Met De straat en het struikgewas schreef Armando een onconventionele autobiografische roman in scherpe, registrerende herinneringsfragmenten. Centraal in het boek is ‘de plek’: een plek in het bos, waar de tienjarige jongen gruwelijke dingen beleefde, en waar nu slechts het struikgewas, als stille getuige, woekert. Alles in dit boek staat in het teken van de Twee Wereldoorlog: aanloop, oorlog, bevrijding, nasleep en uitwerking. Door het perspectief van een kind krijgen de schokkende gebeurtenissen en gesprekken tijdens de oorlog een vreemd soort alledaagsheid en vanzelfsprekendheid.
The English language isn't an Armando language, therefore it's difficult to say something about this book that explains what it made me feel. "Oh Armando" might be the closest.
Beste boek over de 2e WO in Ned dat ik in tijden heb gelezen. Was als kind sws fan van anne frank en ook andere zoals 'wie niet weg is is gezien' van ida vos