What do you think?
Rate this book
Developing Mental Toughness: Improving Performance, Wellbeing and Positive Behaviour in Others
Mental toughness is about how effectively individuals respond when faced with stress, pressure and challenge. Understanding this concept is essential to improving performance for both the individual and the organization, and this book, one of the first in the field to take a look at mental toughness as a serious discipline, teaches you how to assess mental toughness in individuals and organizations to drive performance, improve your own ability to cope with stress and apply a range of techniques required to recognize, use and develop mental toughness effectively. Full of sample exercises and case studies, this book also features the Mental Toughness Questionnaire - a unique self-assessment tool to determine your mental toughness score and what this means. Tracing its development from sports psychology into the world of health, education and business, Developing Mental Toughness takes a deep look at mental toughness and its application at the organizational level.
304 pages, Paperback
First published February 3, 2012
1 person is currently reading
24 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
August 18, 2018
I've read a Polish edition.
Ta książka to w sumie jedna wielka reklama firmy sprzedającej usługi konsultacyjnego i ich formularz. Niemniej na kilkuset stronach autorzy zawarli sporo wiedzy związanej z odpornością psychiczną:
Sukces nigdy nie jest ostateczny. Porażka nigdy nie jest totalna.Liczy się tylko odwaga, by kontynuować swoje dzieło. Winston Churchill
Odporność psychiczna to cecha osobowości, która w dużym stopniu determinuje to, na ile skutecznie radzimy sobie z wyzwaniami, stresorami i presją… niezależnie od okoliczności. W modelu 4C ogólna odporność psychiczna opiera się na czterech filarach. 1. Wyzwanie (challenge): postrzeganie wyzwania jako szansy. 2. Pewność siebie (confidence): wysoki poziom wiary w siebie. 3. Zaangażowanie (commitment): wytrwałość w realizowaniu zadań. 4. Kontrola/poczucie wpływu (control): przekonanie o tym, że kontroluje się swój los.
To oczywiste, że niektórzy ludzie są bardziej odporni psychicznie, a inni mniej. Wiadomo też, że osoby charakteryzujące się dużą odpornością psychiczną lepiej radzą sobie w warunkach silnego stresu. Dlatego też odnoszą większe sukcesy w szkole, w pracy, w dyscyplinach sportowych wymagających rywalizacji i tak dalej. Większe jest także prawdopodobieństwo uzyskania przez nie dobrych wyników w testach oceniających wydajność pracy.
To oczywiste, że niektórzy ludzie są bardziej odporni psychicznie, a inni mniej. Wiadomo też, że osoby charakteryzujące się dużą odpornością psychiczną lepiej radzą sobie w warunkach silnego stresu. Dlatego też odnoszą większe sukcesy w szkole, w pracy, w dyscyplinach sportowych wymagających rywalizacji i tak dalej. Większe jest także prawdopodobieństwo uzyskania przez nie dobrych wyników w testach oceniających wydajność pracy.
Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że przeciwieństwem odporności psychicznej jest wrażliwość, a nie słabość psychiczna.
Peter na przykład pracował kiedyś z wybitną pływaczką mogącą odnosić sukcesy na arenie międzynarodowej. Udało im się wspólnie znacząco wzmocnić jej odporność psychiczną. Jaki był tego skutek? Dziewczyna zdecydowała się rzucić pływanie i zająć czymś, co ją bardziej interesowało! To, że jesteś w czymś dobry, nie oznacza, że chcesz się tym zajmować. Dzięki wzmocnieniu odporności psychicznej wspomniana pływaczka była w stanie dokonać w swoim życiu lepszych wyborów.
Twierdzenie, że wszystkie osoby odporne psychicznie cechują chęć dominacji nad innymi i nieokazywanie nikomu wsparcia, jest po prostu nieprawdziwe. Znęcanie się i krytykanctwo to zachowania, które zazwyczaj wynikają z niskiej samooceny i braku poczucia bezpieczeństwa. Osoba, która jest silna psychicznie, która czuje się bezpiecznie we własnej skórze, raczej nie odczuwa potrzeby potwierdzania swojej wyższości poprzez dowodzenie niższości innych.
Poziom odporności psychicznej może być najważniejszą różnicą indywidualną mającą wpływ na związek między czynnikami stresogennymi a stresem
Stres to reakcja adaptacyjna zależna od cech osobowych jednostki i/lub procesów psychologicznych, będąca konsekwencją dowolnego działania zewnętrznego, sytuacji bądź wydarzenia, które nakładają na daną osobę konkretne wymagania fizyczne i/lub psychiczne.
Zatem dla większości ludzi idealna praca to taka, która wiąże się z wysokimi wymaganiami, a jednocześnie daje pracownikowi dużą swobodę działania i angażuje go w różnorodne aktywności, które pozwalają mu wykorzystać wszystkie umiejętności.
Model stresu opracowany przez AQR Stres to na ogół wynik połączenia dwóch czynników: oddziaływania jakiegoś stresora i sposobu, w jaki dana osoba na ów stresor reaguje. To właśnie nasza reakcja na czynnik stresogenny decyduje o tym, czy poddajemy się stresowi, czy też raczej osiągamy szczytową wydajność.
Najważniejsze cechy jednostek i zespołów cechujących się wysokim poziomem dokonań Pasja Duże zainteresowanie swoją pracą, zadaniem itp. Duża wiara w siebie Duża wiara we własne zdolności i umiejętność radzenia sobie z ludźmi Kontrola nad tym, nad czym można mieć kontrolę Niemartwienie się niepotrzebnie tym, nad czym nie można mieć kontroli Rezyliencja – radzenie sobie z porażkami Umiejętność dochodzenia do siebie po porażce Dostrzeganie wyzwań, a nie zagrożeń Dostrzeganie w każdym nowym wyzwaniu szansy na własny rozwój Skupienie Umiejętność oczyszczania umysłu z niepotrzebnych myśli i zamętu Umiejętność relaksowania się Rozpoznawanie potrzeby relaksu
Szczytowa wydajność to zdolność do efektywnego funkcjonowania na najwyższym poziomie, która umożliwia nam wykazanie się całym naszym potencjałem. Jak widać, szczytowa wydajność to druga strona skutecznego zarządzania stresem. Te dwa elementy są ze sobą nierozerwalnie powiązane.
