What do you think?
Rate this book
Inspecteur Liese Meerhout #4
Iris was haar naam
Liese heeft een grote stap gezet: ze is commissaris geworden bij de Crim, de moordbrigade van de federale politie. Het team van Liese bestaat uit Niels Hoogvliet, Sura Droste en Christophe Dayez.
Natuurlijk houdt zij haar boon voor kunstcriminaliteit. Niet voor niets is de estheet Simon de Veere haar vriend. Op een late zondagochtend komen Liese en Sura samen op de Bundersdreef in het Zoniënwoud waar boswachter Raes een lijk gevonden heeft. Het blijkt te gaan om René Molenveld, kolonel bij de NAVO. Het onderzoek voert Liese naar Frank Vervaet, een oude vriend uit het leger. Hij woont aan de rand van het bos en heeft geen sluitend alibi, ofschoon zijn invalide vrouw zegt dat hij op de dag van de moord onafgebroken voor haar gezorgd heeft. Liese voelt een onderhuidse spanning bij het koppel. Haar aandacht is vooral gewekt wanneer zij verneemt dat Frank onlangs zwaar toegetakeld is geweest. Een week voor de moord is Frank ook nog met René gezien. Wat verbergt Vervaet en wat is de link tussen hem, Molenveld en Patrick Bauwens, wiens lijk ook in het Zoniënwoud aangetroffen wordt? Bauwens draagt een stukje papier bij zich met daarop de tekst: ‘Iris was haar naam.’ Iris blijkt een meisje dat drie jaar geleden spoorloos verdwenen is.
Natuurlijk houdt zij haar boon voor kunstcriminaliteit. Niet voor niets is de estheet Simon de Veere haar vriend. Op een late zondagochtend komen Liese en Sura samen op de Bundersdreef in het Zoniënwoud waar boswachter Raes een lijk gevonden heeft. Het blijkt te gaan om René Molenveld, kolonel bij de NAVO. Het onderzoek voert Liese naar Frank Vervaet, een oude vriend uit het leger. Hij woont aan de rand van het bos en heeft geen sluitend alibi, ofschoon zijn invalide vrouw zegt dat hij op de dag van de moord onafgebroken voor haar gezorgd heeft. Liese voelt een onderhuidse spanning bij het koppel. Haar aandacht is vooral gewekt wanneer zij verneemt dat Frank onlangs zwaar toegetakeld is geweest. Een week voor de moord is Frank ook nog met René gezien. Wat verbergt Vervaet en wat is de link tussen hem, Molenveld en Patrick Bauwens, wiens lijk ook in het Zoniënwoud aangetroffen wordt? Bauwens draagt een stukje papier bij zich met daarop de tekst: ‘Iris was haar naam.’ Iris blijkt een meisje dat drie jaar geleden spoorloos verdwenen is.
304 pages, Paperback
First published January 1, 2011
9 people are currently reading
181 people want to read
About the author
Toni Coppers
42 books142 followersToni Coppers is een Vlaamse schrijver.
Toni Coppers in de Nederlandstalige Wikipedia
Toni Coppers in de Nederlandstalige Wikipedia
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 37 reviews
September 2, 2022
Het verhaal begint als een boswachter een lijk vindt in het Zoniënwoud. Het blijkt het lichaam van een kolonel van de NAVO te zijn, die neergeschoten werd toen hij aan het joggen was. Liese en haar team hebben weinig om op verder te bouwen. Dan wordt er een tweede lijk gevonden, van een louche autohandelaar, niet ver van de vindplaats van de kolonel. Is er een verband? Het duurt echt lang voor het politieteam linken kan leggen. En dan is er nog de verdwijning twee maanden eerder van Iris, een twaalfjarig meisje dat haar oma zou gaan afhalen aan het station. Wat is er met haar gebeurd? Na lang speurwerk wordt haar haarspeld gevonden in de kofferruimte van een wagen die Patrick Bauwens, de vermoorde autohandelaar, aan een concurrent verkocht heeft. Wat of wie is de gemene deler in al deze zaken? Liese Meerhout moet het oplossen...
