What do you think?
Rate this book
Digital Vertigo: How Today's Online Social Revolution Is Dividing, Diminishing, and Disorienting Us
"Digital Vertigo provides an articulate, measured, contrarian voice against a sea of hype about social media. As an avowed technology optimist, I'm grateful for Keen who makes me stop and think before committing myself fully to the social revolution." —Larry Downes, author of The Killer AppIn Digital Vertigo, Andrew Keen presents today's social media revolution as the most wrenching cultural transformation since the Industrial Revolution. Fusing a fast-paced historical narrative with front-line stories from today's online networking revolution and critiques of "social" companies like Groupon, Zynga and LinkedIn, Keen argues that the social media transformation is weakening, disorienting and dividing us rather than establishing the dawn of a new egalitarian and communal age. The tragic paradox of life in the social media age, Keen says, is the incompatibility between our internet longings for community and friendship and our equally powerful desire for online individual freedom. By exposing the shallow core of social networks, Andrew Keen shows us that the more electronically connected we become, the lonelier and less powerful we seem to be.
256 pages, Kindle Edition
First published February 5, 2013
38 people are currently reading
684 people want to read
About the author
Andrew Keen
19 books77 followersAndrew Keen is one of the world’s best known and controversial commentators on the digital revolution.He is the author of three books: Cult of the Amateur, Digital Vertigo and his current international hit The Internet Is Not The Answer which the London Sunday Times acclaimed as a "powerful, frightening read" and the Washington Post called "an enormously useful primer for those of us concerned that online life isn't as shiny as our digital avatars would like us to believe". He is executive director of the Silicon Valley innovation salonFutureCast and a much acclaimed public speaker around the world. In 2015, he was named by GQ magazine in their list of the "100 Most Connected Men”. His next book, How To Fix The Future, will be published worldwide in January 2018
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 61 reviews
December 22, 2016
Description: In Digital Vertigo, Andrew Keen presents today's social media revolution as the most wrenching cultural transformation since the Industrial Revolution. Fusing a fast-paced historical narrative with front-line stories from today's online networking revolution and critiques of "social" companies like Groupon, Zynga and LinkedIn, Keen argues that the social media transformation is weakening, disorienting and dividing us rather than establishing the dawn of a new egalitarian and communal age. The tragic paradox of life in the social media age, Keen says, is the incompatibility between our internet longings for community and friendship and our equally powerful desire for online individual freedom. By exposing the shallow core of social networks, Andrew Keen shows us that the more electronically connected we become, the lonelier and less powerful we seem to be.
Zipping down the reviews here, it appears that Mr Keen is not the best writer, however he does have some refreshing views about Social Media and all things inter-webbie. (hattip Kevin)
Willing ourselves into the Panopticon: The Main Man and myself made a stab at social platforming, an experiment if you will. We signed up for both Twitter and Facebook on the vernal equinox 2016, and carried on until the fall equinox 2016, just to see what all the hullabaloo was about. Neither of us could stand the Twitter culture, and Facebook was a relative success when we had the newsfeed set to just that - a news feed. After a couple of months or so, the boy that is Mark Zuckerberg, started messing with trends and news because, apparently, that was not what he built his platform for.
This book was kept in the larder for when we had completed the six month trial and it was eye-opening, if a tad out of date. I do not feel elitist because Facebook and Twitter were not my cup of tea, neither do I feel dumb because of what others may perceive as my inability to grasp the meaning of such platforming. It may have worked better if friends and relatives had been imported en masse, yet, honestly, I have no wish to share what I had for tea, or where in the world I was located at any particular time.
Welcome to Your Echo Chamber. Population: Waning
Zipping down the reviews here, it appears that Mr Keen is not the best writer, however he does have some refreshing views about Social Media and all things inter-webbie. (hattip Kevin)Willing ourselves into the Panopticon: The Main Man and myself made a stab at social platforming, an experiment if you will. We signed up for both Twitter and Facebook on the vernal equinox 2016, and carried on until the fall equinox 2016, just to see what all the hullabaloo was about. Neither of us could stand the Twitter culture, and Facebook was a relative success when we had the newsfeed set to just that - a news feed. After a couple of months or so, the boy that is Mark Zuckerberg, started messing with trends and news because, apparently, that was not what he built his platform for.
This book was kept in the larder for when we had completed the six month trial and it was eye-opening, if a tad out of date. I do not feel elitist because Facebook and Twitter were not my cup of tea, neither do I feel dumb because of what others may perceive as my inability to grasp the meaning of such platforming. It may have worked better if friends and relatives had been imported en masse, yet, honestly, I have no wish to share what I had for tea, or where in the world I was located at any particular time.
Welcome to Your Echo Chamber. Population: Waning
June 3, 2012
I just finished this. I need to think what type of review I write, seeing as it has made me think so much about the internet and social networking in general, that really it could be seen as quite hypocritical to actually publish a review online using a social networking site about a book that takes strips off our social networking. Its made me think, and I think Andrew Keen is clever and quite prophetical about our technological future and the 'social' electronic direction we have taken over the past, probably, ten or so years.
Comparative with the scientific breakthroughs of the 19thC period of extensive Industrialisation, we also are living in a period of a technological revolution on a scale that has turned upside down our social relations. Andrew Keen argues that instead of the 'social' aspects of social networking, i.e trying to make us all happy (using Jeremy Benthams Utilitarian philosophy as a sort of guide throughout) and for the greater good, that no one will ever be lonely again, it is in fact making us divorced from society at a *greater* level than what it claims the internet should be shaking off these chains.
I like Andrew Keen's analyses, his use of 19thC ideas and philosophy, combined with using Alfred Hitchcocks famous 'Vertigo' movie as analogies of our current technological 'social' age. Are we really headed towards a disintegration of our old morality by exposing and expressing ourselves to people that we never, or probably never will meet via social networking? Its made me think a lot and I would probably have to read this book again to really grasp his message, or danger warning about our digital age.
Comparative with the scientific breakthroughs of the 19thC period of extensive Industrialisation, we also are living in a period of a technological revolution on a scale that has turned upside down our social relations. Andrew Keen argues that instead of the 'social' aspects of social networking, i.e trying to make us all happy (using Jeremy Benthams Utilitarian philosophy as a sort of guide throughout) and for the greater good, that no one will ever be lonely again, it is in fact making us divorced from society at a *greater* level than what it claims the internet should be shaking off these chains.
I like Andrew Keen's analyses, his use of 19thC ideas and philosophy, combined with using Alfred Hitchcocks famous 'Vertigo' movie as analogies of our current technological 'social' age. Are we really headed towards a disintegration of our old morality by exposing and expressing ourselves to people that we never, or probably never will meet via social networking? Its made me think a lot and I would probably have to read this book again to really grasp his message, or danger warning about our digital age.
July 16, 2013
I actually share the author's extreme skepticism of web 2.0, or 3.0 or whatever he calls it (Facebook/Twitter/G+ as opposed to Google/blogging/old-style Flickr, I guess), but the book is so terribly written -- both style and structure -- it's a waste of time and money. I don't even recommend you check this out of the library.
May 23, 2015
I can't tell if the writing style is a clever attempt to actually induce vertigo, or if this book is simply ridiculously badly written, but I fear it's the latter. It's as if Keen has accumulated a massive clippings file over the last few years, and writing this book was simply a giant jigsaw puzzle of arranging the headlines into something that seemed to have vague coherence, whether it actually made sense or not. It's a scattergun rollcall of Silicon Valley press-releases (many from companies that are already dead, or failed to ever gain any traction), with some 19th century philosophy badly mixed in to seem much more serious and intellectual, amongst constant references to how the author either is, or wants to be (depending on just how self-aggrandising he feels at the moment), a "super-node"[1], and a viscerally annoying habit of referring to people not by their names, but their twitter handles[2]. I have no idea who the audience for this book is meant to be, but it too often seems like it must be people sufficiently insecure about philosophy or technology to be awed by all the references, without ever noticing that there's simply no depth behind any of them. A better version of the book might use the arguments between Jeremy Bentham and John Stuart Mill (for example) as a starting point to reboot or recontextualise some of the modern privacy debates, but anyone who's already familiar with the philosophical history will find this book far too light-weight, and anyone who isn't won't really have a clue what Keen is talking about, as he does such a poor job of actually explaining it.
The part that makes it so frustrating is that I agree with lots of his points. But this is much too important a topic to be dealt with quite so badly as this.
----
[1] There's a constant tension between the author not really wanting to be part of this new world, whilst craving recognition as an important figure within it. If that had actually been much more explicitly the point of the book, and treated as a serious issue, it could have been much more interesting, but as it stands it's much more like someone who constantly brags that they're the most humble man alive.
[2] Yes, yes, their online persona is a distinct and distinctive being, yada yada yada. But please, please, please, don't let this become a trend.
The part that makes it so frustrating is that I agree with lots of his points. But this is much too important a topic to be dealt with quite so badly as this.
----
[1] There's a constant tension between the author not really wanting to be part of this new world, whilst craving recognition as an important figure within it. If that had actually been much more explicitly the point of the book, and treated as a serious issue, it could have been much more interesting, but as it stands it's much more like someone who constantly brags that they're the most humble man alive.
[2] Yes, yes, their online persona is a distinct and distinctive being, yada yada yada. But please, please, please, don't let this become a trend.
June 22, 2012
In 2007, before Nicholas Carr and Jaron Lanier, Andrew Keen published a prescient critique of Web 2.0 culture titled The Cult of the Amateur, a book that anticipated many of the problems of the web today. It was, thankfully, a runaway bestseller.
As both an accomplished academic and an internet entrepreneur, Keen was able to cut through all this self-interest and distraction and portray it as it was. He has largely been proven right. Despite proclamations that we'd all be making our living from blogs, hardly any of us do. Journalism hasn't gotten better, it's gotten worse (and less profitable). Digg is dead, long live Reddit (nobody gets paid on either). Studios are still in control of television and movies (and what we watch still sucks). Radio is ruled by a few elite stars. After all, instead of democratizing the music industry, YouTube just gave us Justin Bieber.