Wielokrotnie potwierdzono, że stan umysłu co najmniej w 50% odpowiada za różnice w poziomie naszych osiągnięć, ale i tak większość z nas poświęca tylko około 5% swojego czasu na optymalizowanie własnej wydajności za pomocą odporności psychicznej.
Otwartość – umiejętność uwydatniania pozytywów oraz podejmowania nowych wyzwań i korzystania z nadarzających się okazji. Otwarcie się na nowe możliwości, czyli zachowania stymulujące do wzmożonego działania i pozytywnego nastawienia, blokują onieśmielenie, perfekcjonizm i samoutrudnianie.
Przeciwieństwem odporności nie jest słabość, lecz wrażliwość. Osoby wrażliwe być może nie zawsze skutecznie radzą sobie z presją, ale niezaprzeczalnie mają swoje mocne strony i jasno określoną tożsamość.
w skutecznym radzeniu sobie z poważnymi problemami, z jakimi stykają się zawodowi sportowcy, znaczącą rolę odgrywa pewność siebie. Po drugie, stwierdzili, że zdolność do tłumienia emocji w trakcie gry również stanowi istotny czynnik pozwalający sportowcom działać w górnych granicach ich możliwości.
Osoby odporne psychicznie są na ogół towarzyskie i otwarte na kontakty z innymi, potrafią zachować spokój i nie denerwować się; w wielu sytuacjach są zdolne do współzawodnictwa, gdyż wykazują niższy poziom lęku niż inni ludzie.
Badania konsekwentnie potwierdzają, że im mniej jesteśmy przekonani o swoim wpływie na sytuację, tym większe jest prawdopodobieństwo, że będziemy odczuwać stres prowadzący do negatywnych skutków.
Nie pozwól, by to, czego nie możesz zrobić, miało wpływ na to, co zrobić możesz. John Wooden
Wyuczona bezradność opiera się na wcześniejszych doświadczeniach jednostki – na ich podstawie jednostka nabiera przekonania, że podejmowane przez nią działania raczej nie mają szans powodzenia.
Nie świadczy o mnie liczba moich porażek, lecz liczba sukcesów; a liczba moich sukcesów jest wprost proporcjonalna do liczby sytuacji, w których mimo porażki nie ustałem w wysiłkach, by odnieść sukces. Tom Hopkins
Pisząc o umiejscowieniu poczucia kontroli, Richard H. Cox (1998, s. 218) stwierdza: „Badania sugerują, że wewnętrzne umiejscowienie poczucia kontroli świadczy o większej dojrzałości niż zewnętrzne”.
Być może najważniejszą koncepcją w psychologii jest ta, która mówi, że istotniejsze od tego, co się wydarza, jest to, co na ten temat myśli dana osoba.
Osoba odporna psychicznie jest gotowa zaakceptować konsekwencje swoich działań – zarówno te pozytywne, jak i negatywne.
Już dawno zauważono, że niektórzy ludzie reagują bardziej emocjonalnie od innych. Ta konkretna cecha osobowości, zwykle zwana neurotycznością, często zaliczana jest do tak zwanej wielkiej piątki czynników określających osobowość człowieka.
Wielka piątka obejmuje takie cechy, jak: • otwartość na doświadczenia – pomysłowy/ciekawy świata versus stały/ostrożny; • sumienność – skuteczny/dobrze zorganizowany versus niefrasobliwy/beztroski; • ekstrawersja – kontaktowy/pełen energii versus nieśmiały/powściągliwy; • ugodowość – przyjazny/współczujący versus zimny/niemiły; • neurotyczność – wrażliwy/nerwowy versus bezpieczny/pewny.
Nic nie zastąpi wytrwałości. Nie zastąpi jej talent – pełno jest na świecie ludzi utalentowanych, którzy nie odnoszą sukcesów. Nie zastąpi jej geniusz – niezrealizowany geniusz to już prawie komunał. Nie zastąpi jej też wykształcenie – świat jest pełen wykształconych wykolejeńców. Tylko wytrwałość i determinacja mają wszechpotężną moc. Calvin Coolidge
Odkładanie różnych spraw na potem, czyli prokrastynacja, to jedna z najczęstszych form samoutrudniania, spotykana u bardzo wielu ludzi. Samoutrudnianie polega na wynajdywaniu zawczasu wymówek mających ukryć związek między osiągnięciami a zdolnościami. Samoutrudniające wymówki służą ochronie obrazu własnych kompetencji na wypadek uzyskania słabych wyników.
Osoby odporniejsze psychicznie z każdego wyniku – czy to sukcesu, czy to porażki – umieją wynieść lekcję dla siebie i każdy traktują jako okazję do rozwoju. Skłonne są raczej pomyśleć: „Może to nie wyszło, ale nauczyłem się dzięki temu czegoś ważnego”, po czym dodać: „Następnym razem będę wiedział, jak zrobić to lepiej” lub „Dam sobie jeszcze jedną szansę. Nie pozwolę się temu pokonać”. Natomiast osoby o mniejszej odporności psychicznej pomyślą prawdopodobnie: „Nie wyszło. To nie było przyjemne. Nie będę tego więcej robić”. Być może z tego też płynie jakaś nauka, ale jest to nauka mająca wydźwięk negatywny.
Na tym właśnie zasadza się idea zadowolenia. Stoi za nią przekonanie, że uczymy się przez całe życie, a naszym celem jest stać się jak najlepszymi. Otwartość na wiedzę i na uczenie się jest ważnym elementem tego procesu.
Badania analizujące zachowania osób cechujących się silną potrzebą osiągnięć pokazały, że osoby te są wytrwalsze, pracują ciężej i preferują średni poziom ryzyka.
Osoby cechujące się wysokim poczuciem skuteczności: • postrzegają wyzwania i problemy jako zadania, które należy wykonać; • rozwijają w sobie głębsze zainteresowanie działaniami, w których uczestniczą; • bardziej angażują się w to, co je interesuje i co robią; • szybko podnoszą się po niepowodzeniach i rozczarowaniach.
