Ο γιος της βροχής

by Chrysiida Dimoulidou, Χρυσηίδα Δημουλίδου

Ο Αντώνης Κόκκινος γεννιέται ένα μεσημέρι καταμεσής ενός χωραφιού κάπου στην Ήπειρο, τη μέρα που ξεσπάει μια άγρια καταιγίδα. Τρεις μέρες μετά η μάνα του ξεψυχάει από επιπλοκές της γέννας. Από εκείνη τη στιγμή ο πατέρας του αρνείται να τον δει. Μεγαλώνει από τη μεγάλη του αδελφή, στερημένος από γονείς.
Δεκαπεντάχρονο παιδί φεύγει από το χωριό του για την Αμερική με το όνειρο να κάνει πολλά λεφτά. Η ζωή όμως δεν του χαρίζεται. Δουλεύει σκληρά, από παιδί για θελήματα μέχρι μπάρμαν στο περίφημο κλαμπ Στούντιο 54 της Νέας Υόρκης, για να καταλήξει να πουλάει έρωτα σε ώριμες, πλούσιες γυναίκες. Μία από αυτές τον παίρνει υπό την προστασία της. Όταν όμως αφήνει έγκυο τη δεκαεφτάχρονη κόρη της, το σκάει και εξαφανίζεται.
Μετά από χρόνια οι συνθήκες τον αναγκάζουν να επιστρέψει στην Ελλάδα, χωρίς να γνωρίζει ότι μόλις τώρα αρχίζουν τα πραγματικά του προβλήματα. Ο σκληρός Τόνι Ρεντ δεν έχει καμία σχέση με το αμούστακο αθώο αγόρι που έφυγε σαν Αντώνης Κόκκινος, εκτός από ένα πράγμα: Κάθε φορά που βρέχει του αρέσει να γίνεται μούσκεμα, νιώθοντας έτσι το χάδι της μάνας που δε γνώρισε ποτέ...

349 pages, Paperback

First published January 1, 2003

About the author

Note: Prior to 2009 she used the pen name Chrysa Dimoulidou (Χρύσα Δημουλίδου)

Chrysiida Dimoulidou (Χρυσηίδα Δημουλίδου) was born and raised in Serres. Since 1976 she has worked as an airhostess for Olympic Airways. She speaks English, French and Italian.
She also writes lyrics, scripts and creates nude collages. Also available from Editions Livani are her previous novels: Scents of thorny roses, When Snow Danced with Fire, Desire on Angels’ wings, The Waltz of the Porcelain Stars, and Men? Thank You, I’ll Pass.

Reviews

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου]

Ήταν το 2003 όταν "Ο γιος της βροχής" της Χρυσηίδας Δημουλίδου πρωτοκυκλοφόρησε στην αγορά από τις εκδόσεις Λιβάνη και φέτος, δώδεκα χρόνια μετά, επανακυκλοφορεί με νέο -ομολογουμένως πολύ ωραίο- εξώφυλλο. Είναι ένα από τα βιβλία εκείνα που στην εποχή του είχε προκαλέσει αρκετά μεγάλη αίσθηση, ίσως γιατί να ήταν κάπως τολμηρό για τα δεδομένα της εποχής εκείνης που είχε συνηθίσει ορισμένα πράγματα να παρουσιάζονται με πιο συγκαλυμμένο τρόπο, τουλάχιστον όσον αφορά την ελληνική λογοτεχνία. Φέτος, πάλι συζητήθηκε αρκετά, πριν καν ακόμα επανακυκλοφορήσει, και αυτό επειδή πολλοί θεώρησαν πως ο Δάμος και η ιστορία του στο "Μάτι του Βοριά", παρουσιάζουν αρκετά κοινά σημεία με την ιστορία του Αντώνη στο "Γιο της βροχής". Εν μέρει, καταλαβαίνω προς τι η σύγχυση αλλά από την άλλη, νομίζω πως εκεί που ξεκινάνε οι ομοιότητές τους, ξεκινάνε και οι διαφορές τους.

