W oparciu o plan autobiografii Korczaka pozostawiony w "Pamiętniku" Joanna Olczak-Ronikier odtwarza historię życia Doktora, wplatając ją w opowieść o losach i wyborach polskich Żydów. Poznajemy bohatera jako chłopca szukającego swojej drogi, młodego lekarza o społecznych zainteresowaniach, pedagoga głoszącego nowatorskie teorie, pisarza, wieloletniego kierownika Domu Sierot dla dzieci żydowskich, współpracownika Naszego Domu - internatu dla dzieci polskich. Dowiadujemy się, że w młodości pisywał egzaltowane poematy, odrzucane przez wszystkie redakcje. Że założył pierwsze na świecie pismo dla dzieci, redagowane przez dzieci. Że choć zdeklarowany pacyfista, brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej i w I wojnie światowej. Że choć wydawał się racjonalistą i sceptykiem, był człowiekiem głęboko religijnym, a równocześnie interesował się teozofią i należał do loży masońskiej. Nie popierał żadnej partii politycznej. Nie opowiadał się po stronie żadnej ideologii. Przez całe życie towarzyszyła mu wiara, że można być równocześnie Żydem i Polakiem. Tuż przed śmiercią zanotował: "Nikomu nie życzę źle. Nie umiem. Nie wiem jak się to robi".
To nie tylko biografia, ale też obraz czasów. Czyta się jak beletrystykę, a autobiograficzne wspomnienia Joanny Olczak-Ronikier dodatkowo ubarwiają całą historię.
Joanna Olczak - Roniker pokazuje historię rodziny Janusza Korczaka w świetle historii Polski nakreślając, jak zmieniała pozycja i postawy Żydów w polskim społeczeństwie od czasów rozbiorowych. Pokazała, jak zmieniała się rodzina samego Henryka Goldszmita od dziadków, którzy byli Żydami z małego miasteczka, przez rodziców stojących pomiędzy dwiema grupami Żydów (ortodoksyjnymi i zasymilowanymi) po swoje rodzeństwo, które poszło różnymi drogami. Olczak - Ronikier nie próbuje idealizować Korczaka. Po prostu pokazuje człowieka, który poświęcił się do samego końca pracy z dziećmi.