Poczucie biegłości prowadzi do wzrostu poziomu wykonania, co z kolei wzmacnia poczucie biegłości – powstaje koło sukcesu, czyli pozytywna ścieżka rozwoju.
Pesymista w każdej szansie dostrzega trudność, optymista w każdej trudności widzi szansę. Winston Churchill
Udowodniono, że większy optymizm wiąże się z lepszym zdrowiem psychicznym, z silniejszym dążeniem do rozwoju osobistego, z lepszym nastrojem, z sukcesami w nauce i pracy, z większą popularnością oraz z lepszym radzeniem sobie w życiu. Optymiści zazwyczaj przejawiają styl radzenia sobie z problemami charakterystyczny również dla osób odpornych psychicznie. Optymizm i pesymizm nie są dwiema skrajnościami tego samego kontinuum. Pesymizm wyraźnie łączy się z neurotycznością i negatywnym nastrojem, optymizm zaś – przede wszystkim z ekstrawersją, pozytywnym nastrojem i poczuciem szczęścia.
Zarządzanie emocjami jest bardzo ważne w przypadku osób, które pełnią funkcje przywódcze, a także w wielu sytuacjach międzyludzkich, na przykład w trakcie negocjacji. Ogromne znaczenie ma autentyczność. Niewiele zdziałamy, jeśli inni nie będą potrafili rozpoznać prezentowanej przez nas szczęśliwej wersji nas samych. Ludzie są inteligentni emocjonalnie. Nie oznacza to oczywiście, że należy odsuwać na bok własne uczucia i nigdy ich nie okazywać. To prowadziłoby do szaleństwa. Chodzi wyłącznie o zarządzanie emocjami i sygnałami emocjonalnymi wysyłanymi w kierunku innych ludzi. Nie ma nic złego w okazywaniu swoich prawdziwych emocji innym – coachom, doradcom, przyjaciołom i tak dalej. Wystarczy jednak pomyśleć o osobach, które zawsze i bez zahamowań ujawniają swój stan emocjonalny – zwłaszcza negatywne emocje – aby zrozumieć, jak przeciwskuteczna i niszcząca może być taka praktyka.
Poczucie biegłości prowadzi do wzrostu poziomu wykonania, co z kolei wzmacnia poczucie biegłości – powstaje koło sukcesu, czyli pozytywna ścieżka rozwoju.
Niską samoocenę można łatwo powiązać z uczuciem wstydu i brakiem własnej wartości. Osoby z niską samooceną są przekonane, że brakuje im umiejętności i nie mają zbyt wiele do zaoferowania światu. Często aktywnie przeciwstawiają się próbom wzmocnienia ich samooceny – na przykład nie przyjmują do wiadomości pozytywnych informacji zwrotnych. Poza tym wyznaczają sobie niezbyt wygórowane cele i w ten sposób utrwalają poczucie niezdatności.
Carol Dweck, profesor na Uniwersytecie Stanforda, przeprowadziła wiele badań na temat nastawienia, dzisiaj powszechnej koncepcji. Badaczka doszła do wniosku, że nastawienie – postawa naszego umysłu – jest ważnym wyznacznikiem sukcesu, zwłaszcza w obszarze edukacji.
Z kolei osoby przejawiające nastawienie na rozwój traktują wyzwanie jako coś dobrego. Błędy są akceptowane, gdyż dzięki nim można się nauczyć czegoś nowego. Wysiłek i ciężka praca są ważne – promuje się je i uznaje za istotniejsze od samych tylko zdolności. Zdolności zaś można rozwijać, zwłaszcza przez praktykę. One nie definiują człowieka. Mogą się zmieniać, a w przypadku wielu osób rozwój w tym obszarze jest prawie nieograniczony; skoro jedna osoba potrafiła się czegoś nauczyć, to mogą się tego nauczyć wszyscy. Badania Dweck wykazały, że tylko nastawienie rozwojowe gwarantuje trwały sukces.
Wyuczona bezradność to skutek tego, że inni ciągle mówią danej osobie, co ma zrobić, lub wyręczają ją w różnych sprawach. Gdy osoba cechująca się wyuczoną bezradnością znajdzie się nagle w trudnej sytuacji, czuje, że nie ma kontroli nad tym, co się dzieje. Bez wsparcia tych, którzy zwykle jej pomagali, brakuje jej pewności siebie i unika wyzwań. Wyręczanie drugiego człowieka może go nauczyć bezradności. Seligman wypowiada się krytycznie na temat wielu metod stosowanych współcześnie w obszarze edukacji i szkoleń, dostrzegając w nich narzędzia kształtowania bezradności.
Prawdopodobnie odporność psychiczna bardziej skupia się na akceptacji świata takiego, jakim jest (realizm), a dopiero potem na wyobrażaniu sobie przyszłości, zamiast na przedstawianiu aktualnej sytuacji w takim świetle, by wydawała się pozytywna.
Najważniejsze z nich są potrzeby najwyższego poziomu, czyli potrzeby samorealizacji. To one decydują o tym, że starasz się realizować swój potencjał, chcesz być jak najlepszy i akceptujesz fakt, iż stawanie się najlepszym, jakim można być, to ciągły proces, a niekoniecznie cel do osiągnięcia.
Osoby cechujące się niskim poziomem umiejętności zarządzania własnymi emocjami: • ujawniają swój stan emocjonalny innym; • nie radzą sobie z krytyką i negatywnymi informacjami zwrotnymi; • mają poczucie, że są przedmiotem zdarzeń; • są nieszczęśliwe, gdy sprawy nie idą po ich myśli; • tracą kontrolę nad sobą, kiedy ktoś lub coś je sprowokuje bądź zdenerwuje.
Inteligencja emocjonalna to zdolność rozpoznawania, wykorzystywania i rozumienia emocji oraz zarządzania nimi w pozytywny sposób – tak, aby redukować napięcie, skutecznie komunikować się z ludźmi, wczuwać się w ich emocje, radzić sobie z wyzwaniami i rozładowywać konflikty.