Ο Αντώνης γεννιέται σε ένα χωράφι σε κάποιο χωριό στην Ήπειρο, την δεκαετία του '60. Το πρώτο πράγμα που θα νιώσει ερχόμενος σε αυτόν τον κόσμο, είναι οι σταγόνες της βροχής. Το δεύτερο, η απόρριψη του πατέρα του, αφού τον θεωρεί υπεύθυνο για το θάνατο της μητέρας του, η οποία και ξεψύχησε τρεις μέρες μετά τη γέννα του. Η αδερφή του θα είναι εκείνη που θα αναλάβει να τον μεγαλώσει και ο Αντώνης, επί της ουσίας, ποτέ δεν θα νιώσει την στοργή και την τρυφερότητα της οικογένειας, κάτι που θα τον οδηγήσει στην απόφαση, στα δεκαπέντε του μόλις χρόνια, να φύγει από την Ελλάδα και να αναζητήσει την τύχη του στην Αμερική. Και όπως κάθε νέος εκείνα τα χρόνια, ονειρεύεται να αποκτήσει πολλά λεφτά και να φτιάξει μια νέα ζωή. Και πράγματι, εργάζεται σκληρά για να το πετύχει αυτό, στην αρχή τουλάχιστον, μέχρι που γίνεται ζιγκολό και από εκεί, ο προστατευόμενος μιας πλούσιας κυρίας. Τα χρόνια περνάνε, ο Αντώνης αλλάζει και επιστρέφοντας στην Ελλάδα, τίποτα δεν έχει απομείνει από αυτό που ήταν κάποτε, εκτός από την κρυφή του λαχτάρα για το μητρικό χάδι που βρίσκει στις σταγόνες της βροχής.

Ουσιαστικά, το βιβλίο μοιάζει σαν να χωρίζεται σε δύο ενότητες. Η πρώτη είναι σαφώς πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την δεύτερη, καθότι περισσότερο περιπετειώδης αλλά και με ισχυρότερο νεύρο στην αφήγηση. Η δεύτερη από την άλλη, εξελίσσεται με πιο αργούς ρυθμούς και λέγαμε πως είναι κάπως επίπεδη, ίσως και μονότονη στα σημεία, αφού δεν γινόμαστε μάρτυρες κάποιας μεγάλης ανατροπής ή συγκλονιστικής εξέλιξης που θα μπορούσε να μας ταράξει. Παρ' όλα ταύτα, δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως είναι ένα ιδιαίτερα καλογραμμένο κείμενο που παρά τις όποιες αδυναμίες του ρέει αβίαστα, προσφέροντας στον εκάστοτε αναγνώστη μερικές ώρες χαλαρωτικής ανάγνωσης, χωρίς ωστόσο να μπορεί να ισχυριστεί στο τέλος πως το βιβλίο αυτό επηρέασε την κοσμοθεωρία του, κάτι που νομίζω πως ισχύει για τα πολύ παλιά βιβλία της κυρίας Δημουλίδου, και ίσως να φταίει η αρκετά περιορισμένη έκταση του κειμένου σε όλο αυτό.

Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω πως -προσωπικά- βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον ως χαρακτήρα τον Αντώνη, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται ο χαρακτήρας του και διαπλάθεται η ψυχολογία του μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Από ένα αθώο παιδί που δεν έφταιξε σε τίποτα, και που αν είχε μεγαλώσει με αγάπη θα μπορούσε να έχει γίνει ένας διαφορετικός άνθρωπος, μεταμορφώνεται σε ένα άδειο κέλυφος χωρίς αισθήματα, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πετύχει τους στόχους του με όποιο κόστος. Ακόμα κι έτσι, όμως, μπορούμε κάτω από την επιφάνεια του χαρακτήρα του να διακρίνουμε τα μικρά εκείνα ψήγματα του παιδιού που ήταν κάποτε, και που δεν ζητάνε τίποτα άλλο παρά μονάχα ένα χάδι τρυφερό που θα μπορέσει να απαλύνει τον πόνο του και να γιατρέψει τις πληγές της καρδιάς και της ψυχής του που κανέναν δεν άφησε ποτέ να δει.