Het is een spannend verhaal, met vele zijsprongen, maar vlot leesbaar. Ook wordt er veel verteld over de relatie van Liese met haar vriend Simon De Vere, een relatie met hindernissen. Het komt zelfs zo ver dat een breuk definitief lijkt. Liese wordt opgeslorpt door haar werk, en Simon zit in de put omdat bij zijn tante Liz darmkanker vastgesteld is en ze zich niet wil laten behandelen.
Stof genoeg voor enkele uurtjes leesplezier!
Het is een spannend verhaal, met vele zijsprongen, maar vlot leesbaar. Ook wordt er veel verteld over de relatie van Liese met haar vriend Simon De Vere, een relatie met hindernissen. Het komt zelfs zo ver dat een breuk definitief lijkt. Liese wordt opgeslorpt door haar werk, en Simon zit in de put omdat bij zijn tante Liz darmkanker vastgesteld is en ze zich niet wil laten behandelen.
Stof genoeg voor enkele uurtjes leesplezier!
April 29, 2024
3,5. Ik zat de hele tijd op het puntje van mijn stoel en toen kwam het einde die niet zo bevrijdend was eigenlijk. Echt jammer want het begon heel goed en de spanning werd ook goed aangehouden. Dus ja, een beetje een teleurstellend einde wel.
August 26, 2019
Een krappe 3*. Niet echt spannend en boek bestaat bijna geheel uit dialogen.
De start was zeker goed en verrassend. Ik vond wel dat er teveel blz. werd uitgeweid over niet ter zake doende feiten en gebeurtenissen. De soms aanwezige humor was aangenaam. Wat vond ik eigenlijk van de hoofdrolspelers Liese en Sura? Geen idee...het blijven voor mij wat inhoudloze, bleke personages.
Qua schrijfstijl leest het grootste gedeelte vlot weg, wel zijn er af en toe Belgische woorden en dialecten. Dat las niet echt fijn.
Het zal mij verbazen als ik volgende week nog weet waar dit boek over ging.
De start was zeker goed en verrassend. Ik vond wel dat er teveel blz. werd uitgeweid over niet ter zake doende feiten en gebeurtenissen. De soms aanwezige humor was aangenaam. Wat vond ik eigenlijk van de hoofdrolspelers Liese en Sura? Geen idee...het blijven voor mij wat inhoudloze, bleke personages.
Qua schrijfstijl leest het grootste gedeelte vlot weg, wel zijn er af en toe Belgische woorden en dialecten. Dat las niet echt fijn.
Het zal mij verbazen als ik volgende week nog weet waar dit boek over ging.
April 21, 2025
Zoals met veel dingen in mijn leven kan ik ook met de Liese Meerhout-thrillers slecht maat houden, maar deze was de beste tot nu toe. Ik ga gelijk weer door.
September 17, 2021
Steengoed geschreven, vlot, grappig en spannend. Vleugje romantiek, vriendschap en rivaliteit!
June 14, 2024
https://looneybooks79.blog/2024/06/08...
‘Iris was haar naam' is intussen het vierde boek in de Liese Meerhout-reeks. Sinds vorig jaar lees ik (eindelijk) deze reeks op de juiste volgorde om het personage 'Liese Meerhout' beter te leren kennen. Want sinds Toni Coppers zijn boeken bij Borgerhoff & Lamberigts verschijnen heb ik al een tweetal van de boeken in de reeks (Jacht en Onschuld) gelezen maar merkte ik dat ik wel wat voorgeschiedenis miste, vandaar dat ik de reeks ben beginnen lezen. Deze zijn allemaal nog uitgaven die bij Uitgeverij Manteau / Standaard Uitgeverij toebehoren!
Als er in het Zoniënwoud het lijk van een NAVO kolonel wordt teruggevonden, neergeschoten, met rond zijn nek een juweel in de vorm van een slang, wordt Liese Meerhout op de zaak gezet. Zij is op dat moment nieuw bij de moordbrigade en dient zich nog te bewijzen dus er bestaat bij haar oversten nog twijfel of ze een zaak van deze grootte wel zal aankunnen. Maar Liese laat zich niet van de wijs brengen en gaat er volledig voor.