Daniel Goleman (1998), który ma najwięcej do powiedzenia w tej kwestii, rozróżnia pięć atrybutów inteligencji emocjonalnej. Są to: • samoświadomość – umiejętność rozpoznawania własnych emocji oraz ich wpływu na myślenie i zachowanie; • samoregulacja – umiejętność zdrowego kontrolowania emocji, przejmowania inicjatywy, dotrzymywania zobowiązań i przystosowywania się do zmiennych okoliczności; • umiejętności społeczne – kompetencje pozwalające skutecznie radzić sobie w kontaktach z różnymi osobami; • empatia – zdolność do rozumienia innych, zwłaszcza podczas podejmowania decyzji; • automotywacja – napęd do osiągnięć.
Michael Onley i jego zespół (Onley, Veselka, Schermer i Vernon, 2013) wykazali, że osoby o dużej odporności psychicznej osiągają niższe wyniki na skali psychopatii i makiawelizmu, co sugeruje, że autentycznie troszczą się o dobro innych. Kolejny raz zatem zakwestionowano stereotyp, zgodnie z którym ten, kto okazuje emocje, jest dobry, a ten, kto ich nie okazuje, jest zły.
Twierdzimy też, że to osobom o wrażliwej psychice znacznie trudniej jest zachować współczującą postawę. Odwołamy się do przykładu dotyczącego opieki pielęgniarskiej.
Osoby cechujące się wysokim poziomem umiejętności zarządzania emocjami nie ujawniają swoich emocji innym, wykazują dużą samoświadomość, potrafią też lepiej zrozumieć czyjeś uczucia i nimi sterować
Osoby odporne psychicznie potrafią przeciwstawić się presji społecznej i robić to, co wydaje im się właściwe – jest to ważny aspekt zdolności
Wszyscy popełniamy błędy w myśleniu. Oto lista najważniejszych z nich: • konfirmacja; • złudzenie gracza; • racjonalizacja post hoc; • status quo; • efekt negatywności; • efekt projekcji; • bieżący moment; • kotwiczenie, kontrast i efekt horoskopowy; • podstawowy błąd atrybucji; • efekt halo (aureoli) i efekt rogów; • błędy prawdopodobieństwa.
Wyniki pokazują, że osoby bardziej odporne psychicznie mniej pociąga wiara w zjawiska paranormalne. To potwierdza nasze przewidywania i sugeruje, że myślenie osób odpornych psychicznie jest oparte na bardziej racjonalnych przesłankach.
Obok lęku zmęczenie jest drugim istotnym „produktem” reakcji człowieka na stres.
Ale czym naprawdę jest zmęczenie? Cóż, choć nie ma jednej powszechnie akceptowanej definicji, to na ogół przyjmuje się, że jest to stan powstały w wyniku zaangażowania się człowieka w jakąś ciężką lub długotrwałą pracę czy sytuację.
Ale czym naprawdę jest zmęczenie? Cóż, choć nie ma jednej powszechnie akceptowanej definicji, to na ogół przyjmuje się, że jest to stan powstały w wyniku zaangażowania się człowieka w jakąś ciężką lub długotrwałą pracę czy sytuację. Początkowo teorie dotyczące zmęczenia przedstawiały ten stan jako pewną formę braku energii (coś w rodzaju wyczerpanej baterii), ale współcześnie mówi się raczej o adaptacyjnym procesie kontroli motywacji; zmęczenie jest stanem awersyjnym, który nie pozwala na dalsze skupianie się na nieprzynoszących satysfakcji działaniach ani na angażowanie się w nowe i istotne zadania.
Przede wszystkim uczucie znużenia nie minie, wręcz przeciwnie – prawdopodobnie będzie narastać, więc chęć przerwania pracy stanie się jeszcze bardziej natarczywa i przykra. Oprócz tego pojawią się subtelne i mniej zauważalne zmiany w sposobie myślenia. Stan zmęczenia zwykle powoduje, że wzrasta nasza skłonność do stosowania strategii myślowych wymagających mniejszego wysiłku oraz metod pracy, które w mniejszym stopniu angażują wyższe procesy umysłowe (zwłaszcza pamięć roboczą).
Konsekwencjami długotrwałego dużego wysiłku i zmęczenia są więc skłonność do podejmowania szybszych i mniej przemyślanych decyzji oraz większa liczba zachowań ryzykownych. To oznacza, że osoba zmęczona będzie miała mniejszą ochotę szczegółowo rozważać dostępne rozwiązania, a częściej będzie się uciekała do domysłów lub podejmowała szybkie decyzje bez pełnego rozeznania wszystkich konsekwencji. Dodatkowo w przypadku decyzji związanej z podjęciem określonego działania taka osoba będzie wyraźnie się skłaniała do wyboru opcji, która wymaga od niej mniejszego wysiłku. Co ciekawe, zwrotowi w kierunku szybkiego decydowania zwykle towarzyszy wzrost subiektywnego zaufania do własnych decyzji!
Najczęstszym skutkiem zmęczenia jest wypalenie które definiuje się jako znaczący i długotrwały stan emocjonalnego wyczerpania, depersonalizacji i obniżonego poczucia osobistych dokonań. Mogą też pojawić się inne problemy zdrowotne, takie jak nadciśnienie, atak serca, udar, problemy gastryczne, a nawet choroba nowotworowa.
Wymogi związane z „ciężką pracą” ( jazda przy obciążeniu na poziomie 70% maksymalnej sprawności) powodowały znaczny wzrost zmęczenia jedynie w grupie cechującej się małą odpornością psychiczną. Jest to bardzo ważne odkrycie, które stanowi bezpośrednie potwierdzenie tezy, że czynniki stresowe wywierają mniejszy wpływ na osoby charakteryzujące się dużą odpornością psychiczną!