Σαφώς και δεν πρόκειται για το καλύτερο βιβλίο της κυρίας Δημουλίδου, ωστόσο, πρόκειται για ένα αρκετά ενδιαφέρον και ευχάριστο ανάγνωσμα που, όπως πάντα, είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. Ίσως, αν η πλοκή ήταν λίγο πιο εκτεταμένη και καλοδουλεμένη, έτσι ώστε να μας προσφέρει μεγαλύτερες ανατροπές που θα κορύφωναν την αγωνία μας, να μπορούσαμε να κάνουμε μια διαφορετική συζήτηση αυτή τη στιγμή. Παρ' όλα ταύτα εκτιμώ την σκιαγράφηση του κεντρικού της ήρωα, που με έναν περίεργο τρόπο άγγιξε αρκετές φορές τις ευαίσθητες χορδές μου, αλλά και το πολύ δυνατό και συγκινητικό τέλος της ιστορίας του που δεν κρύβω πως με έκανε να δακρύσω και να ταυτιστώ μαζί του.

[♥️Annete♥️loves❤️books♥️]

Από τις μοντέρνες Ελληνίδες συγγραφείς, ξεχωρίζω την πένα της Κας Δημουλιδου. Θεωρώ, πως η γραφή της είναι κλάσης ανώτερη από άλλες σύγχρονες συναδέλφους της( ονόματα δεν λέμε, υποληψεις δεν θίγουμε). Το πρώτο της βιβλίο που διάβασα ήταν το "Φιλί του δράκου", το οποίο πραγματικά με συνεπήρε και με έκανε να χάσω τον ύπνο μου μέχρι να το τελειώσω. Ακολούθησαν "Τα δάκρυα του Θεού", τα οποία μου άρεσαν εξίσου. Ύστερα ήρθε η σειρά της Μερσεντες Χιλ, μετά του" κελαριου της ντροπής" και τωρα του "γιου της βροχής ". Τα δύο τελευταία, δεν με συγκίνησαν όσο τα τρία πρώτα που ανέφερα. Σε σημεία το κελαρι το βρήκα υπερβολικό, όχι για τα βίαια γεγονότα που παρουσίαζε, αλλά για τον τρόπο που περιγράφονται οι ζωές των ηρωιδων.
Στο προκείμενο, τώρα, ο γιος της βροχής είναι ένα ρεαλιστικό βιβλίο, που περιγραφει τη ζωή ενός νεαρού, του Αντώνη Κόκκινου, που αφού ορφανεψε από μητέρα, τον απέρριψε και ο ίδιος του ο πατέρας. Στην εφηβεία του μεταναστεύει στην Αμερική και αμέσως ελκυεται από το εύκολο χρήμα. Από σερβιτόρος γίνεται ζιγκολό, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σε πλούσιες ώριμες γυναίκες. Ξαναγύρνα στην Ελλάδα πλούσιος και πάλι όμως τα πάθη του τον κυριευουν....
Σε γενικές γραμμές η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και ρεαλιστική, αλλά δεν λείπουν οι υπερβολές. Προς το τέλος ένιωσα πως όλα ήρθαν πολύ βολικά στον ήρωα μας. Από απόλυτα δυστυχισμένος που ήταν, έγινε εντελώς ξαφνικά πανευτυχής και όλα έστρωσαν μεμιας στη ζωή του. Κατά τα άλλα, αν έλειπαν αυτές οι υπερβολες, το βιβλίο, άνετα, θα πλησίαζε τα τέσσερα αστεράκια!!!!

