Στις πλατιές μυθιστορηματικές συνθέσεις του -Oι Πανθέοι, H αίθουσα του θρόνου, Oι φρουροί της Aχαΐας, Oι τελευταίοι εγγονοί- ο Tάσος Aθανασιάδης αφηγήθηκε την εξέλιξη της νεοελληνικής κοινωνίας από τα τέλη του περασμένου αιώνα ώς τις μέρες μας. στα Παιδιά της Nιόβης καταπιάστηκε να εξιστορήσει -με επίκεντρο τη γενέτειρά του Σαλιχλί- τη ζωή του μικρασιατικού Eλληνισμού υπό την τουρκική κυριαρχία και την ελληνική κατοχή ώς το διωγμό από τις εστίες του μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού.
Αν και η έκβαση της μικρασιατικής εκστρατείας είναι γνωστή, το βιβλίο διαβάζεται με κομμένη την ανάσα για τον τρόπο που εξελίσσονται τα γεγονότα μέσα από δολοπλοκίες των εχθρών, ψεύτικες υποσχέσεις ,φρούδες ελπίδες, κακούς χειρισμούς από μέρους της ελληνικής πλευράς ,φτάνοντας -μοιραία -στην καταστροφή της Σμύρνης . Πλούσιες, ανεκτίμητες ιστορικές πληροφορίες μαζί με την καθημερινή ζωή των μυθιστορηματικών προσώπων που βιώνουν παράλληλα με τις πολιτικές εξελιξεις τις προσωπικές τους χαρές ή δράματα
Περιγραφή των χρόνων παραμονής της Ελληνικής δύναμης στο Σαλιχλί ως την καταστροφή-τέλη Αυγούστου 1922. Οδυνηρές εικόνες προκαλούνται στα τελευταία καφάλαια (με αποκορύφωμα το 12ο: Έξοδος), ως αποτέλεσμα της έντονης εξοικείωσης με τους χαρακτήρες και την ψυχοσύνθεσή τους. Γίνεται σαφές ότι η εσφαλμένη εκτίμηση, ίσως και αλαζονεία του βασιλιά έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των Τούρκων για την ανατροπή και επανάκτηση των εδαφών τους. Εικόνες άτακτης υποχώρησης του ΕΣ από την Ανατολία και απόκρυψης της πραγματικότητας από τους Έλληνες κυβερνώντες προς τους Σαλιχλιώτες. Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, όπως γράφει ο Αθανασιάδης, προδίδει τα παιδιά της και τα περιφέρει επικίνδυνα σε φαύλους κύκλους, η ζωή εν τάφω των πρωταγωνιστών του βιβλίου γίνεται η κύρια εικόνα.