Terwijl ze deze zaak onderzoekt gaat het haar persoonlijk echter niet zo goed af want haar relatie met de antiekhandelaar Simon de Vere hangt aan een zijden draadje en Simons enige familielid, tante Liz blijkt heel ziek te zijn. Deze persoonlijke tegenslagen zorgen er natuurlijk voor dat Liese het in haar zoektocht naar de moordenaar niet gemakkelijk wordt gemaakt.
En dan wordt een tweede lijk ontdekt. Ook deze keer heeft de dode, een louche autohandelaar deze keer, een juweel rond zijn nek én een witte iris in zijn samengevouwen handen. Liese merkt dat er een race tegen de tijd is ontstaan als ze wil vermijden dat er nog meer doden vallen. En dan blijkt dat er een link is met de verdwijning van een twaalfjarig meisje en haar naam was Iris!
Het is geen geheim dat ik een grote fan ben van Toni Coppers. Intussen heb ik dus al een aantal van zijn recenter werk ook gelezen (de Alex Berger reeks waarvan dit jaar deel vier, Roofdier, verscheen) en heb ik al gemerkt dat hij sinds dit boek oorspronkelijk in 2011 verscheen hard is gegroeid in zijn schrijverstalent. Maar in dit boek bewijst hij alvast wel dat hij sterk is in het opbouwen van een verhaal en intussen ook niet schuwt van het verder uitwerken van zijn personages en hun persoonlijk leven. De relatie die tussen Liese en Simon op het randje van breken staat is iets wat in de toekomst van de reeks zeker nog verder zal uitgewerkt worden, dat weet ik intussen al. Simons alcoholisme steekt hier in dit boek ook al meer de kop op en Liese die als workaholic haar persoonlijk leven opzij zet zal ook wel nog een rol spelen.
Ik kijk alvast weer uit naar het volgende deel in de reeks 'Stil Bloed'!
‘Iris was haar naam' is intussen het vierde boek in de Liese Meerhout-reeks. Sinds vorig jaar lees ik (eindelijk) deze reeks op de juiste volgorde om het personage 'Liese Meerhout' beter te leren kennen. Want sinds Toni Coppers zijn boeken bij Borgerhoff & Lamberigts verschijnen heb ik al een tweetal van de boeken in de reeks (Jacht en Onschuld) gelezen maar merkte ik dat ik wel wat voorgeschiedenis miste, vandaar dat ik de reeks ben beginnen lezen. Deze zijn allemaal nog uitgaven die bij Uitgeverij Manteau / Standaard Uitgeverij toebehoren!
Als er in het Zoniënwoud het lijk van een NAVO kolonel wordt teruggevonden, neergeschoten, met rond zijn nek een juweel in de vorm van een slang, wordt Liese Meerhout op de zaak gezet. Zij is op dat moment nieuw bij de moordbrigade en dient zich nog te bewijzen dus er bestaat bij haar oversten nog twijfel of ze een zaak van deze grootte wel zal aankunnen. Maar Liese laat zich niet van de wijs brengen en gaat er volledig voor.
Terwijl ze deze zaak onderzoekt gaat het haar persoonlijk echter niet zo goed af want haar relatie met de antiekhandelaar Simon de Vere hangt aan een zijden draadje en Simons enige familielid, tante Liz blijkt heel ziek te zijn. Deze persoonlijke tegenslagen zorgen er natuurlijk voor dat Liese het in haar zoektocht naar de moordenaar niet gemakkelijk wordt gemaakt.
En dan wordt een tweede lijk ontdekt. Ook deze keer heeft de dode, een louche autohandelaar deze keer, een juweel rond zijn nek én een witte iris in zijn samengevouwen handen. Liese merkt dat er een race tegen de tijd is ontstaan als ze wil vermijden dat er nog meer doden vallen. En dan blijkt dat er een link is met de verdwijning van een twaalfjarig meisje en haar naam was Iris!
