In de vroege ochtend van zaterdag 1 augustus 1914 luiden overal te lande de stormklokken. Opgeschrikt springen burgers uit bed en drummen samen rond de champetter. Die kondigt met trillende stem de algemene mobilisatie aan. Nadat enkele dagen eerder al drie lichtingen van vroegere miliciens en de reserveofficieren van het veldleger opgeroepen werden, krijgen nu ook de andere klassen één dag de tijd om hun garnizoen te vervoegen. Overal spoeden grenswachters zich naar de grensovergangen. De Duitsers komen!
Ik mis nuance in dit boek. Duitse personages worden consequent neergezet als daders van gruweldaden, met termen als “moordenaars” en “barbaren”, en lijken zonder duidelijke motivatie op vernietiging uit. Hun emoties blijven beperkt tot een bijna karikaturale vreugde en gelach om het geweld dat ze plegen. Daartegenover staat dat bij Belgische burgers en soldaten uitgebreid wordt stilgestaan bij hun achtergrond: leeftijd, gezinssituatie en persoonlijke anekdotes krijgen veel aandacht, duidelijk met het doel om empathie op te wekken. Dit eenzijdige narratief en de ontmenselijking van "de Duitser" zijn veruit ongepast en achterhaald voor een boek uit 2010. Ik dacht dat we hier intussen voorbij waren?
In één vlotte dag uitgelezen. Het geeft een persoonlijk beeld van hoe schrijnend de situatie was voor België en welke facetten meespeelden in deze eerste maanden. Een must-read voor WO I liefhebbers!