What do you think?
Rate this book
Nocami krzyczą sarny
Historię piszą zwycięzcy, ale czemu zawsze przegrywają kobiety?
Maria zaginęła na 3 dni. To było 20 lat temu, kiedy spędzała ostatnie lato u babci w Górach Sowich. Ani ona, ani nikt inny nie wie, co wtedy się z nią działo.
Teraz, gdy wraca w tamto miejsce, nie przypuszcza, że będzie musiała zmierzyć się nie tylko ze swoją traumą, ale i z tym, co zdarzyło się na tych terenach pod koniec wojny.
Stare poniemieckie domy w spowitej mgłą dolinie szepczą mroczne tajemnice.
Maria, Mereike, Marianna – wszystkie musiały coś ukryć i wszystkie musiały milczeć.
Zbyt długo skrywane tajemnice teraz okazują się zbyt trudne do wypowiedzenia.
Czy Marię budzi w nocy krzyk saren, a może to głosy kobiet z przeszłości?
Maria zaginęła na 3 dni. To było 20 lat temu, kiedy spędzała ostatnie lato u babci w Górach Sowich. Ani ona, ani nikt inny nie wie, co wtedy się z nią działo.
Teraz, gdy wraca w tamto miejsce, nie przypuszcza, że będzie musiała zmierzyć się nie tylko ze swoją traumą, ale i z tym, co zdarzyło się na tych terenach pod koniec wojny.
Stare poniemieckie domy w spowitej mgłą dolinie szepczą mroczne tajemnice.
Maria, Mereike, Marianna – wszystkie musiały coś ukryć i wszystkie musiały milczeć.
Zbyt długo skrywane tajemnice teraz okazują się zbyt trudne do wypowiedzenia.
Czy Marię budzi w nocy krzyk saren, a może to głosy kobiet z przeszłości?
400 pages, Paperback
First published June 12, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 152 reviews
June 15, 2023
Zjawisko literatury pięknej – powieść wstrząsająca w każdym nakreślonym wrażliwością słowie. Nikt bowiem nie przetwarza zapomnianych wspomnień tak wiarygodnie, dyskretnie i wrażeniowo, a przy tym mocno sugestywnie, jak czyni to właśnie Katarzyna Zyskowska. Nocami krzyczą sarny to absorbująca zachęta do przetarcia śladów wojennego okrucieństwa – zagnieżdżona w odmętach hermetycznie przesiedlanej społeczności, muśnięta nutą niespodziewanej słowiańskości, zasnuta brzemieniem drzazg, pochowanych znamiennie w trzech kobiecych samotnościach. Historia odczuwalnie enigmatyczna i zdumiewająca, której strony eksplorować chce się wielokrotnie.
January 21, 2024
Nie jest to książka w której znajdziecie jasny koniec i początek. Nie jest to książka która każdemu przypadnie do gustu. Po lekturze nasuwają mi się dwa słowa na określenie jej treści ból i kłamstwo. I właśnie w tym bólu i kłamstwie toczą się losy trzech kobiet Marianki, Marieke i Marii.
Katarzyna Zyskowska w swej książce ukazuje nam różne oblicza kobiet, ich siłę, determinację ale również ich słabość i kruchość. Dała nam wybór jak odbierzemy bohaterki tej powieści.
Nie ukrywam, że początkowo lektura mnie nie zachwyciła i nie miałam parcia na dotarcie do ostatniejkropki. Dopiero poznanie całości uświadomiło mi jak mądrą książę właśnie przeczytałam.
Katarzyna Zyskowska w swej książce ukazuje nam różne oblicza kobiet, ich siłę, determinację ale również ich słabość i kruchość. Dała nam wybór jak odbierzemy bohaterki tej powieści.
Nie ukrywam, że początkowo lektura mnie nie zachwyciła i nie miałam parcia na dotarcie do ostatniejkropki. Dopiero poznanie całości uświadomiło mi jak mądrą książę właśnie przeczytałam.
June 3, 2023
"Nocami krzyczą sarny" to niezwykle poruszająca powieść Katarzyny Zyskowskiej, która ofiaruje głos kobietom i ukazuje mroczne, nawarstwiające się przez pokolenia tajemnice. Przeszłość splata się tu z teraźniejszością, tworząc niepowtarzalny klimat lat 90. oraz odkrywając powojenne reperkusje na Dolnym Śląsku. Mistrzowsko skonstruowane zwroty akcji, tajemnice i niewiadome skutecznie utrzymują czytelnika w niepewności, pragnącego poznać prawdę. Katarzyna Zyskowska w "Nocami krzyczą sarny" stworzyła nie tylko pasjonującą powieść, ale również poruszający temat kobiecej tożsamości i walki o własny lód. Jej narracja wciąga czytelnika w mroczny świat pełen nieodgadnionych tajemnic i emocji. Ta powieść to prawdziwy klejnot literatury, który warto przeczytać.
Historia rozpoczyna się zaginięciem Marii, która na trzy dni zniknęła dwadzieścia lat temu, będąc u swojej babci w Górach Sowich. Czego doświadczyła w tamtym czasie, nikt nie wie, ani ona sama, ani inni. Jednakże, gdy Maria powraca w to miejsce po latach, nie spodziewa się, że będzie musiała zmierzyć się nie tylko ze swoją własną traumą, ale również z przerażającymi wydarzeniami, które miały miejsce na tych terenach pod koniec wojny.
Opisane w powieści stare poniemieckie domy, otoczone mgłą w dolinie, pełne są mrocznych tajemnic, które przez długi czas były skrywane. Maria, Mereike i Marianna - choć dzieli je wszystko, a zarazem łączy tak wiele - zostały zmuszone do ukrywania pewnych faktów i zachować milczenie. Jednakże teraz te tajemnice stają się zbyt trudne do wypowiedzenia. Czy to krzyk saren budzi Marię w nocy, czy też głosy kobiet z przeszłości? Powieść ta prowadzi nas przez trzy linie czasowe: teraźniejszość, lata dziewięćdziesiąte oraz okres powojenny na Dolnym Śląsku, pokazując, jak te epoki się przenikają i mają wpływ na siebie nawzajem.