Zaangażowanie a zmęczenie – relacja między zaangażowaniem a zmęczeniem jest wyjątkowo interesująca. Osoby cechujące się wysokim poziomem zaangażowania są szczególnie skłonne do ignorowania sygnałów zmęczenia.
uważa się, że uleganie subiektywnemu odczuciu zmęczenia może pełnić funkcję ochronną,
Ta książka to w sumie jedna wielka reklama firmy sprzedającej usługi konsultacyjnego i ich formularz. Niemniej na kilkuset stronach autorzy zawarli sporo wiedzy związanej z odpornością psychiczną:
Sukces nigdy nie jest ostateczny. Porażka nigdy nie jest totalna.Liczy się tylko odwaga, by kontynuować swoje dzieło. Winston Churchill
Odporność psychiczna to cecha osobowości, która w dużym stopniu determinuje to, na ile skutecznie radzimy sobie z wyzwaniami, stresorami i presją… niezależnie od okoliczności. W modelu 4C ogólna odporność psychiczna opiera się na czterech filarach. 1. Wyzwanie (challenge): postrzeganie wyzwania jako szansy. 2. Pewność siebie (confidence): wysoki poziom wiary w siebie. 3. Zaangażowanie (commitment): wytrwałość w realizowaniu zadań. 4. Kontrola/poczucie wpływu (control): przekonanie o tym, że kontroluje się swój los.
To oczywiste, że niektórzy ludzie są bardziej odporni psychicznie, a inni mniej. Wiadomo też, że osoby charakteryzujące się dużą odpornością psychiczną lepiej radzą sobie w warunkach silnego stresu. Dlatego też odnoszą większe sukcesy w szkole, w pracy, w dyscyplinach sportowych wymagających rywalizacji i tak dalej. Większe jest także prawdopodobieństwo uzyskania przez nie dobrych wyników w testach oceniających wydajność pracy.
To oczywiste, że niektórzy ludzie są bardziej odporni psychicznie, a inni mniej. Wiadomo też, że osoby charakteryzujące się dużą odpornością psychiczną lepiej radzą sobie w warunkach silnego stresu. Dlatego też odnoszą większe sukcesy w szkole, w pracy, w dyscyplinach sportowych wymagających rywalizacji i tak dalej. Większe jest także prawdopodobieństwo uzyskania przez nie dobrych wyników w testach oceniających wydajność pracy.
Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że przeciwieństwem odporności psychicznej jest wrażliwość, a nie słabość psychiczna.
Peter na przykład pracował kiedyś z wybitną pływaczką mogącą odnosić sukcesy na arenie międzynarodowej. Udało im się wspólnie znacząco wzmocnić jej odporność psychiczną. Jaki był tego skutek? Dziewczyna zdecydowała się rzucić pływanie i zająć czymś, co ją bardziej interesowało! To, że jesteś w czymś dobry, nie oznacza, że chcesz się tym zajmować. Dzięki wzmocnieniu odporności psychicznej wspomniana pływaczka była w stanie dokonać w swoim życiu lepszych wyborów.
Twierdzenie, że wszystkie osoby odporne psychicznie cechują chęć dominacji nad innymi i nieokazywanie nikomu wsparcia, jest po prostu nieprawdziwe. Znęcanie się i krytykanctwo to zachowania, które zazwyczaj wynikają z niskiej samooceny i braku poczucia bezpieczeństwa. Osoba, która jest silna psychicznie, która czuje się bezpiecznie we własnej skórze, raczej nie odczuwa potrzeby potwierdzania swojej wyższości poprzez dowodzenie niższości innych.
Poziom odporności psychicznej może być najważniejszą różnicą indywidualną mającą wpływ na związek między czynnikami stresogennymi a stresem
Stres to reakcja adaptacyjna zależna od cech osobowych jednostki i/lub procesów psychologicznych, będąca konsekwencją dowolnego działania zewnętrznego, sytuacji bądź wydarzenia, które nakładają na daną osobę konkretne wymagania fizyczne i/lub psychiczne.
Zatem dla większości ludzi idealna praca to taka, która wiąże się z wysokimi wymaganiami, a jednocześnie daje pracownikowi dużą swobodę działania i angażuje go w różnorodne aktywności, które pozwalają mu wykorzystać wszystkie umiejętności.
Model stresu opracowany przez AQR Stres to na ogół wynik połączenia dwóch czynników: oddziaływania jakiegoś stresora i sposobu, w jaki dana osoba na ów stresor reaguje. To właśnie nasza reakcja na czynnik stresogenny decyduje o tym, czy poddajemy się stresowi, czy też raczej osiągamy szczytową wydajność.
Najważniejsze cechy jednostek i zespołów cechujących się wysokim poziomem dokonań Pasja Duże zainteresowanie swoją pracą, zadaniem itp. Duża wiara w siebie Duża wiara we własne zdolności i umiejętność radzenia sobie z ludźmi Kontrola nad tym, nad czym można mieć kontrolę Niemartwienie się niepotrzebnie tym, nad czym nie można mieć kontroli Rezyliencja – radzenie sobie z porażkami Umiejętność dochodzenia do siebie po porażce Dostrzeganie wyzwań, a nie zagrożeń Dostrzeganie w każdym nowym wyzwaniu szansy na własny rozwój Skupienie Umiejętność oczyszczania umysłu z niepotrzebnych myśli i zamętu Umiejętność relaksowania się Rozpoznawanie potrzeby relaksu
Szczytowa wydajność to zdolność do efektywnego funkcjonowania na najwyższym poziomie, która umożliwia nam wykazanie się całym naszym potencjałem. Jak widać, szczytowa wydajność to druga strona skutecznego zarządzania stresem. Te dwa elementy są ze sobą nierozerwalnie powiązane.
Wielokrotnie potwierdzono, że stan umysłu co najmniej w 50% odpowiada za różnice w poziomie naszych osiągnięć, ale i tak większość z nas poświęca tylko około 5% swojego czasu na optymalizowanie własnej wydajności za pomocą odporności psychicznej.
Otwartość – umiejętność uwydatniania pozytywów oraz podejmowania nowych wyzwań i korzystania z nadarzających się okazji. Otwarcie się na nowe możliwości, czyli zachowania stymulujące do wzmożonego działania i pozytywnego nastawienia, blokują onieśmielenie, perfekcjonizm i samoutrudnianie.
