Ένας προδομένος έρωτας αναγκάζει την Έλσα να φύγει για πάντα από τον τόπο της, τη Μονεμβασιά...
Μια προδομένη αγάπη θα τη "σπρώξει" να επιστρέψει μετά από πολλά χρόνια πίσω... αναζητώντας καταφύγιο στο πατρικό της σπίτι. Εκεί ελπίζει ότι θα καταφέρει να απομονωθεί απ' όλους και όλα, να σκεφτεί όσα την πλήγωσαν και να πάρει τις αποφάσεις της.
Παράλληλα όμως θα αναγκαστεί να ξαναθυμηθεί και να ξαναζήσει το παρελθόν και τις επώδυνες στιγμές που την πλήγωσαν. Έχουν τελειώσει όλα όπως νόμιζε;
Οι μνήμες ξυπνούν και η Έλσα αφήνεται να παρασυρθεί από το παρελθόν της. Θα καταφέρει να αναμετρηθεί μαζί του και να βγει αλώβητη;
Θα μπορέσει να συγχωρήσει τους άλλους και τον εαυτό της; Τι θα γίνει όταν θα βρεθεί αντιμέτωπη, ακόμη και με εκείνον που της είχε υποσχεθεί ότι δε θα την πληγώσει ποτέ...;
Η Έλσα διεκδικεί τα όνειρα, τη ζωή που της στέρησαν και το νεανικό έρωτα που στιγμάτισε τη ζωή της, σαν κόκκινο κρασί...
"Μετά από µερικά λεπτά -ή µετά από αιώνες, δεν µπορούσε να υπολογίσει- άνοιξε την ξύλινη πόρτα και µπήκε στο σπίτι. Έκανε διστακτικά τα πρώτα βήµατα και ξαφνικά µια έντονη µυρωδιά από κλεισούρα και υγρασία την κατέκλυσε.
Είχε γυρίσει πίσω... Τελικά, είχε γυρίσει πίσω. Σήκωσε τα χέρια της και κάλυψε τα αφτιά της. Η ησυχία ήταν εκκωφαντική και ούρλιαζε µέσα της..."
3.5 αστέρια. Ξεκίνησε πολύ βαρετά. Το άνοιξα, και στην τρίτη σελίδα μετάνιωσα που το σήκωσα. Το συνέχισα, όμως, και μετά από ένα σημείο μου άρεσε πολύ. Είχε καλό τέλος, δεν υπήρχε τίποτα που να με πείραξε πολύ εκτός από το ότι ουσιαστικά η συγγραφέας χρησιμοποιεί την Χριστίνα ώστε να μας πει τι πιστεύει, και μιλάει σαν αυτά που λέει να είναι η καθαρή και μόνη αλήθεια. Και γιατί, δηλαδή, να μην αποφασίσει μόνη της η Έλσα (επίσης ενοχλητικό που την λένε Έλσα όταν όλα τα άλλα ονόματα στο βιβλίο είναι ελληνικά. Μου φαίνεται πως η συγγραφέας άκουσε το όνομα και ήθελε πάση θυσία να το χρησιμοποιήσει κάπου. Δεν είναι κακό αλλά ήταν ενοχλητικό και δεν βγάζει νόημα να την λένε έτσι. Οι γονείς της, Αθηνά και Σπύρος Βαϊνά, ονόμασαν το παιδί τους Έλσα; από όλα τα ονόματα;) ποιον θέλει, και αν θέλει καν να πάει τώρα ή και ποτέ με κάποιον; Και τι θράσος ήταν αυτό, που πήρε τηλέφωνο τον παλιό εραστή της μητέρας της να του πει να πάει να την βρει στο νοσοκομείο που πεθαίνει ο πατέρας της! Κι ας ήταν ευχή του. Η Χριστίνα δεν ήξερε για την ευχή. Το βρήκα πολύ περίεργο, που η Έλσα άφησε την κόρη της, ένα άτομο εκτός από τον εαυτό της ή τον Στέφανο να πάρει μια τέτοια πρωτοβουλία για την ζωή της. Και ενώ μόλις έφυγε για μια εβδομάδα από τον θυμό για τον πατέρα της που έκανε ακριβώς το ίδιο! Νομίζω πως η Έλσα δεν ξέρει τι θέλει.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ότι καλύτερο έχω διαβάσει σε ρομαντική λογοτεχνία. Άκρως συγκηνιτικό, τρυφερό και υπέροχο. Ευχαριστώ θερμά την εφημερίδα (δεν θυμάμαι ποια) που μας το έδωσε να το διαβάσουμε! Βιβλίο θησαυρός!!!
Η Έλσα φεύγει από τη Μονεμβασιά μετά από έναν προδομένο έρωτα, νομίζοντας ότι δεν θα επιστρέψει ποτέ. Χρόνια αργότερα, μια νέα απογοήτευση την αναγκάζει να γυρίσει πίσω στο πατρικό της σπίτι, αναζητώντας καταφύγιο και ηρεμία. Εκεί ελπίζει να ξεχάσει όσα την πλήγωσαν. Η ιστορία ξετυλίγεται γύρω από αυτή την επιστροφή και την προσπάθειά της να αντιμετωπίσει το παρελθόν της, τα μυστικά της οικογένειάς της και έναν ανεκπλήρωτο έρωτα που ίσως ακόμα ζει. Είναι ένα σύγχρονο ελληνικό αισθηματικό μυθιστόρημα που εστιάζει στις δεύτερες ευκαιρίες, στην ανάγκη να βρεις τον εαυτό σου και να συμφιλιωθείς με τις επιλογές σου. Μέσα στις σελίδες, η συγγραφέας περνάει μηνύματα για την αγάπη, την απώλεια και την ελπίδα. Δείχνει πώς οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεφύγουν από τις σκιές τους, αλλά η μνήμη είναι πάντα εκεί. Η Χρυσάνθου μιλάει για τη δύναμη να ξαναρχίζεις από την αρχή, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται χαμένα. Η γραφή είναι απλή και άμεση. Η γλώσσα ρέει φυσικά, κάνοντας την ανάγνωση γρήγορη και ευχάριστη. Ο ρυθμός είναι ομαλός, με κάποιο σασπένς που διατηρεί το ενδιαφέρον, αν και η πλοκή ακολουθεί μερικές φορές γνώριμα μοτίβα του είδους. Η Έλσα είναι μια συμπαθής πρωταγωνίστρια που παλεύει με τα φαντάσματά της. Οι χαρακτήρες γύρω της είναι καλά τοποθετημένοι στην ιστορία, αν και ίσως στερούνται λίγο βάθους. Γενικά, είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία που διαβάζεται ευχάριστα. Δεν θα σας μείνει αξέχαστη, αλλά θα σας κρατήσει συντροφιά. Μια καλή επιλογή για χαλαρή ανάγνωση .