Οι φρουροί της Αχαΐας #1

Οι φρουροί της Αχαΐας #1

by Tasos Athanasiadis, Τάσος Αθανασιάδης

"Οι φρουροί της Αχαΐας" εξελίσσονται στην περιοχή της Αχαΐας, με επίκεντρο δράσης τους την Πάτρα και το Αίγιο την εποχή της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Διάλεξα την Αχαΐα -από τις πιο ανεπτυγμένες κοινωνικά και πολιτιστικά περιοχές της Ελλάδας- για τα διονυσιακά τοπία της, το πλούσιο ιστορικό παρελθόν της, τη γραφική ρυμοτομία της, τη διάχυτη λαγνείας της, χαρίσματα που εμπνέουν στον μυθιστοριογράφο έναν ενδιαφέροντα σε πλοκή ιστό. Σ' αυτόν τον ιστό εμπλέκονται πρόσωπα απ' όλες τις γενεές και τις κοινωνικές τάξεις: βιομήχανοι, εισοδηματίες, πολιτευτές, επαγγελματίες, γυναίκες φιλήδονες, πανεπιστημιακοί καθηγητές, φοιτητές, κληρικοί, τύποι του υποκόσμου, κοσμικοί, άνθρωποι της πιάτσας, κινημένοι στην καθημερινή τους συμπλοκή από λογής συμφέροντα. Κορυφαίο γεγονός είναι η διαμάχη δύο οικογενειών, γύρω από τις οποίες υφαίνεται μια διελκυστίνδα από δραματικές φάσεις επιβολής και υποταγής με καταστροφική κατάληξη.

Genres: Fiction

446 pages

First published January 1, 1975

About the author

Anastasios (Tasos) Athanasiadis (Greek: Τάσος Αθανασιάδης) son of Michael was a writer and gownsman.

Reviews

[Paradoxe · Rating 5 out of 5]

Οτιδήποτε λιγότερο από 4,5 θα ήταν αδικία.

Πρόκειται για μια εναργή παρουσίαση της Αχαϊας και δη της Πάτρας για όλους εκείνους τους λόγους που ώθησαν να γίνει η αγαπημένη πόλη των φοιτητών και μια μεγάλη οικονομική δύναμη για αρκετά χρόνια και που τελικά βέβαια υπήρξαν και τα αίτια, για την πτώση της. Οι χαρακτήρες είναι αληθοφανείς, ζωντανοί και η ευαισθησία μαζί με τη φιλοσοφική προσέγγιση του συγγραφέα, δεν απουσιάζουν. Είναι όμως και ένα έργο διασκεδαστικό, ενδιαφέρον και παλλόμενο. Τίποτα δε μένει στο χαρτί, όλα ζωντανεύουν σαν ταινία στα μάτια του αναγνώστη, τουλάχιστον του συγκεκριμένου αναγνώστη. Επίσης, είναι άδικο συγγραφείς σαν τον Αθανασιάδη και τον Τερζάκη να τσουβαλιάζονται μέσα στην ομάδα που έμεινε γνωστή, ως γενιά του 30. Το φιλοσοφικό υπόβαθρο, η ρεαλιστική νόρμα, η ψυχολογική αλληλεπίδραση που απαλλάσσεται απ' τη νατουραλιστική προσέγγιση, καθιστούν το δεύτερο μακριά απ' τη γενιά του 30 και τον πρώτο συνεχιστή του νέου αστικού μυθιστορήματος όπως το έκανε να μοιάζει ο Τερζάκης, έτοιμο να ξεφύγει απ' την καθιερωμένη στατικότητα της παραδοχής συγκεκριμένων εθίμων και ηθών, γι' αυτό και το άστυ του Αθανασιάδη είναι φευγάτο απ' τις βάσεις, που όμως βέβαια δεν έφτασε την καθαρότητα και τον λιγότερο ''τεχνικολόρ'' τόνο που θα έπαιρνε το άστυ και οι ''κατηργημένες'' πια τάξεις, με την εμφάνιση του μοντερνιστή, Φραγκιά.

Υπήρξαν πολύ περισσότερα που θα ήθελα να γράψω, ίσως να πω μερικά όταν διαβάσω το δεύτερο τόμο, προς το παρόν όμως σας προσκαλώ να ανακαλύψετε αυτό το πολύ ενδιαφέρον ελληνικό μυθιστόρημα, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απ' οποιοδήποτε συγγραφέα παγκοσμίως, τουλάχιστον της ίδιας περιόδου. Θα περάσετε καλά και δε θα βρείτε ούτε αφέλεια, ούτε ανοησία. Και θα εντοπίσετε κι εδώ, όπως και στην Αίθουσα του θρόνου, το νέο τύπου παγκόσμιου πολίτη, αυτόν του τουρίστα.