Przeciwieństwem odporności nie jest słabość, lecz wrażliwość. Osoby wrażliwe być może nie zawsze skutecznie radzą sobie z presją, ale niezaprzeczalnie mają swoje mocne strony i jasno określoną tożsamość.
w skutecznym radzeniu sobie z poważnymi problemami, z jakimi stykają się zawodowi sportowcy, znaczącą rolę odgrywa pewność siebie. Po drugie, stwierdzili, że zdolność do tłumienia emocji w trakcie gry również stanowi istotny czynnik pozwalający sportowcom działać w górnych granicach ich możliwości.
Osoby odporne psychicznie są na ogół towarzyskie i otwarte na kontakty z innymi, potrafią zachować spokój i nie denerwować się; w wielu sytuacjach są zdolne do współzawodnictwa, gdyż wykazują niższy poziom lęku niż inni ludzie.
Badania konsekwentnie potwierdzają, że im mniej jesteśmy przekonani o swoim wpływie na sytuację, tym większe jest prawdopodobieństwo, że będziemy odczuwać stres prowadzący do negatywnych skutków.
Nie pozwól, by to, czego nie możesz zrobić, miało wpływ na to, co zrobić możesz. John Wooden
Wyuczona bezradność opiera się na wcześniejszych doświadczeniach jednostki – na ich podstawie jednostka nabiera przekonania, że podejmowane przez nią działania raczej nie mają szans powodzenia.
Nie świadczy o mnie liczba moich porażek, lecz liczba sukcesów; a liczba moich sukcesów jest wprost proporcjonalna do liczby sytuacji, w których mimo porażki nie ustałem w wysiłkach, by odnieść sukces. Tom Hopkins
Pisząc o umiejscowieniu poczucia kontroli, Richard H. Cox (1998, s. 218) stwierdza: „Badania sugerują, że wewnętrzne umiejscowienie poczucia kontroli świadczy o większej dojrzałości niż zewnętrzne”.
Być może najważniejszą koncepcją w psychologii jest ta, która mówi, że istotniejsze od tego, co się wydarza, jest to, co na ten temat myśli dana osoba.
Osoba odporna psychicznie jest gotowa zaakceptować konsekwencje swoich działań – zarówno te pozytywne, jak i negatywne.
Już dawno zauważono, że niektórzy ludzie reagują bardziej emocjonalnie od innych. Ta konkretna cecha osobowości, zwykle zwana neurotycznością, często zaliczana jest do tak zwanej wielkiej piątki czynników określających osobowość człowieka.
Wielka piątka obejmuje takie cechy, jak: • otwartość na doświadczenia – pomysłowy/ciekawy świata versus stały/ostrożny; • sumienność – skuteczny/dobrze zorganizowany versus niefrasobliwy/beztroski; • ekstrawersja – kontaktowy/pełen energii versus nieśmiały/powściągliwy; • ugodowość – przyjazny/współczujący versus zimny/niemiły; • neurotyczność – wrażliwy/nerwowy versus bezpieczny/pewny.
Nic nie zastąpi wytrwałości. Nie zastąpi jej talent – pełno jest na świecie ludzi utalentowanych, którzy nie odnoszą sukcesów. Nie zastąpi jej geniusz – niezrealizowany geniusz to już prawie komunał. Nie zastąpi jej też wykształcenie – świat jest pełen wykształconych wykolejeńców. Tylko wytrwałość i determinacja mają wszechpotężną moc. Calvin Coolidge
Odkładanie różnych spraw na potem, czyli prokrastynacja, to jedna z najczęstszych form samoutrudniania, spotykana u bardzo wielu ludzi. Samoutrudnianie polega na wynajdywaniu zawczasu wymówek mających ukryć związek między osiągnięciami a zdolnościami. Samoutrudniające wymówki służą ochronie obrazu własnych kompetencji na wypadek uzyskania słabych wyników.
Osoby odporniejsze psychicznie z każdego wyniku – czy to sukcesu, czy to porażki – umieją wynieść lekcję dla siebie i każdy traktują jako okazję do rozwoju. Skłonne są raczej pomyśleć: „Może to nie wyszło, ale nauczyłem się dzięki temu czegoś ważnego”, po czym dodać: „Następnym razem będę wiedział, jak zrobić to lepiej” lub „Dam sobie jeszcze jedną szansę. Nie pozwolę się temu pokonać”. Natomiast osoby o mniejszej odporności psychicznej pomyślą prawdopodobnie: „Nie wyszło. To nie było przyjemne. Nie będę tego więcej robić”. Być może z tego też płynie jakaś nauka, ale jest to nauka mająca wydźwięk negatywny.
Na tym właśnie zasadza się idea zadowolenia. Stoi za nią przekonanie, że uczymy się przez całe życie, a naszym celem jest stać się jak najlepszymi. Otwartość na wiedzę i na uczenie się jest ważnym elementem tego procesu.
Badania analizujące zachowania osób cechujących się silną potrzebą osiągnięć pokazały, że osoby te są wytrwalsze, pracują ciężej i preferują średni poziom ryzyka.
Osoby cechujące się wysokim poczuciem skuteczności: • postrzegają wyzwania i problemy jako zadania, które należy wykonać; • rozwijają w sobie głębsze zainteresowanie działaniami, w których uczestniczą; • bardziej angażują się w to, co je interesuje i co robią; • szybko podnoszą się po niepowodzeniach i rozczarowaniach.
Poczucie biegłości prowadzi do wzrostu poziomu wykonania, co z kolei wzmacnia poczucie biegłości – powstaje koło sukcesu, czyli pozytywna ścieżka rozwoju.
Pesymista w każdej szansie dostrzega trudność, optymista w każdej trudności widzi szansę. Winston Churchill
Udowodniono, że większy optymizm wiąże się z lepszym zdrowiem psychicznym, z silniejszym dążeniem do rozwoju osobistego, z lepszym nastrojem, z sukcesami w nauce i pracy, z większą popularnością oraz z lepszym radzeniem sobie w życiu. Optymiści zazwyczaj przejawiają styl radzenia sobie z problemami charakterystyczny również dla osób odpornych psychicznie. Optymizm i pesymizm nie są dwiema skrajnościami tego samego kontinuum. Pesymizm wyraźnie łączy się z neurotycznością i negatywnym nastrojem, optymizm zaś – przede wszystkim z ekstrawersją, pozytywnym nastrojem i poczuciem szczęścia.