Katarzyna Zyskowska nie tylko tworzy niepodrabialny klimat lat 90., ale również wprowadza lokalny folklor, który nadaje powieści wyjątkowy charakter. Książka ta daje głos kobietom, a ich historie są centralnym elementem fabuły. Powieść Zyskowskiej dotyka ważnych tematów, takich jak milczenie kobiet, utrata, wojna oraz traumy, ukazując, że historia zwykle jest pisana przez zwycięzców, podczas gdy kobiety często pozostają w cieniu. "Nocami krzyczą sarny" to literackie arcydzieło, które nie tylko wciąga czytelnika swoją osnutą mrokiem fabułą, ale również skłania do refleksji nad przemijaniem czasu i wpływem przeszłości na naszą teraźniejszość. To powieść, której nie można oderwać się od lektury i która zostaje w pamięci na długo po zakończeniu. Autorka w niesamowity sposób oddaje głos tym, których opowieści często pozostają w cieniu, ukazując ich siłę, determinację i wewnętrzną walkę.
Katarzyna Zyskowska stworzyła powieść z gatunku tych nieodkładalnych, przenikających czytelnika aurą niedopowiedzeń, na wskroś kobiecą i przepełnioną sekretami.
"Nocami krzyczą sarny" to lektura pełna tajemnic, emocji i napięcia. Katarzyna Zyskowska wciąga czytelnika w wir historii i skłania do refleksji nad przeszłością, która wciąż ma wpływ na naszą teraźniejszość. To wspaniała powieść, która podkreśla wagę oddawania głosu kobietom i ukazuje, jak ich historie są istotne dla naszego dziedzictwa i tożsamości.
Hipnotyzująca, uzależniająca, mroczna - bardzo ukochałam tę książkę!
Historia rozpoczyna się zaginięciem Marii, która na trzy dni zniknęła dwadzieścia lat temu, będąc u swojej babci w Górach Sowich. Czego doświadczyła w tamtym czasie, nikt nie wie, ani ona sama, ani inni. Jednakże, gdy Maria powraca w to miejsce po latach, nie spodziewa się, że będzie musiała zmierzyć się nie tylko ze swoją własną traumą, ale również z przerażającymi wydarzeniami, które miały miejsce na tych terenach pod koniec wojny.
Opisane w powieści stare poniemieckie domy, otoczone mgłą w dolinie, pełne są mrocznych tajemnic, które przez długi czas były skrywane. Maria, Mereike i Marianna - choć dzieli je wszystko, a zarazem łączy tak wiele - zostały zmuszone do ukrywania pewnych faktów i zachować milczenie. Jednakże teraz te tajemnice stają się zbyt trudne do wypowiedzenia. Czy to krzyk saren budzi Marię w nocy, czy też głosy kobiet z przeszłości? Powieść ta prowadzi nas przez trzy linie czasowe: teraźniejszość, lata dziewięćdziesiąte oraz okres powojenny na Dolnym Śląsku, pokazując, jak te epoki się przenikają i mają wpływ na siebie nawzajem.
Katarzyna Zyskowska nie tylko tworzy niepodrabialny klimat lat 90., ale również wprowadza lokalny folklor, który nadaje powieści wyjątkowy charakter. Książka ta daje głos kobietom, a ich historie są centralnym elementem fabuły. Powieść Zyskowskiej dotyka ważnych tematów, takich jak milczenie kobiet, utrata, wojna oraz traumy, ukazując, że historia zwykle jest pisana przez zwycięzców, podczas gdy kobiety często pozostają w cieniu. "Nocami krzyczą sarny" to literackie arcydzieło, które nie tylko wciąga czytelnika swoją osnutą mrokiem fabułą, ale również skłania do refleksji nad przemijaniem czasu i wpływem przeszłości na naszą teraźniejszość. To powieść, której nie można oderwać się od lektury i która zostaje w pamięci na długo po zakończeniu. Autorka w niesamowity sposób oddaje głos tym, których opowieści często pozostają w cieniu, ukazując ich siłę, determinację i wewnętrzną walkę.
Katarzyna Zyskowska stworzyła powieść z gatunku tych nieodkładalnych, przenikających czytelnika aurą niedopowiedzeń, na wskroś kobiecą i przepełnioną sekretami.
"Nocami krzyczą sarny" to lektura pełna tajemnic, emocji i napięcia. Katarzyna Zyskowska wciąga czytelnika w wir historii i skłania do refleksji nad przeszłością, która wciąż ma wpływ na naszą teraźniejszość. To wspaniała powieść, która podkreśla wagę oddawania głosu kobietom i ukazuje, jak ich historie są istotne dla naszego dziedzictwa i tożsamości.
Hipnotyzująca, uzależniająca, mroczna - bardzo ukochałam tę książkę!
June 14, 2023
Poruszająca, napisana przepięknym językiem, dysząca górską atmosferą dolnośląskich Gór Sowich. Historia Marieke, Marianki i Marii to zakotwiczenie teraźniejszości w przeszłości. To opowieść o dziedziczeniu traum, o kobiecym losie w czasie wojny. Losie uzależnionym od tych, którzy nazywani są zwycięzcami.
„Nocami krzyczą sarny” to kolejna książka Zyskowskiej, która wywołuje obrażenia i pozostaje w pamięci.
Niezmiernie polecam tę prozę!
„Nocami krzyczą sarny” to kolejna książka Zyskowskiej, która wywołuje obrażenia i pozostaje w pamięci.
Niezmiernie polecam tę prozę!
January 8, 2026
Przyciągnęła mnie piękna, intrygująca okładka ale zawartość tej powieści jest pełna mroku i bólu. To wielopokoleniowa opowieść o kobietach, ofiarach bezwzględnej historii, o traumach, które przekazywane z pokolenia na pokolenie, uzewnętrzniają się u potomków nie w formie wspomnień, lecz jako nieuzasadnione lęki, schematy zachowań. To również opowieść o wojnie, o tym jak człowiek staje się bestią, o tym, że w czasie takiego konfliktu nikogo nie można ogłosić wygranym bo instynkt przetrwania wyzwala najgorsze i najbrudniejsze instynkty. Język autorki, niezwykle plastyczny i sugestywny, bogaty w detale wciągnął mnie w tę złożoną i wielowymiarową historię. Nie byłam gotowa na brutalność i bezwzględność niektórych scen. Jednakże uważam, że powieść, jej konstrukcja doskonale opisała zjawisko traumy pokoleniowej i próby stawienia jej czoła poprzez konfrontację z niewygodną przeszłością.
