What do you think?
Rate this book
Het goede leven: een briefwisseling
Het goede leven laat een botsing tussen twee geesten zien, tussen een dichter en een filosoof, een romanticus en een ethicus. Inzet van de briefwisseling tussen Piet Gerbrandy en Andreas Kinneging, die eerder in Opinio werd gepubliceerd, is de vraag hoe een goed, deugdzaam leven te leiden. Hoe, als een oplettende ruiter, het paard van de persoonlijke begeerten in toom te houden. Kinneging is de conservatief die stelt dat de deugdenleer uit de Grieks-Romeinse Oudheid en het christendom nog steeds het beste richtsnoer vormt voor een morele opvoeding en een ethisch leven. Classicus Gerbrandy voelt zich zeker aangetrokken tot de klassieke deugden, maar hij wil ook ruimte laten voor de emotie, de roes, het exces en de
twijfel. Naast de ratio is er ook het beest in de mens. Het goede leven is een filosofische briefwisseling op het scherp van de snede. Gerbrandy en Kinneging sparen elkaar niet, waardoor je als lezer, heen en weer geslingerd door beider overtuigingskracht, gedwongen wordt zelf een standpunt in te nemen.
twijfel. Naast de ratio is er ook het beest in de mens. Het goede leven is een filosofische briefwisseling op het scherp van de snede. Gerbrandy en Kinneging sparen elkaar niet, waardoor je als lezer, heen en weer geslingerd door beider overtuigingskracht, gedwongen wordt zelf een standpunt in te nemen.
107 pages, Hardcover
First published April 1, 2008
8 people want to read
About the author
Piet Gerbrandy
58 books3 followersPiet Gerbrandy (1958) studeerde van 1976 tot 1984 klassieke talen en vergelijkende indo-europese taalwetenschap in Leiden. Tijdens en na zijn studie gaf hij ruim twintig jaar les in het voortgezet onderwijs. Hij werkte mee aan enkele schoolboeken ten behoeve van het eindexamen Grieks. Voorts publiceerde hij enkele dichtbundels en drie bundelingen met essays over met name Nederlandstalige poëzie en Griekse en Latijnse literatuur. Hij vertaalde Quintilianus’ De opleiding tot redenaar uit het Latijn. Gerbrandy is poëziecriticus bij de Volkskrant en schijft voor De Groene Amsterdammer.
Aan de UVA doceert hij sinds 2006 Klassiek en Middeleeuws Latijn, zowel taalverwerving als letterkunde. In het collegejaar 2010-2011 is hij als gastprofessor verbonden aan de Universiteit van Gent.
Aan de UVA doceert hij sinds 2006 Klassiek en Middeleeuws Latijn, zowel taalverwerving als letterkunde. In het collegejaar 2010-2011 is hij als gastprofessor verbonden aan de Universiteit van Gent.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
August 14, 2020
Dit boek is moeilijk te beoordelen, simpelweg omdat mijn oordeel over de 2 kanten/auteurs/meningen/perspectieven/etc. zo van elkaar verschilt, waarbij de een tussen de 3.5 en 4 sterren verdient en de andere 1... Vanwege het feit dat het ook zou moeten gaan om een discussie ben ik geneigd 3 sterren te geven, maar dit boek opnieuw doorbladerend werd ik weer opnieuw ontzettend geïrriteerd door Kinneging, waardoor ik het niet over m'n woede hart verkrijg er meer dan 2 sterren aan te geven...
Desalniettemin heeft een boek me nog nooit zo erg geïrriteerd als de brieven van Kinneging (en dat wil in mijn geval wat zeggen). Nu had ik ook zeker niet verwacht het met Kinneging eens te zijn: ik wist al wat van zijn meningen, zeker ook over de 'moderne maatschappij' en z'n afkeer van het feminisme (waardoor ik hem gelijk al een problematisch, vervelend en moeilijk figuur vind). Daarnaast had ik de Vrij Nederland recensie van deze briefwisseling gelezen, waarin Kinneging (terecht) geheel wordt afgekraakt, dus misschien ging ik er niet helemaal met een open blik in.
(Daarnaast ken ik Piet ook, maar in een veel positiever licht dus dat versterkte m'n lezing mogelijk ook).
