. Bəlkə istədiyimi yaşlı insanlarda taparam deyə yaşlı bir zərgərə ərə gedən Ester həm özünün, həm də getdiyi evin bütün həyatını dəyişir, amma pisliyə doğru. Perlumetter ailəsinin yaxın dostu gəmidə anbardar işləyəm Rumun Sotir isə bütün bunları kənardan izləyir və Avrumla yoldaşına İskəndəriyyədən xəbərlər gətirir. Əlbəttə o, da bu ailənin faciəvi vəziyyətinə kədərlənir və əlindən gələn köməyi edir.
Ümumiyyətlə, o yazıçının romanı uğurlu olur ki, yazıçı romanında qələmə aldığı problemləri , hadisələri yaşasın. Daha sonra isə, sözlərin köməkliyi ilə başına gələn hadisələri digər insanlarla bölüşsün. Panait İstrati əslən Rumuniyalı olub, həyatının çox hissəsini müxtəlif ölkələrdə olaraq, müxtəlif millətlərdən insanlarla dostluq edərək keçirib. Görünür, dostları arasında yahudilər kifayət qədər olub, ya da ən yaxın dostlarından biri yəhudi olub, çünki bu romanı o bir yəhudi dostunun köməkliyi ilə, daha doğrusu onunla birlikdə yazmışdır. Müxtələif səbəblərdən dolayı yəhudilər uzun müddət dünyanın bir çox ölkəsində sevilməyiblər. Bir çox çətinliklərlə qarşılaşmışlar.
Yazıçı bu romanda bir yəhudi ailəsini nümunə alaraq, onların başına gələn müxtəlif hadisələri təsvir etmiş və parça-parça olan Perlmutter ailəsinin dramını qələmə almışdır. Beləliklə də, son zamanlar siyasi oyunların insan taleyinə necə təsir göstərdiyini göstərən ikinci romanı oxumuş oldum. Əlbəttə bundan da gözəl və yazı üslubu baxımında çox təsirli ailə dramları oxumuşam. Ona görə də, roman haqqında çox yüksək fikirdə deyiləm. Buna baxmayaraq romandan öyrəniləsi şeylər çoxdur: maraqlı fikirlər, yəhudi mədəniyyəti, başlarına gələn çətinliklər və s. Əsərin obrazlarına gəldikdə isə: ailə başçısı Avrum, övladlarının dünyanın dörd bir yanına səpələnməsindən çox kədərlənən və bunun dərdi ilə yaşayan, cavanlığı həm çox rahat, həm də keşməkeşli keçən birisidir. Çox vaxt reb Zalmen adlı uzaq, qatı dindar olan qohumunun təsiri altındadır. O qədər də azad iradə sahibi deyil. Həyat yoldaşı da elə onun kimidir. Bir oğlu Amerikada yəhudilərə olan təzyiqlərdən bezdiyinə görə dinini dəyişib xristiyanlığı qəbul edir. Başqa oğlu İzak Misirdə, İskəndəriyyə şəhərində yaşayır, amma könlünü bir qıza qaptırır. Bir müddət sonra isə qız başqasına ərə gedir. Izakın da həyatı məhv olur. Dərddən, kədərdən sonunda da ölür. Başqa bir ailə üzvü olan Şimke tibb öyrənib həkim olmağı çox istəsə də, yəhudilərə olan münasibətdən dolayı qaçır İskəndəriyyəyə. Orada tərcüməçi işləyir. Şimkenin insani keyfiyyətləri bir az xoşuma gəldi. Ürəyiyumuşaq və təmiz insandır. Kasıblara, müxtəlif zülmlərdən canını qurtarmaq istəyib Misirə qaçıb gələnlərə də kömək edir. Ailənin yeganə qız övladı Ester isə çox özünəməxsus insandır. Uşaqlıqdan çoxlu kitab oxuyar və radikal, robot kimi dindar insanları ələ salardı. Bəlkə istədiyimi yaşlı insanlarda taparam deyə yaşlı bir zərgərə ərə gedən Ester həm özünün, həm də getdiyi evin bütün həyatını dəyişir, amma pisliyə doğru. Perlumetter ailəsinin yaxın dostu gəmidə anbardar işləyəm Rumun Sotir isə bütün bunları kənardan izləyir və Avrumla yoldaşına İskəndəriyyədən xəbərlər gətirir. Əlbəttə o, da bu ailənin faciəvi vəziyyətinə kədərlənir və əlindən gələn köməyi edir.
April 10, 2025
"...Herkesi hasta eden sümsük bir doktor olmaktansa güneşin tadını çıkaran bir serseri olmak daha iyi!..."
June 18, 2021
Constanţa e un mic Stambul românesc tolănit alene pe anticul promontoriu al Mării Negre sanctificat de exilul lui Ovidiu, poetul nefericit a cărui statuie visătoare împodobeşte piaţa ce-i poartă numele şi face să bată în piepturile românilor toată mândria gintei latine. Turci, ovrei, bulgari, armeni, greci, tătari forfotesc într-o pitorească promiscuitate, discută tot felul de afaceri şi fac s-ajungă la urechile românilor toate dialectele Levantului. Aici, călătorul cosmopolit se simte la el acasă, găseşte mâncări gătite după gustul lui, oameni care-i plac şi deprinderi care i se potrivesc.