February 14, 2024
Zarwałam noc, żeby przeczytać do końca. Dobra historia, ciekawie odsłaniane tajemnice, trzymała mnie w napięciu do ostatniej strony.
April 9, 2026
Wielokrotnie zawiodłam się na polecanych bestsellerach, więc i do tej powieści podeszłam ze sporą dozą rezerwy. Niepotrzebnie! Książka jest niesamowita, napisana pięknym językiem i nie sposób się od niej oderwać!
July 1, 2023
Katarzyna Zyskowska, autorka „Szklanych ptaków”, powieści, która w zeszłym roku zachwyciła mnóstwo czytelników, powróciła z najnowszą historią. „Nocami krzyczą sarny” to powieść, która zachwyca zarówno nietuzinkową fabułą, jak również przepiękną okładką.
Przed dwudziestu laty Maria, spędzając ostatnie wakacje u babci w Górach Sowich, zaginęła na trzy dni. Ani ona, ani nikt inny nie wie, co wtedy się z nią działo, gdzie była, co robiła.
Dzisiaj, wracając w tamto miejsce, Maria nie zdaje sobie sprawy, że będzie musiała zmierzyć się zarówno ze swoją traumą, jak również z wydarzeniami, które miały miejsce na tych terenach pod koniec II wojny światowej.
Maria, Mereike, Marianna — każda z nich musiała coś ukryć i każda musiała milczeć. Co takiego łączy ze sobą trzy różne kobiety? Jaką tajemnicę skrywa dom w Sowich Górach?
Katarzyna Zyskowska na kartach swojej powieści zabrała mnie w niezwykłą, aczkolwiek bardzo bolesną podróż. „Nocami krzyczą sarny” to historia, która zachwyciła mnie od pierwszych stron i swoją tajemniczością sprawiła, że nie potrafiłam oderwać się od lektury.
Katarzyna Zyskowska przelała na papier na wskroś wzruszającą, dramatyczną, ale również piękną historię, pełną rodzinnych tajemnic. Tajemnic, które swoje początki mają w dalekiej przeszłości sięgającej czasów II wojny światowej.
Historia przedstawiona na kartach powieści rozgrywa się na trzech płaszczyznach czasowych. Poznajemy trzy różne kobiety, każda z nich zmaga się z własnymi demonami, traumami. Autorka w bardzo obrazowy sposób nakreśliła ich losy, ukazując nam dramat, z jakim przyszło się im zmierzyć. Z każdej strony powieści wylewa się ogromne cierpienie, które jest tak realne, że czytelnik cały sobą odczuwa każdy, nawet najmniejszy ból, jakiego doświadczają bohaterki.
Jestem pod ogromnym wrażeniem kunsztu pisarskiego pani Katarzyny, autorka ma niesamowicie lekki, a zarazem niezwykle hipnotyzujący styl, który sprawia, że przez kolejne strony powieści dosłownie płyniemy zaangażowani do tego stopnia, że nic, co wokół ma miejsce, nie ma dla nas znaczenia. Historia, którą stworzyła autorka, jest dopracowana w każdym najdrobniejszym szczególe, fabuła osadzona w górskim klimacie wzbudza w czytelniku mnóstwo przejmujących emocji.
„Nocami krzyczą sarny” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale na pewno nie ostatnie. Jestem zauroczona tą historią, która z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci. Z całego serca zachęcam Was do lektury. Mam nadzieję, że zachwyci Was równie mocno, jak mnie.
Przed dwudziestu laty Maria, spędzając ostatnie wakacje u babci w Górach Sowich, zaginęła na trzy dni. Ani ona, ani nikt inny nie wie, co wtedy się z nią działo, gdzie była, co robiła.
Dzisiaj, wracając w tamto miejsce, Maria nie zdaje sobie sprawy, że będzie musiała zmierzyć się zarówno ze swoją traumą, jak również z wydarzeniami, które miały miejsce na tych terenach pod koniec II wojny światowej.
Maria, Mereike, Marianna — każda z nich musiała coś ukryć i każda musiała milczeć. Co takiego łączy ze sobą trzy różne kobiety? Jaką tajemnicę skrywa dom w Sowich Górach?
Katarzyna Zyskowska na kartach swojej powieści zabrała mnie w niezwykłą, aczkolwiek bardzo bolesną podróż. „Nocami krzyczą sarny” to historia, która zachwyciła mnie od pierwszych stron i swoją tajemniczością sprawiła, że nie potrafiłam oderwać się od lektury.
Katarzyna Zyskowska przelała na papier na wskroś wzruszającą, dramatyczną, ale również piękną historię, pełną rodzinnych tajemnic. Tajemnic, które swoje początki mają w dalekiej przeszłości sięgającej czasów II wojny światowej.
Historia przedstawiona na kartach powieści rozgrywa się na trzech płaszczyznach czasowych. Poznajemy trzy różne kobiety, każda z nich zmaga się z własnymi demonami, traumami. Autorka w bardzo obrazowy sposób nakreśliła ich losy, ukazując nam dramat, z jakim przyszło się im zmierzyć. Z każdej strony powieści wylewa się ogromne cierpienie, które jest tak realne, że czytelnik cały sobą odczuwa każdy, nawet najmniejszy ból, jakiego doświadczają bohaterki.
Jestem pod ogromnym wrażeniem kunsztu pisarskiego pani Katarzyny, autorka ma niesamowicie lekki, a zarazem niezwykle hipnotyzujący styl, który sprawia, że przez kolejne strony powieści dosłownie płyniemy zaangażowani do tego stopnia, że nic, co wokół ma miejsce, nie ma dla nas znaczenia. Historia, którą stworzyła autorka, jest dopracowana w każdym najdrobniejszym szczególe, fabuła osadzona w górskim klimacie wzbudza w czytelniku mnóstwo przejmujących emocji.