[Φιλιω Ταλατανιδου]

☂️"Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ ΒΡΟΧΉΣ"☂️
ΣΥΓΓΡΑΦΈΑΣ: ΧΡΥΣΗΊΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ .

Καλησπέρα σας , άλλο ένα ταξιδακι έφτασε στο τέλος. Το ξεκίνησα το 2022 και το συνέχισα με την νέα χρονιά. Ο λόγος που επέλεξα να το διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι ήθελα κάποιον συγγραφέα που να μου αρέσει πολύ ο τρόπος γραφής του γιατί την συγκεκριμένη περίοδος ήτανε η πιο δύσκολη για εμένα...... έφτανε η μέρα για το χειρουργείο μου και μετά η ανάρρωση μου. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά με την βοήθεια του θεού 🙏

Μου άρεσε πολύ " ο γιος της βροχής" και σας το προτείνω για όσους δεν το έχετε διαβάσει 📚

Από το οπισθόφυλλο του ⤵️

Ο Αντώνης Κόκκινος γεννιέται ένα μεσημέρι καταμεσής ενός χωραφιού κάπου στην Ήπειρο, τη μέρα που ξεσπάει μια άγρια καταιγίδα. Τρεις μέρες μετά η μάνα του ξεψυχάει από επιπλοκές της γέννας. Από εκείνη τη στιγμή ο πατέρας του αρνείται να τον δει. Μεγαλώνει από τη μεγάλη του αδελφή, στερημένος από γονείς.

Δεκαπεντάχρονο παιδί φεύγει από το χωριό του για την Αμερική με το όνειρο να κάνει πολλά λεφτά. Η ζωή όμως δεν του χαρίζεται. Δουλεύει σκληρά, από παιδί για θελήματα μέχρι μπάρμαν στο περίφημο κλαμπ Στούντιο 54 της Νέας Υόρκης, για να καταλήξει να πουλάει έρωτα σε ώριμες, πλούσιες γυναίκες. Μία από αυτές τον παίρνει υπό την προστασία της. Όταν όμως αφήνει έγκυο τη δεκαεφτάχρονη κόρη της, το σκάει και εξαφανίζεται.

Μετά από χρόνια οι συνθήκες τον αναγκάζουν να επιστρέψει στην Ελλάδα, χωρίς να γνωρίζει ότι μόλις τώρα αρχίζουν τα πραγματικά του προβλήματα. Ο σκληρός Τόνι Ρεντ δεν έχει καμία σχέση με το αμούστακο αθώο αγόρι που έφυγε σαν Αντώνης Κόκκινος, εκτός από ένα πράγμα: Κάθε φορά που βρέχει του αρέσει να γίνεται μούσκεμα, νιώθοντας έτσι το χάδι της μάνας που δε γνώρισε ποτέ...

[Despoina Xr]

Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ήταν και απο τα αγαπημένα του. Η ιστορία δεν ήταν του δικού μου προσωπικού γούστου και το βρηκά χωρίς καθόλου δράση. Το βιβλίο περιγράφει ουσιαστικά την ζωή ενός ζιγκολό και η ιστορία είναι όχι και απο τις πιο ευφάνταστες που έχω διαβάσει, αν εξαιρέσω 2 - 3 "πυροτεχνήματα" που έδωσαν λίγη ζωντάνια σε όλο το βιβλιο. Σε πολλά σημεία το βρήκα βαρετό, αν και είναι μικρό σχετικά σε έκταση. Είναι το δεύτερο βιβλίο της κ. Δημουλίδου που διαβάζω και οι ιστορίες δεν με έχουν ενθουσιάσει καθόλου. Δεν μπορώ όμως να παραβλέψω το γεγονός ότι είναι αρκετά καλογραμμένο

[Flora]