Het is geen geheim dat ik een grote fan ben van Toni Coppers. Intussen heb ik dus al een aantal van zijn recenter werk ook gelezen (de Alex Berger reeks waarvan dit jaar deel vier, Roofdier, verscheen) en heb ik al gemerkt dat hij sinds dit boek oorspronkelijk in 2011 verscheen hard is gegroeid in zijn schrijverstalent. Maar in dit boek bewijst hij alvast wel dat hij sterk is in het opbouwen van een verhaal en intussen ook niet schuwt van het verder uitwerken van zijn personages en hun persoonlijk leven. De relatie die tussen Liese en Simon op het randje van breken staat is iets wat in de toekomst van de reeks zeker nog verder zal uitgewerkt worden, dat weet ik intussen al. Simons alcoholisme steekt hier in dit boek ook al meer de kop op en Liese die als workaholic haar persoonlijk leven opzij zet zal ook wel nog een rol spelen.
Ik kijk alvast weer uit naar het volgende deel in de reeks 'Stil Bloed'!
March 27, 2016
Liese, die ondertussen commissaris is geworden bij de crim, krijgt een eerste moord op te lossen. Het lijk van een NAVO Kolonel wordt aangetroffen in het Zoniënwoud, maar directe gegevens zijn er niet te vinden, kort daarna vindt de boswachter een tweede lijk in het Zoniënwoud. Is er verband tussen deze moorden, heeft de boswachter hier iets mee te maken? Houdt de verdwijning van een bijna 13 jarig meisje hiermee verband? Het onderzoek wil niet echt vlotten en haar bazen denken dat Liese deze moordzaak niet aan kan, wat zij natuurlijk tegenspreekt. Het leest, net zoals de andere boeken, heel vlot, maar voor mij is dit zijn minste boek. Het plot kwam helemaal op het einde, waar op zich niets mis mee is, maar het verhaal kon iets korter. Wel is er altijd iets op te steken en leert Toni Coppers ons altijd wel 1 of meerdere kunstwerken, schilders of wat dan ook kennen, ontdekken en dat is dan wel echt goed. Toch geef ik maar 3 sterren. Ik miste iets. Het kabbelde zowat aan.
August 14, 2015
Goed verhaal, het blijft je boeien van het begin tot het eind!
February 1, 2019
Gekocht in de kringwinkel Roeselare.
Omdat het goede kritieken kreeg.
Ik heb er 5 gekocht en dit is het 2de dat ik lees.
En ik blijf het een meer dan middelmatige Vlaamse thriller vinden.
Omdat het goede kritieken kreeg.
Ik heb er 5 gekocht en dit is het 2de dat ik lees.
En ik blijf het een meer dan middelmatige Vlaamse thriller vinden.
January 29, 2020
Iris was haar naam - Tony Coppers.
Alweer een topper!
Een prachtig geconstrueerde misdaadroman, detective. Niet zo zeer een thriller, het gaat om het in elkaar passen van de puzzelstukjes. Als je tenminste de delen ervan herkent.
Het geheel heeft een duidelijke verhaallijn. In het Zoniënwoud wordt door de boswachter een lijk, een graf ontdekt. Liese Meerhout met haar team van de CRIM wordt erop gezet. Samen met Sura Droste en Niels Hoogvliet proberen ze de dader(s?) te vinden.
Het lijk is van René Molenveld, kolonel bij de Navo. Hij draagt een zeer apart sieraad. Later wordt er weer een graf ontdekt. Patrick Bauwens, autohandelaar. Waarom heeft hij een bloem in zijn hand, wat is dat voor bloem? Ook al een vergelijkbaar sieraad? Is er een link tussen die twee mannen?
Liese spoort een vroegere collega van Molenveld op. Frank Vervaert wil een reünie organiseren en neemt na jaren contact op met Molenveld. Is dit hun enige gespreksonderwerp?
Is de verdwijning van het 13 jarige meisje toevallig, zijn er aangrijpingspunten?
