Het doet een mens wat. Toevallig je eerste lief weer ontmoeten. Het overkomt rechercheur Dirk Deleu, en hoewel er intussen vele jaren verstreken zijn, is de herinnering aan de breuk, die gehuld was in een waas van mysterie, nog altijd vers. Bovendien vraagt de dame, Ingrid Dejongh, hem om een gunst. Ze vraagt of hij haar afscheidsbrief nog heeft, want ze wil die graag terug.
Als Deleu de brief terugvindt, gaat hij beseffen dat er iets is wat hij als adolescent nooit onder ogen heeft durven te zien, en dat een schokkend familiegeheim aan de basis heeft gelegen van de plotselinge verhuizing van het gezin Dejongh.
Hij wil zijn schuld afl ossen bij Ingrid en haar helpen. Maar openlijk kan dat niet, want Ingrid, die eindelijk de confrontatie met haar demonen uit het verleden aangaat, wordt door niemand geloofd. Haar stiefvader, een gerenommeerd psychiater, zoveel jaren later beschuldigen van pedofi lie, het is geen dagelijkse kost. Als de twee tijdens hun clandestiene zoektocht naar bewijzen de eerste deksteen omdraaien, vallen ze in een beerput vol schokkende intriges, waarin gaandeweg steeds meer smeerlapperij komt bovendrijven. En de waarheid? Ligt die begraven op de bodem van de put? Of kijkt ze grinnikend toe, over hun schouder?
Luc Deflo was een van de bekendste en spannendste Vlaamse thrillerauteurs. Meer dan 15 jaar schreef hij de ene bestseller na de andere. Hij onderscheide zich vooral door de psychologische profielen die hij schetste. In 2008 won hij de Hercule Poirotprijs. In 2014 bewees hij met ‘Intifada’ dat hij nog steeds tot de ‘crème de la crème’ behoorde en ook niet verlegen zat om wat controverse. Later dat jaar schreef hij in duo met Aloka Liefrink ‘Onderhuids’. Luc Deflo in de Nederlandstalige Wikipedia
DNF - ben tot pagina 52 geraakt en dan heb ik er de brui aan gegeven: ik kon maar niet wennen aan de schrijfstijl (hoewel ik vroeger al eens een deflo heb uitgelezen en dat best goed vond). Het kwam naar mij wat amateuristisch, ongeïnspireerd en cliché over. Ook het gedrag van de drie hoofdpersonages irriteerde me. Het leven is te kort om boeken te lezen die niet boeien en je irriteren.
Ik heb al veel Deflo-boeken gelezen. Sommigen waren genadeloos spannend en beklijvend, anderen - zoals Schimmen - ronduit slecht. De plot rammelt langs alle kanten, na amper 40 pagina's had ik al door "hoe alles zou blijken uit te draaien" en in die optiek deed het mij een beetje denken aan een aflevering van Witse: 'k heb 't uitgelezen tot op het einde, al was dit meer uit principe dan omdat het verhaal mij mee had...
Ik heb zowat alle Deflo boeken gelezen dus begon vol verwachting aan deze. Al zat ik niet op het randje van mijn stoel bij het lezen van dit boek, toch kon het mij wel bekoren. De usual straight to the point schrijfwijze van Deflo maakt het boek vlot om te lezen en de spanning wordt toch genoeg opgedreven om te blijven verder lezen.
Een aardige thriller van een Belg deze keer. Ik had nog niets van hem gelezen 'Deflo', maar hij heeft er meer geschreven en ik zal er zeker nog een paar uit de bibliotheek meenemen. Spannend en natuurlijk wordt de dader/res gepakt aan het einde.