Ήθελα απλά να διαβάσω ένα βιβλίο της συγγραφέως για να δω προς τι όλος αυτός ο ντόρος... Έτυχε να είναι αυτό. Κατέληξα ότι δε μου άρεσε καθόλου ούτε η γραφή της ούτε τα θέματα που επιλέγει (βλέποντας εκτός από το συγκεκριμένο και τις περιλήψεις των υπολοίπων βιβλίων της), επομένως δε θα επιχειρήσω να διαβάσω άλλο βιβλίο της. Η συγκεκριμένη ιστορία ήταν τετριμμένη και προβλέψιμη σε αρκετά σημεία. Οι περιγραφές πολλών καταστάσεων με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περιττές κατ'εμε... Απλά όχι του στυλ μου...

[Georgia]

Ο Αντώνης έρχεται μια βροχερή μέρα, εκεί που δεν τον περιμένουν και φέρνει μαζί του πόνο, τόσο για τους άλλους μα περισσότερο για το ίδιο. Η ζωή του είναι δύσκολη αλλά την επιλέγει εκείνος. Οι επιλογές που κάνει δεν είναι όλες λάθος ή σωστές, μα είναι δικές του και κάποια στιγμή του χαρίζουν το μεγαλύτερο συναίσθημα από όλα. Την αγάπη.

[LITSATS]

Μόνο λίγες ώρες απ' το Σάββατο μου κράτησε η ανάγνωση του...
Έτσι νεράκι φευγει η διχως αναστολές ζωή του Τόνι-Αντωνη,αναλωμενη στο κυνήγι του εύκολου χρηματος και χωρίς αγάπη....μέχρι που την βρίσκει στο τέλος κι έρχεται η
Ενώ έχει κοινά με τον Δάμο λείπει η ωμότητα όπως υπαρχει στο μάτι του βοριά,αυτό είναι πιο επιπόλαιο σαν υφος,πιο απλό αλλά με έναν κυριαρχικό χαρακτηρα όπως ο Δαμός.
Καλοδουλεμενοι διάλογοι και με πλοκή που ρέει,με συγκινητικά στοιχεία και λίγο εκβιασμενο τέλος.
Διαβάζετε χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις!!!

[skitso.istoria]

Ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα.
Ωστόσο δνε είναι κάτι που δεν έχω συναντήσει ξανά.
Από εμένα:
3/5

[Despina Manetta]

Πρόκειται για ένα ευχάριστο διήγημα, το οποίο σε έλκει να το διαβάσεις. Η πλοκή εξελίσσεται ταχύτητα, χωρίς βέβαια έντονες στιγμές αγωνίας. Μέσω της αφήγησης των βιωμάτων του πρωταγωνιστή - Αντώνη - θίγονται πολλά επίκαιρα ζητήματα. Πιο συγκεκριμένα, η αξία της οικογενειακής θαλπωρής και η καθοριστική σημασία της οικογένειας στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των παιδιών. Η χαρά της προσφοράς, η αξία της ελευθερίας καθώς και η δύναμη της θρησκείας και της συγχώρεσης.

Επιπρόσθετα, μέσω της περιγραφής των συμβάντων που διαδραματίζονται στο Στούντιο 54 παρουσιάζονται τα πάθη ( τζόγος, αλκοολισμός, ναρκωτικά, εφήμερες σχέσεις επί πληρωμή) της υψηλής κοινωνίας,τα οποία καλύπτονται από τους νόμους της σιωπής, με σκοπό να μη θιχτεί η δημόσια εικόνα τους. Επιπλέον, παρουσιάζεται πως το χρήμα μπορεί να φθείρει τον άνθρωπο και να τον μετατρέψει σε ένα "αναίσθητο" ον χωρίς ζεστασιά και αγάπη στη ψυχή τους

Συνοψίζοντας, πρόκειται για ένα ενδιαφέρον έργο, χωρίς να αποτελεί το βιβλίο που με επηρέασε και με ώθησε να το συστήσω σε κάποιον βιβλιόφιλο.