Thankfully, Keen is back with Digital Vertigo, a book timed perfectly with the Facebook IPO. This time his criticism is more dire, more urgent. We're no longer talking about issues of art or business but of privacy, responsibility and freedom.
Digital Vertio is an extremely well-researched book which successfully describes the ways in which our lives, both private and public, have been affected by social media. He deconstructs the most chilling aspects of our "Social Culture," drawing often terrifying parallels between our continuing loss of privacy, our growing tendency toward "groupthink," and a near obsession with documenting and broadcasting even the most trivial moments of our lives, with disturbing themes from Orwell's 1984.
The possible downfalls of a culture obsessed with social media have been discussed at length, but Keen presents a fresh angle, tying in connections to the 1960s Summer of Love, the origins of the Internet, and the Occupy Wall Street protests to create a compelling argument for a return to privacy. An eye-opening read.
As both an accomplished academic and an internet entrepreneur, Keen was able to cut through all this self-interest and distraction and portray it as it was. He has largely been proven right. Despite proclamations that we'd all be making our living from blogs, hardly any of us do. Journalism hasn't gotten better, it's gotten worse (and less profitable). Digg is dead, long live Reddit (nobody gets paid on either). Studios are still in control of television and movies (and what we watch still sucks). Radio is ruled by a few elite stars. After all, instead of democratizing the music industry, YouTube just gave us Justin Bieber.
Thankfully, Keen is back with Digital Vertigo, a book timed perfectly with the Facebook IPO. This time his criticism is more dire, more urgent. We're no longer talking about issues of art or business but of privacy, responsibility and freedom.
Digital Vertio is an extremely well-researched book which successfully describes the ways in which our lives, both private and public, have been affected by social media. He deconstructs the most chilling aspects of our "Social Culture," drawing often terrifying parallels between our continuing loss of privacy, our growing tendency toward "groupthink," and a near obsession with documenting and broadcasting even the most trivial moments of our lives, with disturbing themes from Orwell's 1984.
The possible downfalls of a culture obsessed with social media have been discussed at length, but Keen presents a fresh angle, tying in connections to the 1960s Summer of Love, the origins of the Internet, and the Occupy Wall Street protests to create a compelling argument for a return to privacy. An eye-opening read.
February 19, 2015
This book starts out well, but then becomes nothing but a book of lists. It is obvious this writer has extensive knowledge and experience with the subject. It's unfortunate that a substantive editor couldn't help out more to focus this book into something more readable.
December 1, 2013
Virtually unreadable. Keen drones on without ever really making a point, and constantly brings up the fact that he owns a Blackberry Bold. Literally, in every single paragraph.
November 17, 2023
While I share the author's concerns about the negative impact of social media on society, particularly regarding privacy loss, I found Digital Vertigo to be a challenging read. This arises from Keen's densely packed journalistic writing style, where he drops historical, bibliographical, and cultural references left and right, goes on and on in circles, and eventually buries the core ideas beneath a verbose entanglement of “noise”. In fact, approximately 90% of the book's content consists of countless references and somewhat tangential side stories, leaving only about 10% for the actual arguments and the book's central thesis. Upon finishing the book, I couldn't help but feel that I could have gained the same insights from a couple of well-crafted blog posts or a long-form magazine article.
The above is why Digital Vertigo remained untouched on my bookshelf for eleven years. I purchased it around its 2012 release but only recently delved into it in 2023. Nonetheless, reading the book in the present day proved to be a peculiar experience as it delves into the early stages of Web 2.0 and the mid-2000s societal frenzy surrounding social media. Some things predicted by Keen haven’t (yet) materialized, while he was spot-on on some others. This experience was further compounded by the fact that I read a physical copy of the book, its pages already yellowish and having the distinctive aroma of an "old book." It was as if I was conducting archaeological research into a thoroughly modern and technologically driven subject matter.
This is the reason why I still managed to enjoy reading Digital Vertigo and why I think it may also be a worthwhile endeavor for anyone with an interest in the topic of the "digital revolution" or the implications of social media in a hyper-connected society.
The above is why Digital Vertigo remained untouched on my bookshelf for eleven years. I purchased it around its 2012 release but only recently delved into it in 2023. Nonetheless, reading the book in the present day proved to be a peculiar experience as it delves into the early stages of Web 2.0 and the mid-2000s societal frenzy surrounding social media. Some things predicted by Keen haven’t (yet) materialized, while he was spot-on on some others. This experience was further compounded by the fact that I read a physical copy of the book, its pages already yellowish and having the distinctive aroma of an "old book." It was as if I was conducting archaeological research into a thoroughly modern and technologically driven subject matter.
This is the reason why I still managed to enjoy reading Digital Vertigo and why I think it may also be a worthwhile endeavor for anyone with an interest in the topic of the "digital revolution" or the implications of social media in a hyper-connected society.
September 17, 2014
"In our digital age, we are becoming more divided than united, more unequal than equal, more anxious than happy, lonelier rather than more socially connected." Keen
"The completely real becomes identified with the completely fake. Absolute unreality is offered as real presence." Umberto Eco
Hits the nail on the head. I was becoming disillusioned with the whole social networking thing, so when I heard Keen speak at a conference a couple of years ago, soon after this book was published, I sat up and listened. I finally got around to reading the book. Keen makes some good points, but I found he peppered his writing too much with "borrowed words" as he keeps telling us. Too many names of the main players in social networking industry to keep up with them. I enjoyed the book when it was Keen talking to us direct.
"The completely real becomes identified with the completely fake. Absolute unreality is offered as real presence." Umberto Eco
Hits the nail on the head. I was becoming disillusioned with the whole social networking thing, so when I heard Keen speak at a conference a couple of years ago, soon after this book was published, I sat up and listened. I finally got around to reading the book. Keen makes some good points, but I found he peppered his writing too much with "borrowed words" as he keeps telling us. Too many names of the main players in social networking industry to keep up with them. I enjoyed the book when it was Keen talking to us direct.
February 21, 2017
http://www.cbc.ca/news/canada/toronto... Nearly finished the book but it'll take a while to write the review... if I do so because it'll ramble on forever. This was just in the news and follows the theme of the book.
For those that think Facebook is the be all and end all. For those the live "online" and then complain when gov'ts and businesses use the info you leave behind.... Read it.
Although the book may be 5 yrs old and things have changed, it's overall premise is just as important then as it is now... if not more so.
To quote the author "I update, therefore I am not". pg 15
Online is fiction, people come and go like characters in a book.... ironically the person that slammed me the most over that comment on LRK's previous bb... a few days later after months of daily posting, private chatting and plans to meet up... vanished.
For those that think Facebook is the be all and end all. For those the live "online" and then complain when gov'ts and businesses use the info you leave behind.... Read it.
Although the book may be 5 yrs old and things have changed, it's overall premise is just as important then as it is now... if not more so.
To quote the author "I update, therefore I am not". pg 15
Online is fiction, people come and go like characters in a book.... ironically the person that slammed me the most over that comment on LRK's previous bb... a few days later after months of daily posting, private chatting and plans to meet up... vanished.
June 17, 2012
If you are a fan of Umair Haque, Clay Shirky, Jeff Jarvis, etc and you need some contrarian anti-dose, this book is for you. It puts you back on track for the desire of independent thinking, having your own - truly own - opinion, and being much more aware how we risk becoming sheep in herds manipulated by a few. Absolute recommendation, and a must read for anybody involved with "social" of any form and for anybody involved with Personal Data etc. It's one of the best books i have read this year. Very well researched, plenty of culture injections, playing between Bentham and Mills. A masterpiece! I read it on my Kindle. The book came to an end at 52% of the Kindle Book. The rest were foot-notes and bibliographies etc. I wanted more. Still hungry ;-)
April 22, 2013
Keen presents a very good overview of web 3.0 and how it is impacting (from his perspective) our private life. He is an excellent writer which made reading this book pleasurable, although I am not sure I agree with him- he poses many interesting questions about how web 3.0 will impact us as individuals going forward.
His prose is filled with references that cite the writings of current pundits and authors (both fiction and nonfiction) critical and exuberant about web 2.0 and 3.0. He makes assumptions that his reader is up-to-date on this body of knowledge. I think that if you are not well read in this genre, much of the evidence Keen cites will make no sense, and thus, his arguments will be nonsensical. His central thesis: what makes us human?... is intriguing.
His prose is filled with references that cite the writings of current pundits and authors (both fiction and nonfiction) critical and exuberant about web 2.0 and 3.0. He makes assumptions that his reader is up-to-date on this body of knowledge. I think that if you are not well read in this genre, much of the evidence Keen cites will make no sense, and thus, his arguments will be nonsensical. His central thesis: what makes us human?... is intriguing.
December 28, 2014
I was drawn to this book by its enticing cover jacket text ("does mark zuckerberg know what the word "friend" means?"), but found that it failed to meet my expectations. Inexplicably, it focuses more on Hitchcock's film Vertigo and the lives of Prince Albert and Jeremy Bentham (British, just like the author) instead of describing in-depth how social media is actually dividing, diminishing, and disorienting us.
July 1, 2012
Good collection of information to show the pattern of increasing dominance of 'social', and a brief primer on the resulting threats. Sadly, seems to be lacking deep insight or tangible calls to action - feels like an unfulfilled promise.
February 11, 2013
A little too much of a rant with very little depth or science to back it up. Some of the later chapters are very incoherent and off topic (at least seemed so to me). But the basic question is interesting and worth discussion and investigation.
February 18, 2013
Lots of summary of other sources, movies, books, that are then compared to the web. Did not find the analogies particularly convincing and found the criticism unsupported by much, if anything, else.
August 24, 2013
I found this a very poor read. It felt like it lacked research and statistics and read more like an author going through his own thought processes and just scribbling them down.
May 30, 2016
In great need of a copyeditor.
December 16, 2014
Waarschijnlijk is het verstandig om vóór het lezen van dit soort boeken even stil te staan bij het feit dat de bevindingen en overdenkingen die erin worden gedaan afkomstig zijn van (very) heavy users van nieuwe media. Voor de meesten van ons (in west-Europa) zal het zo ’n vaart nog niet lopen. Als je geen ingezetene van Palo Alto bent kunnen sommige dingen die voorbijkomen nogal ireëel lijken.