De stijl van Coppers is realistisch. Aan de taal van de ondervraagden herken je hun milieu, hun persoon. Leen, de vrouw met een buitenechtelijke relatie met Molenveld: (blz 71)
“… dat ding (sieraad), ja dat had ‘m altijd aan. Da wou’m nooit nie uitdoen…”
De majoor van de NAVO laat ook zien aan zijn taal wie hij is: ( blz 81)
“… commissaris.“ Hij keek haar koeltjes aan. “…we wilden uw eigen onderzoek niet contamineren… we hebben het lijstje voor u meegebracht. Affirmatief.”
Het is helder en duidelijk geschreven, vlot leesbaar. De spanningsboog wordt langzaam opgevoerd en ook wel weer even los gelaten . Met name als er ‘verwikkelingen’ zijn bij privélevens van de personages. Zij worden levensecht weergegeven. Dat geldt zeker voor Liese en haar vriend Simon, waarvan de relatie niet even soepel verloopt en zelfs aan een zijden draadje hangt.
In haar werk laat Liese trouwens niet over zich lopen. (blz 190)
“…. Dit is mijn onderzoek. Ik los dit op…”
Liese neemt duidelijk stelling tegen haar afdelingschef als hij haar het onderzoek wil afnemen en aan een ander wil geven!
Ongelofelijk dat de spanning tot het eind wordt opgebouwd. Hoe moeten die losse stukjes in elkaar vallen. Als lezer probeer je mee te rechercheren, maar de ontknoping is verrassend. Alhoewel… denk terug en je ziet veel eindjes ‘hangen’. Het is weer een prachtig Tony Coppers boek.
Let op: ‘Coppers lezen s verslavend’ staat er op de cover.. dat klopt
Alweer een topper!
Een prachtig geconstrueerde misdaadroman, detective. Niet zo zeer een thriller, het gaat om het in elkaar passen van de puzzelstukjes. Als je tenminste de delen ervan herkent.
Het geheel heeft een duidelijke verhaallijn. In het Zoniënwoud wordt door de boswachter een lijk, een graf ontdekt. Liese Meerhout met haar team van de CRIM wordt erop gezet. Samen met Sura Droste en Niels Hoogvliet proberen ze de dader(s?) te vinden.
Het lijk is van René Molenveld, kolonel bij de Navo. Hij draagt een zeer apart sieraad. Later wordt er weer een graf ontdekt. Patrick Bauwens, autohandelaar. Waarom heeft hij een bloem in zijn hand, wat is dat voor bloem? Ook al een vergelijkbaar sieraad? Is er een link tussen die twee mannen?
Liese spoort een vroegere collega van Molenveld op. Frank Vervaert wil een reünie organiseren en neemt na jaren contact op met Molenveld. Is dit hun enige gespreksonderwerp?
Is de verdwijning van het 13 jarige meisje toevallig, zijn er aangrijpingspunten?
De stijl van Coppers is realistisch. Aan de taal van de ondervraagden herken je hun milieu, hun persoon. Leen, de vrouw met een buitenechtelijke relatie met Molenveld: (blz 71)
“… dat ding (sieraad), ja dat had ‘m altijd aan. Da wou’m nooit nie uitdoen…”
De majoor van de NAVO laat ook zien aan zijn taal wie hij is: ( blz 81)
“… commissaris.“ Hij keek haar koeltjes aan. “…we wilden uw eigen onderzoek niet contamineren… we hebben het lijstje voor u meegebracht. Affirmatief.”
Het is helder en duidelijk geschreven, vlot leesbaar. De spanningsboog wordt langzaam opgevoerd en ook wel weer even los gelaten . Met name als er ‘verwikkelingen’ zijn bij privélevens van de personages. Zij worden levensecht weergegeven. Dat geldt zeker voor Liese en haar vriend Simon, waarvan de relatie niet even soepel verloopt en zelfs aan een zijden draadje hangt.
In haar werk laat Liese trouwens niet over zich lopen. (blz 190)
“…. Dit is mijn onderzoek. Ik los dit op…”
Liese neemt duidelijk stelling tegen haar afdelingschef als hij haar het onderzoek wil afnemen en aan een ander wil geven!