Din 1906, Constanţa a devenit cel mai important port balcanic. În anul acela, guvernul român a inaugurat, pe socoteala sa şi, s-o recunoaştem, cu preţul a mari sacrificii, un serviciu regulat cu patru nave rapide care fac cursa Constanţa-Constantinopol-Pireu-Smirna-Alexandria Egiptului. În felul ăsta, într-o singură săptămână, călătorul care lua la Paris Orient-Expresul, putea ajunge pe pământul faraonilor în modul cel mai confortabil şi fără altă bătaie de cap, decât să sară la Constanţa din expres în pachebot. Acesta, alb ca o lebădă, şi arzând în căldări ţiţei, făcea 17 noduri pe oră şi dădea, în cele mai favorabile condiţii, un deficit de câteva zeci de mii de lei aur pe călătorie. Poporul român, căruia nu-i călca niciodată piciorul pe ele, plătea cu trufie, gândind la nobilele sale origini, dar asta era altă poveste…
În dimineaţa aceea de sfârşit de octombrie, Dacia intrase în portul Constanţa pe o vreme foarte proastă. Era la a treia cursă. Morocănoşi şi palizi, cei câţiva pasageri care coborâseră se eclipsară foarte repede, luaţi, aproape toţi, de trăsura unui mare hotel. După care, vaporul păru să răsufle uşurat – bijuterie de-un alb imaculat, profilându-se de-a lungul cheiului negru şi pustiu pe care o santinelă preocupată îl măsura de la un cap la altul cu paşi obosiţi.
Şi iată-i apărând, unul câte unul, ca şoarecii, funcţionarii, bucătarii, mateloţii, cărora serviciul le permite s-o şteargă aproape imediat după acostare. Unii se despărţiră îndată, cu câte o strângere de mână grăbită şi cu două vorbe spuse la repezeală. Ăştia erau „băieţii însuraţi”. Ceilalţi, „băieţii de treabă”, se duceau în grupuri mici să bea un pahar de vin „românesc” şi să guste o bucăţică de „pastramă” de berbec în vreo tavernă, pe care în Levant numai ovreii ştiau să le chivernisească pe gustul amatorilor de „bucăţele rare”.
Din 1906, Constanţa a devenit cel mai important port balcanic. În anul acela, guvernul român a inaugurat, pe socoteala sa şi, s-o recunoaştem, cu preţul a mari sacrificii, un serviciu regulat cu patru nave rapide care fac cursa Constanţa-Constantinopol-Pireu-Smirna-Alexandria Egiptului. În felul ăsta, într-o singură săptămână, călătorul care lua la Paris Orient-Expresul, putea ajunge pe pământul faraonilor în modul cel mai confortabil şi fără altă bătaie de cap, decât să sară la Constanţa din expres în pachebot. Acesta, alb ca o lebădă, şi arzând în căldări ţiţei, făcea 17 noduri pe oră şi dădea, în cele mai favorabile condiţii, un deficit de câteva zeci de mii de lei aur pe călătorie. Poporul român, căruia nu-i călca niciodată piciorul pe ele, plătea cu trufie, gândind la nobilele sale origini, dar asta era altă poveste…
În dimineaţa aceea de sfârşit de octombrie, Dacia intrase în portul Constanţa pe o vreme foarte proastă. Era la a treia cursă. Morocănoşi şi palizi, cei câţiva pasageri care coborâseră se eclipsară foarte repede, luaţi, aproape toţi, de trăsura unui mare hotel. După care, vaporul păru să răsufle uşurat – bijuterie de-un alb imaculat, profilându-se de-a lungul cheiului negru şi pustiu pe care o santinelă preocupată îl măsura de la un cap la altul cu paşi obosiţi.
Şi iată-i apărând, unul câte unul, ca şoarecii, funcţionarii, bucătarii, mateloţii, cărora serviciul le permite s-o şteargă aproape imediat după acostare. Unii se despărţiră îndată, cu câte o strângere de mână grăbită şi cu două vorbe spuse la repezeală. Ăştia erau „băieţii însuraţi”. Ceilalţi, „băieţii de treabă”, se duceau în grupuri mici să bea un pahar de vin „românesc” şi să guste o bucăţică de „pastramă” de berbec în vreo tavernă, pe care în Levant numai ovreii ştiau să le chivernisească pe gustul amatorilor de „bucăţele rare”.
August 22, 2017
10/4 puan 23 Ağustos 2017
November 22, 2021
Bir çırpıda okuduğum harika bir kitap. Köstence'den İskenderiye'ye uzanan bir yolculuk. Umarım hayatımın bir döneminde İskenderiye'yi görme şerefine erişirim.
November 30, 2021
Un po' slegato, non riesce a coinvolgere
Displaying 1 - 7 of 7 reviews