In de visie van Evgeny Morozov - de man die de ‘internet’ discussies terug op aarde brengt - lijden we tegenwoordig aan ‘internet-centrisme’: het idee dat ‘het internet’ alle ideëen die tot zeg maar vóór 1980 bestonden naar de schroothoop van de geschiedenis heeft verwezen, en dat ‘het’ internet zowel de oorzaak (voor pessimisten zoals Andrew Keen) als de oplossing (voor webworshippers) van alle problemen in de hele wereld is. You can always fix it with an app!
Morozov zet de woorden ‘het internet’ tussen aanhalingstekens omdat hij erop wil wijzen dat, i.t.t. het gangbare idee, het net géén ons door de goden geschonken kant en klaar concept tot redding van de mensheid is, met een eigen onafhankelijke logica, maar een systeem dat gaandeweg door mensen wordt ontwikkeld volgens bepaalde tijdgebonden normen, ideëen en belangen.
‘Het’ Internet als venster op de wereld én als oogklep. Als nieuwe meta-narrative voor onze post-post moderne tijd.
Er is die oude grap over de eerste TV-beelden die werden uitgezonden. TV-beelden - in tegenstelling tot radio golven - reizen rechtdoor vanaf het aardoppervlak de ruimte in. Zo komen beelden van Donald Duck op een andere planeet terecht. De bewoners van de planeet denken dat aardbewoners er uitzien als Donald Duck, en als ze de planeet aarde bezoeken doen ze dat in Donald-Duck kostuum om de aardbewoners niet te veel schrik aan te jagen.
Wat zouden de bewoners van die verre planeet denken als ze Big Data zouden kunnen inzien?
‘Laten we maar verder kijken, jongens. Die aardbewoners zijn een stelletje ongeloofelijk narcistische kletskousen’.
Een paar artikelen uit de talmoed van de Singularitarians en de Lords of the Cloud:
In de nieuwe tijd hebben we nieuwe creativiteit. Die is niet langer de zaak van een persoon (één persoon). Voortaan zullen we moeiteloos de grootste prestaties van de mensheid overtreffen terwijl we ondertussen gezellig chatten en sharen. Allemaal dankzij het wereldwijde web dat ons in staat stelt om grenzeloos samen te werken en alles te delen (vooral spullen van anderen). Voorbij zijn de donkere tijden van eenzaam zwoegende kunstenaars. Voorbij de tijden van ‘Dear Sir or Madam won ’t you read my book / It took me years to write won’t you take a look’. Als het boek verschijnt zijn we al vertrouwd met de inhoud. We hebben er immers aan meegeschreven! Iedereen mag zijn steentje bijdragen en alles is transparant.
Dit is serieus de visie van belangrijke billionair-digirati in Silicon Valley. The New Numerati, zoals Andrew Keen ze noemt. De oprichters van Second Life, Facebook, LinkedInn, etc.
Net als deze: alle boeken die al geschreven zijn kunnen we, als alles eenmaal door Google is ingescand, heerlijk door elkaar husselen en remixen en editten - zoals we dat in de popcultuur al lang gewend zijn. Leve de dood van de auteur en de opstanding van de hive! Wij zetten de volgende stap in de evolutie. Lang leve sociale media! Het internet is het beste dat de mensheid ooit is overkomen! Het tijdperk van het individu zal een te verwaarlozen moment blijken in de opmars van de nieuwe oppermachtige (kunstmatige) intelligentie. Privacy is sooo last century. Net als het idee van de creatieve eenling: hopeloos verouderde romantische flauwekul.
Ben je niet creatief genoeg? Niet gevat genoeg? Als iedereen een minuscule bijdrage levert worden we met zijn allen geniaal! En als het aan Ray kurzweill ligt, opperpriester van de Church of the Singularity, doen we binnenkort ‘some of our thinking in the cloud’.
Over wolken gesproken.
Digital Vertigo
Het vóórlaatste boek van Andrew Keen. Onder verwijzing naar de industrieële revolutie en de 19de eeuwse leer van het Utilitarisme (‘een ethische stroming die de morele waarde van een handeling afmeet aan de bijdrage die deze handeling levert aan het algemeen nut’) werpt Andrew Keen een kritische blik op de ontwikkelingen van the cult of the social zoals we die op Web 2.0. (3.0?) zien ontstaan. Hij wijst op de ernst waarmee web-bekeerlingen bovenstaande zotte ideëen over creativiteit en de volgende fase in de evolutie der mensheid uitdragen en het naar zijn idee averechtse effect waarvoor we moeten waken.
Net als in de 19de eeuw, toen er in rap tempo een nieuwe klasse van rijke industrieëlen ontstond en het leven van de gewone man totaal op zijn kop werd gezet - hij transformeerde van agrariër of handwerksman tot fabrieksarbeider - zorgt het nieuwe online leven volgens velen voor een minstens even grote, revolutionaire omslag.
‘…in the middle of the 19th century, a society grappling, like ours, with the consequences of technological innovation on an individual’s right to protect their private lives from the public gaze.’
‘First we lived in villages, then in cities and now we are going to live on the internet.’ haalt Keen de fictieve Mark Zuckerberg in de film The Social Network aan.
In de nieuwe reputatie- en roemeconomie maken super-nodes de dienst uit. Mensen met meer dan 1000 of 100.000 Facebookvrienden of Twitter-volgers zijn de nieuwe heersers, de nieuwe machtigen. Reputatie is de nieuwe currency.
Verwijzend naar Jeremy Bentham’s ontwerp voor gevangenissen en andere utilitaire gebouwen (het panopticon) uit het midden van de 19de eeuw en Michel Foucaults gebruik van datzelfde beeld, en diens erop gebaseerde uitspraak ‘visibility is a trap’, laat Keen de achterkant van de sharing-economie en de sociale media zien.
Daar is niets sociaals aan. ‘Er komt een nieuwe manier van besturen aan. Niet met wetten maar met algoritmen, die zullen beoordelen of je je goed gedraagt. De burger wordt de zondebok’ lees ik in de Volkskrant van 26 oktober. Het zal niet lang meer duren voor onze ziekenfondspremie wordt berekend aan de hand van de boodschappen die we doen en de frequentie waarmee we de sportschool bezoeken.
We geven onze ziel en zaligheid, onze identiteit gratis weg aan bedrijven die ons verleiden met hun ideologie van ‘social’ en ‘sharing’ en die vervolgens onze gegevens aan andere partijen verkopen om ons te bestoken met marketing, om ons te bespieden en te categoriseren d.m.v. een steeds bigger wordende Big Data.
Voor wie dat nog niet wist. Big Data is de (nabije) toekomst. Wat we er ook van mogen vinden.
Het gedroom over het heroveren van het pre-industriële ideaal van de idyllische dorpsgemeenschap d.m.v. high tech (hip communitarisme, sharing) vergelijkt Keen met de anti-industrie beweging van de pre-Rafaëlieten en de peace and love dromen van de hippies. Gedoemd om te mislukken. In ieder geval nogal tegenstrijdig.
The Cult of the Social as a cultural contradiction of capitalism, zoals de beroemde socioloog Richard Sennet het beschreef. ‘Technocracy’s children, products of the very leviathan industrial world from which they were trying to escape’ vat Keen in de woorden van Theodore Roszak de tegenstrijdigheid samen.
De tegenstrijdigheid van individuen wiens verlangen naar verbondenheid evenredig is aan hun hang naar individualisme en die hun hele leven openbaar maken in een hopeloze poging deze tegenstelling op te heffen. Anderen doen daar ondertussen hun voordeel mee.
De hoeveelheid data die Andrew Keen zélf ter verdediging van zijn argumenten aanvoert mag er ook zijn! Een enorme hoeveelheid auteurs en filosofen wordt aangehaald. Zóveel dat het soms lijkt alsof hij zich achter ze wil verschuilen. Zijn boek krijgt daardoor iets van een proefschrift. Zijn boodschap is dan ook niet erg hip. Iemand die een boek als Digital Vertigo schrijft loopt grote kans achtervolgd te worden door een meute boze dorpelingen die als uit één keel schreeuwen: ‘We are all individuals!’
Vertigo
Hitchcock’s Vertigo fungeert als rode draad in Keen’s betoog. Bedrog, spionage en moord zijn de hoofdingrediënten in de creepy thriller waarin we nu allemaal een rol hebben. Eén van de ‘lijken’ die hij ten tonele voert is dat van romantische waarden als individualiteit, kwaliteit en authenticiteit die, zoals ook de filosoof Maarten Doorman gelooft, hun langste tijd hebben gehad.
Wat is er zo creepy aan een samenleving waarin alles en iedereen transparant is? Maken niet alleen mensen die iets in hun schild voeren zich daar zorgen over? Is het stellen van de vraag alleen eigenlijk niet al een beetje verdacht?
Keen ziet het zo: waar we een paar jaar geleden een kroeg konden binnenlopen en een praatje beginnen met iemand die we nooit eerder hadden ontmoet, hadden we de vrijheid ‘een rol te spelen’. De vrijheid om onszelf op dat moment te presenteren zoals we wilden. Dit is een belangrijke vrijheid. Een moeizaam bevochten vrijheid die een mens in staat stelt aan zichzelf te ontsnappen, zichzelf vorm te geven, zichzelf anders, beter (?), voor te doen. We kunnen daar allerlei redenen voor hebben. In solicitatie gesprekken en CV’s vinden we het heel normaal om onszelf wat beter voor te doen. Als het aan Big Data ligt gaat dat straks niet meer door.
Wanneer we hyperconnected en gewapend met onze Google-bril of -lenzen of ons e-netvlies een kroeg inlopen is deze speelruimte, deze romantische ruimte, dit mysterie, er niet meer. We kijken op HighLite wie er in de kroeg interessant is om aan te spreken. We scannen de personalia van andere HighLite gebruikers in de bar. Ik kijk naar de vreemde naast me en zie zijn leeftijd, beroep, liefhebberijen, medische geschiedenis, opleiding, CV en besluit aan de hand van de data of deze persoon wel of niet de moeite waard is om een praatje mee te maken.