„Nocami krzyczą sarny” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale na pewno nie ostatnie. Jestem zauroczona tą historią, która z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci. Z całego serca zachęcam Was do lektury. Mam nadzieję, że zachwyci Was równie mocno, jak mnie.
March 30, 2024
Ta książka rozłożyła mnie na łopatki.
Nie sądziłam, że trafi we mnie aż tak historia utkana na kanwie wojny. Pełna mroku, tajemnic i skrytych pragnień pochłonęła każdą moją myśl. Nie mogłam się oderwać!
Wielopokoleniowa, skomplikowana historia osadzona w dość tajemniczym miejscu, jakim wydają mi się Góry Sowie, okraszona dawnymi wierzeniami, widmem wojny i trudami życia kobiet. Fascynująca.
Nie sądziłam, że trafi we mnie aż tak historia utkana na kanwie wojny. Pełna mroku, tajemnic i skrytych pragnień pochłonęła każdą moją myśl. Nie mogłam się oderwać!
Wielopokoleniowa, skomplikowana historia osadzona w dość tajemniczym miejscu, jakim wydają mi się Góry Sowie, okraszona dawnymi wierzeniami, widmem wojny i trudami życia kobiet. Fascynująca.
May 3, 2026
Jedna z najlepszych książek, które w tym roku czytałam!
August 18, 2026
🌫️🦌 Nocami krzyczą sarny Katarzyny Zyskowskiej to powieść, która od pierwszych stron otula czytelnika gęstą atmosferą tajemnicy, ale jednocześnie porusza niezwykle ważne i bolesne tematy. Autorka zabiera nas w Góry Sowie – miejsce piękne, a zarazem naznaczone trudną historią, gdzie przeszłość wciąż wydaje się żywa. To nie jest jedynie opowieść o odkrywaniu dawnych sekretów. To przede wszystkim historia kobiet, których losy na przestrzeni wielu lat splatają się ze sobą w sposób zaskakujący i niezwykle poruszający. Katarzyna Zyskowska po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o historii z ogromną wrażliwością i wyczuciem ludzkich emocji.
🌫️🦌 Główną bohaterką jest Maria, która po latach wraca do miejsca związanego z traumatycznym wydarzeniem z dzieciństwa. Dawne wspomnienia zaczynają stopniowo powracać, a wraz z nimi pojawiają się pytania, na które przez lata nikt nie potrafił odpowiedzieć. Katarzyna Zyskowska prowadzi tę historię niezwykle umiejętnie, nie odsłaniając wszystkich kart od razu. Każdy kolejny rozdział przynosi nowe informacje i pozwala lepiej zrozumieć zarówno współczesne wydarzenia, jak i dramatyczne losy kobiet żyjących wiele lat wcześniej. Dzięki temu napięcie utrzymuje się przez całą lekturę, a ciekawość nie pozwala oderwać się od książki.
🌫️🦌 Największym atutem powieści są bez wątpienia bohaterki. Każda z nich mierzy się z innym ciężarem, ale wszystkie łączy konieczność życia z tajemnicami oraz konsekwencjami wydarzeń, na które często nie miały żadnego wpływu. Katarzyna Zyskowska z ogromnym wyczuciem pokazuje ich lęki, nadzieje i próby odnalezienia własnego miejsca w świecie. To kobiety pełne siły, choć niepozbawione słabości. Ich historie wzruszają właśnie dlatego, że wydają się prawdziwe i bardzo ludzkie. Autorka nie ocenia swoich bohaterek, lecz pozwala czytelnikowi samodzielnie zrozumieć motywy ich decyzji.
🌫️🦌 Ogromne wrażenie zrobił na mnie również klimat tej książki. Góry Sowie nie są jedynie tłem wydarzeń, lecz stają się pełnoprawnym bohaterem opowieści. Mgła, stare poniemieckie domy, lasy i wszechobecna cisza budują atmosferę niepokoju, która towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Katarzyna Zyskowska opisuje otoczenie w taki sposób, że bez trudu można wyobrazić sobie każdy krajobraz i niemal usłyszeć odgłosy nocnego lasu. To właśnie ten niezwykły klimat sprawia, że historia zostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony.
ㅤ
🌫️🦌 Powieść porusza wiele trudnych tematów, takich jak wojenne traumy, przymusowe przesiedlenia, rodzinne sekrety czy wpływ przeszłości na kolejne pokolenia. Autorka przypomina, że historia nie kończy się wraz z zakończeniem wojny, ponieważ jej skutki często odczuwają również ci, którzy przyszli na świat wiele lat później. Wszystko zostało przedstawione z dużym wyczuciem i szacunkiem dla bohaterów oraz ich doświadczeń. Nie ma tutaj taniego epatowania cierpieniem. Emocje płyną z autentyczności i świetnie poprowadzonej narracji, która pozwala czytelnikowi głęboko przeżyć opowiadaną historię.
ㅤ
🌫️🦌 Nocami krzyczą sarny to niezwykle poruszająca, mądra i pięknie napisana powieść, która łączy historię, dramat rodzinny i subtelny element tajemnicy. Katarzyna Zyskowska stworzyła opowieść pełną emocji, refleksji i znakomicie wykreowanych bohaterów, pokazując, że największe rany często pozostają niewidoczne dla innych. To książka, która skłania do zadumy nad siłą pamięci, znaczeniem prawdy i odwagą potrzebną do zmierzenia się z przeszłością. Zdecydowanie polecam ją wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej i historycznej, którzy szukają historii poruszających serce i pozostających w pamięci jeszcze długo po zakończeniu lektury.
🌫️🦌 Główną bohaterką jest Maria, która po latach wraca do miejsca związanego z traumatycznym wydarzeniem z dzieciństwa. Dawne wspomnienia zaczynają stopniowo powracać, a wraz z nimi pojawiają się pytania, na które przez lata nikt nie potrafił odpowiedzieć. Katarzyna Zyskowska prowadzi tę historię niezwykle umiejętnie, nie odsłaniając wszystkich kart od razu. Każdy kolejny rozdział przynosi nowe informacje i pozwala lepiej zrozumieć zarówno współczesne wydarzenia, jak i dramatyczne losy kobiet żyjących wiele lat wcześniej. Dzięki temu napięcie utrzymuje się przez całą lekturę, a ciekawość nie pozwala oderwać się od książki.