[katerina]

Επειτα απο δυο βιβλια της κυριας Δημουλιδου που με αφησαν, για να το πω οσο πιο ευγενικα μπορω, παγερα αδιαφορη, αποφασισα να διαβασω και αυτο μιας και ειχα ακουσει καλα λογια. Δεν μπορω να πω πως με εντυπωσιασε, αλλα μου αρεσε αρκετα (σιγουρα παντως περισσοτερο απο τα προηγουμενα).
Οι 349 σελιδες του εφυγαν σα νερακι και ουτε που καταλαβα ποτε εφτασα στο τελος.
Η ιστορια μου κινησε το ενδιαφερον απο την αρχη, μιας και δεν ηξερα ακριβως τι να περιμενω, ομως μετα απο ενα σημειο αρχισα να χανω λιγο το ενδιαφερον μου.
Οι χαρακτηρες (τουλαχιστον οι περισσοτεροι) αντιπαθητικοι οπως παντα, φαινεται πως δε θα συμπαθησω ποτε χαρακτηρα απο βιβλιο της κυριας Δημουλιδου. Αλλα δεν πειραζει, συμβαινουν κι αυτα.
Γενικα ηταν ενα καλο βιβλιο, γρηγορο και ευκολο στο διαβασμα, διχως μεγαλες ανατροπες και πολλη δραση, αλλα με μια ιστορια που σε γενικες γραμμες με κρατησε ως το τελος.

[Rena Xrusopoulou]

Ένα αρκετά ενδοιαφέρον βιβλίο που στο πρώτο μισό του έχει αρκετή δράση με τον ήρωα να αντιμετωπίζει αρκετές νεες προκλήσεις που μεταφέρονται σε εμάς τους αναγνώστες με ωραιο τρόπο. Όμως μετα στο δεύτερο μισο η ιστορία εξιλήσεται χωρίς δράση με αποτελεσμα να γινεται κουραστική. Αλλα αξίζει να σημειωθεί οτι είχε ενα υπεροχο τέλος που σαν αναγνώστης με ικανοποιησε αρκετα!!!

[Antonia]

Μέτριο, η πλοκή μπερδεμένη και τα γεγονότα υπερβολικά τραγικά για να είναι αληθινά.

[Δήμητρα Κόμτσια]

Πολύ ωραίο βιβλίο.Δείχνει ότι η αγάπη ειναι το πιο σημαντικό πράγμα για έναν άνθρωπο.Μου άρεσε πολύ το τέλος του!!!!

[Eri]

Μέτρια πλόκη. Θα έπρεπε να είχε πιο πολύ δράση. Και θα προτιμούσα ένα πιο αληθινό τέλος.

[Anastazi]

Πολύ γρήγορη πλοκή!Δεν σε αφήνει να χάσεις το ενδιαφέρον σου. Πολύ συγκινητικό τέλος!

[Valentini Georgopoulou]

Ένα μεσημέρι του 1959, που έχει ξεσπάσει άγρια καταιγίδα, καταμεσής ενός χωραφιού σ’ένα μικρό χωριό της Ηπείρου, έρχεται στη ζωή ο πολυπόθητος γιος, το τέταρτο παιδί του Στράτου και της Αργυρώς Κόκκινου. Χαρά μεγάλη γέμισε το σπιτικό τους, η οποία όμως δεν κράτησε για πολύ. Τρεις μέρες αργότερα, η Αργυρώ αφήνει την τελευταία της πνοή, μετά από επιπλοκές της γέννας. Ο Στράτος, που θεώρησε υπεύθυνο για την απώλεια της αγαπημένης του γυναίκας τον νεογέννητο Αντώνη, από εκείνη τη στιγμή αρνείται να τον ξαναδεί. Έτσι, η μεγαλύτερη αδερφή του, η Τασούλα, τον πήρε στο σπίτι της και τον μεγάλωσε μαζί με τον άντρα της σαν δικό τους παιδί.