Zou dat werkelijk zo ’n grote omwenteling betekenen? Mensen hebben altijd al signalen afgegeven die iets over hun sociale status moeten laten zien aan anderen. Vaak in kleding en accessoires. In de middeleeuwen droegen bijvoorbeeld vrouwen van aanzien hun sierraden op een zodanige manier dat je eruit op kon maken of ze weduwe waren of protestant of katholiek.
Een frapante tegenstrijdigheid in het publieke debat over nieuwe technologie is wel deze: veel mensen hebben bedenkingen over het zich snel ontwikkelende terrein van de synthetische biologie, de biotechnologie, genetische manipulatie. Geen geknoei met het menselijk DNA! Maar slechts weinigen schijnen zich zorgen te maken over hun eigen snel groter wordende persoonlijke doorschijnendheid in de nieuwe media en de mogelijke gevolgen ervan. Terwijl dit toch veel directer aan de eigen levenssfeer raakt.
Andrew Keen eindigt zijn TEDxBrussels presentatie Digital Vertigo, waarin hij de boodschap van zijn boek samenvat en presenteert , met een pleidooi voor een On Digital Liberty, vrij naar de filosoof van het liberalisme John Stuart Mill’s belangrijke 19de eeuwse werk On Liberty. Daarin stelt de Engelse filosoof en econoom de vraag in hoeverre en onder welke voorwaarden een staat zich met het individu mag bemoeien en in hoeverre een samenleving het recht heeft mensen met bijvoorbeeld onwelgevallige meningen uit te sluiten. De natiestaat moest toen nog vorm krijgen.
Met John Stuart Mill benadrukt Andrew Keen het belang van het afwijkende voor de vooruitgang van het geheel. Als iedereen hetzelfde doet en zegt staat alles stil, is de dynamiek eruit. Het zijn juist de enkelingen, de oddballs, die voor nieuwe perspectieven en nieuwe ontwikkelingen kunnen zorgen. In Keen’s visie is die oddball een bedreigde soort in een sharing -omgeving die een sterke tendens tot conformisme vertoont. Toepasselijk neemt hij als voorbeeld Steve Wozniak, de autistische en mensenschuwe bedenker van de personal computer.
Als de 21ste eeuwse natiestaat zich écht zou verplaatsen naar het virtuele (want ook dat is een lopende discussie, I kid you not!) lijkt deze virtuele ‘staat’ momenteel nog het meest op een prinsdom in de middeleeuwen: feodaal en met onderdanen die zich beheerst voelen door willekeur, onzekerheid en onwetendheid. Kijkt dat cameraatje nou naar me of niet? En wie zit er aan de andere kant? Voor de zekerheid toch maar even afplakken.
May 5, 2016
Waarschijnlijk is het verstandig om vóór het lezen van dit soort boeken even stil te staan bij het feit dat de bevindingen en overdenkingen die erin worden gedaan afkomstig zijn van (very) heavy users van nieuwe media. Voor de meesten van ons (in west-Europa) zal het zo ’n vaart nog niet lopen. Als je geen ingezetene van Palo Alto bent kunnen sommige dingen die voorbijkomen nogal ireëel lijken.
In de visie van Evgeny Morozov - de man die de ‘internet’ discussies terug op aarde brengt - lijden we tegenwoordig aan ‘internet-centrisme’: het idee dat ‘het internet’ alle ideëen die tot zeg maar vóór 1980 bestonden naar de schroothoop van de geschiedenis heeft verwezen, en dat ‘het’ internet zowel de oorzaak (voor pessimisten zoals Andrew Keen) als de oplossing (voor webworshippers) van alle problemen in de hele wereld is. You can always fix it with an app!
Morozov zet de woorden ‘het internet’ tussen aanhalingstekens omdat hij erop wil wijzen dat, i.t.t. het gangbare idee, het net géén ons door de goden geschonken kant en klaar concept tot redding van de mensheid is, met een eigen onafhankelijke logica, maar een systeem dat gaandeweg door mensen wordt ontwikkeld volgens bepaalde tijdgebonden normen, ideëen en belangen.
‘Het’ Internet als venster op de wereld én als oogklep. Als nieuwe meta-narrative voor onze post-post moderne tijd.
Er is die oude grap over de eerste TV-beelden die werden uitgezonden. TV-beelden - in tegenstelling tot radio golven - reizen rechtdoor vanaf het aardoppervlak de ruimte in. Zo komen beelden van Donald Duck op een andere planeet terecht. De bewoners van de planeet denken dat aardbewoners er uitzien als Donald Duck, en als ze de planeet aarde bezoeken doen ze dat in Donald-Duck kostuum om de aardbewoners niet te veel schrik aan te jagen.
Wat zouden de bewoners van die verre planeet denken als ze Big Data zouden kunnen inzien?
‘Laten we maar verder kijken, jongens. Die aardbewoners zijn een stelletje ongeloofelijk narcistische kletskousen’.
Een paar artikelen uit de talmoed van de Singularitarians en de Lords of the Cloud:
In de nieuwe tijd hebben we nieuwe creativiteit. Die is niet langer de zaak van een persoon (één persoon). Voortaan zullen we moeiteloos de grootste prestaties van de mensheid overtreffen terwijl we ondertussen gezellig chatten en sharen. Allemaal dankzij het wereldwijde web dat ons in staat stelt om grenzeloos samen te werken en alles te delen (vooral spullen van anderen). Voorbij zijn de donkere tijden van eenzaam zwoegende kunstenaars. Voorbij de tijden van ‘Dear Sir or Madam won ’t you read my book / It took me years to write won’t you take a look’. Als het boek verschijnt zijn we al vertrouwd met de inhoud. We hebben er immers aan meegeschreven! Iedereen mag zijn steentje bijdragen en alles is transparant.
Dit is serieus de visie van belangrijke billionair-digirati in Silicon Valley. The New Numerati, zoals Andrew Keen ze noemt. De oprichters van Second Life, Facebook, LinkedInn, etc.
Net als deze: alle boeken die al geschreven zijn kunnen we, als alles eenmaal door Google is ingescand, heerlijk door elkaar husselen en remixen en editten - zoals we dat in de popcultuur al lang gewend zijn. Leve de dood van de auteur en de opstanding van de hive! Wij zetten de volgende stap in de evolutie. Lang leve sociale media! Het internet is het beste dat de mensheid ooit is overkomen! Het tijdperk van het individu zal een te verwaarlozen moment blijken in de opmars van de nieuwe oppermachtige (kunstmatige) intelligentie. Privacy is sooo last century. Net als het idee van de creatieve eenling: hopeloos verouderde romantische flauwekul.
Ben je niet creatief genoeg? Niet gevat genoeg? Als iedereen een minuscule bijdrage levert worden we met zijn allen geniaal! En als het aan Ray kurzweill ligt, opperpriester van de Church of the Singularity, doen we binnenkort ‘some of our thinking in the cloud’.
Over wolken gesproken.
Digital Vertigo
Het vóórlaatste boek van Andrew Keen. Onder verwijzing naar de industrieële revolutie en de 19de eeuwse leer van het Utilitarisme (‘een ethische stroming die de morele waarde van een handeling afmeet aan de bijdrage die deze handeling levert aan het algemeen nut’) werpt Andrew Keen een kritische blik op de ontwikkelingen van the cult of the social zoals we die op Web 2.0. (3.0?) zien ontstaan. Hij wijst op de ernst waarmee web-bekeerlingen bovenstaande zotte ideëen over creativiteit en de volgende fase in de evolutie der mensheid uitdragen en het naar zijn idee averechtse effect waarvoor we moeten waken.
Net als in de 19de eeuw, toen er in rap tempo een nieuwe klasse van rijke industrieëlen ontstond en het leven van de gewone man totaal op zijn kop werd gezet - hij transformeerde van agrariër of handwerksman tot fabrieksarbeider - zorgt het nieuwe online leven volgens velen voor een minstens even grote, revolutionaire omslag.
‘…in the middle of the 19th century, a society grappling, like ours, with the consequences of technological innovation on an individual’s right to protect their private lives from the public gaze.’
‘First we lived in villages, then in cities and now we are going to live on the internet.’ haalt Keen de fictieve Mark Zuckerberg in de film The Social Network aan.
In de nieuwe reputatie- en roemeconomie maken super-nodes de dienst uit. Mensen met meer dan 1000 of 100.000 Facebookvrienden of Twitter-volgers zijn de nieuwe heersers, de nieuwe machtigen. Reputatie is de nieuwe currency.
Verwijzend naar Jeremy Bentham’s ontwerp voor gevangenissen en andere utilitaire gebouwen (het panopticon) uit het midden van de 19de eeuw en Michel Foucaults gebruik van datzelfde beeld, en diens erop gebaseerde uitspraak ‘visibility is a trap’, laat Keen de achterkant van de sharing-economie en de sociale media zien.
Daar is niets sociaals aan. ‘Er komt een nieuwe manier van besturen aan. Niet met wetten maar met algoritmen, die zullen beoordelen of je je goed gedraagt. De burger wordt de zondebok’ lees ik in de Volkskrant van 26 oktober. Het zal niet lang meer duren voor onze ziekenfondspremie wordt berekend aan de hand van de boodschappen die we doen en de frequentie waarmee we de sportschool bezoeken.
We geven onze ziel en zaligheid, onze identiteit gratis weg aan bedrijven die ons verleiden met hun ideologie van ‘social’ en ‘sharing’ en die vervolgens onze gegevens aan andere partijen verkopen om ons te bestoken met marketing, om ons te bespieden en te categoriseren d.m.v. een steeds bigger wordende Big Data.
Voor wie dat nog niet wist. Big Data is de (nabije) toekomst. Wat we er ook van mogen vinden.
Het gedroom over het heroveren van het pre-industriële ideaal van de idyllische dorpsgemeenschap d.m.v. high tech (hip communitarisme, sharing) vergelijkt Keen met de anti-industrie beweging van de pre-Rafaëlieten en de peace and love dromen van de hippies. Gedoemd om te mislukken. In ieder geval nogal tegenstrijdig.
