Journalist Steven De Bock dompelde zich een jaar lang onder in de leefwereld van vijf 'jongens van Everberg'. Hij leefde mee met hen, won hun vertrouwen, groef in hun verleden en zocht mee naar een toekomst. Het resultaat is een beklijvend beeld van een wereld waarin criminaliteit iets banaals is geworden, waar drugs een toekomst onmogelijk maken en van waaruit het verdomd moeilijk is om weer op het rechte pad te geraken.
Ik had gehoopt wat meer te weten te komen over het leven in de jeugdgevangenis van Everberg, maar hier bleef ik wat op m'n honger zitten. Jongeren verblijven er maximum 2 maanden en 5 dagen, waardoor de verhalen zich grotendeels buiten de muren van de instelling afspelen.
De 5 verhalen lopen door elkaar. In het begin van het boek wordt elke jongere kort voorgesteld. Nadien lees je telkens een kort stukje over de ene om daarna een sprong te maken naar een andere jongere om dan weer terug de keren naar de eerste. Dit maakt dat ik niet altijd goed kon volgen. Wie was weer wie? Het was beter geweest dat het ganse verhaal van een jongere werd verteld in één keer en dan pas werd overgeschakeld naar een nieuw verhaal.
Het boek is wel vlot geschreven op een begrijpbare manier. De verhalen grijpen je soms ook wel bij de keel. Het wordt pijnlijk duidelijk dat er te weinig hulpmiddelen zijn om jongeren die op het verkeerde pad zijn weer op dat juiste pad te krijgen. Veel respect voor de families van deze jongeren, want dit zijn geen gemakkelijke situaties. De slaagkansen liggen bijzonder laag, jammer genoeg...