Στα 15 του χρόνια, ο Αντώνης αρπάζει την μεγάλη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Φεύγει από το χωριό του με προορισμό την Αμερική, έχοντας ως στόχο του να δουλέψει σκληρά και να βγάλει πολλά χρήματα, ώστε να βοηθήσει τις αδερφές του και κυρίως την Τασούλα. Η ζωή όμως δεν του χαρίζεται. Ξεκίνησε δουλεύοντας σ’ένα ελληνικό μαγαζί με φαγητό για τρία χρόνια, όμως ένα δυσάρεστο συμβάν τον αναγκάζει να φύγει εσπευσμένα από εκεί.




Στα 18 του, ο Αντώνης, έχει γίνει ένας γεροδεμένος, καλογυμνασμένος και αρρενωπός άντρας, που η εμφάνισή του δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο. Η ζωή του παίρνει μια διαφορετική τροπή, όταν προσλαμβάνεται ως μπάρμαν στο Στούντιο 54, το πιο ξακουστό κλαμπ της Νέας Υόρκης, εκεί όπου έρεαν άφθονα το χρήμα, η κοκαΐνη και το σεξ. Οι γυναίκες έλιωναν με ένα του βλέμμα και εκείνος εκμεταλλευόμενος την κατάσταση καταλήγει να πουλάει έρωτα σε ώριμες και πλούσιες κυρίες. Μια από αυτές τον παίρνει υπό την προστασία της και του παρέχει τα πάντα. Όταν όμως εκείνος αφήνει έγκυο την 17χρονη κόρη της, το σκάει και εξαφανίζεται από προσώπου γης.




Αρκετά χρόνια αργότερα, οι συνθήκες τον αναγκάζουν να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μόνο που δεν γνώριζε πως όσα βάσανα και αν πέρασε στην Αμερική, θα ήταν πολύ λίγα μπροστά στον Γολγοθά που τον περίμενε στην πατρίδα του. Όταν έφυγε ήταν ο Αντώνης Κόκκινος, ένα 15χρονο αθώο και αμούστακο αγόρι. Όμως τώρα που επέστρεψε ήταν ο σκληρός Τόνι Ρεντ, ένας πλούσιος επιχειρηματίας. Ένας άλλος άνθρωπος, μια εντελώς διαφορετική προσωπικότητα. Το μόνο που δεν αλλοιώθηκε με την πάροδο του χρόνου ήταν η λατρεία του για την βροχή. Κάθε φορά που έβρεχε, του άρεσε να γίνεται μούσκεμα, νιώθοντας έτσι το χάδι της μάνας που δεν γνώρισε ποτέ…




«Ο γιος της βροχής» είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που διάβασα πριν 22 χρόνια και το ξαναδιάβασα φέτος. Για τα δεδομένα της τότε εποχής ήταν ένα αριστούργημα, με ένα θέμα πρωτότυπο και τολμηρό ταυτόχρονα. Τον Τόνι τον συμπόνεσα και τον λυπήθηκα για όσα πέρασε. Πάλεψε και διεκδίκησε όσα του στέρησε η ζωή. Ποτέ του όμως δεν έμαθε τι πάει να πει αγάπη. Η αγνή, η ανιδιοτελής, αυτή που βάζεις τον εαυτό σου πίσω, σε δεύτερη μοίρα και κάνεις τα πάντα για να είναι ο άλλος ευτυχισμένος. Γι’αυτόν ήταν ένα άγνωστο συναίσθημα. Αν είχε αγαπήσει ή αγαπηθεί, ίσως η ζωή του να εξελισσόταν διαφορετικά. Ίσως εκείνος να ήταν ένας αλλιώτικος άνθρωπος και η καρδιά του να μην ήταν τόσο σκληρή.