[Eirini Proikaki · Rating 3 out of 5]

3.5*

[Bella Baxter · Rating 2 out of 5]

Το μυθιστόρημα εξελίσσεται στην κοσμοπολίτικη και κοινωνικά ανεπτυγμένη περιοχή της Αχαΐας, κυρίως στην Πάτρα και το Αίγιο, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974). Ο Αθανασιάδης χαρτογραφεί το κοινωνικό μωσαϊκό της περιοχής, εστιάζοντας στις ζωές πλούσιων οικογενειών, διανοούμενων, και απλών ανθρώπων.
Η πλοκή δεν ακολουθεί έναν ενιαίο κεντρικό ήρωα, αλλά μια σειρά χαρακτήρων των οποίων οι προσωπικές ιστορίες διαπλέκονται, όπως ο Ανδρέας, ο γιος της οικογένειας, η σύζυγός του Μάρμω, η Ναταλία (που αναπολεί σκηνές από το παρελθόν), και ο Κίτσος, ο καλλιτέχνης της οικογένειας. Αυτά τα πρόσωπα βιώνουν αγάπη, προδοσία, και πολιτική αντίσταση κάτω από το βάρος ενός καταπιεστικού καθεστώτος.
Η ενασχόλησή μου με αυτό το βιβλίο ξεκίνησε με την προσδοκία ενός σπουδαίου ελληνικού μυθιστορήματος εποχής, δεδομένης της αναγνώρισης του συγγραφέα. Ωστόσο, η εμπειρία μου άφησε μια αίσθηση ασάφειας και απογοήτευσης. Η αφήγηση με οδήγησε σε μια ιστορία όπου η λεπτομερής κοινωνική περιγραφή επισκίαζε τη δράση και την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Ένιωσα ότι ο ρυθμός ήταν βασανιστικά αργός, με εκτενείς περιγραφές τοπίων και κοινωνικών καταστάσεων που με κούρασαν, αντί να με καθηλώσουν.
Η επιλογή της εποχής της δικτατορίας στην Αχαΐα είναι ενδιαφέρουσα. Ο Αθανασιάδης καταφέρνει να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα που αντανακλά την κοινωνική ασφυξία της εποχής. Η λογοτεχνική αξία της γλώσσας του συγγραφέα είναι αναμφισβήτητη και καλοδουλεμένη.
Η πλοκή κινείται εξαιρετικά αργά και χάνει την εστίαση στην κεντρική ιστορία. Οι χαρακτήρες, παρόλο που είναι πολλοί, παραμένουν ρηχοί ή μονοδιάστατοι. Το βιβλίο λειτούργησε ξεκάθαρα ως "στήσιμο" για τον δεύτερο τόμο, χωρίς ικανοποιητική ολοκλήρωση της πλοκής. Οι εκτενείς περιγραφές με κούρασαν και αφαίρεσαν από την ένταση του δράματος.
Συνολικά, η βαθμολογία μου είναι 2 στα 5 αστέρια. Ήταν ένα βαρύ, ιστορικό ανάγνωσμα που απογοητεύει ως προς τη δράση και το βάθος των χαρακτήρων.
Συνολική Εμπειρία:Ένα βαρύ, ιστορικό ανάγνωσμα που απογοητεύει ως προς τη δράση και το βάθος των χαρακτήρων.

[Pavlos Maris · Rating 4 out of 5]

Ένας από τους νεότερους εκπροσώπους της γενιάς του 30 σε κέφια. Πλούσια πλοκή, ρευστή αφήγηση. Είμαι λίγο μεροληπτικός βέβαια καθότι ασχολείται με μια περιοχή που αποτελεί εδώ και χρόνια αγαπημένο μου παραθεριστικό προορισμό. Δεν θα αλλάξει τη ζωή κανενός, αλλά θα χαρίσει χαμόγελα, και μια γλυκειά νοσταλγία για μια εποχή που παρήλθε ανεπιστρεπτί

[Paola · Rating 4 out of 5]