The Cult of the Social as a cultural contradiction of capitalism, zoals de beroemde socioloog Richard Sennet het beschreef. ‘Technocracy’s children, products of the very leviathan industrial world from which they were trying to escape’ vat Keen in de woorden van Theodore Roszak de tegenstrijdigheid samen.
De tegenstrijdigheid van individuen wiens verlangen naar verbondenheid evenredig is aan hun hang naar individualisme en die hun hele leven openbaar maken in een hopeloze poging deze tegenstelling op te heffen. Anderen doen daar intussen hun voordeel mee.
De hoeveelheid data die Andrew Keen zélf ter verdediging van zijn argumenten aanvoert mag er ook zijn! Een enorme hoeveelheid auteurs en filosofen wordt aangehaald. Zóveel dat het soms lijkt alsof hij zich achter ze wil verschuilen. Zijn boek krijgt daardoor iets van een proefschrift. Zijn boodschap is dan ook niet erg hip. Iemand die een boek als Digital Vertigo schrijft loopt grote kans achtervolgd te worden door een meute boze dorpelingen die als uit één keel schreeuwen: ‘We are all individuals!’
Vertigo
Hitchcock’s Vertigo fungeert als rode draad in Keen’s betoog. Bedrog, spionage en moord zijn de hoofdingrediënten in de creepy thriller waarin we nu allemaal een rol hebben. Eén van de ‘lijken’ die hij ten tonele voert is dat van romantische waarden als individualiteit, kwaliteit en authenticiteit die, zoals ook de filosoof Maarten Doorman gelooft, hun langste tijd hebben gehad.
Wat is er zo creepy aan een samenleving waarin alles en iedereen transparant is? Maken niet alleen mensen die iets in hun schild voeren zich daar zorgen over? Is het stellen van de vraag alleen eigenlijk niet al een beetje verdacht?
Keen ziet het zo: waar we een paar jaar geleden een kroeg konden binnenlopen en een praatje beginnen met iemand die we nooit eerder hadden ontmoet, hadden we de vrijheid ‘een rol te spelen’. De vrijheid om onszelf op dat moment te presenteren zoals we wilden. Dit is een belangrijke vrijheid. Een moeizaam bevochten vrijheid die een mens in staat stelt aan zichzelf te ontsnappen, zichzelf vorm te geven, zichzelf anders, beter (?), voor te doen. We kunnen daar allerlei redenen voor hebben. In solicitatie gesprekken en CV’s vinden we het heel normaal om onszelf wat beter voor te doen. Als het aan Big Data ligt gaat dat straks niet meer door.
Wanneer we hyperconnected en gewapend met onze Google-bril of -lenzen of ons e-netvlies een kroeg inlopen is deze speelruimte, deze romantische ruimte, dit mysterie, er niet meer. We kijken op HighLite wie er in de kroeg interessant is om aan te spreken. We scannen de personalia van andere HighLite gebruikers in de bar. Ik kijk naar de vreemde naast me en zie zijn leeftijd, beroep, liefhebberijen, medische geschiedenis, opleiding, CV en besluit aan de hand van de data of deze persoon wel of niet de moeite waard is om een praatje mee te maken.
Zou dat werkelijk zo ’n grote omwenteling betekenen? Mensen hebben altijd al signalen afgegeven die iets over hun sociale status moeten laten zien aan anderen. Vaak in kleding en accessoires. In de middeleeuwen droegen bijvoorbeeld vrouwen van aanzien hun sierraden op een zodanige manier dat je eruit op kon maken of ze weduwe waren of protestant of katholiek.
Een frapante tegenstrijdigheid in het publieke debat over nieuwe technologie is wel deze: veel mensen hebben bedenkingen over het zich snel ontwikkelende terrein van de synthetische biologie, de biotechnologie, genetische manipulatie. Geen geknoei met het menselijk DNA! Maar slechts weinigen schijnen zich zorgen te maken over hun eigen snel groter wordende persoonlijke doorschijnendheid in de nieuwe media en de mogelijke gevolgen ervan. Terwijl dit toch veel directer aan de eigen levenssfeer raakt.
Andrew Keen eindigt zijn TEDxBrussels presentatie Digital Vertigo, waarin hij de boodschap van zijn boek samenvat en presenteert , met een pleidooi voor een On Digital Liberty, vrij naar de filosoof van het liberalisme John Stuart Mill’s belangrijke 19de eeuwse werk On Liberty. Daarin stelt de Engelse filosoof en econoom de vraag in hoeverre en onder welke voorwaarden een staat zich met het individu mag bemoeien en in hoeverre een samenleving het recht heeft mensen met bijvoorbeeld onwelgevallige meningen uit te sluiten. De natiestaat moest toen nog vorm krijgen.
Met John Stuart Mill benadrukt Andrew Keen het belang van het afwijkende voor de vooruitgang van het geheel. Als iedereen hetzelfde doet en zegt staat alles stil, is de dynamiek eruit. Het zijn juist de enkelingen, de oddballs, die voor nieuwe perspectieven en nieuwe ontwikkelingen kunnen zorgen. In Keen’s visie is die oddball een bedreigde soort in een sharing -omgeving die een sterke tendens tot conformisme vertoont. Toepasselijk neemt hij als voorbeeld Steve Wozniak, de autistische en mensenschuwe bedenker van de personal computer.
Als de 21ste eeuwse natiestaat zich écht zou verplaatsen naar het virtuele (want ook dat is een lopende discussie, I kid you not!) lijkt deze virtuele ‘staat’ momenteel nog het meest op een prinsdom in de middeleeuwen: feodaal en met onderdanen die zich beheerst voelen door willekeur, onzekerheid en onwetendheid. Kijkt dat cameraatje nou naar me of niet? En wie zit er aan de andere kant? Voor de zekerheid toch maar even afplakken.
In de visie van Evgeny Morozov - de man die de ‘internet’ discussies terug op aarde brengt - lijden we tegenwoordig aan ‘internet-centrisme’: het idee dat ‘het internet’ alle ideëen die tot zeg maar vóór 1980 bestonden naar de schroothoop van de geschiedenis heeft verwezen, en dat ‘het’ internet zowel de oorzaak (voor pessimisten zoals Andrew Keen) als de oplossing (voor webworshippers) van alle problemen in de hele wereld is. You can always fix it with an app!
Morozov zet de woorden ‘het internet’ tussen aanhalingstekens omdat hij erop wil wijzen dat, i.t.t. het gangbare idee, het net géén ons door de goden geschonken kant en klaar concept tot redding van de mensheid is, met een eigen onafhankelijke logica, maar een systeem dat gaandeweg door mensen wordt ontwikkeld volgens bepaalde tijdgebonden normen, ideëen en belangen.
‘Het’ Internet als venster op de wereld én als oogklep. Als nieuwe meta-narrative voor onze post-post moderne tijd.
Er is die oude grap over de eerste TV-beelden die werden uitgezonden. TV-beelden - in tegenstelling tot radio golven - reizen rechtdoor vanaf het aardoppervlak de ruimte in. Zo komen beelden van Donald Duck op een andere planeet terecht. De bewoners van de planeet denken dat aardbewoners er uitzien als Donald Duck, en als ze de planeet aarde bezoeken doen ze dat in Donald-Duck kostuum om de aardbewoners niet te veel schrik aan te jagen.
Wat zouden de bewoners van die verre planeet denken als ze Big Data zouden kunnen inzien?
‘Laten we maar verder kijken, jongens. Die aardbewoners zijn een stelletje ongeloofelijk narcistische kletskousen’.
Een paar artikelen uit de talmoed van de Singularitarians en de Lords of the Cloud:
In de nieuwe tijd hebben we nieuwe creativiteit. Die is niet langer de zaak van een persoon (één persoon). Voortaan zullen we moeiteloos de grootste prestaties van de mensheid overtreffen terwijl we ondertussen gezellig chatten en sharen. Allemaal dankzij het wereldwijde web dat ons in staat stelt om grenzeloos samen te werken en alles te delen (vooral spullen van anderen). Voorbij zijn de donkere tijden van eenzaam zwoegende kunstenaars. Voorbij de tijden van ‘Dear Sir or Madam won ’t you read my book / It took me years to write won’t you take a look’. Als het boek verschijnt zijn we al vertrouwd met de inhoud. We hebben er immers aan meegeschreven! Iedereen mag zijn steentje bijdragen en alles is transparant.
Dit is serieus de visie van belangrijke billionair-digirati in Silicon Valley. The New Numerati, zoals Andrew Keen ze noemt. De oprichters van Second Life, Facebook, LinkedInn, etc.
Net als deze: alle boeken die al geschreven zijn kunnen we, als alles eenmaal door Google is ingescand, heerlijk door elkaar husselen en remixen en editten - zoals we dat in de popcultuur al lang gewend zijn. Leve de dood van de auteur en de opstanding van de hive! Wij zetten de volgende stap in de evolutie. Lang leve sociale media! Het internet is het beste dat de mensheid ooit is overkomen! Het tijdperk van het individu zal een te verwaarlozen moment blijken in de opmars van de nieuwe oppermachtige (kunstmatige) intelligentie. Privacy is sooo last century. Net als het idee van de creatieve eenling: hopeloos verouderde romantische flauwekul.
Ben je niet creatief genoeg? Niet gevat genoeg? Als iedereen een minuscule bijdrage levert worden we met zijn allen geniaal! En als het aan Ray kurzweill ligt, opperpriester van de Church of the Singularity, doen we binnenkort ‘some of our thinking in the cloud’.
Over wolken gesproken.
Digital Vertigo
Het vóórlaatste boek van Andrew Keen. Onder verwijzing naar de industrieële revolutie en de 19de eeuwse leer van het Utilitarisme (‘een ethische stroming die de morele waarde van een handeling afmeet aan de bijdrage die deze handeling levert aan het algemeen nut’) werpt Andrew Keen een kritische blik op de ontwikkelingen van the cult of the social zoals we die op Web 2.0. (3.0?) zien ontstaan. Hij wijst op de ernst waarmee web-bekeerlingen bovenstaande zotte ideëen over creativiteit en de volgende fase in de evolutie der mensheid uitdragen en het naar zijn idee averechtse effect waarvoor we moeten waken.