Zarządzanie emocjami jest bardzo ważne w przypadku osób, które pełnią funkcje przywódcze, a także w wielu sytuacjach międzyludzkich, na przykład w trakcie negocjacji. Ogromne znaczenie ma autentyczność. Niewiele zdziałamy, jeśli inni nie będą potrafili rozpoznać prezentowanej przez nas szczęśliwej wersji nas samych. Ludzie są inteligentni emocjonalnie. Nie oznacza to oczywiście, że należy odsuwać na bok własne uczucia i nigdy ich nie okazywać. To prowadziłoby do szaleństwa. Chodzi wyłącznie o zarządzanie emocjami i sygnałami emocjonalnymi wysyłanymi w kierunku innych ludzi. Nie ma nic złego w okazywaniu swoich prawdziwych emocji innym – coachom, doradcom, przyjaciołom i tak dalej. Wystarczy jednak pomyśleć o osobach, które zawsze i bez zahamowań ujawniają swój stan emocjonalny – zwłaszcza negatywne emocje – aby zrozumieć, jak przeciwskuteczna i niszcząca może być taka praktyka.
Poczucie biegłości prowadzi do wzrostu poziomu wykonania, co z kolei wzmacnia poczucie biegłości – powstaje koło sukcesu, czyli pozytywna ścieżka rozwoju.
Niską samoocenę można łatwo powiązać z uczuciem wstydu i brakiem własnej wartości. Osoby z niską samooceną są przekonane, że brakuje im umiejętności i nie mają zbyt wiele do zaoferowania światu. Często aktywnie przeciwstawiają się próbom wzmocnienia ich samooceny – na przykład nie przyjmują do wiadomości pozytywnych informacji zwrotnych. Poza tym wyznaczają sobie niezbyt wygórowane cele i w ten sposób utrwalają poczucie niezdatności.
Carol Dweck, profesor na Uniwersytecie Stanforda, przeprowadziła wiele badań na temat nastawienia, dzisiaj powszechnej koncepcji. Badaczka doszła do wniosku, że nastawienie – postawa naszego umysłu – jest ważnym wyznacznikiem sukcesu, zwłaszcza w obszarze edukacji.
Z kolei osoby przejawiające nastawienie na rozwój traktują wyzwanie jako coś dobrego. Błędy są akceptowane, gdyż dzięki nim można się nauczyć czegoś nowego. Wysiłek i ciężka praca są ważne – promuje się je i uznaje za istotniejsze od samych tylko zdolności. Zdolności zaś można rozwijać, zwłaszcza przez praktykę. One nie definiują człowieka. Mogą się zmieniać, a w przypadku wielu osób rozwój w tym obszarze jest prawie nieograniczony; skoro jedna osoba potrafiła się czegoś nauczyć, to mogą się tego nauczyć wszyscy. Badania Dweck wykazały, że tylko nastawienie rozwojowe gwarantuje trwały sukces.
Wyuczona bezradność to skutek tego, że inni ciągle mówią danej osobie, co ma zrobić, lub wyręczają ją w różnych sprawach. Gdy osoba cechująca się wyuczoną bezradnością znajdzie się nagle w trudnej sytuacji, czuje, że nie ma kontroli nad tym, co się dzieje. Bez wsparcia tych, którzy zwykle jej pomagali, brakuje jej pewności siebie i unika wyzwań. Wyręczanie drugiego człowieka może go nauczyć bezradności. Seligman wypowiada się krytycznie na temat wielu metod stosowanych współcześnie w obszarze edukacji i szkoleń, dostrzegając w nich narzędzia kształtowania bezradności.
Prawdopodobnie odporność psychiczna bardziej skupia się na akceptacji świata takiego, jakim jest (realizm), a dopiero potem na wyobrażaniu sobie przyszłości, zamiast na przedstawianiu aktualnej sytuacji w takim świetle, by wydawała się pozytywna.
Najważniejsze z nich są potrzeby najwyższego poziomu, czyli potrzeby samorealizacji. To one decydują o tym, że starasz się realizować swój potencjał, chcesz być jak najlepszy i akceptujesz fakt, iż stawanie się najlepszym, jakim można być, to ciągły proces, a niekoniecznie cel do osiągnięcia.
Osoby cechujące się niskim poziomem umiejętności zarządzania własnymi emocjami: • ujawniają swój stan emocjonalny innym; • nie radzą sobie z krytyką i negatywnymi informacjami zwrotnymi; • mają poczucie, że są przedmiotem zdarzeń; • są nieszczęśliwe, gdy sprawy nie idą po ich myśli; • tracą kontrolę nad sobą, kiedy ktoś lub coś je sprowokuje bądź zdenerwuje.
Inteligencja emocjonalna to zdolność rozpoznawania, wykorzystywania i rozumienia emocji oraz zarządzania nimi w pozytywny sposób – tak, aby redukować napięcie, skutecznie komunikować się z ludźmi, wczuwać się w ich emocje, radzić sobie z wyzwaniami i rozładowywać konflikty.
Daniel Goleman (1998), który ma najwięcej do powiedzenia w tej kwestii, rozróżnia pięć atrybutów inteligencji emocjonalnej. Są to: • samoświadomość – umiejętność rozpoznawania własnych emocji oraz ich wpływu na myślenie i zachowanie; • samoregulacja – umiejętność zdrowego kontrolowania emocji, przejmowania inicjatywy, dotrzymywania zobowiązań i przystosowywania się do zmiennych okoliczności; • umiejętności społeczne – kompetencje pozwalające skutecznie radzić sobie w kontaktach z różnymi osobami; • empatia – zdolność do rozumienia innych, zwłaszcza podczas podejmowania decyzji; • automotywacja – napęd do osiągnięć.
Michael Onley i jego zespół (Onley, Veselka, Schermer i Vernon, 2013) wykazali, że osoby o dużej odporności psychicznej osiągają niższe wyniki na skali psychopatii i makiawelizmu, co sugeruje, że autentycznie troszczą się o dobro innych. Kolejny raz zatem zakwestionowano stereotyp, zgodnie z którym ten, kto okazuje emocje, jest dobry, a ten, kto ich nie okazuje, jest zły.