Ongelofelijk dat de spanning tot het eind wordt opgebouwd. Hoe moeten die losse stukjes in elkaar vallen. Als lezer probeer je mee te rechercheren, maar de ontknoping is verrassend. Alhoewel… denk terug en je ziet veel eindjes ‘hangen’. Het is weer een prachtig Tony Coppers boek.
Let op: ‘Coppers lezen s verslavend’ staat er op de cover.. dat klopt
January 23, 2021
As the book cover says, Coppers is addictive!
There is not much too say about this book that is different than the other Liese Meerhout books. Reading it in its original language does probably add the extra joy because of expressions, words we say in Belgium....
There is not much too say about this book that is different than the other Liese Meerhout books. Reading it in its original language does probably add the extra joy because of expressions, words we say in Belgium....
January 15, 2023
Het 4de boek in de Liese Meerhout reeks van Toni Coppers genaamd "Iris was haar naam" was een erg vlot leesbare misdaadroman die de lezer stelselmatig meer vertrouwd laat worden met Liese als persoon zowel privé als professioneel. Fijn en ontspannend om lezen. En qua rating eerder een 3.5.
June 27, 2020
Toffe misdaadroman. In één ruk uitgelezen.
July 19, 2020
Vlot, verweven levensverhaal van Lieze is tof om te lezen. Soms misselijkmakend. Maar opnieuw een mooie Coppers.
February 15, 2022
Alweer een topper.
May 15, 2023
Ik wist dat er iets met die boswachtershut was, ik wist het vanaf dat die vermeld werd.
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 18, 2024
Blijft spannend tot het einde. Ook hier weer mooi uitgewerkte personages. De beschrijvingen van Brussel doen je goesting krijgen in die stad.
December 20, 2024
Boeiend en mooi omschreven omgeving.
January 15, 2026
Goed, vlot boek. Verhaallijn met veel vraagtekens. De ontknoping is verrassend maar het ontrafeld heel snel.
February 24, 2022
Er werd hier een vergelijking gemaakt met Deflo en die kerel van Brugge (zijn naam ontsnapt me). Ik vind dit stukken intelligenter en beter op alle vlakken.
February 2, 2016
Een nieuwe zaak voor Liese Meerhout die pas aangesteld is als commisaris van de criminele. Ze komt van de kunstcriminaliteit en het is meteen een heftige zaak.
Er wordt een dode man gevonden in het Zoniënwoud, het blijkt een kolonel van de NAVO te zijn. Dat maakt het natuurlijk al direct politiek gevoelig en politiek en Liese, dat gaat niet samen.
De zaak vlot voor geen meter en om het nog erger te maken loopt haar relatie met Simon ook al niet te best.
Na enkele dagen wordt een tweede dode gevonden, weer in het bos. Hebben deze mannen iets met elkaar te maken of is het toeval. Toeval bestaat niet. Graven, diep graven in het leven van de mannen om toch maar een link te vinden, iets, wat dan ook.
Als je graaft, vind je soms zaken die je liever niet had gezien. Dat is ook hier het geval. Het hele team is aangedaan, het is heftig, rauw.
Alhoewel ik geen fan ben van de persoon Liese Meerhout, zijn de boeken rond haar persoontje wel goed.
Er wordt een dode man gevonden in het Zoniënwoud, het blijkt een kolonel van de NAVO te zijn. Dat maakt het natuurlijk al direct politiek gevoelig en politiek en Liese, dat gaat niet samen.
De zaak vlot voor geen meter en om het nog erger te maken loopt haar relatie met Simon ook al niet te best.
Na enkele dagen wordt een tweede dode gevonden, weer in het bos. Hebben deze mannen iets met elkaar te maken of is het toeval. Toeval bestaat niet. Graven, diep graven in het leven van de mannen om toch maar een link te vinden, iets, wat dan ook.
Als je graaft, vind je soms zaken die je liever niet had gezien. Dat is ook hier het geval. Het hele team is aangedaan, het is heftig, rauw.