Net als in de 19de eeuw, toen er in rap tempo een nieuwe klasse van rijke industrieëlen ontstond en het leven van de gewone man totaal op zijn kop werd gezet - hij transformeerde van agrariër of handwerksman tot fabrieksarbeider - zorgt het nieuwe online leven volgens velen voor een minstens even grote, revolutionaire omslag.
‘…in the middle of the 19th century, a society grappling, like ours, with the consequences of technological innovation on an individual’s right to protect their private lives from the public gaze.’
‘First we lived in villages, then in cities and now we are going to live on the internet.’ haalt Keen de fictieve Mark Zuckerberg in de film The Social Network aan.
In de nieuwe reputatie- en roemeconomie maken super-nodes de dienst uit. Mensen met meer dan 1000 of 100.000 Facebookvrienden of Twitter-volgers zijn de nieuwe heersers, de nieuwe machtigen. Reputatie is de nieuwe currency.
Verwijzend naar Jeremy Bentham’s ontwerp voor gevangenissen en andere utilitaire gebouwen (het panopticon) uit het midden van de 19de eeuw en Michel Foucaults gebruik van datzelfde beeld, en diens erop gebaseerde uitspraak ‘visibility is a trap’, laat Keen de achterkant van de sharing-economie en de sociale media zien.
Daar is niets sociaals aan. ‘Er komt een nieuwe manier van besturen aan. Niet met wetten maar met algoritmen, die zullen beoordelen of je je goed gedraagt. De burger wordt de zondebok’ lees ik in de Volkskrant van 26 oktober. Het zal niet lang meer duren voor onze ziekenfondspremie wordt berekend aan de hand van de boodschappen die we doen en de frequentie waarmee we de sportschool bezoeken.
We geven onze ziel en zaligheid, onze identiteit gratis weg aan bedrijven die ons verleiden met hun ideologie van ‘social’ en ‘sharing’ en die vervolgens onze gegevens aan andere partijen verkopen om ons te bestoken met marketing, om ons te bespieden en te categoriseren d.m.v. een steeds bigger wordende Big Data.
Voor wie dat nog niet wist. Big Data is de (nabije) toekomst. Wat we er ook van mogen vinden.
Het gedroom over het heroveren van het pre-industriële ideaal van de idyllische dorpsgemeenschap d.m.v. high tech (hip communitarisme, sharing) vergelijkt Keen met de anti-industrie beweging van de pre-Rafaëlieten en de peace and love dromen van de hippies. Gedoemd om te mislukken. In ieder geval nogal tegenstrijdig.
The Cult of the Social as a cultural contradiction of capitalism, zoals de beroemde socioloog Richard Sennet het beschreef. ‘Technocracy’s children, products of the very leviathan industrial world from which they were trying to escape’ vat Keen in de woorden van Theodore Roszak de tegenstrijdigheid samen.
De tegenstrijdigheid van individuen wiens verlangen naar verbondenheid evenredig is aan hun hang naar individualisme en die hun hele leven openbaar maken in een hopeloze poging deze tegenstelling op te heffen. Anderen doen daar intussen hun voordeel mee.
De hoeveelheid data die Andrew Keen zélf ter verdediging van zijn argumenten aanvoert mag er ook zijn! Een enorme hoeveelheid auteurs en filosofen wordt aangehaald. Zóveel dat het soms lijkt alsof hij zich achter ze wil verschuilen. Zijn boek krijgt daardoor iets van een proefschrift. Zijn boodschap is dan ook niet erg hip. Iemand die een boek als Digital Vertigo schrijft loopt grote kans achtervolgd te worden door een meute boze dorpelingen die als uit één keel schreeuwen: ‘We are all individuals!’
Vertigo
Hitchcock’s Vertigo fungeert als rode draad in Keen’s betoog. Bedrog, spionage en moord zijn de hoofdingrediënten in de creepy thriller waarin we nu allemaal een rol hebben. Eén van de ‘lijken’ die hij ten tonele voert is dat van romantische waarden als individualiteit, kwaliteit en authenticiteit die, zoals ook de filosoof Maarten Doorman gelooft, hun langste tijd hebben gehad.
Wat is er zo creepy aan een samenleving waarin alles en iedereen transparant is? Maken niet alleen mensen die iets in hun schild voeren zich daar zorgen over? Is het stellen van de vraag alleen eigenlijk niet al een beetje verdacht?
Keen ziet het zo: waar we een paar jaar geleden een kroeg konden binnenlopen en een praatje beginnen met iemand die we nooit eerder hadden ontmoet, hadden we de vrijheid ‘een rol te spelen’. De vrijheid om onszelf op dat moment te presenteren zoals we wilden. Dit is een belangrijke vrijheid. Een moeizaam bevochten vrijheid die een mens in staat stelt aan zichzelf te ontsnappen, zichzelf vorm te geven, zichzelf anders, beter (?), voor te doen. We kunnen daar allerlei redenen voor hebben. In solicitatie gesprekken en CV’s vinden we het heel normaal om onszelf wat beter voor te doen. Als het aan Big Data ligt gaat dat straks niet meer door.
Wanneer we hyperconnected en gewapend met onze Google-bril of -lenzen of ons e-netvlies een kroeg inlopen is deze speelruimte, deze romantische ruimte, dit mysterie, er niet meer. We kijken op HighLite wie er in de kroeg interessant is om aan te spreken. We scannen de personalia van andere HighLite gebruikers in de bar. Ik kijk naar de vreemde naast me en zie zijn leeftijd, beroep, liefhebberijen, medische geschiedenis, opleiding, CV en besluit aan de hand van de data of deze persoon wel of niet de moeite waard is om een praatje mee te maken.
Zou dat werkelijk zo ’n grote omwenteling betekenen? Mensen hebben altijd al signalen afgegeven die iets over hun sociale status moeten laten zien aan anderen. Vaak in kleding en accessoires. In de middeleeuwen droegen bijvoorbeeld vrouwen van aanzien hun sierraden op een zodanige manier dat je eruit op kon maken of ze weduwe waren of protestant of katholiek.
Een frapante tegenstrijdigheid in het publieke debat over nieuwe technologie is wel deze: veel mensen hebben bedenkingen over het zich snel ontwikkelende terrein van de synthetische biologie, de biotechnologie, genetische manipulatie. Geen geknoei met het menselijk DNA! Maar slechts weinigen schijnen zich zorgen te maken over hun eigen snel groter wordende persoonlijke doorschijnendheid in de nieuwe media en de mogelijke gevolgen ervan. Terwijl dit toch veel directer aan de eigen levenssfeer raakt.
Andrew Keen eindigt zijn TEDxBrussels presentatie Digital Vertigo, waarin hij de boodschap van zijn boek samenvat en presenteert , met een pleidooi voor een On Digital Liberty, vrij naar de filosoof van het liberalisme John Stuart Mill’s belangrijke 19de eeuwse werk On Liberty. Daarin stelt de Engelse filosoof en econoom de vraag in hoeverre en onder welke voorwaarden een staat zich met het individu mag bemoeien en in hoeverre een samenleving het recht heeft mensen met bijvoorbeeld onwelgevallige meningen uit te sluiten. De natiestaat moest toen nog vorm krijgen.
Met John Stuart Mill benadrukt Andrew Keen het belang van het afwijkende voor de vooruitgang van het geheel. Als iedereen hetzelfde doet en zegt staat alles stil, is de dynamiek eruit. Het zijn juist de enkelingen, de oddballs, die voor nieuwe perspectieven en nieuwe ontwikkelingen kunnen zorgen. In Keen’s visie is die oddball een bedreigde soort in een sharing -omgeving die een sterke tendens tot conformisme vertoont. Toepasselijk neemt hij als voorbeeld Steve Wozniak, de autistische en mensenschuwe bedenker van de personal computer.
Als de 21ste eeuwse natiestaat zich écht zou verplaatsen naar het virtuele (want ook dat is een lopende discussie, I kid you not!) lijkt deze virtuele ‘staat’ momenteel nog het meest op een prinsdom in de middeleeuwen: feodaal en met onderdanen die zich beheerst voelen door willekeur, onzekerheid en onwetendheid. Kijkt dat cameraatje nou naar me of niet? En wie zit er aan de andere kant? Voor de zekerheid toch maar even afplakken.
February 22, 2020
(The English review is placed beneath Russian one)
Одна из худших книг, что были прочитаны в 2019 году. Это даже не книга, а агитка, которая станет настоящим бальзамом на душу для всех тех, кто боится современных технологий, а также изменений в целом. Чем-то автор мне напоминает человека конца 19 века, который громил первые ткацкие станки в Англии и кто разгромил первый пароход. Т.е. это тот тип людей, которые были всегда на протяжении всей истории человечества. Появились книги и вот эти люди уже на всех углах критикуют первые выпуски книг для массового читателя (нет, я не про Библию, а про более приземлённые книги, которые практически сразу стали печатать). Появились станки, пароходы и автомобили и вот мы уже видим ту же сказочку про опасность, которую несут вышеперечисленные изобретения. В общем, если почитать книги по истории art (того же Гомбриха) или послушать лекции/документальные фильмы на похожую тему, то мы всегда увидим такого человека. Разумеется, после появления интернета и социальных сетей просто обязан был появиться человек, который бы сказал, что интернет в целом и социальные сети в частности, если не зло, то крайне опасные вещи. Однако я хочу сразу сказать, что это - мода. Т.е. и СМИ и многие подобные авторы приукрашивают и силу интернета, и силу социальных сетей. В бизнесе существует точка зрения, что ни интернет, ни социальные сети не являются панацеей от падения прибыли, что социальные сети не выведу ваш бизнес из предбанкротного состояния и что только грамотное построение всей стратегии фирмы, всего комплекса, поможет сделать вклад социальных сетей действительно реальным, а не иллюзорный. Так что социальные сети работают не всегда, как это многим бы хотелось, а отсюда и страшилки автора перестают казаться такими страшными.
