Σε μια Ελλάδα του 2011, όπου το political correctness δεν είχε μια υπόσταση, η Έλενα Ακρίτα, με μια γλυκόπικρη καυστικότητα, έρχεται να μας μιλήσει για την ζωή της Πέγκυ που βγαίνει από το Κυριακή, για το πώς τα άστρα και τα ζώδια έχουν καταντήσει να είναι ιατρική μελέτη, για το πώς έχει αλλοιωθεί η ελληνική γλώσσα και έχει μικρύνει κάπως ( η λέξη μαλάκας έχει πολλές έννοιες), για τις ανταύγειες και τους κατόχους τους, για άλλα πολλά που ταλανίζουν την Ελλάδα του τότε, αλλά και για εμπειρίες της μικρής Έλενας, το πως δεν της άρεσε που γιόρταζε μαζί της ο Κωνσταντίνος διότι δεν βγήκε η ιστορία των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης από το τότε σήριαλ της εποχής και (προσωπικά αγαπημένο) για την έκθεση που της ζητήθηκε να γράψει για την 17 Νοεμβρίου.
Το βιβλίο είναι 181 σελίδες και τα κεφάλαια είναι μικρά, στο σύνολο 45. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι θα μπορούσε να πω τουλάχιστον 45 διαφορετικά πράγματα. Μα όχι μόνο δεν με παίρνει το όριο λέξεων, αλλά πρέπει να αφήσω και κάτι για έκπληξη. Το χτυποκάρδια στο κρανίο (που παρατήρησα ότι ο τίτλος είναι κρανίο, αφότου το διάβασα 💀) για να το διαβάσεις πρέπει να έχεις στο νου σου λίγο την Ελλάδα του 2011, έχει αρκετά στοιχεία από την περίοδο εκείνη και την ελευθερία λόγου που υπάρχει την περίοδο εκείνη, κάποια πράγματα μπορεί να θίξουν κάποιους, αλλά δεν γράφτηκαν με αυτόν τον σκοπό, πιστέψτε με, όσα γράφτηκαν για να θίξουν, φαίνονται.
Τελειώνοντας το έχω να πω, πως άφησε μια πικρία, πρώτον γιατί τελείωσε και δεύτερον, γιατί συνειδητοποιείς ότι τα προβλήματα της Ελλάδας του τότε, όχι μόνο δεν έχουν λυθεί, αλλά είναι τα επίκαιρα προβλήματα. Χαίρομαι που είναι το πρώτο βιβλίο της Ακρίτα που διάβασα, έχω ήδη διαλέξει το επόμενο που θα διαβάσω και χαίρομαι που δεν το διάβασα όταν μου το πήρανε και το καθυστέρησα, ώστε να το διαβάσω τώρα. Όχι γιατί βρίζει ή κάτι τέτοιο, αλλά επειδή τώρα έχω το μυαλό στο κρανίο για να το καταλάβω σωστά!