Τα παιδιά της Νιόβης #4

Τα παιδιά της Νιόβης #4

by Tasos Athanasiadis, Τάσος Αθανασιάδης

Στους δυο τελευταίους τόμους των Παιδιών της Nιόβης ο Tάσος Aθανασιάδης ολοκληρώνει την εξιστόρησή του αφηγούμενος τις δραματικές περιπέτειες της προσφυγιάς σε μιαν Eλλάδα με οικτρά οικονομικά, υποχρεωμένη να περιθάλψει ενάμισι εκατομμύριο ανθρώπινα ερείπια, μέσα σε αδιάκοπη πολιτική και κοινωνική αναταραχή - επαναστάσεις, στρατιωτικά κινήματα, εκθρονίσεις, μεταπολιτεύσεις· εν τώ μεταξύ οι «πρόσφυγες», αξιοποιώντας τα έμφυτα χαρίσματά τους, κατορθώνουν ν αναδειχθούν στην οικονομική ζωή, στις επιστήμες, στα γράμματα και τις τέχνες, στην πολιτική, έτσι ώστε να αναγνωριστεί η συμβολή τους στην ανόρθωση της νέας πατρίδας τους κατά την τετραετία της τελευταίας πρωθυπουργίας του Eλευθερίου Bενιζέλου.

500 pages, Hardcover

First published January 1, 1967

About the author

Anastasios (Tasos) Athanasiadis (Greek: Τάσος Αθανασιάδης) son of Michael was a writer and gownsman.

Reviews

[Lila Dimaki · Rating 5 out of 5]

Όταν η Ιστορία συναντά τη Λογοτεχνία, η πένα ενός εξαίρετου Συγγραφέα μπορεί να συνθέσει ένα ανάγνωσμα ζωής.

[Nikolaos Papadakis · Rating 3 out of 5]

Μια διαφορετική προσέγγιση της εγκατάστασης των προσφύγων του 1922 στην Ελλάδα: η περίπτωση των πλούσιων οικογενειών, των πιο ευνοημένων εντέλει. Πλούσια πινακοθήκη προσώπων, αλλά κάτι σα να λείπει, δεν έχει το συναίσθημα των έργων της Σωτηρίου ή του Βενέζη, εξού και η χαμηλή βαθμολογία από εμένα. Καλό, αλλά ως εκεί, όχι εξαιρετικό.

[Malvina Papadaki · Rating 4 out of 5]

Τα έργα του Αθανασιάδη είναι πάντα μεγάλα σε εκταση, πολυπρόσωπα, 'αστικά', καθρέπτες της ιστορικής περιόδου και του τόπου όπου διαδραματίζονται. Τα "Παιδιά της Νιόβης" είναι το έργο του που αναφέρεται πρώτα στη ζωή στη Μικρά Ασία και στη συνέχεια στην Αθήνα μετά τον ξεριζωμό του 22. Κάθε άνθρωπος της εποχής εκπροσωπείται στο έργο αυτό, με χαρακτήρες από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, πολιτικούς χώρους, ηλικίες...πολύ έξυπνη η δομή κατά την οποία σε κάθε κεφάλαιο βλέπουμε πάντα διαδοχικά την αφήγηση του συγγραφέα, την αφήγηση ενός εφήβου και τη ματιά ενός πρεσβύτερου μέλους της μικρασιατικής κοινότητας, φυσικά σε κάθε οπτική δίνεται βαρύτητα σε διαφορετικά πράγματα.

[Vassiliki · Rating 4 out of 5]

Το τελευταίο βιβλίο της τετραλογίας βρίσκει τους ήρωες της ιστορίας στην Αθήνα. Έχουν αρχίσει πλέον να γίνονται μέρος της παραγωγικής ζωής της πρωτεύουσας ενώ αυτή ταλανίζεται από πολιτικές εντάσεις. Ο Αθανασιάδης δείχνει ξεκάθαρα και με περηφάνεια την προσφορά των προσφύγων στη χώρα, στην κοινωνία, τη βιομηχανία και στην πολιτική ζωη. Καταφέρνουν να κρατήσουν την επαφή στην προσφυγιά δίνοντας χαρά και βοήθεια ο ένας στον αλλο. Δίνει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία και λεπτομέρειες για το πώς χτίστηκαν οι προσφυγικές συνοικίες. Περιγραφές σπιτιών, δρόμων, μαγαζιών αλλά και πληροφορίες για την ιστορία της εισόδου του κομμουνιστικού κόμματος στη Βουλή μέχρι και για τα μπεν μιξτ! Καταφέρνει να μεταφέρει τον παλμό της δεκαετίας του '20 . Αυτό που με ενόχλησε είναι ο κάπως φαλοκρατικός του τρόπος να βλέπει τις σχέσεις ανδρών γυναικων αλλα δικαιολογείται εν μέρει γιατί την εποχή που έζησε έτσι ήταν ο τρόπος σκέψης των αντρών. Στο στόμα των ηρώων του βάζει πολλές φορές συζητήσεις για τη φιλοσοφία και τον Θεό ομως σε κάποια σημεία βρήκα το λόγο του βαρυγδουπο.