Toch is het Kinneging gelukt me te verbazen want... oh jongens, het is bijna pijnlijk...
De briefwisseling begint bij Piet en al vanaf de eerste brief van Kinneging werd het me duidelijk wat voor soort type zijn brieven zouden zijn en dat ik me kapot zou gaan ergeren: de hele eerste pagina van zijn brief is gevuld met onderliggend kritiek waarin hij stijl afkraakt ("Stijl is uiterlijk, buitenkant, vorm, verpakking (...) Daar gaat het om; niet de vorm, maar de vent is wat uiteindelijk telt." hier begon ik ook al met m'n ogen te rollen door de onnodige specificatie van 'vent', maar oke ). Behalve het feit dat ik het niet met hem eens ben, is zijn nadruk op indruk ook ronduit ironisch, aangezien die hele pagina gevuld is met niks anders dan retorisch en stilistisch gepraat (en de rest van z'n brieven ook doordrongen zijn van dergelijke technieken).
Kinneging's inhoud is ook nog eens zwak en niet ondersteund, zo komt hij even later met het sterke argument: "Ik vind het treurig en verontrustend dat iemand als jij, die toch beter zou moeten weten, dit zo onbekommerd opschrijft.". Voor iemand die constant blijft volhouden dat hij een filosoof is ("een man van de inhoud, van de betekenis, van de diepere zin"), is hij verrassend goed in vage punten maken die uit elkaar vallen als je er langer dan 1 seconde naar kijkt.
Hoewel de briefwisseling gaat over hoe je goed moet leven (lees: ethisch), gaat een groot deel van de discussie over de waarde van de Traditie (en het bestaan daarvan überhaupt). Kinneging heeft blijkbaar ook Klassieke Talen gestudeerd, maar hij leest als iemand die op verkeerde internetfora heeft gehoord van Plato en daarmee aan de haal is gegaan, zonder dergelijke teksten kritisch te bekijken of zelfs verder dan die teksten te kijken. Toch lijkt Kinneging in de illusie te verkeren dat hij de enige verlichte geest in de wereld is omdat hij niet zo'n groot fan is van het modernisme (waarover hij zichzelf trouwens later tegenspreekt als het gaat over wie bepaalt wat 'Traditie' is, maar dat terzijde), tegelijkertijd meent Kinneging dat hij juist niet zelf oordeelt: "ik heb geleidelijk aan geleerd dat men beter af kan gaan op het oordeel van de maiores , de generatie boven ons (...). Als zij een werk goed of zelfs uitmuntend noemen, past het ons dan wel eigenwijs te ontkennen dat dat zo is? Dat het slechts een kwestie is van persoonlijke smaak?".
Stilistisch zwak, argumentatief zwak en ook nog eens inhoudelijk zwak (geen enkel punt echt gemaakt). Toch, omdat het mij zo ontzettend irriteerde en gedeelde smart is halve smart, wil ik nog even twee passages delen waar het stoom me zowat uit de oren kwam:
De eerste gaat over de vraag wat Traditie nu eigenlijk is waarbij Kinneging met dit werkelijk verschrikkelijk xenofobische 'antwoord' komt:
Denk dat het beter is er verder niks over te zeggen, lijkt me duidelijk genoeg wat een verbazingwekkende ideeën deze man heeft.
Toch nog m'n tweede punt om z'n seksisme nog even aan te stippen, want ook dat kan hij niet laten liggen nog even onder de aandacht te brengen. (Dit gaat over de vraag wie de Ethische Wetten/Wetmatigheden zou kunnen ontdekken):
Volgens mij is deze recensie (lees: uiting van irritatie) nu al zo lang aan het worden dat ik maar moet gaan afsluiten met nog een positieve noot over Piets brieven. Ik heb hierboven vooral mijn aandacht gefocust op Kinneging omdat hij zo verbazingwekkend slechte brieven schreef in elk opzicht, waardoor ik niks anders kon dan m'n irritaties op dergelijke manier delen. Piets brieven daarentegen betuigen van weloverwogen interessante punten over ethisch leven, de menselijke geest en de rol van literatuur/kunst daarbij. Het is bijna een scène uit een didactische kinderboek waarbij de wijze docent probeert een gesprek te voeren met een krijsende peuter, alhoewel deze krijsende peuter verhult is onder een laag onnodig vaag/elitair taalgebruik.