Alhoewel ik geen fan ben van de persoon Liese Meerhout, zijn de boeken rond haar persoontje wel goed.
February 21, 2016
Mijn vierde Liese Meerhout boek ondertussen . zoals de vorige kan ik hier heel erg van genieten. Goed en vlot geschreven. De personages en de conversaties komen niet gekunsteld over (zoals in sommige vlaamse thrillers/detectives soms vreselijk is) . Het verhaal zit heel goed in elkaar .
De start is even een beetje verwarrend . Doordat het hoofdpersonage tussen het vorige boek en dit boek plots commisaris is geworden bij de crime . Ik ben toch even gaan kijken of ik me vergist had in volgorde. Maar dit is dus niet zo. De voorhistorie komt je geleidelijk aan te weten. En tegen het einde van het boek ben je weer helemaal mee. Het verhaal heeft misschien een beetje weinig vaart op een gegeven moment om dan plots heel snel naar de plot te evalueren .
Een prima boek, graag gelezen en de volgende in de rij staat al klaar .
De start is even een beetje verwarrend . Doordat het hoofdpersonage tussen het vorige boek en dit boek plots commisaris is geworden bij de crime . Ik ben toch even gaan kijken of ik me vergist had in volgorde. Maar dit is dus niet zo. De voorhistorie komt je geleidelijk aan te weten. En tegen het einde van het boek ben je weer helemaal mee. Het verhaal heeft misschien een beetje weinig vaart op een gegeven moment om dan plots heel snel naar de plot te evalueren .
Een prima boek, graag gelezen en de volgende in de rij staat al klaar .
November 9, 2015
Een leuke thriller, die vlot leest. Als ik had gewild, had ik hem in een avond kunnen uitlezen. Wat ik goed vind aan deze thriller is dat het onderzoek naar de dader niet vlot verloopt. In het echte leven is dat ook vaak het geval. Dat maakt het verhaal erg realistisch. Behalve het politie-onderzoek komt ook het persoonlijke leven van Liese aan bod. Toch is dat goed gedoseerd. Uiteindelijk draait het verhaal toch om het oplossen van de misdaad. Ik heb de eerste twee delen van de serie niet gelezen. Toch is het boek goed te volgen. Leuk voor tussendoor.
June 4, 2012
So far the best Toni Coppers novel I have read. Our protagonist Liese Meerhout is less annoying than in the previous books, and her relationship with antiquarian Simon finally starts to become more human and more credible, instead of just being a convoluted and very uninteresting secondary plot.
The dialogues are quite realistic and some jokes actually work.
Coppers has far surpassed Aspe in quality, who is now nothing more than a little speck on the horizon.
The dialogues are quite realistic and some jokes actually work.
Coppers has far surpassed Aspe in quality, who is now nothing more than a little speck on the horizon.
October 21, 2015
eerste toni coppers maar zeker niet de laatste. geen woord teveel, maar ook niet te weinig. een sterke intrige, karakters net voldoende uitgediept zonder onnodig drama of uitweidingen, en ik hou van zijn taal! heel makkelijk in te leven, alsof de personages recht uit het dagelijks leven zijn gestapt. sterk!
November 10, 2015
Eerste kennismaking met Liese Meerhout en smaakt naar meer. Vlotte thriller met goed uitgewerkte personages en komt voor mij realistisch over. Ontspannende lectuur met toch wat extra details waar je iets kan van oppikken! Ik wil nu bijvoorbeeld wel eens een schilderij van John Constable zien!
May 19, 2016
Een heerlijk vlot geschreven boek. Een spannend verhaal dat zich in de hoofdstad Brussel afspeelt en ook het Zonieënwoud een grote rol speelt. Het heeft zeker geen happy end maar het is kwestie van misdaad zeker leuk geschreven.
May 18, 2014
Ijzersterk en heel spannend boek, in een adem uitgelezen.
December 26, 2015
Weer een aangrijpend verhaal over een verdwenen meisje en de verderfelijke gedachten van sommige mannen. Maar toch een ander einde dan het boek laat vermoeden.
Displaying 1 - 30 of 37 reviews