Άκρως ιντριγκαδόρικο βιβλίο με χαρακτήρες αληθινούς, πολύπλοκους, με τις αρετές τους αλλά και τα λάθη και τα πάθη τους (ειδικά ως προς τα τελευταία υπάρχει μια δημιουργική λογοτεχνική υπερβολή θα έλεγα). Όλοι οι ακραίοι χαρακτήρες ψυχογραφούνται στο έπακρο ως προς τα αίτια της συμπεριφοράς τους που, κυρίως, είναι οι σχέσεις τους με τους γονείς τους (πχ ο θαυμασμός αλλά και ο υπόγειος ανταγωνισμός του Ζαννή προς τον πατέρα του, η απόρριψη που αισθάνθηκε η Μελιώ όταν ο χήρος πατέρας της παντρεύτηκε πολύ γρήγορα μια φιλάρεσκη γυναίκα κλπ κλπ). Υπέροχος ο χαρακτήρας της γιαγιάς: μια ηλικιωμένη γυναίκα μορφωμένη, πολιτικοποιημένη, δυναμική, πρωτοποριακή για την εποχή της.
Ιδανικό βιβλίο για όποιον αγαπά τα μυθιστορήματα πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τα οικογενειακά δράματα.

[Joanna · Rating 1 out of 5]

Το παρατάω μετά από 200 σελίδες. Κουραστικό, δήθεν και ένα σοκ μισογυνισμού εδώ και εκεί. Του έδωσα την ευκαιρία αλλά δεν είναι για μένα.

[Νίκος Vitoliotis) · Rating 3 out of 5]

3,5/5. Ξεκινά πολλά υποσχόμενο αλλά κάπου φλυαρεί αδικαιολόγητα. Συνολική κριτική για το έργο μαζί με τη βαθμολογία στο δεύτερο βιβλίο.

[Giannis Karageorgos · Rating 5 out of 5]

Για τους «Φρουρούς της Αχαΐας» πραγματικά δεν ξέρω πώς να εκφράσω το σύνολο των συναισθημάτων που βίωσα. Στο επίμετρο ο Ανδρέας Καραντώνης γράφει μεταξύ των άλλων: «Ο Αθανασιάδης πλούτισε τη σύγχρονη λογοτεχνία μ’ ένα τέλειο στο είδος του μυθιστόρημα. Και, για να μη θεωρηθούμε υπερβολικοί, ας πούμε… μ’ ένα σχεδόν τέλειο μυθιστόρημα». Ε, λοιπόν, συμφωνώ απόλυτα!
Θαυμαστός ο Αθανασιάδης για την έμπνευση, τη γραφή του, την καθαρή σκέψη με τη βοήθεια της οποίας πολύ προσεκτικά εξελίσσει τους ήρωες χωρίς επαναλήψεις ή λάθη καθώς και για αυτά που λέει πίσω από τις λέξεις, το διδακτικό του περιεχόμενο.
«Οι Φρουροί της Αχαΐας» είναι ένα δραματικό έργο, το οποίο όμως σίγουρα είναι βγαλμένο μέσα από τη ζωή με γεγονότα που είναι πιθανό να συμβαίνουν και να συμβούν. Ο Τάσος Αθανασιάδης κατάφερε να πλάσει ήρωες τόσο άτρωτους όσο και τρωτούς, να αναδείξει το καλό μέσα από το κακό και το αντίστροφο, να δείξει τη στιγμιαία κυριαρχία του κακού πάνω στο καλό, να πείσει για την ύπαρξη των ηρώων του, να ενσωματώσει έστω και προσωρινά τη ζωή των Φρουρών της Αχαΐας μέσα στη ζωή των αναγνωστών.
Όταν τελείωσα την ανάγνωσή του το μόνο που επιθυμούσα ήταν να είχα άλλες τόσες σελίδες να διαβάσω και αισθάνθηκα ως βίαια κάποιος να ανέκοψε το μαγευτικό ταξίδι που κάμποσες μέρες έκανα…

[Alexander Theofanidis · Rating 3 out of 5]

Πρέπει να είναι η μοναδική περίπτωση έργου που η Ντενίση... το έκανε καλύτερο στη μεταφορά. Δεν κατάλαβα προς τι ο ντόρος για το έργο, αλήθεια. Όσοι βάλανε 5 αστεράκια μάλλον έχουν διατελέσει φοιτητές στην Πάτρα και δεν το ξεπέρασαν ποτέ...

[Vassiliadi · Rating 5 out of 5]

Με έναυσμα την τηλεοπτική σειρά διάβασα το βιβλίο και το βρήκα εξαιρετικό από κάθε άποψη.

[Xenia · Rating 5 out of 5]

εξαιρετικό! υπέροχος ο κ. Αθανασιάδης ότι και να πούμε είναι πολύ λίγο για αυτόν.