Enfin, om hier eindelijk een einde aan te breien, het is een interessante briefwisseling dus in die zin raad ik hem zeker wel aan en hij leest ook best snel door zonder interesse te verliezen. Tegelijkertijd zal het zeer goed mogelijk ook een zeer irritante ervaring zijn, zoals te zien hierboven...
Desalniettemin heeft een boek me nog nooit zo erg geïrriteerd als de brieven van Kinneging (en dat wil in mijn geval wat zeggen). Nu had ik ook zeker niet verwacht het met Kinneging eens te zijn: ik wist al wat van zijn meningen, zeker ook over de 'moderne maatschappij' en z'n afkeer van het feminisme (waardoor ik hem gelijk al een problematisch, vervelend en moeilijk figuur vind). Daarnaast had ik de Vrij Nederland recensie van deze briefwisseling gelezen, waarin Kinneging (terecht) geheel wordt afgekraakt, dus misschien ging ik er niet helemaal met een open blik in.
(Daarnaast ken ik Piet ook, maar in een veel positiever licht dus dat versterkte m'n lezing mogelijk ook).
Toch is het Kinneging gelukt me te verbazen want... oh jongens, het is bijna pijnlijk...
De briefwisseling begint bij Piet en al vanaf de eerste brief van Kinneging werd het me duidelijk wat voor soort type zijn brieven zouden zijn en dat ik me kapot zou gaan ergeren: de hele eerste pagina van zijn brief is gevuld met onderliggend kritiek waarin hij stijl afkraakt ("Stijl is uiterlijk, buitenkant, vorm, verpakking (...) Daar gaat het om; niet de vorm, maar de vent is wat uiteindelijk telt."
Kinneging's inhoud is ook nog eens zwak en niet ondersteund, zo komt hij even later met het sterke argument: "Ik vind het treurig en verontrustend dat iemand als jij, die toch beter zou moeten weten, dit zo onbekommerd opschrijft.". Voor iemand die constant blijft volhouden dat hij een filosoof is ("een man van de inhoud, van de betekenis, van de diepere zin"), is hij verrassend goed in vage punten maken die uit elkaar vallen als je er langer dan 1 seconde naar kijkt.
Hoewel de briefwisseling gaat over hoe je goed moet leven (lees: ethisch), gaat een groot deel van de discussie over de waarde van de Traditie (en het bestaan daarvan überhaupt). Kinneging heeft blijkbaar ook Klassieke Talen gestudeerd, maar hij leest als iemand die op verkeerde internetfora heeft gehoord van Plato en daarmee aan de haal is gegaan, zonder dergelijke teksten kritisch te bekijken of zelfs verder dan die teksten te kijken. Toch lijkt Kinneging in de illusie te verkeren dat hij de enige verlichte geest in de wereld is omdat hij niet zo'n groot fan is van het modernisme (waarover hij zichzelf trouwens later tegenspreekt als het gaat over wie bepaalt wat 'Traditie' is, maar dat terzijde), tegelijkertijd meent Kinneging dat hij juist niet zelf oordeelt: "ik heb geleidelijk aan geleerd dat men beter af kan gaan op het oordeel van de maiores , de generatie boven ons (...). Als zij een werk goed of zelfs uitmuntend noemen, past het ons dan wel eigenwijs te ontkennen dat dat zo is? Dat het slechts een kwestie is van persoonlijke smaak?".
Stilistisch zwak, argumentatief zwak en ook nog eens inhoudelijk zwak (geen enkel punt echt gemaakt). Toch, omdat het mij zo ontzettend irriteerde en gedeelde smart is halve smart, wil ik nog even twee passages delen waar het stoom me zowat uit de oren kwam:
De eerste gaat over de vraag wat Traditie nu eigenlijk is waarbij Kinneging met dit werkelijk verschrikkelijk xenofobische 'antwoord' komt:
"Het beste wat ooit is gezegd, geschreven en gemaakt in de kunsten is in overwegend mate Europees van origine. Het is het product van de Griekse filosofie, het christendom en de gelukkige combinatie van de twee. Natuurlijk, de boeddhistische, hindoeïstische, confucianistische, taoïstische, islamitische en andere tradities hebben schitterende werken opgeleverd, waar we soms veel van kunnen leren. Maar vergeleken met de rijkdom en diepte van de grote Europese Traditie zijn al deze tradities toch betrekkelijk arm en beperkt."