🌫️🦌 Największym atutem powieści są bez wątpienia bohaterki. Każda z nich mierzy się z innym ciężarem, ale wszystkie łączy konieczność życia z tajemnicami oraz konsekwencjami wydarzeń, na które często nie miały żadnego wpływu. Katarzyna Zyskowska z ogromnym wyczuciem pokazuje ich lęki, nadzieje i próby odnalezienia własnego miejsca w świecie. To kobiety pełne siły, choć niepozbawione słabości. Ich historie wzruszają właśnie dlatego, że wydają się prawdziwe i bardzo ludzkie. Autorka nie ocenia swoich bohaterek, lecz pozwala czytelnikowi samodzielnie zrozumieć motywy ich decyzji.
🌫️🦌 Ogromne wrażenie zrobił na mnie również klimat tej książki. Góry Sowie nie są jedynie tłem wydarzeń, lecz stają się pełnoprawnym bohaterem opowieści. Mgła, stare poniemieckie domy, lasy i wszechobecna cisza budują atmosferę niepokoju, która towarzyszy czytelnikowi niemal przez cały czas. Katarzyna Zyskowska opisuje otoczenie w taki sposób, że bez trudu można wyobrazić sobie każdy krajobraz i niemal usłyszeć odgłosy nocnego lasu. To właśnie ten niezwykły klimat sprawia, że historia zostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony.
ㅤ
🌫️🦌 Powieść porusza wiele trudnych tematów, takich jak wojenne traumy, przymusowe przesiedlenia, rodzinne sekrety czy wpływ przeszłości na kolejne pokolenia. Autorka przypomina, że historia nie kończy się wraz z zakończeniem wojny, ponieważ jej skutki często odczuwają również ci, którzy przyszli na świat wiele lat później. Wszystko zostało przedstawione z dużym wyczuciem i szacunkiem dla bohaterów oraz ich doświadczeń. Nie ma tutaj taniego epatowania cierpieniem. Emocje płyną z autentyczności i świetnie poprowadzonej narracji, która pozwala czytelnikowi głęboko przeżyć opowiadaną historię.
ㅤ
🌫️🦌 Nocami krzyczą sarny to niezwykle poruszająca, mądra i pięknie napisana powieść, która łączy historię, dramat rodzinny i subtelny element tajemnicy. Katarzyna Zyskowska stworzyła opowieść pełną emocji, refleksji i znakomicie wykreowanych bohaterów, pokazując, że największe rany często pozostają niewidoczne dla innych. To książka, która skłania do zadumy nad siłą pamięci, znaczeniem prawdy i odwagą potrzebną do zmierzenia się z przeszłością. Zdecydowanie polecam ją wszystkim miłośnikom literatury obyczajowej i historycznej, którzy szukają historii poruszających serce i pozostających w pamięci jeszcze długo po zakończeniu lektury.
July 17, 2026
„Nocami krzyczą sarny” Katarzyny Zyskowskiej to lektura, którą koniecznie chciałam przeczytać w tym roku. To nie było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki, ale to na pewno kolejna jej książka po „Alchemii”, która trafia na listę moich ulubieńców.
Fabuła powieści osadzona jest w bardzo dobrze mi znanych rejonach, jakimi są Góry Sowie i przyległe do nich miejscowości. Sama pochodzę z Dolnego Śląska, trochę z końca świata, ze wsi, która kiedyś była prawdziwą perełką tego regionu, a dziś mało kto o niej pamięta. Dlatego, czytając tę książkę, poczułam się jak w domu, mimo że poruszone w niej tematy są niezwykle bolesne.
Autorka w ciekawy i bardzo wciągający sposób oddała ten specyficzny, tajemniczy i duszny klimat moich rodzinnych stron. Góry Sowie w jej wydaniu są mgliste, pełne sekretów i niewypowiedzianych na głos krzywd. Trzy kobiety: Mereike, Marianna i Maria, trzy pokolenia i jeden poniemiecki dom, w którym kryje się bolesna prawda.
Czytając tę książkę, kilka razy musiałam się zatrzymywałam na chwilę, żeby przemyśleć losy bohaterów. Może dlatego, że akcja rozgrywa się tak blisko miejsc, które znam od dziecka i oczyma wyobraźni widziałam to wszystko. Jedno jest pewne po tej lekturze Góry Sowie już nigdy nie będą dla mnie tym samym miejscem co wcześniej.
Ta książka porusza trudne, ale i niezwykle ważne tematy Dolnego Śląska z czasów II wojny światowej i lat powojennych. Pokazuje dramat uciekających Niemców i traumę przesiedlanych Polaków, którym przyszło budować swoje nowe życie na cudzej codzienności. To opowieść o traumie pokoleniowej, która, choć niewypowiedziana na głos, dotknęła każdą z bohaterek.
„Nocami krzyczą sarny” to książka, która łączy w sobie kilka gatunków. Mamy tu powieść historyczną, sagę rodzinną i elementy thrillera psychologicznego. Jeśli zaczytujecie się w takich historiach, to bardzo polecam ten tytuł. To jedna z tych opowieści, która wywołują całą masę emocji i o których nie zapomina się zaraz po zamknięciu książki.
Fabuła powieści osadzona jest w bardzo dobrze mi znanych rejonach, jakimi są Góry Sowie i przyległe do nich miejscowości. Sama pochodzę z Dolnego Śląska, trochę z końca świata, ze wsi, która kiedyś była prawdziwą perełką tego regionu, a dziś mało kto o niej pamięta. Dlatego, czytając tę książkę, poczułam się jak w domu, mimo że poruszone w niej tematy są niezwykle bolesne.
Autorka w ciekawy i bardzo wciągający sposób oddała ten specyficzny, tajemniczy i duszny klimat moich rodzinnych stron. Góry Sowie w jej wydaniu są mgliste, pełne sekretów i niewypowiedzianych na głos krzywd. Trzy kobiety: Mereike, Marianna i Maria, trzy pokolenia i jeden poniemiecki dom, w którym kryje się bolesna prawda.