Πρόκειται για ένα ευκολοδιάβαστο και ενδιαφέρον βιβλίο, που σε κρατάει μέχρι τέλους, όμως η πλοκή του είναι λιτή. Η αφήγηση στο πρώτο μέρος έχει περισσότερο σασπένς, ενώ στο δεύτερο μέρος κυλάει με πιο αργούς ρυθμούς, καθώς δεν υπάρχουν δραματικές εξελίξεις ή ανατροπές. Ωστόσο το συγκινητικό φινάλε σε αποζημιώνει.

6 / 10

ΥΓ. Το βιβλίο επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις «Ψυχογιός» με τον ίδιο τίτλο, όμως με διαφορετικό και σαφώς πολύ καλύτερο εξώφυλλο.

[Kat]

15 χρόνια το έχω στη βιβλιοθήκη μου, μάλλον το σνόμπαρα. Ένιωσα έκπληξη στην αρχή του βιβλίου, καθώς το βρήκα αρκετά καλό. Είχε ενδιαφέρον η ιστορία. Μου άρεσαν οι εικόνες που πήρα από μια εποχή που δεν έχω ζήσει αλλά δεν είναι πολύ μακριά από το σήμερα. Ένιωσα πως αδίκως τόσα χρόνια το "έκρινα μόνο από το εξώφυλλο". Αλλά ήταν μέχρι εκεί. Το δεύτερο κομμάτι του βιβλίου ήταν πάρα πολύ κακό, λες και γράφτηκε από άλλον άνθρωπο. Πολύ κακοί διάλογοι, κακή εξέλιξη της ιστορίας. Ειδικά το τελευταίο κομμάτι ήταν εντελώς προβλέψιμο, δεν υπήρχε κανένας λόγος να το διαβάσει ο αναγνώστης. Ένιωσα κορόιδο κάπως.

[Dina Mlt]

Ο Αντώνης Κόκκινος είναι ένας χαρακτηριστικός ήρωας της κυρίας Δημουλιδου,της οποίας είμαι θερμή αναγνωστρια! Αν ψάχνετε ένα ευχάριστο ανάγνωσμα θα σας κρατήσει συντροφιά, χωρίς να σας απογοητεύσει!
Το βιβλίο παρουσιάζει ομοιότητες ως προς τη θεματολογία με: "Το μάτι του βοριά" της ίδιας συγγραφέα με το δεύτερο να είναι περισσότερο ενθουσιώδες!

[Konstantina]

Αυτό το βιβλίο μου έφερε ανάμεικτα συναισθήματα! Θυμό, χαρά, λύπη, νοσταλγία κλπ. Αποτελεί μάθημα σε πολλούς για αρκετούς λόγους, αλλά ένας από αυτούς είναι να θυμάσαι πάντα από που έρχεσαι! Στο τέλος συγκινήθηκα, γιατί ένα πράγμα που έμεινε στην ζωή του Αντώνη από την αρχή, ανεξαρτήτως των λαθών του, είναι η αγάπη του για την βροχή και τώρα θα έχει κάποιον να μοιράζεται το ίδιο συναίσθημα!

[Eleni Arnaoutakh]

Υπέροχο!!!

[Spy]

Καλό ήταν αλλά πάλι το τέλος ήταν κάπως περίεργο....

[Νικολέττα]

Από τα καλύτερά της βιβλία, αυτό κι η Μερσέντες Χιλ.

[Kelly]

Το είχα διαβάσει πριν 1.5 χρόνο περίπου και ακόμα στο μυαλό μου έχουν μείνει χαραγμένα πολλά κεφάλαια του βιβλίου . Όμορφο βιβλίο που μέσα του κρύβει πολλά μηνύματα.

[Reader ΜαριαΚες]

αξιζει να το διαβασεις

[AnthouG]

Ήπειρος, Αμερική Βροχή - μούσκεμα στη βροχή