Η μεγάλη ημέρα και η μεγάλη νύχτα

by Antonin Artaud, Στέφανος Ευθυμιάδης (translator), Έφη Βενιανάκη (Επιμέλεια)

Κι αμέσως, έφτασα στην αναμενόμενη γαμήλια τελετή. Ήταν ένας γάμος όπου δεν πάντρευαν παρά μονάχα παρθένες, συναντούσες, όμως κι αρτίστες και πόρνες και για να φτάσεις στην παρθένα, έπρεπε να περάσεις ένα μικρό ποτάμι, ένα ρυάκι τριγυρισμένο από καλαμιές. Τότε οι άντρες κλείνονταν μαζί με τις παρθένες και μεμιάς ρίχνονταν επάνω τους. Μια ανάμεσα στις άλλες, η πιο παρθένα, είχε ένα καρό φωτεινό φόρεμα και μαλλιά μπούκλες. Ένας γνωστός ηθοποιός την είχε κατακτήσει. Ήταν κοντούλα κι αρκετά δυνατή. Λυπήθηκα που δεν με αγαπούσε. Η κάμαρα μέσα στην οποία την βάλανε είχε μια πόρτα που δεν έκλεινε καλά και μέσα από τη χαραμάδα της πόρτας παρακολούθησα την παράδοσή της. Ήμουνα, άλλωστε, αρκετά μακριά από τη χαραμάδα, αλλά απ' όλους όσους βρίσκονταν μέσα στην αίθουσα κανένας άλλος, εκτός από μένα, δεν ήταν απασχολημένος με ό,τι συνέβαινε μέσα στην κάμαρα. Την έβλεπα κιόλας γυμνή και όρθια, και απορούσα πώς η αδιαντροπιά της ήταν τυλιγμένη μες στη δροσιά και σ' ένα είδος ακλόνητης απόφασης. Ένιωθε πολύ γυναίκα, αλλά σαν κάτι απολύτως φυσικό και κανονικό αυτήν εδώ τη στιγμή: ήταν μαζί μ' ένα νεαρό σύζυγο. Κι έτσι την ακολουθήσαμε από πίσω με τη βάρκα.

126 pages, Paperback

First published January 1, 2001

About the author

French surrealist poet and playwright Antonin Artaud advocated a deliberately shocking and confrontational style of drama that he called "theater of cruelty."

People better knew Antoine Marie Joseph Artaud, an essayist, actor, and director.

Considered among the most influential figures in the evolution of modern theory, Antonin Artaud associated with artists and experimental groups in Paris during the 1920s.

Political differences then resulted in him breaking and founding the theatre Alfred Jarry with Roger Vitrac and Robert Aron. Together, they expected to create a forum for works to change radically. Artaud especially expressed disdain for west of the day, panned the ordered plot and scripted language that his contemporaries typically employed to convey ideas, and recorded his ideas in such works as Le Theatre de la cruaute and The Theatre and Its Double .

Artaud thought to represent reality and to affect the much possible audience and therefore used a mixture of strange and disturbing forms of lighting, sound, and other performance elements.

Artaud wanted that the "spectacle" that "engulfed and physically affected" this audience, put in the middle. He referred to this layout like a "vortex," a "trapped and powerless" constantly shifting shape.