Czytając tę książkę, kilka razy musiałam się zatrzymywałam na chwilę, żeby przemyśleć losy bohaterów. Może dlatego, że akcja rozgrywa się tak blisko miejsc, które znam od dziecka i oczyma wyobraźni widziałam to wszystko. Jedno jest pewne po tej lekturze Góry Sowie już nigdy nie będą dla mnie tym samym miejscem co wcześniej.
Ta książka porusza trudne, ale i niezwykle ważne tematy Dolnego Śląska z czasów II wojny światowej i lat powojennych. Pokazuje dramat uciekających Niemców i traumę przesiedlanych Polaków, którym przyszło budować swoje nowe życie na cudzej codzienności. To opowieść o traumie pokoleniowej, która, choć niewypowiedziana na głos, dotknęła każdą z bohaterek.
„Nocami krzyczą sarny” to książka, która łączy w sobie kilka gatunków. Mamy tu powieść historyczną, sagę rodzinną i elementy thrillera psychologicznego. Jeśli zaczytujecie się w takich historiach, to bardzo polecam ten tytuł. To jedna z tych opowieści, która wywołują całą masę emocji i o których nie zapomina się zaraz po zamknięciu książki.
August 6, 2026
3,5 ⭐
[PL] Przed 20 laty Maria, spędzając lato u babci w Górach Sowich, zaginęła na 3 dni. Praktycznie nikt nie wie, co się wydarzyło. Teraz, gdy powraca do tamtego miejsca w związku z promocją swojej książki, nie przypuszcza, że przyjdzie jej zmierzyć się zarówno ze swoją traumą, jak i z tym, co zdarzyło się na tych terenach pod koniec wojny. A wszystko to, bowiem losy Marii nierozerwalnie związane są z losami Mereike oraz Marianny, które żyły tam lata temu i musiały coś ukryć oraz milczeć.
Tytułowe sarny krzyczą w Górach Sowich; to właśnie do tego miejsca autorka zabiera czytelnika, przedstawiając mu historię łączącą sagę rodzinną, dramat psychologiczny i tajemnicę. Zyskowska znakomicie wykorzystuje scenerię Gór Sowich, gdzie opuszczone domy, lasy i wszechobecna cisza (od czasu do czasu przerywana krzykiem tychże saren) budują atmosferę niepokoju. Czytelnik zdecydowanie może poczuć, że to miejsce nie tyle co widziało, ile przeżyło wiele, przez co skrywa wiele sekretów, które zostały zintensyfikowane przez upływający czas.
W tej scenerii rozgrywają się dzieje trzech całkiem dobrze wykreowanych kobiecych bohaterek, z których każda ma własną historię, motywacje i bagaż doświadczeń. Żyją w różnych czasach, ale łączy je konieczność zmierzenia się z trudną przeszłością, a ich decyzje wynikają z przeżytych traum i doświadczeń. Zresztą te przeplatające się losy bohaterów na przestrzeni lat to zdecydowanie mój ulubiony element tej powieści. Bardzo lubię historie, w których stopniowo splatają się ze sobą wydarzenia z różnych okresów. Taki zabieg, dobrze poprowadzony (tak jak tutaj), pokazuje, jak decyzje sprzed kilkudziesięciu lat wpływają na współczesność. Od początku wiedziałam, że pomiędzy bohaterkami będzie istniało powiązanie, a odkrywanie go sprawiło, że z zainteresowaniem śledziłam kolejne rozdziały i próbowałam sama połączyć wszystkie elementy układanki. Udała mi się ta sztuka; przewidziałam przebieg wydarzeń, zanim ten został wyjaśniony przez autorkę. Ta przewidywalność trochę mnie zawiodła, jakby fabuła potrzebowała szybkiego popchnięcia do przodu. A to jest z kolei zastanawiające, bo chociaż fabuła nie zdradza wszystkiego od razu, informacje są dawkowane powoli i każda kolejna perspektywa wnosi coś nowego do historii, to książka cierpi na nieco nierówne tempo narracji. Tak jak wspomniałam, przez to, że wiele przewidziałam, zakończenie nie dorównuje budowanemu przez autorkę napięciu. Być może dlatego, że nie domyka wszystkich wątków, co chyba najbardziej odczułam w przypadku jednego z męskich bohaterów. Jego postać zapowiadała się interesująco i wydawało się, że będzie kluczowa dla całej historii; ostatecznie jego wątek został potraktowany epizodycznie i powierzchownie, pozostawiając niedosyt.
Jednak w moim odczuciu ważniejsza od samych tajemnic jest emocjonalna i dojrzała tematyka, w której autorka porusza takie wątki jak trauma wojenna, rodzinne tajemnice, przemoc wobec kobiet czy wyparcie bolesnych wspomnień. Zyskowska nie przekazuje tego w nachalny sposób, a z dużą wrażliwością. I to jest coś, co czyni tę powieść wartościową lekturą.
[PL] Przed 20 laty Maria, spędzając lato u babci w Górach Sowich, zaginęła na 3 dni. Praktycznie nikt nie wie, co się wydarzyło. Teraz, gdy powraca do tamtego miejsca w związku z promocją swojej książki, nie przypuszcza, że przyjdzie jej zmierzyć się zarówno ze swoją traumą, jak i z tym, co zdarzyło się na tych terenach pod koniec wojny. A wszystko to, bowiem losy Marii nierozerwalnie związane są z losami Mereike oraz Marianny, które żyły tam lata temu i musiały coś ukryć oraz milczeć.
Tytułowe sarny krzyczą w Górach Sowich; to właśnie do tego miejsca autorka zabiera czytelnika, przedstawiając mu historię łączącą sagę rodzinną, dramat psychologiczny i tajemnicę. Zyskowska znakomicie wykorzystuje scenerię Gór Sowich, gdzie opuszczone domy, lasy i wszechobecna cisza (od czasu do czasu przerywana krzykiem tychże saren) budują atmosferę niepokoju. Czytelnik zdecydowanie może poczuć, że to miejsce nie tyle co widziało, ile przeżyło wiele, przez co skrywa wiele sekretów, które zostały zintensyfikowane przez upływający czas.