Twierdzimy też, że to osobom o wrażliwej psychice znacznie trudniej jest zachować współczującą postawę. Odwołamy się do przykładu dotyczącego opieki pielęgniarskiej.
Osoby cechujące się wysokim poziomem umiejętności zarządzania emocjami nie ujawniają swoich emocji innym, wykazują dużą samoświadomość, potrafią też lepiej zrozumieć czyjeś uczucia i nimi sterować
Osoby odporne psychicznie potrafią przeciwstawić się presji społecznej i robić to, co wydaje im się właściwe – jest to ważny aspekt zdolności
Wszyscy popełniamy błędy w myśleniu. Oto lista najważniejszych z nich: • konfirmacja; • złudzenie gracza; • racjonalizacja post hoc; • status quo; • efekt negatywności; • efekt projekcji; • bieżący moment; • kotwiczenie, kontrast i efekt horoskopowy; • podstawowy błąd atrybucji; • efekt halo (aureoli) i efekt rogów; • błędy prawdopodobieństwa.
Wyniki pokazują, że osoby bardziej odporne psychicznie mniej pociąga wiara w zjawiska paranormalne. To potwierdza nasze przewidywania i sugeruje, że myślenie osób odpornych psychicznie jest oparte na bardziej racjonalnych przesłankach.
Obok lęku zmęczenie jest drugim istotnym „produktem” reakcji człowieka na stres.
Ale czym naprawdę jest zmęczenie? Cóż, choć nie ma jednej powszechnie akceptowanej definicji, to na ogół przyjmuje się, że jest to stan powstały w wyniku zaangażowania się człowieka w jakąś ciężką lub długotrwałą pracę czy sytuację.
Ale czym naprawdę jest zmęczenie? Cóż, choć nie ma jednej powszechnie akceptowanej definicji, to na ogół przyjmuje się, że jest to stan powstały w wyniku zaangażowania się człowieka w jakąś ciężką lub długotrwałą pracę czy sytuację. Początkowo teorie dotyczące zmęczenia przedstawiały ten stan jako pewną formę braku energii (coś w rodzaju wyczerpanej baterii), ale współcześnie mówi się raczej o adaptacyjnym procesie kontroli motywacji; zmęczenie jest stanem awersyjnym, który nie pozwala na dalsze skupianie się na nieprzynoszących satysfakcji działaniach ani na angażowanie się w nowe i istotne zadania.
Przede wszystkim uczucie znużenia nie minie, wręcz przeciwnie – prawdopodobnie będzie narastać, więc chęć przerwania pracy stanie się jeszcze bardziej natarczywa i przykra. Oprócz tego pojawią się subtelne i mniej zauważalne zmiany w sposobie myślenia. Stan zmęczenia zwykle powoduje, że wzrasta nasza skłonność do stosowania strategii myślowych wymagających mniejszego wysiłku oraz metod pracy, które w mniejszym stopniu angażują wyższe procesy umysłowe (zwłaszcza pamięć roboczą).
Konsekwencjami długotrwałego dużego wysiłku i zmęczenia są więc skłonność do podejmowania szybszych i mniej przemyślanych decyzji oraz większa liczba zachowań ryzykownych. To oznacza, że osoba zmęczona będzie miała mniejszą ochotę szczegółowo rozważać dostępne rozwiązania, a częściej będzie się uciekała do domysłów lub podejmowała szybkie decyzje bez pełnego rozeznania wszystkich konsekwencji. Dodatkowo w przypadku decyzji związanej z podjęciem określonego działania taka osoba będzie wyraźnie się skłaniała do wyboru opcji, która wymaga od niej mniejszego wysiłku. Co ciekawe, zwrotowi w kierunku szybkiego decydowania zwykle towarzyszy wzrost subiektywnego zaufania do własnych decyzji!
Najczęstszym skutkiem zmęczenia jest wypalenie które definiuje się jako znaczący i długotrwały stan emocjonalnego wyczerpania, depersonalizacji i obniżonego poczucia osobistych dokonań. Mogą też pojawić się inne problemy zdrowotne, takie jak nadciśnienie, atak serca, udar, problemy gastryczne, a nawet choroba nowotworowa.
Wymogi związane z „ciężką pracą” ( jazda przy obciążeniu na poziomie 70% maksymalnej sprawności) powodowały znaczny wzrost zmęczenia jedynie w grupie cechującej się małą odpornością psychiczną. Jest to bardzo ważne odkrycie, które stanowi bezpośrednie potwierdzenie tezy, że czynniki stresowe wywierają mniejszy wpływ na osoby charakteryzujące się dużą odpornością psychiczną!
Zaangażowanie a zmęczenie – relacja między zaangażowaniem a zmęczeniem jest wyjątkowo interesująca. Osoby cechujące się wysokim poziomem zaangażowania są szczególnie skłonne do ignorowania sygnałów zmęczenia.
uważa się, że uleganie subiektywnemu odczuciu zmęczenia może pełnić funkcję ochronną,
January 21, 2024
This was hard to rate because it didn't do what it said on the tin but it did a great job of unpacking Mental Toughness.
It says it is for anyone coaching individuals and teams, offers practical guidance and techniques.....
The majority of the book explains how the authors operationalise Mental Toughness. As a concept. Lots of references to journal papers. I'm v clear on the 4 elements of MT now - confidence, commitment, challenge and control - and why they matter.
As to practical ways to build Mental Toughness. It was really weak. 40 pages of a 300page book. 5 ways were examined - none of which would do much for my low confidence clients.
If you are looking for ways to develop mental toughness look elsewhere.
It says it is for anyone coaching individuals and teams, offers practical guidance and techniques.....
The majority of the book explains how the authors operationalise Mental Toughness. As a concept. Lots of references to journal papers. I'm v clear on the 4 elements of MT now - confidence, commitment, challenge and control - and why they matter.
As to practical ways to build Mental Toughness. It was really weak. 40 pages of a 300page book. 5 ways were examined - none of which would do much for my low confidence clients.
If you are looking for ways to develop mental toughness look elsewhere.
June 8, 2014
Plugging their own business too much
Displaying 1 - 3 of 3 reviews