Οι τελευταίοι εγγονοί #1

by Tasos Athanasiadis, Τάσος Αθανασιάδης

OI HPΩEΣ ΣTOYΣ ?TEΛEYTAIOYΣ EΓΓONOYΣ?, KAΘΩΣ EKΠPOΣΩΠOYN OΛEΣ ΣXEΔON TIΣ ΓENEEΣ, ΔPOYN Σ? ENA ΠΛATY KOINΩNIKO ΦAΣMA, ETΣI ΩΣTE ME THN EMΠΛOKH TOYΣ, ΛIΓO-ΠOΛY, ΣTA ΓEΓONOTA EKEINHΣ THΣ EΠOXHΣ ?THΣ ΔIKTATOPIAΣ KAI THΣ METAΠOΛITEYΣHΣ? NA ΠΛAΘONTAI OI XAPAKTHPEΣ TOYΣ KAI NA ΠPOBAΛΛEI ME ΣAΦHNEIA TO HΘOΣ THΣ.

359 pages, Hardcover

First published January 1, 1984

About the author

Anastasios (Tasos) Athanasiadis (Greek: Τάσος Αθανασιάδης) son of Michael was a writer and gownsman.

Reviews

[Paradoxe · Rating 3 out of 5]

Το έργο το αντιμετώπισα συνολικά και όχι ως τόμο Α και τόμο Β. Επομένως και οι σκέψεις μου – η αξιολόγηση μου και όχι κριτική, αφού δεν είμαι ‘’εξοπλισμένος’’ για να είμαι κριτικός, θ’ ακολουθήσουν στο δεύτερο τόμο. Εδώ περιορίζομαι σε φράσεις που μου κίνησαν το ενδιαφέρον.

<< Μερικοί άνθρωποι που υποφέρουν, νιώθουν ευχαρίστηση μόλις βρεθούν ανάμεσα σ’ ευτυχείς, έχουν την ψευδαίσθηση πως κλέβουν λίγη απ’ τη χαρά τους >>

<< Ο άλλος είναι το μοναδικό όργανο για να ελέγχουμε τη γνησιότητα μας, φτάνει να μάθουμε να το χειριζόμαστε >>

<< Την έπιασε μια υστερική ανυπομονησία να σβήσει όσο γινόταν πιο γρήγορα τα ίχνη της αφής του απ’ το κορμί της – ήταν μέσα στην ηθική της ερωτικής μνησικακίας της >>

<< Ο Δανιήλ ήταν διαλεκτικός – άρπαζε επιχειρήματα απ’ την αντίθετη γνώμη για ν’ αναπτύξει τη δική του >>

<< Συνεπώς ό,τι αποκαλούμε <<ζωή>>, είναι μια θητεία στο κράτος του κακού και βρίσκεται σε συνέπεια με την αρχή της διπολικότητας που κυβερνά τον κόσμο >>

<< Στην ώρα του οργασμού μας, μέσα στα λαχανιάσματα μας, μαζί με την τρυφερότητα που αισθανόμουνα για την ηδονή που μου έδινε, ένιωθα και μιαν εχθρότητα για την ηδονή που έκλεβε από ‘μενα >>

<< - Ένας άνθρωπος είναι ψυχικά υγιής, όταν επικοινωνεί συχνά με το αντίθετο φύλο που κρύβει μέσα του!
- Με τον άντρα μέσα μου τι θα μπορούσα να ωφεληθώ;
- Η συνουσία δεν γίνεται μονάχα με τα κορμιά…
-Δηλαδή;
-Τεκνοποιεί κανείς και μέσα στην ψυχή του. Είναι το έργο του πνεύματος και της υψηλής δράσης… Προτιμείστε ό,τι σας δίνει μεγαλύτερη λύτρωση.
Σήμερα μου είπε:
- Δοθείτε σε μιαν ιδέα. Ο υπερβολικός σας ερωτισμός δεν μπορεί να ικανοποιηθεί μονάχα με την ηδονή, έχει ανάγκη να διοχετευθεί σε πολλά κανάλια… Χάνετε την εσωτερική ισορροπία σας, γιατί δεν εκμεταλλευόσαστε την πληθωρικότητα σας >>