W tej scenerii rozgrywają się dzieje trzech całkiem dobrze wykreowanych kobiecych bohaterek, z których każda ma własną historię, motywacje i bagaż doświadczeń. Żyją w różnych czasach, ale łączy je konieczność zmierzenia się z trudną przeszłością, a ich decyzje wynikają z przeżytych traum i doświadczeń. Zresztą te przeplatające się losy bohaterów na przestrzeni lat to zdecydowanie mój ulubiony element tej powieści. Bardzo lubię historie, w których stopniowo splatają się ze sobą wydarzenia z różnych okresów. Taki zabieg, dobrze poprowadzony (tak jak tutaj), pokazuje, jak decyzje sprzed kilkudziesięciu lat wpływają na współczesność. Od początku wiedziałam, że pomiędzy bohaterkami będzie istniało powiązanie, a odkrywanie go sprawiło, że z zainteresowaniem śledziłam kolejne rozdziały i próbowałam sama połączyć wszystkie elementy układanki. Udała mi się ta sztuka; przewidziałam przebieg wydarzeń, zanim ten został wyjaśniony przez autorkę. Ta przewidywalność trochę mnie zawiodła, jakby fabuła potrzebowała szybkiego popchnięcia do przodu. A to jest z kolei zastanawiające, bo chociaż fabuła nie zdradza wszystkiego od razu, informacje są dawkowane powoli i każda kolejna perspektywa wnosi coś nowego do historii, to książka cierpi na nieco nierówne tempo narracji. Tak jak wspomniałam, przez to, że wiele przewidziałam, zakończenie nie dorównuje budowanemu przez autorkę napięciu. Być może dlatego, że nie domyka wszystkich wątków, co chyba najbardziej odczułam w przypadku jednego z męskich bohaterów. Jego postać zapowiadała się interesująco i wydawało się, że będzie kluczowa dla całej historii; ostatecznie jego wątek został potraktowany epizodycznie i powierzchownie, pozostawiając niedosyt.
Jednak w moim odczuciu ważniejsza od samych tajemnic jest emocjonalna i dojrzała tematyka, w której autorka porusza takie wątki jak trauma wojenna, rodzinne tajemnice, przemoc wobec kobiet czy wyparcie bolesnych wspomnień. Zyskowska nie przekazuje tego w nachalny sposób, a z dużą wrażliwością. I to jest coś, co czyni tę powieść wartościową lekturą.
December 2, 2024
Nie do końca wiem jak to dokładnie sklasyfikować, więc będzie to obyczajówka. Czyli mój ulubiony gatunek pod którym mieści się właściwie wszystko. A jest to historia w trzech osiach czasowych. Jedna dotyczy teraźniejszości, druga 25 lat temu, a trzecia okresu wojennego. Rzecz dzieje się na terenach poniemieckich i historie są Niemców i Polaków bezpośrednio po wojnie. Bardzo ciekawie przedstawione i zarysowane postacie. Odkrywanie histori, które się łączą bardzo ciekawe jak i tajemnica z prologa się rozwiązuje. To co tam widać to przede wszystkim dramat bohaterek. I desperacja. ale jest to bardzo ujmująca historia napisana bardzo przyjemnym językiem, za co duży plus.
August 15, 2025
4.5 gwiazdki
Powieść poruszająca, chwilami wstrząsająca, która zostanie mi w pamięci na długo. Powieść o kobietach, ich losach, bólu, sile i wytrwałości w najtrudniejszych czasach. Dająca do myślenia, bez oceny przedstawiająca wybory, które odbijają się echem do kolejnych pokoleń. Wartościowa i godna przeczytania lektura, ale na pewno nie dla każdego..
Powieść poruszająca, chwilami wstrząsająca, która zostanie mi w pamięci na długo. Powieść o kobietach, ich losach, bólu, sile i wytrwałości w najtrudniejszych czasach. Dająca do myślenia, bez oceny przedstawiająca wybory, które odbijają się echem do kolejnych pokoleń. Wartościowa i godna przeczytania lektura, ale na pewno nie dla każdego..
March 4, 2026
Intrygująca, w moim klimacie - kilka historii, które powoli się ze sobą splatają i już w połowie czuć, dokąd to zmierza. Ciekawie pokazana trauma międzypokoleniowa i naprawdę dobry rozwój postaci, bez pośpiechu i sztucznego podkręcania dramatu. Tbh spodziewałem się czegoś gorszego, a wyszło bardzo na plus 🌝 4 gwiazdki!
July 21, 2026
Beautiful and wonderful book talking about hard parts of the history of Poland and areas around it. The wonderful understanding of women and their struggles, it was magnificent and a delight to read. I can't wait to read more from the author, hoping to immerse myself in the world seen through her eyes.
Great, great book.
Great, great book.
August 14, 2026
Another novel with several timelines, where the main characters are women, with secrets, crimes, Nazis, and Jews. And I could say, "ugh... again," but this was a truly well-crafted and captivating story.
September 11, 2023
Przepiękna!
Napisana pięknym, ale przyjemnym językiem. Intrygująca, wciągająca, a przy tym zaskakująca i jednocześnie smutna.
Napisana pięknym, ale przyjemnym językiem. Intrygująca, wciągająca, a przy tym zaskakująca i jednocześnie smutna.
August 20, 2025
Ale to było dobre!
January 8, 2026
4.5, książka wstrząsająca, boleśnie realistyczna. Będę długo o niej myśleć
June 20, 2026
Trzy różne epoki, odmienne realia i jedno miejsce w spowitych mgłą Górach Sowich, które połączyło losy trzech kobiet. Choć Mareike, Mariannę i Marię dzieli czas oraz pochodzenie, ich biografie splatają się wokół wspólnego domu na odludziu i głęboko skrywanej, bolesnej tajemnicy. Katarzyna Zyskowska w swojej poruszającej powieści „Nocami krzyczą sarny” tworzy uniwersalny, kobiecy portret cierpienia, odważnie pytając o to, dlaczego w świecie wielkiej polityki i wojen tworzonych przez mężczyzn to właśnie kobiety ponoszą najwyższe koszty.