Denk dat het beter is er verder niks over te zeggen, lijkt me duidelijk genoeg wat een verbazingwekkende ideeën deze man heeft.
Toch nog m'n tweede punt om z'n seksisme nog even aan te stippen, want ook dat kan hij niet laten liggen nog even onder de aandacht te brengen. (Dit gaat over de vraag wie de Ethische Wetten/Wetmatigheden zou kunnen ontdekken):
"Oudtijds werden deze lieden doorgaans Wijzen genoemd, later Genieën en Grote Mannen. (Het zijn voor het overgrote deel mannen. Ik kan er niets aan doen. De hedendaagse gedachte dat dat alleen maar komt doordat vrouwen achtergesteld werden, wil er bij mij niet in. Laat het voor de vrouw een troost zijn dat er behalve meer mannelijke genieën ook veel mannelijke, maar vrijwel geen vrouwelijke dwazen zijn!)"
Volgens mij is deze recensie (lees: uiting van irritatie) nu al zo lang aan het worden dat ik maar moet gaan afsluiten met nog een positieve noot over Piets brieven. Ik heb hierboven vooral mijn aandacht gefocust op Kinneging omdat hij zo verbazingwekkend slechte brieven schreef in elk opzicht, waardoor ik niks anders kon dan m'n irritaties op dergelijke manier delen. Piets brieven daarentegen betuigen van weloverwogen interessante punten over ethisch leven, de menselijke geest en de rol van literatuur/kunst daarbij. Het is bijna een scène uit een didactische kinderboek waarbij de wijze docent probeert een gesprek te voeren met een krijsende peuter, alhoewel deze krijsende peuter verhult is onder een laag onnodig vaag/elitair taalgebruik.
Enfin, om hier eindelijk een einde aan te breien, het is een interessante briefwisseling dus in die zin raad ik hem zeker wel aan en hij leest ook best snel door zonder interesse te verliezen. Tegelijkertijd zal het zeer goed mogelijk ook een zeer irritante ervaring zijn, zoals te zien hierboven...
April 21, 2023
Interessante briefwisseling tussen twee ongelijkgestemden. Over waarheid en ethiek, over wijsheid en absolute kennis. over Plato, Christus, Dalrymple, Nietschze, Schopenhauer, Freud en Aristoteles. Over 'niet helemaal is helemaal niet' of 'niet helemaal s het hoogst haalbare'. Waarbij de een die ongelijkheid als gradueel beschouwt en de ander als diametraal. En dat geeft gelijk ook hun insteek aan. Een totalitair denker, zeer streng in het alles of niets van bepaalde stellingen tegenover een scepticus/romanticus die de waarheid minder eenduidig ervaart. Ik vind Kinneging een hele interessante en gevaarlijke schoolplein-bully die volkomen in het verdwaalde kamp van misogynie en vreemdelingenhaat terecht is gekomen en Gerbrandy een veel prettiger denkend iemand. Maar ik vind wel dat ze veel verder uit elkaar denken dan dat hij zegt.
June 9, 2017
Leuke en interessante briefwisseling tussen twee mensen die het niet eens waren, niet eens zijn en het nooit eens zullen worden. Het is niet zozeer een scherp debat, maar wel eerder een goed gesprek heen en weer waarbij Piet Gerbrandy zichzelf op het einde helaas begint tegen te spreken en Andreas Kinneging terecht besluit hem met onder andere de Fransman Derrida te vergelijken en een punt achter het gesprek te zetten. Niettemin de moeite waard.
June 3, 2021
Hoog niveau, interessant. In een zitting uitgelezen. Praatten wel langs elkaar heen af en toe en Kinneging was wat stellig. Maar zeker de moeite waard.
April 28, 2015
*** voor Kinneging **** voor Gerbrandy
Displaying 1 - 5 of 5 reviews