<< Όλα είναι δυνατά σ’ έναν κόσμο από αδύνατους ανθρώπους >>

<< Να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου παλικαρίσια… Είναι μια ηδονή να ξεπερνάς τον εαυτό σου >>

<< Το απροσδόκητο ψάχνει να βρει μορφή >>

<<… μου χρωστά η κοινωνία ένα νεκρό >>

[D'Ailleurs · Rating 4 out of 5]

Εντυπώσεις με την ανάγνωση του δεύτερου τόμου. Απλά να σημειώσω, ως μικρο-spoiler πόσο μου άρεσε το guest πέρασμα ηρώων από παλαιότερα βιβλία του συγγραφέα ("Οι Πάνθεοι", "Η αίθουσα του θρόνου", "Οι φρουροί της Αχαΐας") αποδεικνύοντας έτσι ότι όταν οι ακαδημαϊκοί μας φτιάχνανε multiverse οι έξω έτρωγαν βελανίδια.

[Nectar Terzian · Rating 4 out of 5]

Οι τελευταίοι εγγονοί #1

[Antonio Papadourakis · Rating 4 out of 5]

Οι περιπέτειες των μελών μιας μεγάλης οικογένειας, αμέσως μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, με τα προσωπικά τους προβλήματα και πάθη αλλά και με τις πολιτικές τους ανησυχίες που κυμαίνονται από τα φιλοχουντικά αισθήματα έως την τρομοκρατική δράση.
Έντονα επηρεασμένο από τον Ντοστογιέφσκι (Δαιμονισμένοι, Καραμαζωφ).
"Τι εννοείτε 'επιτυχία', Δανιήλ; - Να κατέχεσαι απ' το μόνιμο αίσθημα μιας βαθιάς ικανοποίησης απ' τον εαυτό σου. Να το ακούς απ' τη φωνή μέσα σου... Τελικά όλα καταξιώνονται μέσα μας."
"Κοινωνία όμως σημαίνει συμβιβασμός. Η ίδια η ζωή για να συνεχιστεί, έκανε αδιάκοπες παραχωρήσεις..."
"Σκοπός της επιστήμης είναι να προμηθεύει τα υλικά και την πνευματική βάση για την οικοδόμηση ενός κόσμου, όπου το παράδειγμα και κατανόηση μπορούν να βοηθήσουν κάθε άνθρωπο για να καλυτερεύσει την τύχη του και να πραγματοποιήσει τις ελπίδες του"
"Η ιστορία του ανθρώπου άρχισε από μία διαφωνία, μιαν ανταρσία. Ίσως το θυμικό του να αιμορραγούσε το τραύμα - πώς ήταν το προϊόν μιας δημιουργίας και όχι ο δημιουργός - και τον παρακινούσαν να εναντιωθεί γι' αυτή την ταπείνωση... Στη ζωή, φθάνουμε κάποτε να μισήσουμε τον ευεργέτη μας, γιατί αισθανόμαστε με την προσφορά του να μας ταπεινώνει - μας θυμίζει την ανικανότητα μας να μαστε αυτάρκεις."
"Ότι αξίζει στη ζωή είναι ο αγώνας να κλέβεις περισσότερες μέρες από το θάνατο.. - Πως Δανιήλ; - Με τη δημιουργία!"
“Τα πραγματικά δεν μου αρέσουν και τα ιδανικά δεν τα βρίσκω“
" Σε κάθε αίσθημα κρύβεται μία ποσότητα αυταπάτης - στη φιλία, τον έρωτα, τη στοργή... Το μίσος, ωστόσο, μου φαίνεται το πιο γνήσιο. Σε κείνα υπάρχει πολλή αυταρέσκεια, ενώ το μίσος, έχει σαφή στόχο - τον άλλον... Τον εκκρίνουν τα σπλάχνα, όπως η οχιά το φαρμάκι της..."

[Sofia · Rating 3 out of 5]

Ο δεύτερος τόμος είχε λιγότερο ενδιαφέρον.