Autorka misternie prowadzi narrację na trzech płaszczyznach czasowych, oddając głos bohaterkom naznaczonym przez los. Pierwszą z nich jest Mareike, Niemka, która próbuje przetrwać okrucieństwo II wojny światowej w surowym klimacie Sudetów. Kolejną perspektywę reprezentuje Marianna, polska przesiedlenka, zmuszona po wojnie do budowania codzienności od nowa w opuszczonym, poniemieckim gospodarstwie, pośród cudzych przedmiotów i wspomnień. Ostatnią bohaterką jest współczesna Maria, która jako nastolatka zaginęła w tych stronach na trzy dni, a po latach wraca do opustoszałej wsi, by odtworzyć wyparte z pamięci wydarzenia i skonfrontować się z własną traumą...
Niezwykłym elementem książki jest jej duszny, lekko odrealniony klimat, w którym przyroda odgrywa kluczową rolę. Ściany wiejskiego gospodarstwa kryją w sobie pamięć o dawnych tajemnicach, a przeszywający, nocny krzyk saren urasta do rangi potężnego symbolu – uosabia strach, ból i skrywane przez lata kobiece cierpienie. Język powieści jest subtelny, głęboko poruszający i pełen liryzmu, który potrafi zachwycić nawet przy najtrudniejszych tematach. Autorka w sposób niezwykle taktowny i pełen empatii dotyka tematów skrajnych – wojennej brutalności, wszechobecnej agresji oraz bolesnego gubienia własnych korzeni. Świadomie stroni od czarno-białych narracji i łatwych osądów, przypominając, że na obszarach tak silnie poturbowanych przez dziejowe zawirowania, tragiczny los człowieka nie ma żadnych barw narodowych.
Książka urzekła mnie od pierwszych stron, idealnie wpisując się w moje zainteresowania skomplikowanymi dziejami Dolnego Śląska oraz sekretami ukrytymi w przeszłości. Prawdziwym bonusem okazało się jednak tło wydarzeń – tajemnicze Góry Sowie. To pasmo od dawna figuruje w moich planach podróżniczych, a dzięki tej lekturze zbliżająca się wyprawa w tamte rejony zyska zupełnie nowy i fascynujący, historyczno-literacki kontekst.
Autorka misternie prowadzi narrację na trzech płaszczyznach czasowych, oddając głos bohaterkom naznaczonym przez los. Pierwszą z nich jest Mareike, Niemka, która próbuje przetrwać okrucieństwo II wojny światowej w surowym klimacie Sudetów. Kolejną perspektywę reprezentuje Marianna, polska przesiedlenka, zmuszona po wojnie do budowania codzienności od nowa w opuszczonym, poniemieckim gospodarstwie, pośród cudzych przedmiotów i wspomnień. Ostatnią bohaterką jest współczesna Maria, która jako nastolatka zaginęła w tych stronach na trzy dni, a po latach wraca do opustoszałej wsi, by odtworzyć wyparte z pamięci wydarzenia i skonfrontować się z własną traumą...
Niezwykłym elementem książki jest jej duszny, lekko odrealniony klimat, w którym przyroda odgrywa kluczową rolę. Ściany wiejskiego gospodarstwa kryją w sobie pamięć o dawnych tajemnicach, a przeszywający, nocny krzyk saren urasta do rangi potężnego symbolu – uosabia strach, ból i skrywane przez lata kobiece cierpienie. Język powieści jest subtelny, głęboko poruszający i pełen liryzmu, który potrafi zachwycić nawet przy najtrudniejszych tematach. Autorka w sposób niezwykle taktowny i pełen empatii dotyka tematów skrajnych – wojennej brutalności, wszechobecnej agresji oraz bolesnego gubienia własnych korzeni. Świadomie stroni od czarno-białych narracji i łatwych osądów, przypominając, że na obszarach tak silnie poturbowanych przez dziejowe zawirowania, tragiczny los człowieka nie ma żadnych barw narodowych.
Książka urzekła mnie od pierwszych stron, idealnie wpisując się w moje zainteresowania skomplikowanymi dziejami Dolnego Śląska oraz sekretami ukrytymi w przeszłości. Prawdziwym bonusem okazało się jednak tło wydarzeń – tajemnicze Góry Sowie. To pasmo od dawna figuruje w moich planach podróżniczych, a dzięki tej lekturze zbliżająca się wyprawa w tamte rejony zyska zupełnie nowy i fascynujący, historyczno-literacki kontekst.
February 22, 2025
Żeby poznać jedno miejsce czy też pewnej okolicy, doświadcza się przez całe życie, właśnie to przytrafiło się Marii. W świecie głównej bohaterki liczy się tylko głębokość ( staw), rozległość ( Góry Sowie). Jakieś przejścia w plocie, na polach, kopczyki ze skał, widok na drzewa i drogę, rzeka, szczyt, pagórki- to tyle, ile człowiek może naprawdę doświadczyć jeśli chodzi o naturę, która towarzyszy bohaterce od urodzenia. Świat magiczny przeplatany z historią pobudza wyobraźnię czytelnika. Książka, do której na pewno będę wracać myślami.
March 13, 2026
Poruszająca, wstrząsająca i przejmująca opowieść o kobietach. Mareike, Marianka i Maria - ich losy splecione w wir niepowodzeń, okrucieństw i krzywdy zostaną ze mną na dłużej. Autorka już od pierwszych stron zahipnotyzowała mnie pięknymi, barwnymi opisami. Cała przesiąknęłam tą historią, czując na plecach powiew mrocznych czasów wojennych i chłód poniemieckiej piwnicy. To była emocjonująca podróż w głąb ludzkiego cierpienia i krążących nad nim duchów przeszłości, które są bliżej niż nam się wydaje.
May 2, 2026
Ta książka zachwyca swoją tkliwością, która staje się jej największą siłą i nadaje opowieści głębokiego, emocjonalnego wymiaru. Jestem poruszona
July 5, 2026
Na wakacje może być
May 12, 2024
4 z małym minusem.
Displaying 1 - 30 of 152 reviews