А чем же пугает автор? Ну, к примеру, он много рассуждает о том, что люди в социальных сетях крайне активно делятся информацией. Типа селфи с едой или сообщение «А мы сейчас идём в театр» и так далее. Да, это прям угроза космического масштаба! Но идём дальше. Автор пишет, что социальные сети собирают информацию, которую мы сами оставляет (те самые Big Data), а потом продают эту собранную информацию о пользователях крупным корпорациям. Ох, ужас-то какой! Coca-Cola узнает теперь, какие фильмы мне нравятся, когда я родился, в какую школу ходил и какие страны посещал. Ужас, как же я могу после такого спать спокойно-то? Честно? Мне абсолютно всё равно, что будет с этой информацией, ибо, как я всегда говорю на этот счёт: как это может мне навредить? Ну, вот как? DW выпустила фильм-страшилку о Big Data и я также спрашивал: как это может мне повредить? Нет ответа. Однако сейчас модно пугать (я повторяю, именно что пугать) большими данными и приватностью, но почему-то ни единая душа не говорит, как же это может повредить.
Далее. Большой Брат теперь следит за всеми нами с помощью всемирной паутины. Анализ этого утверждения? Нету. Примеры? Поверхностные, типа Петр Петрович написал гадость о власти в социальных сетях и за ним приехали люди в штатском. Есть такая поговорка, не пишите в интернете того, чего бы не смогли сказать полицейскому. Но допустим. Люди, которые действительно хотят передать какую-то секретную информацию, пользуются специальными чатами, созданными в Dark Net или многочисленными сайтами для хранения файлов, где вы можете оставить заархивированный файл, найти который без электронной ссылки на него, просто невозможно и плюс пароль на 20 символов (и на доступ к скачиванию и на сам архив). Т.е. интернет это настолько масштабная вещь, что чтобы делать подобные заявления нужно написать нормальную книгу страниц так на 1000 с подробнейшим анализом всех инструментов, которые имеются в интернете. Эта же книга настолько простая, настолько однобокая и настолько лишенная какого-либо анализа, что я даже не смог заставить себя дочитать до половины.
Если вы так боитесь интернета, то просто не используйте его. Делов-то.
One of the worst books that I read in 2019. It is not even a book, but an agitation that will become a real balm for all those who are afraid of modern technology, as well as changes in general. Somehow the author reminded me of people at the end of the 19th century who were smashing the first looms in England, and also who destroyed the first steamboat. That is, this is the type of people who have always been throughout human history. Books have emerged and these people are already criticizing the first editions of books for the mass reader (no, I'm not talking about the Bible, but about the more down-to-earth books, which almost immediately began to be printed). Machines, steamships, and cars appeared and now we are seeing the same fairy tale about the danger that these inventions carry. In general, if you read books on the history of art (Gombrich, for example) or listen to lectures/documentary films on a similar topic, you will always find such a person. Of course, after the emergence of the Internet and social media, it was necessary for the emergence of a person who would say that the Internet in general and social media in particular, if not evil, then extremely dangerous things. However, I want to say right away that this is fashion. That is, both the media and many similar authors embellish the power of the Internet and the power of social media. In business, there is a view that neither the Internet nor social networks are a panacea for falling profits, that social networks will not lead your business out of pre-bankruptcy and that only a competent construction of the entire strategy of the company, the entire complex, will help make the contribution of social networks real, not illusory. So social media do not always work as it would be desirable for many people, and hence the author's fears cease to seem so terrible.
And what scares the author? Well, for example, he talks a lot about the fact that people in social media are very active in sharing information. Like selfies with food or the message "And now we are going to the theater" and so on. Yeah, it's a worldwide threat!!!!! But let's move on. The author writes that social networks collect the information that we ourselves leave (the same Big Data) and then sell this collected user information to large corporations. Oh, how awful!!!!!!! Now Coca-Cola will know which films I like, and when I was born, which school I went to and which countries I visited. Terrible, how can I sleep safely after this?!?!?!? Honestly? I don't really care what happens to that information, because, as I always say, how can it hurt me? DW released a horror movie about Big Data and I also asked: how could it hurt me? There is no answer. But now it's fashionable to scare with big data and privacy, but for some reason, not a single soul says how it can hurt.
Next. Big Brother is now watching us all with the help of the World Wide Web. Has this statement been analyzed? Nope. What about the examples the author gives? They are all superficial like Peter Petrovich had written nasty things about the authorities in social networks and people from the security services have come for him. There is such a saying, do not write on the Internet what you could not say to the policeman. But let's say. People who really want to transfer some secret information use special chats created in Dark Net or numerous sites for storing files, where you can leave an archived file, which can't be found without an electronic link to it, and plus a password of 20 symbols (and access to downloading and the archive itself). That is, the Internet is so big that to make such statements you need to write a normal 1000-page book with a detailed analysis of all the tools that are available on the Internet. This book is so simple, so one-sided and so lacking in any analysis that I couldn't even bring myself to read to half.
If you are so afraid of the Internet, just do not use it.
Одна из худших книг, что были прочитаны в 2019 году. Это даже не книга, а агитка, которая станет настоящим бальзамом на душу для всех тех, кто боится современных технологий, а также изменений в целом. Чем-то автор мне напоминает человека конца 19 века, который громил первые ткацкие станки в Англии и кто разгромил первый пароход. Т.е. это тот тип людей, которые были всегда на протяжении всей истории человечества. Появились книги и вот эти люди уже на всех углах критикуют первые выпуски книг для массового читателя (нет, я не про Библию, а про более приземлённые книги, которые практически сразу стали печатать). Появились станки, пароходы и автомобили и вот мы уже видим ту же сказочку про опасность, которую несут вышеперечисленные изобретения. В общем, если почитать книги по истории art (того же Гомбриха) или послушать лекции/документальные фильмы на похожую тему, то мы всегда увидим такого человека. Разумеется, после появления интернета и социальных сетей просто обязан был появиться человек, который бы сказал, что интернет в целом и социальные сети в частности, если не зло, то крайне опасные вещи. Однако я хочу сразу сказать, что это - мода. Т.е. и СМИ и многие подобные авторы приукрашивают и силу интернета, и силу социальных сетей. В бизнесе существует точка зрения, что ни интернет, ни социальные сети не являются панацеей от падения прибыли, что социальные сети не выведу ваш бизнес из предбанкротного состояния и что только грамотное построение всей стратегии фирмы, всего комплекса, поможет сделать вклад социальных сетей действительно реальным, а не иллюзорный. Так что социальные сети работают не всегда, как это многим бы хотелось, а отсюда и страшилки автора перестают казаться такими страшными.
А чем же пугает автор? Ну, к примеру, он много рассуждает о том, что люди в социальных сетях крайне активно делятся информацией. Типа селфи с едой или сообщение «А мы сейчас идём в театр» и так далее. Да, это прям угроза космического масштаба! Но идём дальше. Автор пишет, что социальные сети собирают информацию, которую мы сами оставляет (те самые Big Data), а потом продают эту собранную информацию о пользователях крупным корпорациям. Ох, ужас-то какой! Coca-Cola узнает теперь, какие фильмы мне нравятся, когда я родился, в какую школу ходил и какие страны посещал. Ужас, как же я могу после такого спать спокойно-то? Честно? Мне абсолютно всё равно, что будет с этой информацией, ибо, как я всегда говорю на этот счёт: как это может мне навредить? Ну, вот как? DW выпустила фильм-страшилку о Big Data и я также спрашивал: как это может мне повредить? Нет ответа. Однако сейчас модно пугать (я повторяю, именно что пугать) большими данными и приватностью, но почему-то ни единая душа не говорит, как же это может повредить.
Далее. Большой Брат теперь следит за всеми нами с помощью всемирной паутины. Анализ этого утверждения? Нету. Примеры? Поверхностные, типа Петр Петрович написал гадость о власти в социальных сетях и за ним приехали люди в штатском. Есть такая поговорка, не пишите в интернете того, чего бы не смогли сказать полицейскому. Но допустим. Люди, которые действительно хотят передать какую-то секретную информацию, пользуются специальными чатами, созданными в Dark Net или многочисленными сайтами для хранения файлов, где вы можете оставить заархивированный файл, найти который без электронной ссылки на него, просто невозможно и плюс пароль на 20 символов (и на доступ к скачиванию и на сам архив). Т.е. интернет это настолько масштабная вещь, что чтобы делать подобные заявления нужно написать нормальную книгу страниц так на 1000 с подробнейшим анализом всех инструментов, которые имеются в интернете. Эта же книга настолько простая, настолько однобокая и настолько лишенная какого-либо анализа, что я даже не смог заставить себя дочитать до половины.
Если вы так боитесь интернета, то просто не используйте его. Делов-то.
One of the worst books that I read in 2019. It is not even a book, but an agitation that will become a real balm for all those who are afraid of modern technology, as well as changes in general. Somehow the author reminded me of people at the end of the 19th century who were smashing the first looms in England, and also who destroyed the first steamboat. That is, this is the type of people who have always been throughout human history. Books have emerged and these people are already criticizing the first editions of books for the mass reader (no, I'm not talking about the Bible, but about the more down-to-earth books, which almost immediately began to be printed). Machines, steamships, and cars appeared and now we are seeing the same fairy tale about the danger that these inventions carry. In general, if you read books on the history of art (Gombrich, for example) or listen to lectures/documentary films on a similar topic, you will always find such a person. Of course, after the emergence of the Internet and social media, it was necessary for the emergence of a person who would say that the Internet in general and social media in particular, if not evil, then extremely dangerous things. However, I want to say right away that this is fashion. That is, both the media and many similar authors embellish the power of the Internet and the power of social media. In business, there is a view that neither the Internet nor social networks are a panacea for falling profits, that social networks will not lead your business out of pre-bankruptcy and that only a competent construction of the entire strategy of the company, the entire complex, will help make the contribution of social networks real, not illusory. So social media do not always work as it would be desirable for many people, and hence the author's fears cease to seem so terrible.
And what scares the author? Well, for example, he talks a lot about the fact that people in social media are very active in sharing information. Like selfies with food or the message "And now we are going to the theater" and so on. Yeah, it's a worldwide threat!!!!! But let's move on. The author writes that social networks collect the information that we ourselves leave (the same Big Data) and then sell this collected user information to large corporations. Oh, how awful!!!!!!! Now Coca-Cola will know which films I like, and when I was born, which school I went to and which countries I visited. Terrible, how can I sleep safely after this?!?!?!? Honestly? I don't really care what happens to that information, because, as I always say, how can it hurt me? DW released a horror movie about Big Data and I also asked: how could it hurt me? There is no answer. But now it's fashionable to scare with big data and privacy, but for some reason, not a single soul says how it can hurt.
Next. Big Brother is now watching us all with the help of the World Wide Web. Has this statement been analyzed? Nope. What about the examples the author gives? They are all superficial like Peter Petrovich had written nasty things about the authorities in social networks and people from the security services have come for him. There is such a saying, do not write on the Internet what you could not say to the policeman. But let's say. People who really want to transfer some secret information use special chats created in Dark Net or numerous sites for storing files, where you can leave an archived file, which can't be found without an electronic link to it, and plus a password of 20 symbols (and access to downloading and the archive itself). That is, the Internet is so big that to make such statements you need to write a normal 1000-page book with a detailed analysis of all the tools that are available on the Internet. This book is so simple, so one-sided and so lacking in any analysis that I couldn't even bring myself to read to half.
If you are so afraid of the Internet, just do not use it.
February 4, 2018
It is probably an indication of the speed with which technological innovation is progressing that a book written in 2012 reads – five years down the line – a little dated. WhatsApp has not ever been mentioned in the book for the simple reason that, in 2012, it was in its infancy. Now that this messenger service is the dominant form of social media communication tells its own story.
Keen is no Luddite. He is more aware than many of the critical role that Web 3.0 – and social media in particular – is going to play in the affairs of man in the twenty first century.
But observing the information revolution unfolding from very close quarters he sounds a note of caution that embracing technology as defining template of our time may not be as good an idea as its protagonists would have us believe.
Let’s take a few examples from India:
Last week, in the eastern Indian state of West Bengal, a bus driver was reportedly talking on his mobile while driving. He lost control of the vehicle and it plunged hundred feet below into a river killing 42 passengers
Like in many countries in the world, a significant number of cases have been reported in India where very young people killed themselves while playing an online game called Blue Whale.
Extremely indecent portrayal of women online having become extremely common, there is a very significant increase in crimes against women across the country.
Is it the fault of technology alone?
No.
It is we who are irresponsible enough to allow technology to get the better of us.
Keen encourages us to take back that responsibility for our own sake – and for our children’s, as well.
But will his words of wisdom be heeded?
Unlikely.
In our social media-obsessed time Keen’s book holds a mirror to us to look into a future that has both promise and peril in equal measure.
An important read.
Keen is no Luddite. He is more aware than many of the critical role that Web 3.0 – and social media in particular – is going to play in the affairs of man in the twenty first century.
But observing the information revolution unfolding from very close quarters he sounds a note of caution that embracing technology as defining template of our time may not be as good an idea as its protagonists would have us believe.
Let’s take a few examples from India:
Last week, in the eastern Indian state of West Bengal, a bus driver was reportedly talking on his mobile while driving. He lost control of the vehicle and it plunged hundred feet below into a river killing 42 passengers
Like in many countries in the world, a significant number of cases have been reported in India where very young people killed themselves while playing an online game called Blue Whale.
Extremely indecent portrayal of women online having become extremely common, there is a very significant increase in crimes against women across the country.
Is it the fault of technology alone?
No.
It is we who are irresponsible enough to allow technology to get the better of us.
Keen encourages us to take back that responsibility for our own sake – and for our children’s, as well.
But will his words of wisdom be heeded?
Unlikely.
In our social media-obsessed time Keen’s book holds a mirror to us to look into a future that has both promise and peril in equal measure.
An important read.
November 23, 2018
Interesting concept of linking prison architecture with the prying eyes of the internet.
The majority of this book is a list of up-and-coming internet sites and apps.
The majority of this book is a list of up-and-coming internet sites and apps.
December 8, 2018
Достаточно познавательно, хоть автор пишет с определенной ненавистью и слегка не структурировано.
December 19, 2022
Getting on a bit now, and a little meandering, but some excellent analysis. Prescient and still very relevant.
June 11, 2012
a very cool book about social media and its effects . . i kind of want to give it a four, because it's very copiously researched and well written . . a very enjoyable read . . but other than the author's main problem--privacy issues--there just wasn't enough specific lambasting of social media for having negative effects, etc. . . it's a tirade, but by the end, i just wasn't sure why i was supposed to think that social media was so bad, other than the privacy stuff . don't get me wrong: i kind of get the sense that there's something bad about it too, which is why i picked up the book, but i'm just not sure this book put it out there . . that being said, it definitely does a good job of describing the reach of social media, how the people "behind" it see its future, etc. . . and to me, the strongest part of the book was how it tried to trace today's social media boom back to 60s counterculture and farther . . that kind of historical contextualizing, etc., i always really appreciate . . and i think the author seemed to know what he was talking about re: that . . like i said though: can't give it a 4 because there wasn't enough there there :) . . i wanted to have a big clear ! at the end, perhaps even a so-here's-what-you-should-do-now . . but there wasn't that for me . . great read regardless . .
December 11, 2012
Everything is ominous and very much like Jeremy Bentham's "Inspection-house," the precursor to Foucault's Panopticon. Oh no.
I liked Keen's earlier book but this one just sucked. I tried so hard to read it but after about 90 pages I gave up. He just seems alarmist.
The writing is so redundant. How many times do you have to tell me how "chilling" or "creepy" various aspects of social media or new technology are? I get it. You think it's creepy. And so do lots of other people. Keen quotes and notes in almost every sentence, which gets annoying.
A good deal of the alarm is over what may happen in the future, actually, which makes the premise even weaker. Here's a great example:
"In ten year's time, according to Zuckerberg, 'a thousand times more information about each individual will flow through Facebook.' That's Zuckerberg's Law. ...What it means is that everyone--via transparent online networks...will know everything we are doing, watching, reading, buying, eating, and most ominously, thinking."
Seriously? Everyone will know what I'm thinking? Okay, unless I missed the part where my brain gets a chip in it that is connected directly to Facebook, I don't think so.
I liked Keen's earlier book but this one just sucked. I tried so hard to read it but after about 90 pages I gave up. He just seems alarmist.
The writing is so redundant. How many times do you have to tell me how "chilling" or "creepy" various aspects of social media or new technology are? I get it. You think it's creepy. And so do lots of other people. Keen quotes and notes in almost every sentence, which gets annoying.
A good deal of the alarm is over what may happen in the future, actually, which makes the premise even weaker. Here's a great example:
"In ten year's time, according to Zuckerberg, 'a thousand times more information about each individual will flow through Facebook.' That's Zuckerberg's Law. ...What it means is that everyone--via transparent online networks...will know everything we are doing, watching, reading, buying, eating, and most ominously, thinking."
Seriously? Everyone will know what I'm thinking? Okay, unless I missed the part where my brain gets a chip in it that is connected directly to Facebook, I don't think so.
December 7, 2014
Keen rambles quite a bit. I do agree with his conclusion though. I agree that the social media sites tend to separate us, highlighting our extremes and differences more than our commonality. I believe much of that is done to accumulate responses (likes, comments...) perhaps more than actually reflecting what we truly believe if we were to slow down and think before posting or commenting. But, part of the Web 3.0 thing seems to be speed too - being the first to throw your opinion out there seems important.
Page 168 offers up an important observation:
Page 168 offers up an important observation:
“We, the producers of data on the free network, are its product rather than its friend or partner. In the Web 3.0 age, therefore, consumers should not only carefully read their social network’s Terms of Service (TOS) … but also to recognize that Facebook, Twitter, Google, Zynga, Groupon, Apple, Skype and the other corporate pioneers of @quixotic’s personal data revolution are all multi-billion dollar for-profit companies, no better and no worse than for-profit banks or oil or pharmaceutical companies.”
July 11, 2013
Well written and thoroughly researched. Keen brings up important points about the dangers of social media by tracing its origins from J.S. Mill's and Jeremy Bentham to the Summer of Love to its actual birth place, Silicon Valley. He also draws parallels between these issues with films, specifically Hitchcock's Vertigo, paintings, architecture, and novels, creating compelling metaphors for readers. At times, it seems his language is hyperbolic though. Likewise, at certain points in the text, he could have conceded to the other side of the issue a bit more to seem less bias. Finally, he fails to really offer concrete solutions for these issues. His primary goal, however, appears to simply be to call attention to the problems and keep people informed. He also comments at one point that people should learn to manage social media better. Yet he does not expand on that idea. With more of a focus on possible solutions in his conclusion in particular, the book would've been more effective.
April 2, 2014
Continuing my recent run of reading books critical of our digital world (a fascinating if depressing genre), Digital Vertigo repeatedly questions the purported upsides of social media. While Mr. Keen makes some excellent points, some of analyses and arguments don’t quite stick their landings. It’s an uneven book, but that doesn’t diminish the stronger parts of the narrative.
For me, the strongest parts are when Mr. Keen combines philosophy and fiction (J.S. Mill, Orwell and Kafka, to name a few) to analyze the modern, technology-obsessed world. These are the sections where the book strikes at the heart of the digital, Web 3.0 movement, and I wish the entire book had used this thought-provoking combination of philosophy and theory. And I say this as someone who is not generally of the rah-rah philosophy variety. Recommended.
For me, the strongest parts are when Mr. Keen combines philosophy and fiction (J.S. Mill, Orwell and Kafka, to name a few) to analyze the modern, technology-obsessed world. These are the sections where the book strikes at the heart of the digital, Web 3.0 movement, and I wish the entire book had used this thought-provoking combination of philosophy and theory. And I say this as someone who is not generally of the rah-rah philosophy variety. Recommended.
Displaying 1 - 30 of 61 reviews